Walnięty Święty (V) - RÓŻE, GROŹBY CZYLI KILKA CHWIL SZCZĘŚCIA

Widzę, że seria przypadła wielu do gustu. Nie przedłużając....Zapraszam. 

Wasza A.

***

Jeżeli kiedykolwiek zastanawiałabym się nad formą zabójstwa, powieszenie mogłoby być najlepszą i najłatwiejszą z opcji. I nie to, że aktualnie byłam bliska stanu załamania nerwowemu, skądże. Po prostu z zwykłej, ludzkiej ciekawości zapragnęłam ogarnąć swój rozum w mrok. Zasmakować gniewu, który potęgował się w głowie odkąd wyszłam z sali treningowej. Dodatkowo bez jakiegokolwiek pożegnania z Jackiem. Jakim cudem do tego doszło? Cud nie miał z tym nic wspólnego. 

Jacek wcale nie skupiał się na ćwiczeniach, a na gadce motywacyjnej. Tej, która zamiast pomóc mi skupić się na worku, kręciła nosem na wszystkie strony. Trener natomiast zauważył, że usilnie próbuję wyzwolić się spod jego kontroli i po piętnastu minutach naparzanki, kazał mi przestać. Gdy skierowałam swe kroki w stronę wyjścia, nawet nie zaprotestował. Rozwścieczona do granic możliwości bowiem nie zapanowałam nad agresją, jakiej nie powinno się nigdy wprowadzać na ring. Sala służyła przecież do wyczerpania energii zgromadzonej z wielu dni. Tyle, że bez ekscesów. Bez popisywania się. Była oazą medytacji ciała i ducha. Ja natomiast zachowując się, jak rozkapryszony bachor, niejako zbezcześciłam jej przeznaczenie. 

— Pieprzony anioł. — parsknęłam pod nosem, wracając myślami do Cypriana. 

Trzaskając drzwiami, wleciałam do mieszkania i niczym huragan zaczęłam ściągać z siebie pojedyncze partię uciskających, sportowych ciuchów. Nie zważając na otoczenie, rzucałam nimi w każdą możliwą stronę, aż rozebrana do bielizny, stanęłam naprzeciwko blondyna.  Ten wgapiał się we mnie pobladły i roztrzęsiony, jakby ujrzał ducha. Przez kilka kolejnych sekund nie mogłam rozszyfrować powodu jego zszokowania. Dopiero w momencie, gdy obrócił się i zaklął pod nosem, zorientowałam się o mym aktualnym stanie nagości.

— Ja...— przelewająca się we mnie gorąca lawina zażenowania odpuściła odrobinę, gdy zjawiłam się wewnątrz łazienki, która dzięki zamysłom architekta apartamentu znajdowała się na wprost od korytarza.

— Ada...— po niecałych trzydziestu sekundach dotarł do mych uszu delikatny głos niebiańskiego doradcy. — Przepraszam.

— Wynoś się. — usiadłszy na brzegu wanny, zamknęłam swą twarz w dłoniach i zaczerpnęłam głębokiego wdechu do płuc. Chciałam aby ten marny scenariusz taniego serialu wreszcie dobiegł końca. 

— Nie masz obowiązku mi wybaczać, ale naprawdę...— bez pardonu wstałam i otworzyłam drzwi. Już nie przejmując się swą nagością, która mocno go raziła. Nie przejmując się jego wyuczonymi zasadami moralnymi i gadką wiodącą z wyrzutów sumienia. 

— Czego! — zaatakowałam. Patrząc wprost w niebieskie oczy pełne smutku oraz rozgoryczenia, miałam nadzieję iż znów wyminie nimi mą osobę. Tym razem jednak nie odpuścił. Nie odwrócił się. Mimo iż nie zadowalał go widok mnie będącej jedynie w bieliźnie, skupił myśli na przekazaniu wiadomości.

— Nie zamierzam Cię więcej pouczać czy dotykać....chciałem jedynie przeprosić. Jest mi naprawdę głupio za ten numer przed salą treningową.

— Mówiłam Ci, że mam w...— powstrzymałam się. — Odpuszczam. Zero zakochania. Zero Jacka. Zero niebiańskich planów.

— Ten facet niczym Ci nie zawinił. Nie skreślaj tej relacji dlatego, że ja dałem ciała. — rąbkiem oka zahaczył o mój biust, ale szybko poprawił się i oddalił w stronę salonu.

Zniesmaczona oraz delikatnie rozdrażniona jego kolejnymi próbami przekonania mnie, co do przyjaciela, zamknęłam drzwi i wyruszyłam pod prysznic.

Jeśli cokolwiek mogło mi w danym momencie pomóc to jedynie kubeł zimnej wody wylanej na głowę. Mogący nastawić myślenie na trzeźwy kurs. Bez zbędnego paplania o poprawności relacji damsko-męskich czy rad dotyczących sposobu uwodzenia facetów. Musiałam ochłonąć od nadmiaru emocji, których apogeum pojawiało się zawsze w momencie interwencji niebiańskiego opiekuna. Tych, których jeszcze wtedy nie brałam na poważnie i nie traktowałam jako pochlebstwo. 

