Walnięty Święty (IV) - CIEKAWOŚĆ PIERWSZYM STOPNIEM DO NIEBA

Jak podoba wam się seria?

Pozdrawiam serdecznie.

Wasza A.

***

Nie licząc ogromnego bólu głowy, małego zadrapania na przedramieniu oraz wymiotów, które towarzyszyły mi zaraz od wybudzenia się z wstrząsu, było całkiem nieźle. Jedynie przerażony obrotem spraw stróż niebiańskiego raju, sprawiał wrażenie przejętego, jak nigdy wcześniej. Kiedy ślęczał przy drzwiach do łazienki, zadając coraz to bardziej męczące pytania, ja aktualnie planowałam jego morderstwo i to w afekcie. 

— Żyjesz, córko niebios? — kopnięcie w twarz byłoby zbyt miłym przywitaniem, jak na powrót sił witalnych, których powoli nabierałam.

— Won! —  splunęłam do toalety i zawiesiłam swą zmęczoną od migreny głowę na przedramieniu, którym podtrzymywałam, przysiadając na piętach.

— Ależ ja muszę Ci pomóc! — wiedział, że nie byłam w nastroju do walki, więc nawet nie wychylił się ze swoją durną teleportacją. Poza tym miał mi pomagać w znalezieniu miłości życia, a nie bawić się w nią.

— Musisz zniknąć! — szepnęłam pod nosem i wywołałam wilka z lasu. Niczym piorun z jasnego nieba, zjawił się obok i wziął me ciało na ręce. 

Szamotając się w jego objęciach, prawie udało mi się wydostać. Niestety "prawie" jego ogromnej siły i wściekłości, jaka malowała się na twarzy, na nic się zdało. Po kilku sekundach położył mnie na sofie. Śpiąca na niej Balbina wyczuła możliwy atak mego ciała, więc niczym z procy wystrzeliła w stronę kuchni i tyle żeśmy ją widzieli. Anielski pomiot zrealizował jeszcze tylko kilka ze swych obowiązków. Przykrył mnie kocem i ułożył głowę na poduszce, a następnie dołączył do kotki. 

—  Zdrada. — cmoknęłam niezadowolenie, gładząc swe rozgrzane czoło. 

— Jesteście najsłabszym z gatunków, jakie stworzył. — nie wiedziałam jakimi sposobami zorganizował kilka opakowań lekarstw zbijających gorączkę oraz zieloną herbatę. — Zabija was łagodna flora i fauna. — po tych małym wywodzie podstawił pod mój nos kubek z ulatniającą się parą, a następnie rozkazał. — Wdychaj! No już! 

— Czekaj...— niechcący, bez zamysłu wciągnęłam do nosa słodką woń. W efekcie zakrztusiłam się nią i jak poparzona, wstałam z łóżka. Tętniący w skroniach ból zniknął, a ciało przepełniła energia. — Co...— spojrzałam na siebie od stóp do głów, próbując zrozumieć, co u licha się stało.

— Zanim zaczniesz narzekać, musisz mnie wysłuchać. — potulnie zgodziłam się na kilka głębszych wdechów. Gdy odstawił kubek, zdenerwowana oczekiwałam na wyjaśnienia. — Jacek to twoja bratnia dusza. I jakbyś się na takie nowości nie zapatrywała, to czego doświadczyłaś...ten błysk jest tylko potwierdzeniem. On daje Ci wskazówki. 

— Jacek ma żonę na karku, która jęczy o alimenty. No i córkę, o której niewiele wiem. Jakim niby cudem on ma być moim...— rozumiałam każdego człowieka. Liberalny charakter w końcu doprowadził mnie do danej sytuacji, ale z drugiej strony nie miałam rzucać się na głęboką wodę. Związek z tak doświadczonym facetem nie był moim marzeniem. I kompletnie tego nie czułam.

— Nie każdy nosi aureolę i jest krystalicznie czysty. Widocznie jego serce wiele o nim świadczy. Mówił o tym chłopaku, któremu pomogliście. Może to ma was zbliżyć. — wzruszając ramionami wyglądał, jakby prawił o zwykłej formalności związanej z wydaniem mnie w łapska przypadkowego faceta. Lubiłam Jacka, to fakt. Ale żeby od razu lgnąć w jego ramiona, bo anioł mi każe? Trochę za dużo tkwiło w tym szaleństwa. 

— Cyprian. — podniosłam się delikatnie do pozycji siedzącej i zamknęłam oczy, próbując skupić myśli. — Jacek to ostatnia osoba, którą uważam dla mnie...za odpowiednią. Jest bardzo fajny, ale to nie to. Zaufaj mi.

— Nawet nie dasz mu szansy? Sobie? Mi? — popatrzył na mnie błagalnie, na co zajęczałam wściekle. 

— Jaki ty jesteś uparty! — z powrotem klapnęłam na plecy i naciągnęłam koc tak, że zakrył mą całą twarz. Zniechęcona nabytą gorączką, nowościami w postaci przyjaciela, jako przyszłego partnera, mocno warknęłam. Z bezsilności. Zwykłej, ludzkiej bezsilności. 

— Uczę się od najlepszych. — zrezygnowałam. Miałam dość toczenia walki z wiatrakami. Jeśli jedynym sposobem na wytłuczenie z jego łba planów dotyczących Jacka, była próba pokazania mu, iż się myli...cóż, musiałam spróbować.

— Dobra. — mocno szarpnął za materiał płachty, którą byłam okryta po czubek głowy. Kiedy ujrzałam ogromny, zadowolony uśmieszek, miałam ochotę stłuc go na kwaśne jabłko.

— Dumny jestem. — głaszcząc Balbinę, zamruczał pod nosem. — Najpierw wykurujemy Cię, a potem...zaczniemy działać. — gdy wyjął z opakowania trzy tabletki, zaskoczona uniosłam do góry jedną z dłoni.

— Chyba przesadzasz. — zapewne nie miał pojęcia, jak działa ludzka medycyna. 

— Witamina, lekarstwo na zbicie gorączki i osłona. — dumny, jak paw podał mi białe pastylki i napar, którym przed momentem się "dotleniałam". — Będziesz, jak nowa.

— Chyba wolę piekło. — zniesmaczona połknęłam przydzieloną porcję specyfików, a następnie wypiłam kilka łyków ziółek. Po tym szybko wróciłam do pozycji leżącej i zamknęłam oczy. 

