WRÓĆ (VIII) - KONIEC TOMU I

Po kilku minutach byliśmy na miejscu. Robert wypadł jak opętany z auta trzaskając drzwiami tak, że o mało nie wybił w nich szyby. Czarek wraz ze mną biegł za nim krzycząc by się uspokoił. Podejrzewałam, że brunet zdawał sobie sprawę z faktu, że Cezary nie wie o wszystkim dlatego jego zdanie miał w dupie. Chciałam by przestał zachowywać się jak bohater. Nie rozumiałam dlaczego mnie bronił. Powinien mnie znienawidzić. Przecież zrobiłam najgorszą z możliwych rzeczy. 

-Robert! - wrzeszczałam. Dobiegłam do niego w końcu jednak odepchnął mnie delikatnie od siebie i krzyknął w stronę Antka. Tamten siedział przy aucie i majstrował coś przy zamku centralnym. Brunet podbiegł do niego i wziął za kołnierz ubrudzonej koszuli następnie rzucił na ziemię. Znów uniósł go i trafił w twarz Antka mocnym prawym sierpowym. Znienawidzony przeze mnie również osobnik ugiął się na nogach i upadł. Czarek w porę zamknął Roberta w kleszczach swoimi ramionami. Odciągnął go na bok ciągle powtarzając żeby się ogarnął. Rywal stanął po chwili na nogach wycierając krew z kącika ust. Spojrzał na Roberta i kiedy chciał podbiec by mu  się odwdzięczyć drogę zastąpił mu starszy brat.

-Nie wtrącaj się w to Czarek! - Antek wrzeszczał. Starszy jednak nie ugiął się i odepchnął go. Popatrzył na obydwóch zawodników z niesmakiem po czym zwrócił się w moją stronę.

-Możesz wyjaśnić? - uniósł obydwie ręce w górę. Klatka piersiowa uginała się pod naciskiem głębokich oddechów.

-Robert. - spojrzałam na niego i do oczu napłynęły mi łzy.

-Twój brat zostanie kaleką jeśli jej nie przeprosi! - brunet warknął do rodzeństwa.

-Bo się ze mną przespała?! - Antek wskazał na mnie palcem i prychnął pod nosem.

Czarek zrozumiał o co im chodzi. Na początku trzymał stronę brata.

-Robert to, że dziewczyna jest niewierna nie jest problemem Antka. Pogódź się z tym i odczepcie się od niej obydwoje. - zabolało mnie to. Rozumiałam jednak jak wyglądam w oczach mojego gospodarza. Nie był zaskoczony, ale zniesmaczony całą sytuacją,w którą ich wplątałam.

-Nie chodzi mi o fakt, że Aniela dała się ponieść. Zrozumiałe jest to, że twój brat wykorzysta każdą szansę, ale to jak ją potraktował...sam chętnie obetniesz mu jaja! - Robert szedł w zaparte i bronił mnie. Poruszona jego obroną nie mogłam jednak pozwolić na tragedie.

-Nic się nie stało. - szepnęłam przez spływające z oczu łzy. - Wyjadę jutro tylko nie rób głupot. Błagam Cię! - podeszłam do anioła, w którego wstąpił demon. 

-Czarek nie obraź się, ale twojemu braciszkowi od dawna należy się nauczka!

-Nagle uraz do przeszłości Ci powrócił? - szatyn zaśmiał się i założył ręce na biodra. Nie widać było już tak mocnego zdenerwowania więc odetchnęłam z ulgą.

-Mnie możesz traktować jak chcesz, ale nie dziewczynę, której prawie nie znasz. Poszedłeś z nią do łóżka, a potem potraktowałeś jak szmatę! - popatrzył na Czarka. - Ty powinieneś dawno odsunąć go od naszego towarzystwa. Ciekawe jak byś postąpił gdyby tak potraktował Jowitę.

-Co zrobił? - starszy popatrzył na główny powód tego spięcia.

-Najpierw odstawił ją z kwitkiem, a potem jak to szło? - Robert uchwycił moją osobę wzrokiem. - Wytarł brudne łapska w jej sukienkę i wsadził w skalę umiejętności,które posiada.

-To prawda? - Czarek uniósł jedną brew i nadal wpatrywał się w brata. 

-Powinienem zrobić....śmieć! - brunet nadal nie opanowywał emocji. 

-Wsiadajcie do auta i jedźcie stąd. - Czarek wydał polecenie. Robert nie chciał się ugiąć, ale po chwili złapał mnie za dłoń i udaliśmy się w stronę auta. Zmiana podejścia była na tyle niezrozumiała, że musiałam zapytać.

-Co jest? - brunet otworzył drzwi od strony pasażera i kiwnął głową dając znak bym wsiadała.

-Czarek nie krzyczy. - pojawił się obok mnie już siedząc za kierownicą. - Jest stanowczy w spokojnym stylu. Mam nadzieję, że wyrzuci go z naszej paczki. Sukinsyn, pieprzony casanova. 

-To moja wina. - z grymasem niezadowolenia oparłam głowę o szybę. Założyłam ręce na krzyż.

-Nie będę ukrywał, że tak. Ale nikt nie ma prawa by traktować tak kobietę. -mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Po paru minutach siedząc w ciszy dotarliśmy do domku. Kiedy zgasił auto przeraziłam się. Może chciał porozmawiać z Jowitą? Nie wybaczyłaby mi. Wyskoczyłam jak oparzona i pobiegłam w stronę tarasu.

-Poczekaj. - chciałam zaszyć się u siebie w sypialni gdy będą o tym rozmawiać. Chciał jeszcze coś ze mną omawiać? Przecież byłam zerem. Zdradziłam go, a on całym sobą osłaniał moją dumę. Podbiegł do mnie i stanął na przeciw patrząc prosto w moje oczy. - Kochasz go?

Prychnęłam i w śmiechu kolejny raz rozpłakałam się mocniej opatulając swoje ręce do około tułowia. Palce zacisnęły się na materiale swetra.

-Musiałabym upaść na głowę. - zagryzłam dolną wargę i odwróciłam wzrok. Nie mogłam na niego patrzeć.- Podejrzewam, że byłam zauroczona Robert. - kontynuowałam. - Tak naprawdę tylko przy tobie czułam się jak kobieta. Szanowałeś mnie, wspierałeś. Jesteś jedyną osobą, w której kiedykolwiek mogłam się zakochać, ale zmarnowałam to. - po tych słowach chwyciłam za klamkę. Nagle jego dłoń złapała moją i przyciągnęła do swojej męskiej kości policzkowej. Skuliłam wzrok i stąpnęłam z jednej nogi na drugą. Chciałam krzyczeć, tupać i wrzeszczeć z bólu i wyrzutów sumienia.

