Niewypał (VIII) - KONIEC

Wchodząc do mieszkania Rafał dał mi znać czy może nikogo nie ma w pobliżu. Nie chciałam natknąć się na Adriana. Czułam, że nie jestem na siłach by przeprowadzać z nim kolejną konwersację.

Gdy weszliśmy do mieszkania zobaczyłam jak Wiki siedzi na kanapie i pije kawę. Rozgoryczona podeszłam do niej. Wstała i przytuliła mnie mrożąc spojrzeniem szatyna stojącego obok mnie. Mała blondynka o brązowych oczach uważnie śledziła moje kroki. Podeszłam do blatu i nalałam sobie wody by orzeźwić zachrypnięte od wczorajszego balowania gardło.

-Może zaproponujesz naszemu gościowi jakąś kawę? - spojrzałam na nich.- Poza tym to Rafał, tatuażysta. - wtrąciłam obojętnie. Widziałam jak dziwnie spoglądają na siebie. Odeszłam w stronę kanapy.

-Wiktoria. - dziewczyna podała mu dłoń. - Lecę..- wskazała na czajnik.

-Pomogę. - dodał chłopak i zobaczyłam jak ilustruje moją przyjaciółkę od stóp do głów.

Wiktoria podobała się facetom. Rozumiałam czemu Rafał był zdezorientowany. Była drobną osóbką z charakterem lwicy, on natomiast ciężki wygląd połączony z niebieskimi oczami przenikał w delikatnego człowieka o spokojnych nerwach. Czemu wcześniej o tym nie pomyślałam?

Gdy oboje wyszli z kuchni zorientowałam się, że Wiki unika jego wzroku. Sprawa z Przemkiem nadal była drażniąca i świeża.

-Ewka. On na serio był tutaj wczoraj i widziałam w jakim jest stanie. To twój mąż. - skwitowała kiedy usiedli na fotelach.

-Na serio, aż tak nabroił? - Rafał spojrzał na mnie. - Może po prostu chciał wynagrodzić tą samotność w bidulu bratu, a że Wojtek miał rąbnięty pomysł to już inna sprawa. Wiesz sama jak ciężko jest kiedy jedyna osoba na świecie, na którą liczysz może pozbawić Cię złudzeń. - teraz Wiktoria przejęła kontrolę i starała się wybielić Adriana.

-Po primo to były mąż. Po drugie jak mam zaufać facetowi, który traktuje mnie jak śmiecia? Zaufanie to jedna rzecz. Ale nic nie usprawiedliwia tego ślubu i zagrania...- pokręciłam głową i zamknęłam oczy. - Chciałabym żeby to nigdy się nie wydarzyło.

-Masz zamiar wymazać z pamięci ostatni miesiąc? - Rafał zapytał lekko. - Za bardzo Cię do niego ciągnie szefowo. - wzruszył ramionami.

-Więc będę musiała się leczyć. Tak samo jak z innych przypadłości. Po prostu..skończmy temat okej? - wyrwałam i w spokoju dokończyliśmy kawę. Jeszcze przez kilka minut widziałam jak Wiki znikomo i ukradkiem spogląda na szatyna z małą brodą, a potem czerwieni się odwracając głowę. Przedszkole pierwsza klasa.

Kilka minut rozmowy i powrót myśli. Wiedziałam, że nie wyleczę się z tego szybko. Jednak czy chciałam? Z drugiej strony jak można kochać kogoś kto zniszczył zaufanie...to zaufanie, które nikomu innemu nie było dane?

Siedząc w pustym mieszkaniu zorientowałam się jak szybko minął dzisiejszy dzień. Kac moralny, wrzynający się w zęby popcorn i mdłe filmy miłosne nie zapełniały pustki po Adrianie. Na moment odwróciłam oczy w stronę okna, które wychodziło na rynek miasteczka. Deszcz i światło lamp było kojącym widokiem. Zmywały się w tafle i dodawały klimatu. Łagodziły przekrwione od popołudniowych łez oczu. Siedząc w szlafroku z rozmazanym tuszem oraz rozwaloną fryzurą zajadałam stres i brak możliwości wyjścia z dołka.

Kiedy usłyszałam donośne pukanie odwróciłam wzrok i krzyknęłam "wejść". Rafał miał przywieźć jakieś filmy i oddać dokumenty, które u niego zostawiłam. Kiedy spojrzałam w przestrzeń korytarza od razu rozpoznałam sylwetkę. Zamiast Rafała w pokoju stał Adrian. Patrzył na mnie smutno i przemoczony do dna nie zwrócił uwagi na fakt, iż naprawdę nie chciałam go widzieć.