Nie przeszkadzał mi w oddaleniu się do krainy snów. Niczym mysz pod miotłą, wygramolił się z salonu nadal trzymając na rękach kota i zniknął. Jeszcze przez kilka sekund od jego wyjścia, myślałam o dezercji. Zwykłym, tchórzliwym czynie, który ułatwiłby me życie w stu procentach. Jednak czy podążanie na skróty było dobrą opcją? Miało jakieś szansę na powodzenie? Zapewne znalazłby mnie i zmusił do współpracy. Bo Anioły wcale nie były takie miłe, jak mogłoby się wydawać na samym początku. A ja miałam się o tym przekonać, kilka innych prób zdobycia biletu do niebios...później.

Stojąc przed salą treningową, gdzie właśnie kończyły się zajęcia z podopiecznym Jacka, pragnęłam uciec. Schować się najgłębiej, jak tylko potrafię w czarnej dziurze wszechświata i nigdy z niej nie wychodzić. Bo świadomość bycia blisko przyjaciela, zaczęła dręczyć mnie od momentu, w którym zgodziłam się na propozycję Cypriana. Nie miał on sobie równych w kompletowaniu całego szeregu wskazówek dotyczących zdobycia uwagi sportowca. Zupełnie, jakby znał go na wylot. Z drugiej strony, co ja tam wiedziałam o świętym pomiocie? Nic. Nic, a nic. Tak samo, jak o Jacku. 

Może dlatego wcale nie spodobały mi się wspólne zakupy wyposażenia treningowego? Wliczając w to elastyczny i przylegający do ciała strój. Zwykły podkoszulek oraz rozciągnięte dresy nie były wabikiem na facetów i zdawałam sobie z tego sprawę. Tyle, że przeskok z mego naturalnego zachowania i obycia na "zrobioną" kokietkę, wcale nie pomagał mi nabrać pewności siebie. Nie były to też z kolei bardzo skąpe łachmany, które stanowiłyby obiekt erotycznych fantazji wszelkich facetów na treningach. Co, to to nie. Cyprian był przede wszystkim świętym. Priorytetem była dla niego ma cnotliwość. Ta, której coraz mocniej w sobie nie lubiłam. 

Bo, co byłoby gdybym się przemogła? Gdybym choć raz w życiu nagięła swe twarde zasady i poddała się namiętności z przypadkowym człowiekiem? Piekło nie było wybrukowane małymi grzechami. Tutaj chodziło o moje gówniane podejście do życia. Me głupie założenie, że muszę trzymać się obranego planu związanego z "tym jedynym", który jeszcze się nie pojawił. I wbrew wszystkim wstępnym założeniom o szarmanckim, stanem wolnym księciu na białym koniu, dostałam czarnego wojownika z niezłymi bruzdami na życiorysie. I to wcale, a wcale nie chodziło o ukamienowanie takiego człowieka. Po prostu nie wydawało mi się, abym miała jakiekolwiek szansę na zbudowanie z nim spokojnego życia.l Takiego, jakie serwowałam sobie w myślach, marząc o miłości po wsze czasy.

— Dasz radę. — krążyłam wokół drzwi wejściowych na salę, niczym pilot próbujący wylądować na odpowiednim pasie lotniska.  — Jesteś silna, niezależna i pokażesz temu boskiemu wariatowi, że...— kiedy chciałam dokończyć, wrota od przepełnionego potem oraz dusznością wnętrza, rozwarły się. Niechcący tratując mą osobę, Jacek wyskoczył zza nich i spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

— Ada? — podwyższony ton głosu oraz ciepły dotyk na mym poturbowanym ramieniu, wywołały falę ciarek na całym ciele. Niebieskie, sportowe leginsy oraz dopasowany top w czarnym kolorze ewidentnie były jednym z głównych powodów jego konsternacji. Zwyczajnie w świecie mnie nie poznał. Z resztą ja również nie byłam przyzwyczajona do takiej wersji samej siebie.

— Cześć. — syknęłam najdelikatniej, jak mogłam, odsuwając się od jego dłoni. — Środa, nie? — udałam wyluzowaną i uśmiechnęłam się szeroko. 

— Co Cię podkusiło...— zilustrował mnie od stóp do głów. — Nie znałem Cię z tej strony. 

— Kobiecej? — zaczynał mnie drażnić. 

— Niewygodnej. Te ciuchy nadają się na ćwiczenia pośród bezmózgich modelek na fitnessie. Wiesz...— kiedy zaczął wykonywać głupie, tańczące ruchy, zaśmiałam się na głos. — Hej! Ho! — uniósł do góry swe dłonie i zatrzebiotał rzęsiskami, które jak na faceta, były imponująco długie. — Poza. — wydymał usta, jak do zdjęcia i również wybuchnął śmiechem. — Serio. 

— To pomysł kuzyna. — miałam nadzieję, że po części usprawiedliwię swoją głupotę, czyjąś głupotą. — Cyprian stwierdził, że w dresach i podkoszulku wyglądam, jak fleja.

— Może zaproś go na trening to pokaże mu, że wygoda idzie w parze z urodą. Seksapil to rzecz względna. Kobieta może być seksowna, ale nie piękna. — ukryty komplement wprawił mnie w doskonały nastrój. Rozmowy, które niekiedy prowadziliśmy, nawet te zahaczające o rodzinę czy prace, nie nawiązywały do upodobań. Jacek mało mówił o samym sobie czy o preferencjach względem płci przeciwnej. 

— Żałuje, że nie zabrałam ze sobą swojej "urody". — zażartowałam, ale w głębi duszy naprawdę było mi przykro. Okazało się bowiem, że moje własne decyzje mogą być słuszne. Niezależnie od idealnych drogowskazów stawianych na drodze przez niebiańskiego typa. 

— Mam jedną parę czystych dresów. I podkoszulek. Co, prawda może być odrobinę za duży...— spojrzał za siebie. — Ale nie będziesz się krępowała. Wiem, że bycie jedyną kobietą w okolicy...jest frustrujące dla tych osiłków. — bingo. — Mogliby Cię pożreć. — dopiero w tym momencie poczułam zawstydzenie. Czy mówił jedynie w imieniu kolegów na sali? Czy też dana przemowa zaliczała się do prywatnych spostrzeżeń? To było o wiele trudniejsze do rozgryzienia. Coraz mocniej gubiłam się w jego zachowaniu. Takie przyciągnie z odpychaniem miało jednak swoje plusy. Mogłam spokojnie darować sobie miłość w "sportowym" wydaniu.