-Wierzysz w to, że może nam się coś ułożyć? - doznałam szoku. Nie sądziłam, że po czymś takim jeszcze będzie chciał mnie wysłuchać i co najważniejsze dać mi drugą szansę. Był dziwnym typem mężczyzny. Trzeba przyznać, że przywiązałam się do niego. Przypomniałam sobie ten wieczór kiedy jedliśmy naleśniki. W duchu zaśmiałam się na moment, w którym zdałam sobie sprawę, że czas ulatuje, a ja nadal siedzę w jakiejś małej knajpie z obcym facetem. Opowiadał mi o swoim życiu prywatnym, ale nie ze szczegółami.

-Czemu? - zapytałam szeptem.

-Bo ja też kiedyś kogoś skrzywdziłem, nieświadomie. Żałowałem tego, że nie dała mi drugiej szansy na naprawę. Chcę jednak mieć pewność, że nie zrobię tego samego na złość przeszłości. Aniela...- wziął moją twarz w dłonie. - Uwielbiam każdy twój szczegół. Poczucie humoru, niesforne wiązanie włosów kiedy gdzieś się spieszysz, nawet to cholerne łapanie się za płatek ucha kiedy się denerwujesz. - jak to zauważył? - Spróbuję Ci wybaczyć. Możemy zobaczyć czy dzięki temu będziemy silniejsi czy też może skończymy na dnie. Jedno jest pewne.  Z nikim innym na tym dnie nie chciałbym skończyć. - jego wzrok błagał o odpowiedź.

-Jak sobie to wyobrażasz? - zamknęłam oczy kiedy poczułam jego ciepły dotyk na skórze.

-Nie chcę go widzieć. Musimy wyjechać. Tylko wtedy będę spokojny.

-Wyjechać? - zaskoczył mnie. Nie chciałam zostawiać Jowity, ale wiedziałam, że od tej pory przebywanie z Antkiem w jednym małym miasteczku nie skończy się dobrze. Przecież był jeszcze Cezary, który również byłby przeciwny. Chciałam zaryzykować, ale bałam się jak cholera spieprzyć coś kolejny raz.

-Mam mieszkanie w Łodzi. Miałem Ci powiedzieć. Za pół roku chcieli wziąć mnie tam z firmy na przeniesienie z łącznym awansem. Czekałem z informacją bo chciałem zobaczyć jak się między nami ułoży.

-Jak widać. - posmutniałam. 

-Hej. - uniósł jedną dłonią mój pod brudek i znów szklił spojrzeniem. - Wyjeżdżam za dwa dni. Dam im odpowiedź jutro. Chcąc nie chcąc i tak nie będę potrafił tu zostać. Możesz wybrać Aniela. Nie zmuszam Cię. Wiedz jednak, że jeśli pojedziesz ze mną..zrobię wszystko żebyśmy byli szczęśliwi i zapomnieli o tym co dzisiaj miało miejsce.

Pocałowałam go. Pełna rozżalenia chciałam bliskości i zrozumienia i to właśnie mi dał. Nie wiedziałam w jaki inny sposób mogę mu podziękować za tę wyrozumiałość, która nim kierowała. Czułam się jak małe dziecko będące pod opieką anioła stróża, którym poniekąd był. Odsunął się.

-Dwa dni. - na pożegnanie pocałował mnie w czoło i odjechał. Weszłam do domku i oblizałam usta. Jowita siedziała z paczką chipsów i herbatą obok kominka czytając jakąś książkę.

-Gdzie Czarek? - oderwała się od lektury.

-U brata. - odłożyła książkę na bok i spojrzała z niezadowoleniem łapiąc za telefon, który leżał stoliku.

-Nie dzwoń. Poważnie rozmawiają. - usiadłam naprzeciw niej. - My chyba też musimy. 

Odłożyła aparat na swoje miejsce i spojrzała na mnie zaskoczona. Wzięłam głęboki wdech i zaczęłam jej opowiadać. Na koniec obydwie płakałyśmy. Jak dawniej czułam, że mam oparcie w osobie, którą uważałam za siostrę. Nie rozumiałam jak mogłam mieć przed nią tajemnicę.

Antek był nią. Strzeżoną, pilnie chowaną w sercu. Tajemnica jednak zrodziła więcej szkód niż pozytywnych emocji i szczęścia. Z tym musiałam pogodzić się już tu i teraz. Pozostała jeszcze kwestia wyjazdu, w której ani Jowita, ani ja nie mogłyśmy dojść do ładu. Najtrudniejsze decyzje bywają ostatnim zakrętem przed najbliższą prostą. Przynajmniej taką miałam nadzieję.

 -Nie będziemy się chyba kłócić o jakąś laskę? - Antek spojrzał na brata z lekko rozbawionym grymasem twarzy. Czarkowi nie było do śmiechu. Oparty o blat w kuchni przyglądał się jak tamten przykłada zimny okład w miejscu uderzenia, które podarował mu Robert.

-To nie jest jakaś laska tylko praktycznie siostra mojej narzeczonej, a ty potraktowałeś ją jak jedną ze swoich ciź. - blondyn podrapał się po brodzie i pokręcił głową. - Jesteś jak jakiś nieuleczalne chory, psychicznie gówniarz. Kiedy masz zamiar traktować innych z szacunkiem? A Robert? Za mało mu krzywdy wyrządziłeś. 

Antek rozjuszył się na wspomnienie dotyczące wcześniejszych wydarzeń. Wściekły stanął naprzeciwko brata i syknął w jego usta.

-To nie byłem ja! - odsunął się po chwili i znów usiadł.

-Dlaczego więc tak energicznie reagujesz na zarzuty. - wzruszył ramionami Czarek. - Chłopaku dzisiaj przegiąłeś po całej linii. - odbił się od oparcia i skierował kroki do drwi wyjściowych. - Dopóki nie dorośniesz nie masz co liczyć na moją pomoc czy też towarzystwo.

Antek nie mógł uwierzyć, że jego brat właśnie wypowiedział te słowa. Podążył za nim do auta po drodze krzycząc by ten się do niego odwrócił i popatrzył mu w oczy.

-Czemu mi to robisz? - skulił wzrok. - Nie widzisz, że kolejny raz ktoś chce nas poróżnić? 

-Nie chodzi o fakt, że ktoś chcę to zrobić. To ty ciągle uświadamiasz mi, że jesteś zerem, Antek. - blondyn oparł dłonie o samochód. - Ta dziewczyna nikomu nie powiedziała o tym co jej zrobiłeś. Czarek dowiedział się przypadkowo. Gdyby to zrobiła na pewno nie spaliby ze sobą wczoraj. 

-Co? - Jakby ukłucie zazdrości wbiło się w honor Antka. 