-Co ty tutaj robisz? - warknęłam i momentalnie ogarnęłam się do pionu. - Wyjdź.

-Naprawdę tego chcesz? - podszedł kilka kroków lecz ja cofnęłam się. - Nie możemy pogadać spokojnie?

-Nie kończy się to dobrze. Myślałam, że zabrałeś już wszystko. - prychnęłam obojętnie.

-Razem z twoim zaufaniem. - powiedział poważnie i spojrzał na mnie smutno.

-Było filigranowe. Mała strata. - wzruszyłam ramionami.

-Nie sądzę. Nie przejęłabyś się tym tak mocno...- machnęłam ręką.

-Jeszcze jakieś życzenia? - zapytałam ostrzej i założyłam ręce na krzyż stawiając się w nieufnej pozycji.

-Wiesz dobrze, że nigdy w życiu nie miałem zamiaru Cię skrzywdzić. Mój brat to człowiek, któremu zabrano dzieciństwo. Pomogłem mu. Nie sądziłem, że będę miał obsesje na twoim punkcie. Samo poszło. Nie panowałem na tym co do Ciebie czuję. Więc i jego okłamywałem. - grał ze mną.

-To nie fair. - odwróciłam się. - Powinieneś pójść. - poczułam jak łzy napływają mi do oczu. Dopiero po chwili ciepło jego ciała i uścisk męskich dłoni w moim pasie spowodował eksplozje ulgi i szczęścia. Kochałam go.

-Wiesz, że wtedy okłamiesz samą siebie Ewa. - szepnął i poczułam jego oddech na moim karku.

-Jesteśmy niewypałem.

-Nieprawda. - nie zdążyłam zaprotestować bo obrócił mnie do siebie i uwięził w swoim smaku ust. Milimetr po milimetrze czułam jego czułość i zdecydowanie. Naprawdę się poplątałam. Uzależniłam się.

-Nie skrzywdzę tego więcej...- kiedy miał dokończyć to ja go pocałowałam. Docisnęłam dłońmi jego twarz do mojej, a potem objęłam go rękoma.

Uzależniłam się. Pierwszy raz od człowieka.

***

Kilka tygodni później stałam przed studiem i patrzyłam przez okulary w słoneczne niebo. Adrian skradł mi całusa w policzek i zaniósł kolejny karton do bagażnika.

-Naprawdę nas opuszczasz? Kto będzie teraz przewodził? - Rafał stanął obok mnie i smutno się uśmiechnął.

-Cóż. Patrzę na niego. - spojrzałam w niebieskie oczy pełne zdziwienia i z kieszeni wyciągnęłam kluczyk do studia. - Dbaj o nie szefie. - wsadziłam mu je w dłoń i przytuliłam mocno.

-Jaja sobie robisz. - szczęśliwy parsknął.

-Skąd. Jesteś fajnym, ambitnym facetem. Ty prowadziłeś to studio. Podawałeś pomysły. Ja uwiązałam się w jednym miejscu. Trzymałam kurczowo przeszłości. Teraz muszę po prostu zacząć raczkować, a będzie dobrze. - spojrzałam na Adriana.

-Wzięło Cię na poważnie. - pokręcił głową stojący obok mnie szatyn.

-Kiedyś musi być ten pierwszy raz. Poza tym nie mieliśmy podróży poślubnej. Odzyskałam siebie, faceta, stabilizację no i wyleczyłam się z chodzenia na łatwiznę.

-Nowa Ewa.- powiedział poważnie. - Nieźle brzmi jak na początek.

-Prawda?- zaśmialiśmy się. - Odcinam się od tego co było. Wiem, że zaopiekujesz się nie tylko studiem. - szturchnęłam go łokciem i zobaczyłam jak Adrian śmiesznie siłuję się z układaniem bagaży oraz kartonów.

-Nie ta liga szefowo. - uśmiechnął się smutno.

-Wręcz przeciwnie. Nie bądź pesymistą. - puściłam mu oczko. Adrian podszedł do nas i objął mnie ramieniem.

-To co? Komu w drogę temu Włochy? - uśmiechnęliśmy się wszyscy.

-Powodzenia wam. - Rafał przytulił mnie i zbił piątkę z blondynem. - Opiekuj się nią porządnie.

-Jak własną żoneczką. - walnęłam Adriana pięścią w ramię, a potem skradłam buziaka na przeprosiny.

-Dobra. Zbierajmy się. - odeszliśmy w kierunku auta i ostatni raz spojrzałam na swoją przeszłość. Pomachałam Rafałowi, a potem udałam się w nieznane.