— Jak młody? — musiałam zmienić temat, zanim zapadłabym się pod ziemię. — Da radę?

— Jasne. — uśmiechnął się, a w oczach ujrzałam ogrom ciepła. Może z tym dobrym sercem też miało to coś wspólnego? — Jest silny. Poza tym pytał o Ciebie. Chciał Ci podziękować za namiar do tego specjalisty.

— Drobiazg. — odpowiedziałam szczerze i spojrzałam na drzwi do sali. — To pożyczysz mi swoją garderobę zanim zostanę zjedzona żywcem? — wskazałam paluchem na jego sportowy bagaż. 

— Jest w męskiej szatni. Mam kluczyk więc możemy zejść...— poczułam się dziwnie. Jakbym była pod tymczasową ochroną, która teraz przybrała formę nadopiekuńczości.

— Poradzę sobie. — wyciągnęłam dłoń, aby złapać za smycz, którą wyjął z kieszeni spodni. — Dzięki. — kiedy mi ją przekazywał, poczułam specyficzną aurę. Jakby jego wzrok skoncentrowany na mnie chciał coś wykrzyczeć. Coś powiedzieć. Coś, co stanowiło dla niego ogromny kłopot. 

— Jasne. — szybko szepnął pod nosem i zniknął w wnętrzu pomieszczenia pełnego męskiego testosteronu. 

Nie minęło kilkanaście sekund, gdy Cyprian zjawił się obok. Niczym morderca wlepiał swe ślepia w klucze, które trzymałam w swych dłoniach. 

— Jezu! — przerażona zamknęłam oczy i warknęłam pod nosem. — Przestań to robić!

— Zwariowałaś? — nie przejął się mą groźbą, bo jedyne co miał w swej pustej głowie to myśli dotyczące spaprania jego idealnego planu. — Pójdziesz tam bez zawahania się...— mówił, jak rodzic. Nazbyt gorliwy, pełen buntowniczego wigoru, próbował wymusić na mnie abym przeszła na ciemną stronę mocy.

— Wolę swój dres, Panie przewodniku duchowy. — zmrużyłam powieki i zrobiłam krok w przód, aby go wyminąć. Kiedy mocno złapał za me ramiona i spojrzał w oczy, zlękłam się. Nigdy wcześniej nie był, aż tak stanowczy. 

— Rozpieszczony bachor z Ciebie, Adriano. — jeśli miałam wybrać najgorszą rzecz, jaką do mnie kiedykolwiek powiedziano, Cyprian wygrywał na starcie. To, co właśnie zrobił mogło poskutkować zerwaniem kontraktu. 

— Puść mnie. — spokojnie, jak nigdy utkwiłam wzrokiem na jego dłoniach, które nadal spoczywały na mych ramionach. — Już. 

Gdy odsunął się, coś we mnie pękło. Prawy sierpowy nie był wcale delikatny. Jakby złość kumulująca się we mnie, potrzebowała odbezpieczenia zawleczki. Krew ulatniająca się z nosa, aż do warg była natomiast mym trofeum. Skutkiem ubocznym, wybuchu. 

— Pierwsza zasada. Trzymaj gardę, kiedy odpuszczasz cios. — szepnęłam zadowolona. Pewna siebie ominęłam jego skulone ciało i weszłam do wnętrza sali. Czy miałam sobie za złe, że mnie sprowokował? Oczywiście. Ale w danym momencie mało mnie obchodziło, jak bardzo zbłądziłam w swej niebieskiej drodze. Niczym żołnierz wdarłam na salę treningową. Oczy wszystkich mężczyzn, którzy nagle przestali ćwiczyć, spoczęły na mej osobie. Jacek nie zdążył powstrzymać się przed szerokim otwarciem swej paszczy. 

Gdy świst powietrza z ust trenujących obok mężczyzn ustał, a na jego miejscu pojawiły się szepty, przyjaciel odważył się zapytać.

— Zrezygnowałaś...— pewna siebie, jak nigdy podałam mu pożyczone klucze i uśmiechnęłam się.

— Seksapil składa się na byciem seksowną i piękną, nie? — mocniej zacisnęłam swe włosy w kitkę i oblizałam usta. — Myślę, że do tego też potrzebna jest silna wola. — wzruszyłam ramionami i sięgnęłam do torby po bandaże bokserskie. 

— Co się stało, Ada?  Wydajesz się być inna...— nachylił się nade mną i szepnął. 

— Uważaj.  — uniosłam wzrok i objęłam zadowolonym spojrzeniem jego przystojną, zaintrygowaną facjatę. — Bo dopiero się rozkręcam. 

Nic nie było takie, jakie zakładałam. Ani Cyprian, ani umowa, ani ja sama. Wszystko pomieszało się w efekcie niedomówień oraz oczekiwań. Ja stałam się głównym powodem dla którego Bóg, zesłał do mnie niebiańską pomoc. I to ja decydowałam o tym, czy chcę z niej korzystać. Nie odwrotnie. Tego byłam pewna, jak nigdy wcześniej. 

Więcej...

Walnięty Święty (III) - O MIŁOŚCI I ANIOŁACH SŁÓW KILKA

Lećmy z tym dalej. Jak podoba się wam Cyprian? Chcielibyście spotkać własnego Anioła Stróża? Wierzycie w takie boskie byty?

Pozdrawiam. Wasza A.

***

  Blondyn przymierzał jedną z koszul Mateusza, które pozostały po jego wyprowadzce, a których żal było mi wyrzucić. Czy to z sentymentu czy po prostu lenistwa, jakakolwiek z obydwóch odpowiedzi, była poprawną.

— Całkiem fajna. — oglądał materiał w czerwonoczarną kratkę, gładząc dłońmi swój stalowy brzuch. — Jak myślisz? Wyglądam człowieczo? — niebieskie oczy spojrzały na mnie z nadzieją.

Był naprawdę sympatyczny. Początkowe założenia o gburowatej stronie i łakomstwie, wynagrodziło przyrządzenie dań, których nigdy na oczy nie widziałam. Bo przecież kiedy podopieczny spał, Anioł pracował. 

Bez utrudniania więc samej sobie, pogodzona zostałam z wizją wspólnego ratowania mojej przyszłości. Bo przecież mieszkanie z kimś, kto czuwał nade mną przez całe życie, nie było czymś groźnym. Wręcz przeciwnie. Traktowałam to jako gratis w postaci najnowszego systemu alarmowego.