***

— Ada. — susząc włosy nie mogłam wyminąć jego skamlającego o rozmowę głosu. Siedzący naprzeciw mnie, patrzył z taką żałością, że odwróciłam swe całe ciało w stronę okien wychodzących widokiem na miasto. Filtrując każdą kolejną kolorową barwę neonów, próbowałam skupić swe myśli na liczeniu. Siedemnaście. Do tylu dotrwałam zanim palant siedzący za mną, nie odłączył wtyczki od urządzenia, które skrupulatnie ułatwiało mi oddzielenie się od jego osoby.

— Zwariowałeś?! —  zmierzyłam go groźnym wzrokiem. 

— Zaraz zwariuję, jak ze mną nie porozmawiasz. — pomachał paluchem wskazującym w moją stronę, a następnie uniósł do góry swe brwi. 

— Nie mam zamiaru się godzić. Ani na takie traktowanie, ani na takie głupoty. Ty nie odpuścisz mi Jacka, a ja...— dźwięk dzwonka do drzwi wybił nas z rytmu. 

— O wilku mowa. — słowa blondyna brzmiały niespotykanie władczo. Ubrana w puchaty, różowy szlafrok z do połowy wysuszoną głową podbiegłam w stronę hałasu dobiegającego ze strony korytarza. Ujrzawszy twarz Jacka po jego drugiej stronie, oniemiałam.

— Cześć. — ogromny bukiet czerwonych róż, który trzymał w dłoniach od razu rzucił mi się w oczy. 

— Pomyliłeś mieszkania? — rozejrzałam się wokół siebie, a następnie wychyliła za drzwi aby dojrzeć kamer, które sugerowałyby o wkręcie stulecia. Nie zamierzałam być żartem wszech czasów, więc wolałam od razu przygotować się na możliwy wjazd prowadzącego do mych małych czterech kątów.

— Nie. To dla Ciebie. — gdy kwiaty zbliżyły się w mą stronę, spanikowałam. Przerażona wycofałam się o krok i zmierzyłam Jacka od stóp do głów.

— Jeśli to żart to...— wzruszyłam nerwowo ramionami i pokręciłam głową w dwie strony.

— Nie żartuję z kobiet. Przede wszystkim nigdy bym nie żartował z Ciebie...bo...— nerwowo zacisnęłam palce wokół górnej części  szlafroka. Zasłaniając się przed chłodem dochodzącym z klatki schodowej, który wywołał dreszcz. Bo oczywistym było to, że to przez zimno, a nie przyjaciela. Nie dopuszczałam do siebie nawet takiej myśli.

— Nie mogę ich przyjąć. Są za...— przejął inicjatywę zanim zdążyłam wytłumaczyć się z odmowy. To, co dopiero zamierzał mi wyznać w dalszym czasie przysporzyło sercu i głowie nie lada wyzwanie. Bo jakim cudem mogłam odmówić komuś, kto pierwszy raz w życiu potraktował mnie tak na poważnie?

— Nie jesteśmy dziećmi, Ada. — jedną ze swych dłoni złapał za moją, a następnie wsadził w nią bukiet. — I dobrze wiesz z jakiego powodu tutaj jestem. Zachowałem się, jak skończony dupek. Zamiast działać, zabawiłem się w psa ogrodnika. — tego się nie spodziewałam.

— Psa ogrodnika? Przecież nie jestem w twoim typie nawet...— zbliżył się i odgarnął wilgotną grzywkę z mego czoła, a uśmiech jakim mnie obdarował należał do jednych z najbardziej pociągających na świecie.

— Kawa. Jutro o dziewiątej. — półsłówka zadudniły w uszach oraz w serduchu niczym dzwon. Gdy jego dotyk odseparował się od mej skóry, kolejny raz zadrżałam. Stałam w progu z bukietem czerwonych róż, totalnie roztrzęsiona i nieprzygotowana do takich niespodzianek. Kiedy oddalił się w stronę schodów i niczym nastolatek przeskoczył dwa stopnie w dół, zaśmiałam się na głos. Jeszcze przez dobre dwie minuty wpatrywałam się w pustą przestrzeń, którą przed sekundą wypełniała jego osoba. 

— Rozumiem, że odmówiłaś. — charczący z dumy głos anioła można było zaliczyć do najgorszych możliwych sposobów ukarania mego upartego, jak osioł podejścia. 

— Jeśli mnie skrzywdzi...— spojrzałam za ramię. Blondyn podszedł do mnie i powoli odebrał z trzęsących się dłoni,  bukiet kwiatów. 

— Porachuję mu kości. Obiecuję. — po tych słowach odszedł w stronę kuchni, od razu rozpoczynając poszukiwania wazonu dla pachnącego wiosną prezentu. Dumny niczym paw, gwizdał pod nosem jedną z kościelnych pieśni. 