***

-Jak myślisz ile? - zapytałem biorąc łyk piwa.

-Dwa dni. Wrócą z krzykiem na siebie. - Ewka również upiła łyk chmielowego płynu prosto z butelki.

-Wiesz, przeciwieństwa się przyciągają. - wzruszyłem ramionami. Ławeczki były jednak dobrym pomysłem. Można było trochę wypocząć przy takiej pogodzie.

-To w takim razie co zrobimy z tym przyciąganiem? - blondynka pokazała na odległość między mną, a nią.

-Może ślub? Z pewnych źródeł wiem, że to jednak dobry pomysł. - zaśmiałem się.

-W życiu. - prychnęła i odłożyła butelkę na stoli podając swoją dłoń. Wstałem i popatrzyłem w jej cudne ciemne oczy. - Najpierw seks.

-Tutaj? - zaskoczony zilustrowałem otoczenie.

-Od czego masz swoje nowe biurko szefie? - pociągnęła mnie za sobą. Kluczyk zamknął lokal na kilka godzin. Cudownych godzin.

Może jednak to nie takie złe zaryzykować? Czasami takie rzeczy kończą lub zaczynają się...niewypałem.

Więcej...

Niewypał (VII)

Bijąc się z myślami, obgryzałam już paznokcie u drugiej dłoni. Zawieszona z nogą na nodze, siedziałam w jednej z starych kawiarni i czekałam na przyjście Wojtka. Co miałam powiedzieć? Dzisiejszego poranka dopracowałam plan i miałam nadzieję, że zadziała.

Wojtek z szerokim uśmiechem ominął kilka ławeczek na tarasie i podszedł do mojego stolika. Od razu odrzuciłam minę zdenerwowanej kobiety i pewna siebie wyprostowałam kręgosłup, unosząc wyeksponowany w białą bluzeczkę z dekoltem, biust.

-Witaj. - wstałam i pocałowałam go w policzek. Zdziwiony, ale zadowolony usiadł naprzeciw mnie i zamówił dla siebie kawę.

-Chciałaś porozmawiać bo się stęskniłaś? - od razu przeszedł do rzeczy.

-Czemu nigdy nie poszliśmy na randkę? - spojrzałam w dal, a potem zmrużyłam oczy i spojrzałam na niego.

-Słuch..- przerwałam mu i nachyliłam się do przodu.

-Myślałeś, że nie zauważyłam? Miałam nadzieje, że w końcu wykonasz pierwszy ruch...jak widać wolałeś uciec. - wzruszyłam ramionami.

-Z tego co wiem jesteś mężatką. - popatrzył na mnie i odebrał napój od kelnerki. Wsypał jedną łyżeczkę cukru i oblizał ją po wymieszaniu składników.

-Jest przypadkowym zbiegiem okoliczności. - uśmiechnęłam się. - Szkoda, że to ty nie jesteś na jego miejscu...wtedy moglibyśmy pogadać o czymś trwalszym.

-Przecież ty zawsze byłaś niezależna. - kąsał mnie i był podejrzliwy. Wiedziałam jednak, że połknie haczyk.

-Ale pocałunków na sylwestrze jakoś nie pamiętasz? - zapytałam. Od razu odłożył kawę na bok i popatrzył na mnie. Ukrywałam ten fakt bardzo długo i nie wywlekałam pijanych ekscesów na powierzchnie bo mnie zwyczajnie nie interesował. To było kartą przetargową. Nie był w cale tak różny od brata. Poza brakiem tatuaży mieli podobną karnację, kształt szczęki oraz obsesje na punkcie swoich włosów. Diego przypominał bardziej kapitana Amerykę niżeli Thora z Avengersów. Jednym słowem był cholernie pociągający, ale nadęty i zbyt odważny w niektórych sprawach. Zmienił się zaraz po wyjściu z bidula. Właśnie..jakim cudem byli braćmi skoro on nigdy o tym nie wspominał? O rodzinie. Wiedziałam, że zniknął zaraz po wyjściu z placówki, ale kilka lat minęło zanim się odezwał.

-Pamiętasz to? - uśmiechnął się delikatnie.

-Owszem. - kiwnęłam znacząco głową i opadłam na oparcie krzesła rozkoszując się promieniami słońca, które przebijały się w dzisiejszym dniu dość ostro. - No cóż szkoda. Jeżeli będziesz miał ochotę spotkać się po moim rozwodzie to..zadzwoń lub coś. - kiedy miała wstać złapał mnie za rękę, a swoją poprosił gestem abym usiadła.

-Naprawdę znaczyło to dla Ciebie cokolwiek? A co z tym twoich mężem? - popatrzył na mnie.