— Fajnie. — siedząc na podłokietniku sofy, miziałam mruczącą Balbinę, która równie mocno zaangażowała się w relacje z nowym współlokatorem. — Pasuje do twoich włosów. — dodałam niespodziewanie. Kiedy zaintrygowany rozmówca wbił we mnie swe spojrzenie, spuściłam wzrok i skupiłam się na kotce.

— Przecież mam jasne włosy. Koszula jest ciemna. Co miałaś na myśli? — jego dociekliwość mogła konkurować z moją. 

— Kontrast. — odparłam pewniej i uniosłam wzrok. Nadal na mnie spoglądał. W momencie, gdy nasze oczy znów się spotkały, wydusiłam z siebie pełną opinię. — Nie wszystko musi być w jednej barwie aby do siebie pasowało. Ja jestem estetą. Bardzo często kontrasty stanowią o wiele lepszą kombinację. — udałam obojętną i ponownie skupiłam się na Balbinie.

— Spostrzegawczość jest chyba jedną z najbardziej pozytywnych cech, które posiadasz. — kotka zeskoczyła z kolan, co pozwoliło na ruszenie się z miejsca. — Przynajmniej dla kogoś, kto bardzo dobrze Cię zna. 

— Dziwnie się z tym czuję. — podeszłam do choinki, a sekundę później kucnęłam obok prezentów. — Zamiast ludzi, którzy powinni wiedzieć o mnie dużo i być przy mnie...dostałam w prezencie Anioła Stróża. — zajrzałam przez ramię. Siedzący na kanapie, zahaczający tajemniczym spojrzeniem o moją postać, nie zaprotestował.

— Też uważam, że powinni byli przyjechać. — miło było mieć kogoś po swojej stronie. Nawet jeśli był to ktoś z innego wymiaru. — Wiem, że bardzo ich kochasz.

— Tak. — szepnęłam do samej siebie. — Szkoda, że....— kiedy pojawił się obok mnie, skok ciśnienia był tylko kwestią nieprzyzwyczajenia. — Nie rób tak! — syknęłam, mierząc do niego groźnie.

— Teleportacja to jedna z najfajniejszych wygód. — uśmiechnął się. — Jeśli chcesz mogę gdzieś Cię zabrać...— jeszcze tego brakowało.

— Chyba, jak na dwa dni całkiem nowych rzeczy do próbowania, wystarczająco dużo... — skołowana spojrzałam na prezent, który bezwarunkowo złapałam w dłonie i trzymałam przez całą konwersację.

— "Dla drugiej połówki jabłka". — blondyn przeczytał karteczkę zawieszoną u zapięcia i zaintrygował się. — Masz ukochanego? — tą historię znało niewielu ludzi, a co dopiero jeśli chodziło o anioły i inne podobne stwory. 

— To bajka, którą opowiadała mi babcia. Matylda. — sądziłam, że wiedział o wszystkim. — Nie słyszałeś jej? — kiedy przecząco pokręcił głową i wytłumaczył powód, mogłam zrozumieć.

— My nie jesteśmy pozostawionymi na waszych ciałach, bliznami. — spojrzał na choinkę. — Anioł Stróż to powiernik smutku. Jesteśmy przy was przede wszystkim w momentach, w których tracicie wiarę. Poddajecie się. Gdy coś wam grozi. 

— Nie pełnicie służby całodobowo? — zabrzmiało to na tyle zabawnie, że obydwoje zareagowaliśmy spontanicznym, krótkim śmiechem. 

— Nie. — zamknął oczy.  — Pamiętam wszystkie złe chwile, Adriano. Pamiętam też te okropne. Nawet nie jestem w stanie zliczyć momentów, w których czułem ból mojego podopiecznego. — fala smutku ogarnęła ciszę. 

— Babcia opowiadała, że w okres świąteczny w ubogiej krainie, jedna z młodych szwaczek zapragnęła uszyć dla nieznanego jej ukochanego...szalik. Coś, co otula. Coś, co daje ciepło. — uwielbiałam tę historię. — Pech chciał, że nie mogła znaleźć odpowiedniej osoby, której spodobałby się jej prezent. Każdy chłopiec, któremu podarowała szal...zwracał go. Kiedy straciła nadzieję i chciała spalić swój dowód miłości, duch świąt pojawił się w noc Wigilii i kazał zostawić pod drzewkiem świątecznym na wielkim placu w centrum miasteczka. Dziewczyna wykonała zadanie. Dzień po, pobiegła aby sprawdzić, czy ktoś go odnalazł. Pod choinką nie było szalu. Jedynie jabłko. Czerwone, jak serce. Słodkie, jak czyjeś usta. — rozmarzona usłyszałam głos babci.

— I co dalej? — zniecierpliwiony słuchacz patrzył na mnie, jak na wyrocznie. 

— Ugryzła jabłko, a sekundę później odnalazła swojego wielbiciela. Podszedł do niej i powiedział, że nareszcie spotkał swoją drugą połówkę jabłka. — wzruszyłam ramionami i głęboko wzdychnęłam. — Babcia mówiła, że miłość wymaga cierpliwości i poświęceń.

— Piękne. — zaczerwienione kości policzkowe blondyna przypominały w barwie bombkę, wiszącą obok jego głowy. Uwielbiałam ten kolor na świątecznych dekoracjach. 

— Brakuje Ci tylko poroża. — prychnęłam pod nosem, ułożyłam prezent pod choinką i skierowałam kroki do kuchni. — Herbaty? — wesoły klimat powoli nastrajał mnie pozytywną energią.

— Jasne. — zaskoczony dobrym humorem, poszedł za mną i wskoczył na środkowy blat w kształcie dużego kwadratu, który służył mi za stół. — To, gdzie zaczniemy poszukiwania? — wyobraziłam sobie nas, łapiących w sieci rybackie wszystkich potencjalnych kandydatów na miłość mojego życia. 

— Mam pewien pomysł. — spojrzałam na niego z dozą tajemniczości, na co zareagował ogromnym uśmiechem.

Jeśli miałam stracić rozum, to przynajmniej chciałam zrobić to z rozmachem. Jak to na prawdziwą wariatkę, przystało. 

Anioł, którego zaczęłam nazywać po imieniu, wlepiał swoje ślepia w ogromny świecący napis centrum handlowego. Stojąc z przekrzywioną na bok głową oraz wyciągniętym na wierzch językiem, który dotykał wgłębienia nad górną warg, wyglądał komicznie. Z uśmiechem na ustach obserwowałam jego ogromne zaciekawienie. Gdy kolejny raz podrapał się po brodzie i zmrużył oczy, nie wytrzymałam.