-Jesteś zdziwiony? Szła dalej nie patrząc na to co jej zrobiłeś. Doskonale zdawałem sobie sprawę jak na Ciebie patrzy. - podszedł do brata i spojrzał mu w oczy. - Była jedyną osobą, która pomimo całego twojego cwaniactwa i gówniarstwa wobec niej traktowała Cię w porządku. Podejrzewam, że nawet widziała jakiś cień szansy na uratowanie twojego spróchniałego ego. Ty zamiast pozwolić jej na to wybrałeś kolejną...- spojrzał wgłąb domu. -...nawet nie wiem jak je określać. Naprawdę starałem się tolerować twoje wyskoki Antek. Aktualnie jednak wolę trzymać się od kogoś takiego jak ty z daleka. Jeszcze Jowita pomyśli, że jesteśmy do siebie choć trochę podobni i mnie zostawi. A wiesz co? Ja nie jestem tobą młody, nigdy nie chciałem być jak ty i nie zamierzam zostać sam na łożu śmierci nie czując, że w pewnym momencie powinienem się obrócić i kogoś dostrzec.

-Puenta braciszku? - widać było, że młodszemu wali się łeb na głowę.

-Chciałbym żebyś za piętnaście lat obudził się obok kobiety i swojego dziecka, w swoim domu i zrozumiał, że wcale nie chciałem Ci na złe. Po prostu jeśli teraz ja nie odpuszczę niańczenia Cię...skończysz gorzej niż mogłem przypuszczać. - po tych słowach Czarek wsiadł do auta i odjechał w swoją stronę.

Do jakiej sytuacji w życiu Antka musiało dojść by nagle otrzeźwiał? Wiadome było to, że tego wieczoru nie spał. Nawet nie popatrzył na kolejną ze swoich kochanek. Uporczywie myślał nad swoim życiem wyborami i słowami brata. Co jeśli miał rację? Co jeśli Aniela była jedyną osobą, która mogłaby go zrozumieć na całe życie. Spieprzył to, a odzyskanie wszystkiego po kolei wiązało się z diametralnymi zmianami. Pytanie, czy jest na gotów? Nie wiedział co jeszcze może stracić. Brat był ważny, ale godność i życie, które mógł mieć, te marzenia zabijały egoistyczne podejście z każdym kolejnym oddechem. Z każdym kolejnym krzykiem w swojej głowie kiedy patrzył w stronę zdjęć z dzieciństwa.

***

Kiedy wystukałam tego sms'a? Po rozmowie z Jowitą zaszyłam się tak jak zakładałam wcześniej w swojej sypialni i rozmyślałam nad "za i przeciw" pomysłu Roberta. Dotarło do mnie, że nie mam czego szukać w starych kątach łaknąc czegoś co nigdy nie było i nie będzie moje. 

"Zgadzam się na kolejną szansę. Daj mi znać, o której wyjeżdżamy. Jeżeli chcesz przyjedź wcześniej. Chcę porozmawiać."

***

Dwa dni upłynęły szybko. Czarek nie odezwał się słowem na mój wyjazd. Domyślałam się, że był zadowolony. Jowita cały czas ryczała i nawet nie próbowała ukryć smutku z powodu mojego wyjazdu. Pożegnanie było bolesne. Ostatni raz patrząc na duże brązowe okna domku, psa Czarka i młodą parę narzeczonych stojących na tarasie zdusiłam ból. Szykowałam się na nowe życie. Życie bez Antka, Jowity i Czarka. Zostawiałam cudowne wspomnienia, błędy i śmiech za sobą. Postanowiłam dorosnąć.

Więcej...

WRÓĆ (VII)

Paląc papierosa przed garażami, wdychając do płuc zimne powietrze połączone z dymem, zagłuszałam samą siebie i  uspokajałam  rozburzone serce. Robert nie zorientował się, że byłam zdenerwowana, a w wyniku cały dzień spędziliśmy w miłej atmosferze. Czy czułam się źle? Nikt nie czułby się cudownie będąc wydymaną i zostawioną z potłuczonymi uczuciami, ale czasu nie cofnę. Coraz bardziej zła na siebie, omijałam osobę Antka. Coraz śmielej też czułam się w towarzystwie bruneta, który co rusz zaznaczał swój teren i nie dał sprowokować się powodowi zamieszania. Góral milczał jak grób i naprawdę wziął sobie do serca szczerość, którą podarowałam mu nad jeziorem.

-Co tak sama siedzisz? - Czarek podszedł i usiadł obok mnie na betonowej posadzce koło drewnianej szopy.

-Rozmyślam. - uśmiechnęłam się. Humor miałam niesamowity. Może to też wynikający z faktu, że wczorajsza noc z Robertem miała przyjemny finał.

-Widziałem jak Kapelan zmył się z rana. - trącił mnie łokciem w ramię i zaśmiał w głos.

-Pewnie też co nie co słyszałeś. - naprawdę byłam całkowicie inną osobą. Nie uważałam na to by być niewinną i delikatną.

-My też nie byliśmy gorsi. - śmiech rozlał się echem w stronę lasku znajdującego się za domem.

 Po chwili poczułam jak w kieszeni wibruje telefon. Numer nieznany. Bez wahania odebrałam przychodzące połączenie.

-Słucham? - zapytałam i chwilę czekałam na odpowiedź.

-Cześć. Tu mama. - ciało oblał strach. Gula stanęła w gardle powodując milczenie. - Jesteś tam?

-Jestem. - obojętnie odparłam. Czarek wyczuł moment i kiwając głową odszedł w stronę domku. 

-Wiem, że może nie powinnam była dzwonić, ale stęskniłam się. - słyszałam w jej głosie żal i smutek. Tym razem nie byłam miła. Nie zamierzałam kajać się jak do tej pory.

-Przypomniałaś sobie o rodzinie? - wyrzut z jakim wypowiedziałam dane słowa nawet mnie przeraził.

-Aniela. Córeczko...błagam Cię...nie chcę się kłócić. 

-Nie kłócę się tylko wykładam kawę na ławę. - zamknęłam oczy i kontynuowałam. - Jestem ciekawa co takiego stało się, że wyrodna matka po siedmiu latach od ostatniej rozmowy chciałaby ode mnie usłyszeć.

-Że przyjedziesz na jej ślub? Andre chcę go wziąć w Polsce..- przerwałam jej ironicznym śmiechem.

-Nie interesują mnie wasze plany. Poza tym jestem daleko od miasta więc nie sądzę, żebym mogła, a nawet chciała uczestniczyć w czymś takim.

-Co się z tobą stało? Nie przypominasz...- wtedy wybuchnęłam.

-Nie jestem tą samą siedmioletnią dziewczynką, którą można było rozstawiać po kątach. Czas leci do przodu jakbyś nie zauważyła. - Jowita szła w moim kierunku więc miałam otwarte pole do ostatecznej rozgrywki z matką. - Muszę kończyć. - rozłączyłam się nie czekając na odzew.

Blondynka usiadła obok mnie tak jak wcześniej jej luby i wzrokiem zahaczyła o telefon, który chowałam szarpiąc kieszeń.

-W czymś przeszkodziłam? - zapytała i objęła mnie ramieniem. Ułożyłam głowę na jej obojczyku.

-Nic ważnego. - mówiłam prawdę. W tym momencie liczyło się tylko moje szczęście.