-Wiem, że mu nie ufam. Za dwa tygodnie sprawa rozwodowa. Byłam dzisiaj u księdza. Przyśpieszyłam wszystko. Zgodził się na unieważnienie w jego obecności, ale gdzieś zniknął.

-Naprawdę? - uniósł brew. - Czemu zależy Ci na czasie?

-Zależało mi na tobie. Tego też nie widziałeś. - grałam na zwłokę aby przeciągnąć go na swoją stronę. Musiało mu się coś wymsknąć.

-Byłabyś gotowa zaryzykować bycie ze mną?

-Zapomniałeś, że uwielbiam ryzyko. - uśmiechnęłam się.

Zobaczyłam jak praktycznie przewalając stołki obok siebie pomiędzy nimi kroczy wściekły Adrian. Popatrzył na nas i dosiadł się.

-Czyżbyś zawierała nowe znajomości kochanie? - Adrian popatrzył  na mnie doskonale grając. Wiedziałam, że coś wykombinowali. Czekałam na rozwój wydarzeń z uśmiechem.

-W sumie od dwóch godzin to już jesteśmy na zwykłe "ty". - wzruszyłam ramionami. - Wojtku poznaj mojego byłego męża.

-Nie będę witał się z twoimi fagasami. - miałam ochotę wybuchnąć śmiechem. Diego milczał i przyglądał się sytuacji z byka.- Czekaj jaki były...przecież?

-Od dwóch godzin nie jesteśmy małżeństwem. Ksiądz Robert anulował nasz związek tylko na potwierdzenie jednego papierka. - uśmiechnęłam się. 

-Rozwiodłeś się tępaku? - Diego nie panował na złością. Zobaczyłam jak patrzą na siebie, a potem starają znów ugrać inny scenariusz. Wyjęłam z paczki jednego z LM'ów zielonych po czym odpaliłam go i zaciągnęłam sie nikotyną. Uśmiech wlał się na twarz.

-Nie potraficie grać. Braterskie więzi was łączą bliżej niż myślicie.- wzruszyłam ramionami i zrzuciłam z papierosa nadmiar upalonego tytoniu.

-Czekaj...ty...- Adrian zbladł. Diego obrał postawę rozwścieczonego psa i spojrzał na blondyna.

-Braciszku daj spokój. Powiedz lepiej kiedy twoja pusta głowa to ogarnęła co? - Diego skierował się teraz do mnie i kazał bratu milczeć.

-W momencie, którym zrozumiałam, że dwóch idiotów chce mnie wysiudać na kasę. Doskonale wiem gdzie podziały się pieniążki. - uśmiechnęłam się znowu. - Nie wiem jedynie jak chcieliście przechytrzyć mnie? Co miałam wspólnego z tym całym małżeństwem?

-Może wytłumaczysz jej? - Wojtek ogarnął sytuacje. - Dziewczynko nie nadajesz się do tego interesu, branży. Twoje studio należałoby do mnie. Przecież przy rozwodzie dostalibyście rozdzielność..

-Zamknij się. - Adrian warknął na brata.

-Ty przejąłbyś studio. - popatrzyłam na blondyna. - A ty zatrzymał posadę i o wiele więcej...- pokręciłam głową.- No i widzicie, a teraz nie macie ani jednego ani drugiego...

-To nie jest ważne..- Adrian spojrzał na mnie przerażony sytuacją.

-No tak. Ważne jest to, że i tak skończysz na bruku bez mojej pomocy. Jesteś zagorzałą fanką alkoholowych libacji! Zwykłą suką śliniącą się na myśl o odrobinie etanolu w każdej postaci. - Diego chciał mnie rozdrażnić. Tutaj nie chodziło o pieniądze. Nie mi. Straciłam o wiele więcej. Godność i zaufanie. Kolejny raz.

-Widzisz i to jest właśnie ta rzecz, która mnie uratowała. - uniosłam kącik ust i wstałam. Od razu skierowałam kroki na najbliższy bar. Kiedy mierzyłam się z kolejnymi minutami oraz tym cholernym bólem w klatce piersiowej usłyszałam krzyk Adriana. Nie odwróciłam się. Poczułam jak jego dłoń szarpię mój łokieć i przyciąga mnie do siebie.

-Wiesz, że nie chciałem Cię...

-Okłamać, nie chciałeś wbić mi noża w plecy? Słuchaj...- popatrzyłam na niego i z gulą w gardle wypowiadałam kolejne słowa. - Jeżeli chciałeś pomocy wystarczyło powiedzieć. Twoje chore rodzinne urojenia, którymi dzielisz się wraz z bratem to nie moja branża. Nie jesteśmy już małżeństwem.