— Czy coś się stało? — nie sądziłam, że Anioł Stróż będzie tak zszokowany pomysłem pójścia do jednego z najbardziej zatłoczonych miejsc, które potencjalnie mogły skrywać mego kandydata do ożenku.

— Nie sądzę abyś miała znaleźć kogoś w drodze kupna bułek czy...— zdezorientowany cmoknął niezadowolenie pod nosem. 

— Zabrałam Cię tutaj żebyś mi pomógł, a nie marudził. — Ewa, moja przyjaciółka wspomniała, że miłość życia możemy spotkać w bardzo przyziemnych warunkach. Że przecież nie muszę iść do restauracji czy na imprezę, aby dostrzec mój potencjalny ideał. Wystarczyło obrać jakąś taktykę, ot co. — Może uda nam się sprecyzować, jaki ma być. — wzruszyłam ramionami i ruszyłam na przód, rozpoczynając małą przygodę. 

— Czyli chcesz abym wyczuł twoje preferencję? — idąc niecały metr za mną, nadal rozglądał się wokoło. 

— Sam uściśliłeś, że znasz mnie, jak mało kto. — rzuciłam pewna siebie i wkroczyłam na ogromny hol przepełniony świątecznymi ozdobami oraz klientami. Ci nieszczęśliwcy zazwyczaj próbowali wyłapać ostatnie okazję aby wydać ostatnie oszczędności.

— Mój detektor wiary maleje wśród takich...— kiedy jedno z dzieci złapało swoją mamę za dłoń, a następnie zaczęło ciągnąć ją w stronę sklepu, ta zareagowała mocnym szarpnięciem małej rączki. Cyprian nie pozostał obojętny, co poskutkowało natychmiastową reakcją obronną. Niczym duch zjawił się obok malca i kucnął obok niego. Matka przerażona zachowaniem tajemniczego nieznajomego, wzięła syna na ręce i pognała w przeciwnym od  potencjalnego "porywacza" kierunku. 

Gdy znalazłam się obok i pochwyciłam go pod ramię, spojrzał na mnie zszokowany. 

— Czemu...— jeśli miał zamiar ratować cały świat z opresji, musiałam go pilnować.

— Nie wolno zaczepiać małych dzieci. — pochylona, szepnęłam do niego. — Wzbudzasz tylko niepotrzebne zainteresowanie. 

— A ty...— odsunął się ode mnie, odseparowując od siebie uścisk. — Nie powinnaś łapać mnie w dany sposób, chcąc odnaleźć miłość życia. 

— To forma zabezpieczenia Cię przed robieniem głupot. — uniosłam jedną z brwi do góry. — Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. — gdy chciałam kontynuować monolog, za szerokim ramieniem dosięgnęłam wzrokiem przystojnego bruneta. Cyprian zareagował niczym czujnik przyczepiony do mych myśli. Dioda zaświeciła się kilkukrotnie, a kiedy zatkałam się na ostatnim słowie, odwrócił swe spojrzenie w tę samą stronę. 

— Podoba Ci się. — spojrzał na mą unoszącą się w szybkim tempie, klatkę piersiową. Kiedy machnął dłonią przed oczami, odwiesiłam zawieszony kobiecy system. 

— Co? — bawiący się z małym psiakiem przy fontannie na głównym pasażu potencjalny singiel, wyglądał na troskliwego właściciela.

— Czyli musi być fanem czworonogów. — Cyprian zapisywał to w swojej chmurze. Zapewne na tej, z której do mnie spadł. 

— Jak mam...— nie byłam w tym specjalistką. 

— Może. Cześć, mógłbyś mnie też tak popilnować? — na samym początku nie zrozumiałam drwiny. Kiedy po sekundzie dotarło do mnie jego wyśmiewanie, mocne uderzenie zawitało na jego prawym ramieniu. W podzięce oczywiście, a co. — Ej! — zaczął rozmasowywać obolałe miejsce. 

— Przestań kpić. — popatrzyłam na niego poważnie, ale gdy zauważyłam, że nie zwraca na mnie uwagi, a patrzy w stronę bruneta, szybko odwróciłam się. Piękna blondynka zarzuciła się niczym sieć rybacka na szerokie ramiona i jak odkurzacz przyssała do przystojnej facjaty mego kandydata.

— Przestaję. — prychnął pod nosem. Mimowolnie zaśmiałam się wraz z nim. 

Ochłonąwszy z emocji, popukałam się po czole i usiadłam na jednej z sof stojących obok sklepiku z czekoladkami. Blondyn zjawił się obok wyjątkowo w przyziemny sposób. Tym razem nie przyszły mu do głowy sztuczki z teleportacją. Kiedy stanął nade mną z założonymi na biodrach rękoma, uniosłam wzrok. W odpowiedzi zobaczyłam ogromny uśmiech, kilkukrotne kręcenie głową na boki oraz wzdychnięcie. Pakiet Anioła Stróża, jak się patrzy.

— Uważam, że twoja ambicja przerosła rzeczywistość, perełko. — dodając ksywkę nadaną przez moją rodzicielkę, pisał się na straty fizyczne.

— Coś Ci już...— pogroziłam palcem, chcąc zażądać wpojenia sobie do anielskiego móżdżka jednej prostej sprawy, ale ktoś nam przeszkodził. Dopiero po kilku sekundach zorientowałam się, że to Jacek.

— Cześć, mała. — z bananem na twarzy, torbą sportową na ramieniu oraz czerwoną bluzą zawiązaną wokół talii, podał dłoń blondynowi i przywitał się. — Jacek. 

— Cyprian. — blondyn nie wypuścił dłoni trenera przez dobre kilkanaście sekund. Lekko zdezorientowany przyjaciel z sali treningowej, praktycznie musiał mu ją wyrwać z uścisku.

— Miło, miło. — musiałam ratować sytuację.

— To mój kuzyn. — wstałam i poklepałam blondyna po miejscu, w którym dostał karną pięść za podśmiewanie się ze mnie. — Przyjechał w odwiedziny na święta.

— Mówiłaś, że rodzina ogranicza się do brata i rodziców. — czasami zaskakiwała mnie ich zdolność do słyszenia rzeczy zbytecznych. Wystarczyło kazać posprzątać po obiedzie, a nagle tracili orientacje w terenie i gubili daną prośbę w odmętach niepotrzebnych myśli. Faceci.