 Kiedy dobiła siedemnasta musiałam zacząć zbierać się do kupy. Robert miał przyjechać na kawę i nie tylko, więc chcąc nie chcąc chciałam wyglądać znakomicie. W połowie szykowania jednak zaskoczył swoją wcześniejszą niż zwykle obecnością i zapukał do drzwi łazienki.

-Jesteś tam? - chrapliwy ton. - Sama?

-Niestety moment z nagością ominąłeś. - powiedziałam głośniej by mógł usłyszeć przez zamknięte drzwi.

-Dostanę chociaż nagrodę pocieszenia? - świetnie bawiłam się robiąc głupie miny przed lustrem jednocześnie nasłuchując jego wypowiedzi. Dobrze, że tusz był wodoodporny bo pewnie popłakałabym się ze śmiechu.

-Tak od razu? - kończyłam malować drugie oko kiedy podał propozycję.

-Po kolacji. - uciął.

-Kolacji? Jedziemy gdzieś? - nie mówił wcześniej o żadnym wypadzie.

-Owszem, ale reszty dowiesz się jak wyjdziesz. - chwila ciszy. - Tymczasem udam się do twojej sypialni i poczekam, aż uwolnisz mnie z niekończącego się snu.

-Aż tak długo to nie potrwa. - zaśmiałam się. Poprawiłam delikatnie biustonosz unosząc go do góry i pogładziłam czarną satynową bluzkę tak by ułożyła się podkreślając moje kształty. Nie usłyszałam odpowiedzi więc zapewne udał się do "poczekalni".

Kiedy skończyłam z włosami, co trwało równe piętnaście minut, od razu przystąpiłam do ulubionej części szykowania się. Perfumy skropliły się na szyi dając miłe uczucie chłodu. Zadowolona z efektu końcowego wyszłam z łazienki i udałam się do pokoju.

Na początku nie zwróciłam uwagi na to co robi Robert bo szukanie torebki było priorytetem jeżeli chcieliśmy wcześniej wyjść. I tak za długo na mnie czekał. Kiedy znalazłam ją dopiero dotarło do mnie czemu brunet milczy i wgapia się w swoją dłoń. Spojrzałam na niego zaciekawiona i ujrzałam rzemyk z krzyżykiem, który trzymał w dłoni.

-Nie jesteś zbytnio romantyczno- poprawny? - żartowałam z niego, ale jemu wcale nie było do śmiechu. Podniósł wzrok, a ja uchwyciwszy zły prąd kierujący się wprost na mnie wyprostowałam się. - Coś...

-Był tutaj prawda? - zamilkłam. Zimny pot oblał ciało. 

-O kim..

-Nie obrażaj mojej inteligencji Aniela. - pokazał na krzyżyk. - Wiesz, że mam pamięć do szczegółów. Zdajesz sobie sprawę, że nienawidzę kłamstwa i robienia ze mnie idioty?! - wstał i podszedł do mnie. Agresja za jaką rzucał kolejne słowa otumaniła mnie. Czułam się jak pięciolatka, którą ktoś nakrył na kradzieży. - Powiedz coś bo za chwilę nie wytrzymam! - warknął.

-Nie sądziłam, że cokolwiek po sobie zostawi. - nie wiem co strzeliło mi do głowy. Bezceremonialnie wypalić z czymś takim? Przecież dolałam tylko oliwi do ognia! Wykorzystane przez los uczucia jednak znieczuliły mnie na tyle, że nie patyczkowałam się z słowami.

Robert oblizał wargi i cisnął rzemykiem wraz z zawieszką o podłogę. Złapał się za skronie, a potem za włosy. Krążył od jednej ściany do drugiej.

-Zamierzałaś mi powiedzieć?! - krzyczał z zamkniętymi oczami. 

-Nie mówię o rzeczach nieważnych. 

-Czy ty się słyszysz!? - spojrzał na mnie jakby właśnie tracił słuch. - Wiesz jak się czuje? Kurwa...ostatni frajer ze mnie...- klął na siebie i nadal zdenerwowany odbywał krótkie trasy wzdłuż pokoju.

Zagryzłam dolną wargę i odrzuciłam torebkę na bok. Pochwyciłam rzemyk i wrzuciłam go do śmieci. Patrzył na czynność, którą wykonywałam jak na egzekucję jego poczucia wartości.

-Mnie też zamierzałaś wyrzucić do śmieci? - usiadł na łóżku i ukrył twarz w dłoniach.

-Wolałabym żebyś mnie zostawił i nawrzucał zamiast prawić morały. - teraz to ja przejęłam kontrolę.

-Nie masz pojęcia jak...- przerwałam mu. Emocje wybuchły.

-Jak się czujesz? Jak się czujesz do kurwy nędzy!? - przykryłam usta dłonią po czym mówiłam dalej. - Chcesz wiedzieć co ja czułam? Otóż kochany...od momentu, w którym przyjechałam tutaj działał mi na nerwy. Prawdą jest, że zgłupiałam do reszty i poszłam z nim do łóżka. Raz! - krzyknęłam. - Pewnie zastanawia Cię czemu? Otóż po pierwsze nie było minuty żebym po tym nie żałowała tego co zrobiłam. Plułam sobie w brodę za każdym razem kiedy myślałam o tobie...- oparłam się o ścianę. - Dzień po całym tym szajsie...poszłam do niego. - znów zaskoczone spojrzenie. - Tak! Poszłam..chciałam zobaczyć, przekonać się czy do końca jest takim oziębłym skurwysynem za jakiego go wszyscy mają...

-Potrzebowałaś dowodu! - wrzeszczeliśmy na siebie.

-Dowód był na tyle miły, że wręczył mi kwitek z napisem "do wyrobienia". Miział się ze swoją laską jakbym jeszcze zeszłej nocy była dla niego...przedmiotem. Kiedy mi łamało się życie on szczerzył się od ucha do ucha...i wiesz co mi powiedział? - Robert wstał i stanął naprzeciw mnie. Jakby gotowy do rozstrzelania. - Jesteś siódemką. - prychnęłam i poczułam jak do oczu napływają mi łzy. - Wytarł brud o moją sukienkę i wsadził mnie w skalę. Tak wygląda cała prawda...- przeszłam obok Roberta nie mogąc patrzeć w jego oczy. Wstyd, który chowałam był teraz dwa razy silniejszy.

Cisza przelała się w oczekiwanie na wybuch. Chciałam reakcji i po kilku sekundach dostałam ją. Nieoczekiwanie była zupełnie inna od tej przedstawionej w głowie, w której Robert nazywa mnie szmatą i wychodzi z mojego życia raz na zawsze. Brunet wziął mnie w ramiona i kazał na siebie popatrzeć.

-Nie kłamiesz. - jakby potwierdziły się moje słowa. Jedno spojrzenie.

Nie odpowiedziałam. Nie chciałam. Wtedy nastąpiło najgorsze i najbardziej zawrotne doświadczenie w moim życiu.