-To nie było ważne..chodziło mi o Ciebie. Ewka myślisz, że miałem wybór? To mój brat! Dziesięć lat spędził w bidulu. Musiałem odwdzięczyć mu się za to wszystko co przeszedł...- starał się wybielić, ale ja nie słuchałam.

-Co on przeszedł? Ma jakąkolwiek rodzinę, znalazł pracę, pomogłam mu...ale on nigdy nie zadowalał się palcem. Tylko popatrz jak na tym wyszedł. Jest skończonym dupkiem, któremu zapewnię brak stałej pracy w tym mieście. Przekaż mu, że się nie pozbiera...- wyrwałam się z jego uścisku.

-Jak? - ostatnie pytanie było tak naprawdę darowizną w jego stronę.

-Jestem alkoholiczką. Wystarczył jeden papierek by skończyć tą farsę. - wzruszyłam ramionami i odwróciłam się do niego. - Szkoda, że nie wpadłam na to o wiele wcześniej. - zmierzyłam go od dołu do góry i znów poszłam w swoją stronę.

Stopy załamywały każdą stabilną część tego po czym szłam. Psychicznie oczywiście. Chodziłam po szkle i grzęzłam w nim po uszy. Wypijając kolejną z kolejek spojrzałam na siedzącą w rogu pomieszczenia zakochaną pare.

-Oby wam się. - szepnęłam i zalałam gardło gorzkim płynem krzywiąc się na sam jego zapach w moich nozdrzach.

-Szefowo, może lepiej nie przesadzajmy. - Rafał usiadł obok mnie i również zamówił kilka kolejek.

-Aż taki złamas? Nigdy go nie lubiłem. Nawet jeżeli był twoim przyjacielem. - o której przeszliśmy na ty?

-Ile ty masz lat? - zapytałam bez pardonu.

-Dwadzieścia dziewięć. - popatrzyłam na niego zszokowana.

-Jesteś starszy o cztery lata. - pokręciłam głową. - Jak to ukryłeś w swoim podaniu? - zaśmiałam się.

-Nie ukrywałem. - wzruszył ramionami. - To ty nigdy nie wspominałaś o swoim wieku. Wiesz kobiecy sekret. - prychnął na głos. - A jak tam mąż?

-Mąż okazał się zwykłym kutasem.

-To chyba dobrze? - popatrzyliśmy na siebie wybuchając śmiechem i wypiliśmy kolejną z kolejek.

-Nie do końca. - oblizałam usta i rozmasowałam skronie.

-No tak. Szkoda. Nie wie co stracił. - Rafał puścił oczko i przechylił ostatniego z kieliszków. - Dobra..odwiozę Cię do domu, a jutro widzimy się w pracy. - wstał i złapał mnie za dłoń. Zobaczyłam stary motor, ten z klasyków motoryzacji.

-Jesteś wypity. Będziesz na nim jechał?

-Oszukałem Cię trochę. Wypiłem Tonic. - zaśmiał się.

-Chcesz coś ugrać? - popatrzyłam na niego z uśmiechem i pogroziłam palcem.

-Ależ oczywiście. - położył dłoń na sercu i zaśmiał się.

Po kilkunastu minutach byliśmy pod domem. Zobaczyłam zapalone światło w moim mieszkaniu. To pewnie Adrian. Cofnęłam się do Rafała i zapukałam w jego kask.

-To on tam jest prawda?- popatrzył w górę i na mnie. - Jeżeli nie chcesz iść sama....

-Ja w ogóle nie chce tam być. - miałam ochotę się rozpłakać. Rafał wskazał gestem głowy na miejsce za sobą.

Kilkanaście ulic dalej byliśmy pod jego domem. Wpadliśmy głośniej niż myślałam. Byłam naprawdę w złym stanie. Opadając na jedną z kanap w salonie zobaczyłam ogromny kominek.

-Mam nadzieję, że twoja dziewczyna nie będzie zła. - nos wtuliłam w miękkie obicie sofy i przytuliłam się do niego.

-Nie mam dziewczyny. - rozebrał się z kurtki. - Mieszkam z babcią. Śpi u góry. Trochę choruję ale nigdy nie zamierzałem oddać jej do domu starców. To ona mnie wychowała.

-Ciebie przynajmniej miał kto. - szepnęłam pod nosem. Jedna usłyszał.

-Nie każdy ma idealnie. - usiadł na fotelu i wziął do ręki piwo. - Ale można się o to postarać.