— Cyprian przyjechał z bardzo daleka. Z...— nie byłam dobrym kłamcą. Dlatego właśnie utknęłam w danym towarzystwie! Z Aniołem Stróżem przy boku. Bo musiał pofatygować się abym wróciła do starych nawyków, czyt. wiary. Ta z kolei nawiązywała do braku kłamstw, bycia dobrym i cierpliwym człowiekiem oraz słuchania jego rad. W głębi serduszka zabłagałam o odrobinę pomocy, co prawdopodobnie niebiosa usłyszały.

— Norwegia. Mój tata jest stolarzem. Mama poznała go na wyjeździe służbowym. — Anioły jednak potrafiły grzeszyć słowem. 

— Wizualnie się zgadza. — Jacek zażartował klepiąc blondyna w drugie ramię. — Wyglądasz jak wiking. Tylko, że szkocki...— brunet o zielonych oczach z bujną czupryną, nieco niepoukładaną po treningu, utkwił radosnym spojrzeniem w koszuli opiekuna bożego. Temu, któremu akurat nie było do śmiechu. Wystarczającą wskazówką do reakcji okazało się mocne szturchnięcie  mym łokciem w jego w żebro.

— A no tak. Tak. — niczym papużka kiwnął kilka razy głową w stronę śmiejącego się głośniej bruneta, a następnie wskazał paluchem na sportową torbę. — Wracasz z podróży?

— Owszem. — dwuznaczność zadawanych pytań oraz udzielanych odpowiedzi była przezabawna. Genialna forma rozrywki powinna była być w pakiecie niebieskiego podwładnego. — Miałem trening przed mistrzostwami. Szkolę jednego, fajnego dzieciaka. Dwa lata temu coś stało mu się ze ścięgnem. 

— Kazik. — Jacek osobiście przedstawił mi nowego zawodnika zanim zaczęliśmy ostanie zajęcia. Młody obserwował swojego mentora na ringu. W końcu dzięki niemu zawdzięczał  powrót do ukochanego sportu. — Młody trafił na niedouczonego lekarza. Ten skazał go na rehabilitację i całkowicie skreślił marzenia o sporcie. 

— Ale ja wyczułem, że coś tu nie gra. — Jacek spojrzał na mnie wdzięcznie. — Potem Adka dała mi numer do jednego z jej znajomych lekarzy i okazało się, że młody może ćwiczyć. 

— Czemu lekarz Ady? Wy nie macie u siebie profesjonalistów? — blondyn próbował zniszczyć jedyną przyjaźń z facetem, którą naprawdę szanowałam i chciałam pozostawić na odpowiedniej stopie. 

— Mamy. Bardziej niż im...jednak ufam Adzie. W naszym sporcie jest wielu nieuczciwych ludzi, którzy najchętniej zakopaliby jego karierę w wielkim dole. Wiesz, Ci za parę złotych. — brunet nie oderwał ode mnie spojrzenia. Wzruszając ramionami, uśmiechnął się jeszcze szerzej. — Ada nigdy nie poleciłaby mi kogoś takiego. To czysta dusza. 

— Jak byłam mała to mnie wyprali w pralce i dodali wybielacza. — zażartowałam. Blondyn przeskakiwał spojrzeniem to na mnie, to na bruneta. Nie mogłam wywołać w nim jakiejkolwiek reakcji ludzkiej. Powoli obawiałam się, że za sekundę złapie mnie pod ramię i prze teleportuje na drugi koniec świata. 

— Fajnie było poznać, ale muszę zmykać. Mała czeka na mnie, aż odbiorę ją z zajęć pozaszkolnych. — puścił oczko w moją stronę i machnął dłonią obok głowy. — Trzymajcie się ciepło. A my widzimy się w środę. — odchodząc, przypomniał mi.

— Trzynasta. — niczym przykładny uczeń, zasalutowałam. Kiedy Jacek odwrócił się i zniknął w drugiej części centrum, blondyn złapał mnie za dłoń i wyprowadził na zewnątrz. Próbując wyswobodzić się z porwania, torowałam stopami powierzchnię pod nimi. Blondyn był stworzeniem boskim o ogromnej sile, a więc mogłam jedynie pomarzyć o wolności. Gdy wsadził mnie do samochodu na miejsce pasażera, a następnie zjawił się za kierownicą, spanikowałam.

— Zabijesz nas. — dłonie samoczynnie powędrowały do góry. Niczym negocjator, prowadziłam dyskusję z niemyślącym logicznie, boskim terrorystą.

— To on. — zapalił silnik i uśmiechnął się niczym psychopata. — To znak z niebios.

— Co? — próbowałam ustalić sens jego wypowiedzi.

— To Jacek jest twoją drugą połówką jabłka. — po tych słowach, oczadziałam z nerwów.

— Słuchaj, ja wiem że ty, byś chciał mnie nawet ze Świętym Mikołajem zeswatać, byleby mieć spokój, ale...— kiedy położył palec na mych ustach, rozszerzyłam oczyska i szybko odtrąciłam dotyk. — Ej! — przesadził.

— Uparty mały człowiek! — pełen wigoru wycofał samochodem z parkingu, a następnie udaliśmy się w trasę odwrotną do przeznaczonej aby wrócić do domu. 

— Co ty wyprawiasz? — rozglądałam się na boki, próbując ustalić cel podróży.

— Pojedziemy pod szkołę baletową "Gloria". — nie mogłam scalić faktów. Gdy w głowie zaczęły pojawiać się skrawki rozmów z Jackiem, oprzytomniałam. 

— Nie! Szkoła jego córki?! Kompletnie oszalałeś....— brakowało mi tchu. — Zaraz...— od razu zjechał na pobocze i wyleciał samochodu aby mnie ratować. Kilkanaście sekund później powzięta w ramionach, osłabiona i zamroczona od rewelacji, zobaczyłam przed swoimi oczami światło. Światło, jakiego nigdy w życiu nie widziałam. To mogące oślepić swym blaskiem jedynie wybranych. Czyżbym umierała? Albo budziła się z koszmaru z Aniołem Stróżem w roli głównej?

Więcej...

Walnięty Święty (II) - CUD, KTÓRY MOŻE ZESŁAĆ DO PIEKŁA

Jak podoba wam się seria? Stos powróci już po świętach. Walnięty będzie miał 10 części. Jestem w połowie drogi więc na spokojnie uda mi się was świątecznie zaspokoić. 