Robert chwycił za kluczki od mojego auta leżące na stoliku.

-Zabije sukinsyna. - nie wiem jak długo biegłam i krzyczałam chcąc powstrzymać go od wytyczonych zamiarów. Poległam jednak i kilka minut później siedziałam w aucie Czarka wraz z nim goniąc Roberta, który pędził w stronę domku Antka.

Cezary wiedział, że Ci dwoje nie przepadają za sobą. Cała reszta wydarzeń była jednak owiana tajemnicą, którą w tym momencie...otworzyła puszkę pandory.

Więcej...

WRÓĆ (VI)

Obudziłam się w swoim łóżku. Co dziwne nie przypominałam sobie, żebym lunatykowała więc ewidentnie ktoś widział mnie w opłakanym stanie wczoraj wieczorem. Zdenerwowana wyskoczyłam z łóżka i zaczęłam sprzątać wczorajszy bałagan tak by zatrzeć dowody zbrodni wynikające z gniewu.

Kiedy w miarę ogarnęłam burdel, otrząsnęłam się i udając, że nic się nie stało zeszłam na dół. Jowita wraz z Czarkiem siedzieli w kuchni jedząc śniadanie i popijali kawę.

-Jak tam słońce? - blondynka uśmiechnęła się czule i pogładziła mnie po dłoni kiedy przechodziłam obok.

-W porządku. - wlałam na twarz pozytywny grymas i zajęłam się robieniem kanapek. - Co u was gołąbeczki?

-Dzisiaj mamy dzień wolny więc myśleliśmy żeby paczką wybrać się na pobliskie jeziorko. - Czarek wtrącił między kęsami bułki.

-Paczką? - uniosłam jedną brew i wstrzymałam oddech. Dobrze, że byłam odwrócona i nie mogli uchwycić przerażenia w moich oczach, które na pewno się pojawiło

-Ja, Czarek, Ty, Felka wraz z Michałem....Robert. - nie usłyszałam imienia, które wzbudzało we mnie furie. Na próżno jednak robiłam sobie nadzieje.- Antek też jest chętny. Mówił, że zabierze swojego "cukiereczka". - słyszałam drwinę w głosie Jowity.

-Robert mu nie przeszkadza? - zapytałam w końcu odwracając się do towarzystwa. Dosiadłam się do stołu i skupiłam wzrok na nalewaniu kawy do filiżanki.

-Dziwnym trafem nie. Robert nic nie wspominał wczoraj wieczorem? - zdziwiłam się i udałam głupią.

-Nie. - pokręciłam głową.

-Wspominał, że spałaś na podłodze. Nic poważnego się nie stało? - Czarek spojrzał na mnie tym przeszywającym spojrzeniem i wiedziałam, że zdaję sobie sprawę kto mógłbyś powodem mojego wyczerpania fizycznego oraz psychicznego.

-Jestem dziwakiem. Czasami lubię trochę poszaleć. - skłamałam i wybroniłam się.

-Więc jak? - Jowita spojrzała na mnie pełna troski. - Nie daj się prosić! 

-W porządku. - skinęłam głową. Miałam ochotę krzyczeć. Po prostu wyrzucić z siebie wszystko. Zrozumiałe było jednak to, że wcale nie poprawiłabym tym sytuacji między rodzeństwem. Moje problemy prywatne nie mogły niszczyć "spokoju" całego towarzystwa. Robert miał być obok więc byłam spokojna. Martwiłam się na rozmowę z nim. Zapewne taka się odbędzie, będę musiała wymyślić wiarygodniejszą wersję wydarzeń.

-Dobra. Jedzcie, a ja pojadę po sprzęt do pływania i zakupy na wypad. - blondyn pocałował przyjaciółkę w policzek i wyszedł. Po kilku kęsach nawet jedzenie zaczęło mi brzydnąć. Nie trawiłam siebie, wyczekiwałam na moment wolności, chciałam uciec i zaszyć się gdzieś gdzie mnie nie znajdą. Odrzuciłam na talerz resztkę kanapki i zajęłam się kawą.

-Powiesz mi co się stało? - Jowita koliła mnie matczynym wzrokiem. Boże, jak cholernie tego nienawidziłam.

-Nic. - wzruszyłam ramionami upijając łyk. - Jestem trochę zmęczona.

-Świeże powietrze dobrze Ci zrobi. - uśmiechnęła się. Uwierzyła. Przynajmniej taką miałam nadzieję.

Jechaliśmy na dwa samochody.W jednym z nich siedziała Felka wraz z Michałem oraz powód mojej obsesji nienawiści wraz z drugą połówką. Robert, ja i gołąbeczki podążaliśmy za nimi. Robert czule obejmował mnie w pasie i przytulał do siebie. Nie odtrącałam go. Potrafił dać ukojenie, nawet maleńkie moim zwichniętym rozważaniom.

Kiedy dojechaliśmy na miejsce musiałam wejść w nowy etap gry aktorskiej i świetnie bawić się u boku wszystkich włącznie z Antkiem. Koce rozłożyliśmy na trawie tuż obok strumyka, u którego końca wyrastał średniej wielkości wodospad. Po drugiej stronie znajdowało się jezioro. Wiedziałam, że najpierw skorzystamy z urodzaju świeżej wody i odpoczniemy wsłuchując się w szum kropel odbijających się od skał, które robiły za podłoże rzeczki.

Jowita z Czarkiem od razu popędzili zamoczyć stopy i zostawili naszą szóstkę samą. Felka stwierdziła, że musi wrócić do auta, a Michał nie odstąpił jej na krok więc w sumie na ringu pozostały dwa walczące klany. W duchu śmiałam się z tego, z komiczności sytuacji. Przełknęłam jednak gule niezadowolenia i z chęcią wtapiałam się w ciało Roberta. Leżąc przytuleni co chwila słyszeliśmy śmiech i dwuznaczne teksty pary obok. Nie kryli się. Wstyd był przeciwieństwem Antka więc wcale mnie to nie zdziwiło. Prowadzili igraszki, ale brunet trzymający moją dłoń nawet nie popatrzył w ich stronę. W przeciwieństwie do niego miałam ochotę podejść do łaknącej Antka larwy, a potem zbić ją na kwaśne jabłko. 

Kilka razy rozmasowałam dłonią kark i mocniej wtuliłam się w mojego kompana wyprawy. Musiałam zagłuszyć instynkt mordercy więc każde środki były dozwolone.

Brunet jednak po jakimś czasie delikatnie zsunął mnie z siebie i wstał. Podał dłoń i kiwnął głową w stronę jeziora. 

-Przejdziemy się? - puścił oczko.

Nadszedł ten moment, którego bałam się jak cholera. Z udawaną radością chwyciłam męską rękę i podciągnęłam do pionu swoje ciało. Kilkanaście minut później zostaliśmy sami. Wędrując w okół cudownych wysoki drzew, czując w płucach zapach sosen trzymaliśmy się za ręce i milczeliśmy.