-Moje życie prywatne i zawodowe leży dupą do góry. Tego nie da się reanimować. - obróciłam się na plecy i spojrzałam w jego stronę.

-Nie wiedziałem, że taka z Ciebie pesymistka. - uśmiechnął się biorąc łyk.

-Realistka. - ziewnęłam na głos.

-Nie krępuj się. Jutro rano posprzątasz mi dom i będziemy kwita. - szepnął, a potem zamknął oczy. Obydwoje relaksowaliśmy się ciszą i ciepłem bijącym z kominka.

Spokój i aura tego miejsca, w którym się znajdowałam ukoiły nerwy. Czułam jak w nocy moje stopy wędrują do kuchni by napić się wody. Głowa pulsowała od nadmiaru emocji, a ja błądziłam po ogromnej posiadłości starając się znaleźć kran i jakąś z szklanek. Wchodząc do dużego pomieszczenia domyśliłam się, że trafiłam w sedno. Podeszłam do zlewu po omacku łapiąc się pewnych rzeczy.

Usłyszałam kroki. Rafał włączył światło i zobaczył mnie  prawie nagą z wodą w ręku. Obrócił się i zgasił lampę.

-Przepraszam..naprawdę nie wiedziałem, że...- starał się opanować sytuacje.

-Nie ma problemu. - szepnęłam. - To ja przepraszam...nie powinno mnie tu być. - usłyszałam jak szybko ulotnił się po moich słowach.

Wzięłam kilka głębszych oddechów. "Co ja wyprawiałam?"

Więcej...

Niewypał (VI)

Kolejny raz zrobiłam pierwszy krok? Nie poznawałam się z każdą minutą, którą spędzałam w jego obecności. Czułam jak podnosi moje zmiękczone pocałunkami ciało i zanosi je do sypialni. 

Pocałunki zaczęły pokrywać skórę w okolicach szyi oraz dekoltu. Gorączka była teraz drugoplanową myślą, a moje ciało drżało z podniecenia, a nie zimna. Jak długo rozpamiętywałam tamtą noc poślubną? Choć dziwnie to brzmi bardzo chciałam przypomnieć sobie mały kawałek wieczoru, w którym pierwszy raz się kochaliśmy. Na moje nieszczęście niestety nie udało mi się go odnaleźć. Rozumiałam, że wszystko było po coś. Gdybym wiedziała i była zachwycona od razu wleciałabym w jego łapska, a przy odwrotności ciekawość nie byłaby tak głodna.

Moje dłonie również były śmiałe w dotyku, którym go obdarzałam. Czułam ciepło jego policzków oraz mały zarost, który jak zawsze był dla mnie czymś w rodzaju wabiku. Nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Nasycając się jego smakiem delikatnie przygryzłam męską dolną wargę i pociągnęłam za sobą kolejne pocałunki. Gdy uwolnił mnie z sweterka oraz swojej koszulki pod palcami mogłam wyczuć każdy centymetr jego wyrzeźbionego ciała. Oddechy stale zwiększały głośność, a widok tatuaży w blasku przebijających się teraz lamp na zewnątrz, które dotarły do pokoju był jakby obrazem. Wyglądał jak z okładki magazynu. Świadomość posiadania go w moim łóżku była cudowna. Kiedy chłód metalu na jego palcu dotknął mojego policzka dotarło do mnie, że tak naprawdę nie robię nic złego. Jest moim mężem do cholery! Czemu tak długo uciekałam?

Spodnie zginęły na podłodze równie szybko co nasza górna część garderoby. Czarny koronkowy stanik nie był zamierzony. Uwielbiałam bieliznę, w której chociaż w części czułam się seksowna. Dotyk jego ust na sutku zasłoniętym materiałem przeźroczysto ciemnego biustonosza spowodował wygięcie mojego ciała do tyłu i lekki męski pomruk aprobaty. Ścisk dłoni na piersiach był agresywny, ale w pełni podgrzewający. 

Atmosfera i cisza, w której działał rozbijała każdą spiętą część mojego ciała na kawałki i dawała jej ukojenie. Zszedł niżej dalej składając mokre całusy na mój wytatuowany brzuch. Nie widział go jeszcze. Był lekko zaskoczony, oczywiście pozytywnie. Wodził językiem po spiralach czarnego tuszu tak jakby odwzorowywał kształt na kalkę.

Całując wewnętrzną stronę ud dłonie położył na pośladkach. Siła i delikatność połączone w jeden rytm spowodowały kolejne dreszcze przeszywające ciało.

-Im dłużej czekasz tym więcej dostajesz. - uśmiechnął się podnosząc wzrok i wyszeptał w moją stronę.