Pozdrawiam i życzę Wesołych Świąt oraz udanego Nowego Roku! 

***

   Kiedy lodowata ciecz uderzyła o mą wrażliwą twarz, od razu wybudziłam wszystkie zmysły. Jak zmarły powracający z zaświatów na swoim własnym pogrzebie, uniosłam ciało do pozycji siedzącej. Zachłysnąwszy się powietrzem, wydałam z siebie dźwięk przypominający skrzek starej zabawki.

— No i witamy z powrotem! — stojący nade mną blondyn, uśmiechnął się szeroko. Po przywitaniu odszedł w stronę kuchni i sekundę później powrócił do salonu z talerzykiem w dłoni. — Babka cytrynowa. Obiecałem więc…— kiedy podał mi ustrojony deser i usiadł na fotelu obok, o mały włos nie zemdlałam po raz kolejny. Na moment zamknęłam oczy, próbując połączyć fakty. Brak faceta wpływał niejako na funkcjonowanie organizmu, ale nigdy nie przypuszczałam, że może doprowadzić do omamów. Zbzikowanie z powodu samotności mogłam dopisać sobie do listy cech charakterystycznych.

— Bardzo skołowana? — dopytywał. Jeszcze śmiał dopytywać! Przebrzydła kreacja mojej wyobraźni!

— Muszę zadzwonić do lekarza. Specjalisty. Do...— jego uśmiech zmalał, ale wyczuwałam, że nadal pozostaje zadowolony z obrotu sytuacji. Jakim cudem dopuściłam się do takiego stanu? Nie mogłam odgadnąć, a co za tym szło,  musiałam skupić się na skutkach zamiast przyczynie.

— Myślę, że to zbędne. Jeśli masz jakiekolwiek pytania, a wiem, że masz...bo znam Cię od dziecka...to śmiało. — rozłożył dłonie i wzruszył ramionami. Niczym psycholog chcący pomóc mi wyleczyć fatum, którym sam przecież był.

— Skąd wiesz o operacji? — to pytanie było priorytetem na mej liście.

— Bo jestem twoim Aniołem Stróżem. — kolejna porcja bredni nie wywołała już śmiechu. — Mam Cię pilnować i staram się wykonywać powierzone zadanie bardzo skrupulatnie, Adriano. — męskie usta zacisnęły się w linie. — Byłaś bardzo dzielna i jednocześnie bardzo głupia.

— Nie pozwolę aby obcy wariat...— skok adrenaliny można było wyczuć w piorunującym tempie. Blondyn wstał i szybko zajął miejsce obok mnie. Gdy złapał za dłonie i spojrzał w głąb mych oczu, czułam jakby czytał ze mnie, jak z otwartej księgi.

— Kiedy miałaś siedem lat, twój tata miał wypadek samochodowy. Przez trzy dni, kiedy był w szpitalu przychodziłaś do niego i gdy spał szeptałaś do ucha kilka słów. Pamiętasz? „Nie zabieraj mi go.” Pamiętasz? Musisz to pamiętać ponieważ na sali nie było nikogo innego.

— Mogłeś podsłuchać...— zawiedziony wzrok nie miał zamiaru przestać wwiercać się w myśli. Hipnotyzował mnie, jak nic!

— Mateusz dał Ci na prezent złoty łańcuszek, który sprzedałaś aby móc kupić ojcu leki, gdy straciliście pieniądze przez nieuczciwego handlowca. Gdy ktoś pytał o biżuterię, kłamałaś, że ją zgubiłaś. Potem zaadresowałaś list na fałszywe dane nadawcy, czyli twoją ciocię...wsadziłaś do niego zdobyte fundusze i włożyłaś do waszej skrytki pocztowej.

— Jak...— omam zdawał się być zbyt rzeczywisty, jak na daną sytuację. Ciepły dotyk przede wszystkim.

— A gdy dwa lata temu okazało się, że masz guza w podbrzuszu, poszłaś pod skalpel nie informując o niczym swojej rodziny, aby się nie martwili. Oczywiście spisałaś testament. Nie byłabyś sobą gdybyś nie pomyślała o innych...— wyrwałam swe dłonie spod jego dotyku i podniosłam się na równe nogi. Krążąc wokół choinki oraz zapakowanych pod niej prezentów, próbowałam ocucić się ze snu. Bijąc się po twarzy, zamykałam oczy.

— No obudź się wariatko! No już! — warknęłam na głos. Śmiech dochodzący z boku sprawił natomiast, że eksplodowałam. — A ty się wynoś! Nawet jeśli jesteś tym całym duchem niebieskim czy, jak Ci tam...nie ma potrzeby abyś rujnował mi życie!

— Rujnował? — w mgnieniu oka znalazł się naprzeciw mnie. Gdy nachylił się i szepnął kilka kolejnych słów, zdębiałam. — Sama sobie sprawiłaś taki prezent, Adriano. Nie wolno igrać z tym u góry. Twoja wiara to bardzo ważna rzecz. Jesteś jedną z niewielu dobrych ludzi, w których On nigdy nie zwątpił. A tu proszę...nagle zmieniłaś zdanie!

Powoli wracały do mnie skrawki wspomnień dotyczących poprzedniego wieczoru. Hipis wyżerający moje jedzenie w kuchni naprowadził na dobry kurs. Po kilku sekundach czystej dedukcji przypomniałam sobie groźbę skierowaną do próżni w pomieszczeniu, która była efektem pijanego paplania głupot.

— Ja...nie! — zaczęłam wymachiwać dłońmi. Spanikowana próbowałam wytłumaczyć mojemu wyobrażeniu, że wcale nie zamierzałam zaczynać wojny z niebiosami. — Ja powiedziałam to tylko ze względu na wino i na...— kilka cmoknięć pod nosem i ostrzegawcze słowa, sprowadziły mnie do parteru.

— Nie wolno. — pogroził palcem wskazującym i pstryknął palcami. Na stoliku pojawiła się karta papieru. Tak, po prostu. Znikąd! — W umowie każdego Anioła Stróża jest jasno napisane... — złapał za dokument i wystawił mi go przed nos. — Dopilnować wszelkich starań ażeby podopieczny człowiek nie zrezygnował z wiary i czci względem dobra. Ty to zrobiłaś. Wiesz, jak wiele pracy włożyłem w to aby Cię strzec od zła? — zrezygnowany schował dokument do kieszeni spodni. Po chwili nic z niej nie wystawało. Niebieskie oczy patrzyły na mnie z rozżaleniem. Amplituda hormonów znów podskoczyła, a na jego twarzy zawitał uśmiech. — Ale! Nie ma tego złego! Przecież możemy wszystko naprawić...— musiałam wiedzieć więcej o tej podejrzanej umowie.