Słońce przedzierało się przez konary drzew i oświetlało teraz zasmuconą twarz Roberta. Jego kręcone włosy szalały we wszystkie strony bowiem wiatr nie był sprzymierzeńcem dzisiejszej pogody. W końcu odezwał się pierwszy.

-Czemu wczoraj....- nie dokończył.

-Zobaczyłeś mnie w stanie kryzysu. - tym razem cień prawdy.

-Spowodowany? - musiałam być szczera chociaż w dziesięciu procentach.

-Moja matka. Wiesz...nasze kontakty urwały się gdy miałam siedem lat. Pokochała innego człowieka, zostawiła dziecko i męża, uciekła, a potem ułożyła życie na nowo. Nigdy się mną nie interesowała. Nagle zachciało jej się macierzyństwa i bum..- prychnęłam rozglądając się na boki jednocześnie zagryzając wargi z bólu. Bowiem czułam smutek gdy o tym komukolwiek wspominałam. -...nagle wróciła.

-Po dwunastu latach? - Robert był zaskoczony. - Dowiedziałaś się o tym i...

-Wpadłam w gniew. - złapałam go za drugą dłoń i zwróciłam do siebie tak by móc na niego spojrzeć. - Nie chcę wyjść na wariatkę, ale niebezpiecznie jest być obok mnie...ze mną Robert. Jestem trochę nie poukładana tam w środku więc jeżeli oczekujesz..- zatkał usta gorącym pocałunkiem i silnym objęciem.

-Niczego nie oczekuje Aniela. - pokręcił głową. - Nie jestem typem gościa, który bierze coś z poczucia tego, że to mu się należy...w przeciwieństwie do Antka. Naprawdę jesteś wspaniałą kobietą i jeżeli tylko mi pozwolisz poczekam na odpowiedni moment by być obok Ciebie jeśli zmienisz zdanie.

Uśmiechnęłam się czule i  pogładziłam jego twarz. Dlaczego to nie z nim przed wczoraj poszłam do łóżka? Czemu pozwoliłam sobie na wyskok. Straciłam szansę na porządnego faceta, za którego większość kobiet dałaby sobie uciąć głowę. Ja jednak musiałam spiepszyć coś na starcie i nawet jeśli pragnęłam wszystko naprawić nie mogłam go oszukiwać. Nie po tym co mi powiedział. Należało odsunąć się od nich obydwojga. Wiedziałam, że na pewno spotka kogoś wyjątkowego kogo obdarzy uczuciem skierowanym tymczasowo do mnie. Plułam sobie w brodę.

-Robert. Powiedz mi jedną rzecz...co stało się między wami? - chciałam wiedzieć. Musiałam poznać prawdę na temat oblicza Antka. Bez względu na moją niechęć obiektywność była plusem.

-Trzy lata temu był w OSP. Chciał zostać strażakiem. Fajny był z niego wtedy gość, nawet dobrze się kumplowaliśmy. - szliśmy dalej gdy to opowiadał. - Kiedy zaczął cwaniakować i wywyższać się nad innych dowódca odsunął go od grupy. W zemście Antek dostał szału. Dwa dni po jego wydaleniu budynek OSP spłonął, a ja pewnie równie z nim...gdyby nie Czarek. 

-Jak to? - byłam zszokowana nowymi wiadomościami.

-Antek chyba nie zdawał sobie sprawy, że byłem w środku. Nie upewnił się do końca czy Straż jest opustoszała. Miałem wtedy trochę papierkowej roboty więc przyszedłem w sobotę. Dużo z tego nie pamiętam...jedynie fakt, że prawie nieoddychającego wyciągnął mnie Cezary. Zorientował się, że Antek może wymyślić jakąś głupotę i miał rację. Znał swojego brata na wylot. Zawdzięczam mu życie.

-Dlatego od tamtej pory.

-Nie żywiłem urazy. Chciałem jedynie, żeby się przyznał i przeprosił. On jednak szedł w zaparte, że to nie z jego powodu zdarzyła się ta tragedia. Oczywiście odebrano mu powrót do służby strażackiej już na dożywocie. Miasteczko zlinczowało dobre imię rodziny, a Antek stał się jeszcze bardziej niezależny i pewny siebie niż wcześniej.

-Sukinsyn. - wyrwało mi się. 

-Nadal nie rozumiem czemu po prostu nie odpuści tej maski, którą nosi. Kurcze, to normalne, że zdystansował swoje zaufanie, ale rodzina mu wybaczyła, brat pomógł stanąć na nogi nawet wynagrodził gminie ten pożar i sfinansował budowę nowej. - pokręcił głową. - Wszystko się zmieniło, ale nie on.

-Przepraszam Robert. - naprawdę zrobiło mi się jeszcze bardziej przykro niż wcześniej. Tamten idiota o mały włos nie zabił człowieka, a ja chciałam układać z nim przyszłość. Był dla mnie końcem. - Nie chcę wyciągać złych wspomnień.

-Wszystko w porządku. Gdybym Ci nie ufał, nie chciałbym wydukać słowa.-przyciągnął mnie teraz do siebie i złożył na ustach namiętny pocałunek.

Hamulce puściły i kilka sekund później wbijałam skórę pleców w konar jednego z drzew. Męskie dłonie błądziły po ciele i naznaczały własne szlaki. Usta krążyły w okół szyi. Zamknęłam oczy i odpłynęłam. Nie chciałam dalej wciągać się w tę zabawę, ale poległam. Robert wydał mi się tak kruchy, a teraz dawał na zaprzeczenie kolejne argumenty zaznaczając swoim dotykiem punkty na pośladkach.

Chrząknięcie wyrwało nas z intymności i odrzuciło od siebie. Antek oparty o brzozę spoglądał na nas z miną dzieciaka, który nakrył rodziców na igraszkach. Oblizał usta i spojrzał na mnie.

-Czarek wołał Roberta. Chcieli na chwilę pogadać o interesach. - Robert spojrzał na mnie. 

-Poradzę sobie. - pocałowałam go w usta i uniosłam kąciki ust. 

Kiedy minęli się i ja zwinnym ruchem chciałam czmychnąć z powrotem do grona znajomych. Drań był szybszy i zastąpił mi drogę.

-Coś taka płochliwa? - popatrzył od stóp do głów na moje ciało lekko chrząkając. - Czyżbym był aż tak zły?

Gniew z wczoraj wlał się w każdy nerw. Przypomniałam sobie sytuację z wczoraj. Ból obudził pewność siebie.

-Jesteś o wiele gorszym typem niż myślałam. Mam nadzieję, że kiedyś spłoniesz w piekle.

-Byłem tam. Nic specjalnego. - wzruszył ramionami i chciał podejść krok bliżej by mnie uchwycić. Cofnęłam się i opuściłam ręce zaciskając je w pięści. - No co ty? - zdziwiony zmrużył oczy. - Nie mów, że nie korci Cię powtórka z rozrywki.