Nie odpowiedziałam. Zamknęłam oczy i zacisnęłam dłonie na pościeli. Zdjął ze mnie barierę odgradzającą go od kobiecości i natychmiast przystąpił do działania. Oblizałam usta i poczułam jak jego giętki język wije się w "moim" miejscu. Był bardzo dobrze wyszkolony. Teraz było to zaletą. Drażnił się ze mną i powoli smakował podniecenie, które sam stworzył wewnątrz rozpalonej mnie. Choć były to mozolne ruchy wprawiały w trans i naprowadziły mnie na kursosiągnięcia tego czego tak bardzo pragnęłam. 

Kiedy zbliżałam się do mety od wycofał się i znów pojawił się obok moich ust całując mnie tak jakby chciał odebrać ostatnią porcje tlenu w płucach. Pomogłam pozbyć się mu bokserek i teraz to ja zaplanowałam zagrać nim według moich zasad. Był naprawdę ogromny. Szok i zdenerwowanie szybko pchnęły mnie do działania. Leżąc na plecach spoglądał jak moje usta delikatnie owijają się wokół jego żołędzia i tym samym sprawiają mu przyjemność. Ruchy były coraz szybsze. Po kilku sekundach zajęłam się całą jego męskością. Posuwiste ruchy i dotyk mojej dłoni zelektryzowały jego ciało. Poczułam jak wysuwa się biodrami chcąc oddać mi przysługę.

Zabawa skończyła się dość szybko bo jego umięśnione dłonie posadziły mnie na nim. Wypełniając brzegi zadowolenia poczułam jak ciężko dyszy. Lekki jęk wyrwał się z moich ust i zaraz po nim mój tyłek sam wybrał ton, w którym chciał galopować na jego ciele. 

Mocne ruchy i nasze współgranie ciał przyniosło efekt. Czas nie gonił, ale mijał w zwiększonym tempie. Droga stawała się krótsza z każdym kolejnym przyjęciem jego żądzy. Przeszywający nas orgazm wypełnił kanaliki podniebienia. Odchyliłam się do tyłu i zagryzłam mały palec u jednej z dłoni jednocześnie zamykając oczy. Szybko podniósł się nie wynurzając ze mnie swojego przyjaciela i przytulił do siebie tak iż znów jego wzrok przeszywał mój. Cisza i spokój. Przez kilka minut naprzemiennie wpatrywałam się w niego i wczuwałam się w słodkie pocałunki.

-Wszystko w porządku? - spojrzał na moje ciało. Nadal był przejęty.

Zeszłam z niego i położyłam się tuż obok od razu kierując swoje oczy w jego stronę.

-Będziesz chory. - uśmiechnęłam się delikatnie i oblizałam usta.

-Jestem od jakiś dwóch tygodni. - obydwoje wybuchnęliśmy śmiechem.

Kolejne pocałunki i chwile uniesień były jeszcze mocniejsze i bardziej ukorzeniające się w pamięci. Tak dobre i trzeźwe emocje były czymś nowym. Wcale nie gorszym od mojego poprzedniego życia.

Budząc się rano poczułam iż jestem sama. Dłonią poklepałam po miejscu gdzie powinien spać Adrian i usłyszałam szelest papierka.

"Musiałem jechać do brata. Będę dzisiaj wieczorem. Szykuj się. A."

Wlałam na siebie ogromną ilość energii i pozytywnego nastroju, a potem wyskoczyłam z łóżka. 

Gorączka minęła jakby ręką odjął jednak katar i zapchane zatoki nadal były problemem. Chrząknęłam na głos i weszłam do kuchni starając ogarnąć jakieś śniadanie, a potem wyruszyć do miasta.

Gdy miałam zasiadać do herbaty oraz parówek usłyszałam pukanie do drzwi. Wdziałam na siebie szlafrok i do razu pobiegłam by otworzyć. Wiktoria stała z butelką wina. Zobaczyłam jej rozmazany tusz pod oczami co poskutkowało natychmiastowym przegonieniem jej do salonu oraz gościnnością. Po kilku minutach rozłożyłyśmy się na kanapie i zjadałyśmy jej doła paluszkami. Praca mogła poczekać. O 16 miałam tylko przesłuchanie nowej księgowej do firmy.

-Wszystko prysło jak bańka Ewka. - domyśliłam się.

-Co się stało? Co zrobił? - zawsze mogła się wygadać. Wypijając na hejnał lampkę wina, które nalałam nam do kieliszków odstawiła szkliwo i spojrzała na mnie obojętnie.