— Czekaj czekaj! — uniosłam dłonie do góry i wykorzystałam chwilę ciszy. — Co jeśli nie będę chciała z tobą współpracować? Jesteś jedynie wytworem...— zmęczone w odpowiedzi wzdychnięcie symbolizowało o frustracji.

— Ja schodzę na ziemię. Ty idziesz do piekła. Tak w skrócie. — popatrzył na mnie z ogromną powagą.

— Słucham? — panika oblała me ciało dreszczem. — Piekło za jedną groźbę względem niebios? Przecież to bardziej okrutne...— blondyn pokręcił głową i wskazał dłonią na sofę.

— Czy mogłabyś usiąść? — prośba zabrzmiała bardzo grzecznie. — Wszystko Ci wyjaśnię.

— Wszystko? — jeśli zamierzałam bawić z moją psychiką w chowanego, musiałam rozegrać to sprytnie.

— Wszystko. — kiwnął głową na potwierdzenie obietnicy. — Jak na Anioła Stróża, obiecuję.

Nie byłam przekonana, co do taktyki jaką obrałam. Jednak w przypadku tylu zbiegów okoliczności oraz kompletnej pustki dziejącej się w moim życiu, zaryzykowałam. Słuchając kolejnych nowości, które utwierdzały mnie w poczuciu kompletnego zbzikowania, traciłam nadzieję na powrót do normalności. No bo, jakim cudem uwierzyć w Anioła Stróża, którego zesłano aby ocalić Cię od piekła? Cóż. Tego nie spodziewałam się nawet w snach.

     Zamroczona od najnowszych wiadomości, skupiłam swój wzrok na Balbinie, która bawiła się z blondynem. Zadowolony z siebie wziął jedną z jej ulubionych zabawek i niczym dziecko wykorzystał do kilkunastominutowej przerwy, o którą go poprosiłam.

— Dobra. — klasnęłam dłonie i oblizałam górną wargę. — Czyli jednym słowem jestem wymarłym gatunkiem? — niebieskie tęczówki zaszkliły się pod wpływem promieni słońca, wlatujących przez okno. Naprawdę przypominał anioła.

— Wyjątkową, niechciwą, miłą i uczynną istotą ludzką, która nagle obróciła swoją wiarę do góry nogami. To nieco burzy porządek. Nie sądzisz? — pytanie retoryczne.

— Ale dlaczego Anioł Stróż? Bóg sam nie mógł się pofatygować czy mnie ukarać? — rozmowa trwająca od dwóch godzin nie przyniosła odpowiedzi na wszystkie pytania.

— Złotko, to nie pomagier, a sam szef wszystkich szefów. — zakpił delikatnie. — To my mamy dbać o was i pilnować, żebyście przeżyli. — zabrzmiało, co najmniej tak jakby wykonywał brudną robotę.

— A, co z ludźmi którzy umierają? Co z kimś kto...— Balbina zeskoczyła z kolan przybysza i pobiegła w stronę kuchni. Blondyn skupił całą swoją uwagę na mnie.

— Czasami nie jesteśmy w stanie zapanować nad ludzką żądzą. Staramy się, jak możemy ale nie wszystko idzie zgodnie z planem. Wtedy On was zabiera. My wracamy do puli losującej i tak od nowa. — porządki ludzkiego świata stanowiły jedną wielką niespodziankę.

— Mówi się, że ktoś nie zasługuje na śmierć. Dzieci czy...— chciałam wiedzieć więcej.

— Tego nie wie nikt. Nawet On nie ma mocy nad złem. Tym rządzi ktoś inny. Stróże strzegą was, jak mogą. Tyle, że zło współpracuje ze śmiercią od dawien dawna. Powodów jest wiele. Tyle samo, co ludzi. — wzruszył ramionami i odpowiedział sam sobie. — Staramy się nie pytać o wiele. On pała ogromną wiedzą, którą czcimy i to wszystko. 

— Więc czego chce ode mnie? — zapytałam posmutniała. — Przeprosin?

— Wiary, Adriano. Wiary. — spojrzał na mnie z ogromną troską, którą widywałam jedynie w oczach mamy. — W miłość. Nadzieję. We wszystko. 

— Czyli mam się zakochać? I tyle? — wytyczne nie były zbyt skomplikowane.

— Masz być szczęśliwa. I On musi to czuć. Wtedy dopiero odeśle mnie z powrotem do czuwania z daleka, a ty zagwarantujesz sobie niebo. — cała teoria o moim dobrobycie brzmiała kuriozalnie. Mimo odrealnionej fabuły, całość była dość spójna. W jednej sekundzie zawahałabym się o stwierdzenie, że prawdziwa. — Od dawna chcesz się zakochać. Więc pomogę Ci znaleźć odpowiednią duszę.

— Będziesz swatką? — zmrużyłam powieki i uśmiechnęłam się delikatnie, co od razu zauważył.

— Ja tylko zaproponowałem współpracę. Obydwojgu wyjdzie nam to na dobre. — tutaj akurat mogłabym spekulować. Podboje miłosne był klątwą mojego zbyt naiwnego nastawienia do płci męskiej. 

— No dobra. — przyjęłam do siebie wszelkie nowości w postaci anielskiej misji, odkupienia oraz wysłannictwa samego Boga. — Ale mam jeszcze jedno pytanie. 

— Śmiało. Wiem, że korci Cię to od samego początku. — cwaniaczek. Miły, ale cwaniaczek.

— Czy inni też Cię widzą? — odpowiedź zabrzmiała, jak dumna tyrada. 

— Owszem. — kiwnął głową w stronę kota. — Poczuć też mogą. — zabrzmiało to dwuznacznie.

Wszystko było kompletną paranoją, snem i bajką w jednym. Tkwiąc w układzie z samym Aniołem Stróżem mogłam brać udział w konkursie na największą wariatkę świata. Tyle, że wariacje dopiero się rozpoczynały. A ja? Nie byłam świadoma konsekwencji układu z boskim rycerzem, który od samego początku  realizacji, stanowił ogromny kłopot.

Więcej...