-Jedyną opcją satysfakcji bycia obok Ciebie byłaby taka, w której to ty siedziałbyś zamknięty w remizie strażackiej i zgnił. - jego źrenice poszerzyły się. Odsunął się na kilka metrów w tył.

-Nie masz pojęcia o czym mówisz. - czyżbym weszła na bolesny grunt?

-Doskonale wiem. - uśmiechnęłam się.

-Jeszcze jedno słowo, a zniszczę ten twój cholerny raj z tą ciotą, z którą się prowadzasz. - mógł mi grozić, bawić się mną, ale w tym momencie nie byłam już głupią dziewczynką, która przeraziłaby się z powodu groźby.

-I co mu powiesz? Im wszystkim? - podeszłam do niego tak, że nasze usta dzieliło kilka centymetrów. - W momencie kiedy byłem u swojej kobiety przespałem się z Anielą. Tą , która od początku mnie nienawidzi, ma faceta, brzydzi się na mój widok, a na koniec groziłem jej z powodu tego, że dowiedziała się o pożarze. Myślisz, że ktokolwiek postawi twoje słowo przeciwko moim? - spojrzałam wzrokiem wgłąb drogi prowadzącej do wodospadu. - Popatrz na nich. Nikt Ci nie ufa. Jowita Cię nienawidzi, własna siostra patrzy na Ciebie obojętnym wzrokiem, a brat lituje się nad twoim marnym losem bo gdyby nie on byłbyś wyrzutkiem społecznym.

Zaniemówił. Patrzył na mnie z przerażeniem i drgał ze strachu oraz żalu. Dokładnie tak jak ja wczoraj.

-Dalej. - kiwnęłam głową jeszcze raz w tamtą stronę. - Biegnij. Albo zamknij się i trzymaj z dala od Jowity, mnie i Roberta. 

Wyminęłam go i uśmiechnęłam się sama do siebie. Przez ramię rzuciłam jednak ostatnie słowa wbijające gwóźdź do trumny.

-Aa...- zaśmiałam się. - Nie byłam siódemką. Byłam dziesiątką. - chwila ciszy. - To ty byłeś siódemką.

Więcej...

WRÓĆ (V)

Poczułam jego język wodzący w moim podniebieniu. Nigdy nie zasmakowałam czegoś równie pociągającego i odurzającego jak smak faceta, którego nienawidziłam z całych sił. Męskie dłonie wędrowały śmielej ugniatając pośladki. Palce wplotłam w gęste włosy i docisnęłam jego twarz do mojej. Nasze ciała opadły na miękkie łóżko. Klatka piersiowa docisnęła mnie w poduszki i parła z taką sposobnością, że brakowało mi tchu. Nie odstępował na krok. Pocałunki stały się drapieżne. Nie wiem, w którym momencie znalazłam się w pozycji siedzącej dokładnie na nim, ale nie myślałam racjonalnie. Zwinnie rozpiął stanik pod bluzką i za jednym zamachem ściągnął obydwie rzeczy tak by mieć dostęp do jednej z części ciała.

Jedna dłoń dociskała moje piersi do ust. Zarost w tym przypadku był afrodyzjakiem. Czułam jego oddech na skórze i za nic w świecie nie chciałam by wypuścił ją ze swojego obiegu. Sutki stwardniały i teraz mocniej odczuwałam podniecenie. Grasując w okół mojego biustu przez kilka minut nagle zrzucił mnie z siebie i kiedy leżałam zaczął ściągać spodnie.

Nie było to trudne. Pozwalałam mu na każdy ruch, zapominając o zdrowym rozsądku.  W dupie miałam gości na dole, nawet nie rozważałam opcji by mógł nam ktoś przeszkodzić. Kiedy uwolnił mnie z dolnej części garderoby szybko on sam zaczął się i jej pozbywać. W świetle lamp przebijających się do pokoju zobaczyłam kontur jego mięśni, urzeźbionego ciała. Wahałam się przez moment czy mogłabym go dotknąć, przestraszyłam się jego reakcji. Zobaczył chyba co chodziło mi po głowie bo sam złapał za moje ręce i przyciągnął je do swojej klatki piersiowej lubieżnie się przy tym uśmiechając. Oczy wyglądały tak drapieżnie, a ukryta w nich fala emocji zepsuła wszelkie hamulce w moim zachowaniu. 

Przyciągnęłam go do siebie i ułożyłam na swoim nagim ciele. Prawie nagim, oczywiście bielizna była łakomym kąskiem, deserem w tym przypadku. Jego erekcja masowała kobiecość powodując wspólne jęki.

Nie chciałam gry wstępnej. Sama zsunęłam bokserki i złapałam jego członek w dłoń. Cichy pomruk zadowolenia i jego ruch bioder nakreślający wzór na moich majtkach dodał pikanterii. Teraz on zajął się mną i uwolnił barierę odgradzającą od rozkoszy. Kiedy już to zrobił nie czekał, a wbił się w moje wnętrze.

Pulsujący wzwód grasował we mnie jak najsilniej się dało. Wybijał rytm nie zwalniając z pocałunkami i pieszczotami miejsc erogennych. Jego dłonie oblepiały moje biodra. Czułam bicie jego serca. Szum przerodził się w pojękiwanie i głośne oddechy. Poczułam jak ciepło wiruje w środku podbrzusza i rozchodzi się na resztę zakamarków, nerwów. Wzdrygnął się i na finał docisnął moje biodra jeszcze mocniej. Piorun, huk, zawał erotyczny jakkolwiek bym tego nie nazwała był jednym z najlepszych jakie przyszło mi doświadczyć w całym moim życiu.

Po kilku sekundach od orgazmu opadł na moje ciało i przeturlał się na bok.

-To było imponujące. - szepnął ocierając pot z czoła.

Szok nie pozwolił mi wydusić słowa. Milczałam. Cały czas milczałam. Nawet wtedy kiedy uśmiechnął się, pocałował mnie w policzek i zbierając swoje manatki wyszedł z pokoju zostawiając mnie samą. 

Dalsza część wieczoru minęła mi na uśmiechaniu się i graniu dobrej miny do złej gry. Robert nawet nie zauważył, że nie było mnie około godziny. Pod prysznicem plułam sobie w brodę i dotykałam ciała w miejsca gdzie jeszcze przed momentem czułam dotyk Antka.

Jak teraz miała wyglądać nasza relacja? Musiałam ogarnąć swoje życie do kupy. Pragnęłam by wyszło mi i temu idiocie, ale nie chciałam walczyć w wiatrakami. Musiałam zdobyć chociaż część jego uwagi po tym co razem przeżyliśmy. Odesłałam więc tego wieczoru Roberta z kwitkiem i samotnie zasnęłam czując zapach jego skóry tuż obok mnie.