-Powiedział, że jednak nie jest gotowy na ślub. Wiesz tak sobie z dnia na dzień...pewnie te cudowne kobiety sprowadziły go na słuszną drogę. - Wiki nie miała w zwyczaju płakać, nawet w mojej obecności. Ukrywała w sobie emocje...w tym była podobna do mnie.

-Dupek. - warknęłam. - Ale zostawił Cię? Coś więcej?

-Kazałam mu spadać na drzewo. Pierścionek sprzedałam do lombardu i za to kupiłam wino. - spojrzała na do połowy pełną butelkę. - Resztę wydam na ciuchy i imprezy. Nie mam zamiaru...szkoda mi tylko tych czterech lat Ewka.

-Każdemu byłoby szkoda. - uśmiechnęłam się delikatnie. - Ale pomyśl, że z drugiej strony kolejne cztery spędzisz u jakiegoś ciasteczka, który nie będzie synalkiem mamusi.

-Kogoś takiego jak Adrian? - wiedziałam, że wejdzie na jego temat.

-Nie aż tak niestabilnego. - pokręciłam głową i upiłam łyk.

-Cóż nie dziwie się, że brał najlepszą z najlepszych. Ja też przeprowadzę wywiad zanim kogoś poznam. - myślałam, że się przesłyszałam.

-Wywiad? Rozmawiał z tobą przed poznaniem mnie? - byłam coraz ciekawsza.

-Nie musiał skoro miał informacje z pierwszej ręki od brata. - wzruszyła ramionami. Prawie poplułam się winem, które właśnie sączyłam.

-Czekaj..co? Przecież ten ślub był przypadkowy...sama mówiłaś...jakiego brata do cholery? - Wiki nagle otrzeźwiała i spojrzała na mnie zdziwionym wzrokiem. Spojrzała głęboko w oczy.

-Nie powiedział Ci? - grała na nerwach.

-O czym ty...- jej oczy rozszerzyły się do rozmiaru jakiego jeszcze nie widziałam. Odłożyła kolejny kieliszek wina i złapała mnie za dłoń. 

-Nie wiesz, że Adrian jest bratem Wojtka? - cisza prawie zabiła moje uczucia. - Nie..to nie możliwe. - kontynuowała. - Przecież Diego...Adrian by Ci powiedział. Nie zdziwiło Cię, że ten ślub był tak szybki i zdecydowany? Musiał coś o tobie wiedzieć...od kogo innego.

-Poczekaj...- wstałam zdenerwowana i stąpałam z nogi na nogę. - Skąd wiesz?

-Dowiedziałam się kilka dni temu. Myślałam, że o to Ci chodziło gdy do Ciebie przyszłam..że to było barierą. Sądziłam, że Adrian Ci powiedział co nieco o sobie...przecież jesteście małżeństwem pomimo wszystko.

Domek z kart. Zamek z piasku. Mydlana rzeczywistość tak określiłabym to wszystko co łączyło mnie z Adrianem w tym momencie.

-Cóż nie powiedział mi. Plus praktycznie zaciągnął mnie do łóżka.

-Nie...- Wiki pokręciła głową i zamknęła oczy. - Na pewno jest jakieś racjonalne...

-Zakład? Zemsta? Zmowa braci? No bo niby czemu miałby mi nie powiedzieć? Wiktoria strach?  Od początku to małżeństwo śmierdziało mi jakąś podróbką i tanią historią. Był cholernie wiarygodny...piepszony aktorzyna! - zagryzłam wargę, a moje dłonie zaczęły trząść się ze strachu oraz zdenerwowania.

-Ja pierdole. - Wiki opadła na oparcie kanapy i rozłożyła ręce. - Mówią, że to my jesteśmy świniami...- wstała i podeszła do mnie, a potem rękoma złapała za szyje i kazała tym samym spojrzeć w oczy. - Nic mu nie mów. Wykombinujemy jak go podejść.

-Ja już wiem. - szybko wyciągnęłam z kieszeni telefon i wykręciłam bardzo dobrze znany mi numer. - Cześć Wojtek. Słuchaj możemy umówić się na spotkanie...cholernie się stęskniłam. Poważnie pogadamy i wyjaśnimy wszystko co ty na to? Dziesiąta i bar jak zawsze? Okej do zobaczenia. - kończąc spojrzałam w stronę Wiki. Z rozwaloną na oścież buzią patrzyła na moje działania.

-Ostro grasz.

-Stara Pani Niezależna powraca i nie będzie miło. - uśmiechnęłam się i teraz to ja wychyliłam na raz całe wino z butelki.

Żal i zdrada wygrały z rozsądkiem. Miałam ochotę zabawić się jak nigdy dotąd.

Więcej...