Do południa snułam się jak cień po całym domostwie. Jowita wraz z Czarkiem pojechali na obiad do teściów więc zostałam sama. Było mi to na rękę bowiem nie chciałam słyszeć docinek o Robercie czy nawet rozmawiać z przyjaciółką na temat Antka. Wiedziałam jakie zdanie mają na jego temat. Co gorsza ja również tak o nim myślałam, aż do wczoraj. Nigdy nie czułam takiej więzi z nikim innym podczas "tych rzeczy". Każdy nerw pragnął jego obecności mimo, że rozum doskonale zdawał sobie sprawę z ironicznej sytuacji w jakiej się znalazłam i odradzał mi pójście w tamtą stronę.

Wrzuciłam coś na ząb i usiadałam obok kominka. Długo zastanawiałam się nad planem, który chciałam wcielić w życie. W końcu kto nie ryzykuje ten nie zyskuje? Przynajmniej miałam taką nadzieje.

Szybko zwinęłam swoje cztery litery i zaczęłam przygotowywania do uwiedzenia Antka. Wystroiłam się w najlepszą kieckę jaką miałam. Biały koronkowy materiał pasował do brązowych włosów oraz delikatnej złotej biżuterii. Na stopy wrzuciłam baleriny i w końcowym efekcie użyłam moich drogich perfum, które były na specjalną okazję. Piżmo, brzoskwinia i wanilia. Miałam nadzieję, że nie będzie się mógł oprzeć. W końcu wczoraj wystarczyłam mu w dresie. Dzisiaj jednak chciałam zgarnąć dodatkowe punkty.

Pozostała jedynie kwestia Roberta. Postanowiłam jednak, że na razie nie wspomnę mu nic na temat wczorajszego wybryku. Nie byliśmy parą, nie formalnie. Nie było to uczciwe, ale nie miałam innego pomysłu na załatwienie, oczywiście tymczasowe, tej sprawy.

Wsiadłam do samochodu i odjechałam w stronę domku Antka. Jowita wspominała mi o warsztacie, w którym najczęściej przesiadywał więc to tam od razu skierowałam swoje kroki. Lekko zapukałam w metalowe wrota i wypowiedziałam jego imię na głos. Brzmiało dziwacznie w tych okolicznościach. Zawsze buc, intruz...teraz tylko Antek.

Jego sylwetka wychyliła się z auta. Wysiadł i popatrzył na mnie z uśmiechem. Cyniczny wyraz twarzy nie przeszkadzał mi w postrzeganiu go tak jak wcześniej. Wiedziałam, że potrafi dać od siebie o wiele więcej, ale lubi udawać. Ubrudzony smarem w typowym wdzianku roboczym wyglądał jeszcze seksowniej niż mogłabym przypuszczać. Wytarł dłonie w szmatę i oparł się o samochód, który aktualnie przeszkodziłam mu remontować.

-Panna cnotka wróciła. - puścił mi oczko.

-Jak sam wiesz nie do końca taka niewinna. - flirtowałam z nim.

Prychnął na głos i wywrócił oczami.

-Tu przyznaję racje. - podszedł kilka kroków w moją stronę. - Robert pewnie jest zadowolony z takich...talentów. - zaśmiałam się wrogo. Chciał udawać twardziela więc i ja musiałam pokazać pazurki.

-Tyle, że on to ma na co dzień. - pokręcił głową nadal się uśmiechając.

-Szkoda, że ja po prostu mogę sobie to wziąć. - nie wiem czy w pierwszym momencie chciałam ominąć jego wulgarny ton, czy może ogłuchłam przez wczorajszą noc, ale nie przypominał mi tego samego w miarę poukładanego buca.

-Coś sugerujesz? - uniosłam brew i założyłam ręce na piersi.

-W skali do dziesiątki jesteś...mocną siódemką. - teraz dopiero mnie zaskoczył. Złość wlała się na łeb jak zimny kubeł wody. On nie grał. Po prostu dostał to czego chciał i naśmiewał się ze mnie. - Chociaż jak się domyślam, w tym wdzianku przygotowanym dla mnie...daje mocne osiem.

-Czemu zgrywasz dupka? - chciałam dojrzałej rozmowy. Teraz i tutaj. Musiałam dowiedzieć się prawdy choć podejrzewałam, że mój rozum od początku miał rację.

-Nie zgrywam go. - podszedł jeszcze bliżej i pogładził mnie po policzku. - Dostałem to czego chcę. Jak zawsze. Mam nadzieję, że nie robiłaś sobie żadnych nadziei...wnioskowałem, że mądra z Ciebie kobietka. 

Gdyby mój gniew miał skale to na pewno by wybuchła. Zauważył brud na swojej prawej dłoni i złapał za róg mojej sukienki następnie wycierając w nią jego resztki. Znów zamilkłam. Kiedy odsunął się do parady dotarła jeszcze jedna osoba. Blondynka, która wczoraj się z nim obściskiwała podbiegła do niego i pocałowała z taką wrednością jakby zaznaczała terytorium.

-Kochanie. - zaczęła i spojrzała na mnie. - Nie mówiłeś, że mamy gościa.

-Aniela już idzie. Przekazała mi tylko informacje od Czarka.

Wmurowało mnie w beton. Ciało zaczęło drżeć, a umysł jęczeć z rozpaczy. 

-Coś Ci się pobrudziło? - landrynka, o mentalności pustej laleczki, którą trzymał w ramionach spojrzała na moją sukienkę.

Dopiero teraz włączył mi się mechanizm obronny.

-Tak samo jak twoje krocze maleńka. - prychnęłam i zniknęłam z pola widzenia.

Obrzydzenie to najmilsze określenie do uczucia, które wtedy mi towarzyszyło. Ból, żal, rozgoryczenie i wkurwienie do stopnia apogeum zawładnęło myślami oraz sercem. Znienawidziłam go, nie dlatego, że mnie upokorzył. Chodziło o fakt, że przez niego...sama zaczęłam siebie nienawidzić. Byłam niekompletną, niewystarczającą siódemką.

Rycząc przez całą drogę powrotną zmazywałam każdą kolejną krople, która spadała na policzki jednocześnie zmiatając z twarzy makijaż. Kiedy wpadłam do swojego pokoju od razu ściągnęłam z siebie sukienkę. Łapiąc ją w miejscu brudu roztargałam materiał na dwie części. Cała złość przelała się w jedno zachowanie, agresję. Krzyczałam, płakałam, rozwalałam po części wszystko co stanęło na mojej drodze. 

Pod prysznicem tarłam swoją skórę do niewyobrażalnego bólu. Gorszym jednak od fizycznego był ten w mojej głowie. Słowa tego sukinsyna nadal były na falach i nie dawały spokoju. 

Nie pamiętam kiedy szloch przerodził się w głuchą ciszę. Jak w transie wróciłam do pokoju. Kładąc się na dywanie pomiędzy kawałkami sukienki rozdartej na strzępy, szkłem z lampki nocnej, pierzem z poduszek zasnęłam. Chwila spokoju zalała się ciemnością.

Więcej...