Ja natomiast zamknęłam drzwi, a następnie oparłam się o nie plecami. Nadal zastanawiając się nad sensem całego zamieszania w mym życiu, próbowałam uspokoić rozlany we wnętrzu ogień podekscytowania. Jacek? Jakim cudem nigdy wcześniej nie brałam tej opcji pod uwagę?

Przeglądając się w lustrze, nie mogłam porzucić w sobie uczucia bycia obserwowaną. Nawet gdy odwróciłam się kilka razy, by móc złapać anioła na gorącym uczynku, jego wyszczerzone zębiska nie pojawiły się przed mymi oczami. Poczucie zagrożenia niebezpiecznie wzrosło, gdy w okno obok biurka, wleciał czarny ptak. Przerażona do granic możliwości, podskoczyłam na krześle, a sekundę później poczułam na swym ramieniu silny uścisk.

— Ada? —  niski głos należący do Cypriana oraz jego zaniepokojony wzrok wbijający się w mą twarz, rozluźniły spięte od strachu, mięśnie.

— To nie jest zabawne. — prychnęłam pod nosem, wracając do nakładania tuszu na rzęsy. Kiedy kolejny raz mocniej załapał mnie za ramię, spotkałam się z jego jeszcze mocniej zatroskanym spojrzeniem. 

— Poczułem, że jesteś w niebezpieczeństwie. Coś się stało? —  nieco pogubiona wskazałam szczoteczką trzymaną w dłoni na okno, ale po czarnym ptaszysku nie zostało nawet piórko. 

— Ptak...— po sekundzie odgoniłam od siebie bezsensowny lęk i wróciłam do nakładania kosmetyku na rzęsy. — Nie ważne. Po prostu miałam wrażenie, że ktoś mi się przygląda.

— Ja zawsze będę przy tobie. — choć te słowa były suchym przekazaniem informacji, posiadały w sobie odrobinę czułości. Może dlatego z uśmiechem na ustach odwróciłam się w jego stronę i pokręciłam twarzą we wszystkie strony świata.

— I jak? — opuszkami palców dotknęłam ust i zamyśliłam się. — Czerwona? Różowa?

— To spotkanie na kawę. Nie ślub. — czasami naprawdę ciężko było za nim nadążyć. W jednej sekundzie chciał abym oddała swe serce bezdomnemu, a w drugiej próbował uczyć mnie dobrych manier i ostudzał we mnie gorączkującą nadzieję. — Zachowaj trochę dystansu i swego naturalnego blasku.

— Mój blask to mają okulary, które zakładam do czytania. Jak je wypoleruję. — odparłam atak i zajęłam się układaniem fryzury. — Poza tym...— wzruszyłam ramionami. — To chyba dobrze, że się staram. Nie? — niebieskie oczy odbijające się w lusterku, roześmiały się.

— Jesteś karuzelą niespodzianek, Ada. — słysząc skrócone imię w jego ustach, poczułam dreszcz w środku podbrzusza. Pierwszy raz wypowiedział je z taką swobodą i naturalnością, która przypominała mi tę należącą do naszego gatunku.

— To mam po ojcu. — zająknęłam się i mocno chwyciłam za włosy, aby związać je w koński ogon. Sięgające do pasa, ciemne pasma odziedziczyłam również po męskim pierwiastku rodzicielskiej gwardii. Tata do tej pory nosił hipisowskiego kucyka, którego rozpuszczał jedynie w momencie wsiadania na motocykl. Oj tak. Mój ojciec nie był świętym i grzecznym facetem. 

Gdy ciepły dotyk pogładził me dłonie i zawinął się wokół nich, spojrzałam do góry. Stojący nade mną Cyprian wyglądał na skołowanego. Milcząc, wgapialiśmy się w siebie przez dobre dwie minuty zanim odseparował się ode mnie, a następnie cofnął o trzy kroki. 

— Ładnie Ci w...— niemożność doboru odpowiednich słów była całkowicie zrozumiała. Jedyne czego w tym nie kumałam, to fakt bycia tak zaangażowanym w mą podróż po szczęście, a jednocześnie tak chłodnym wobec mej osoby. Wiele razy tłumaczyłam to sobie zwykłym strachem przed ludźmi. Jednak kiedy do głowy powracała rozmowa, jaką odbyliśmy w centrum handlowym wahałam się względem rozgrzeszania. Chwila, w której odrzucił od siebie mój zwykły, nic nieznaczący kontakt fizyczny w formie spaceru pod ramię...czerwona lampa świeciła ostrym światłem ostrzegawczym. 

— Wiem. — odparłam bez zastanowienia i odgoniłam od siebie burzę mózgów na temat jego wyobcowania. — Która godzina? — rozpuszczając swe włosy, potrzepałam nimi na wszystkie strony, co sprawiło iż uśmiechnęłam się do samej siebie. 

— Ósma pięćdziesiąt dwie...— informacja uderzyła w mą potylicę niczym tabun rozwścieczonych zwierząt.

— Jasna...— niczym pędziwiatr wyskoczyłam z salonu i pognałam w stronę sypialni. 


Osiem minut? Jakim cudem miałam wybrać coś z szafy w ciągu tak krótkiego czasu? I gdzie posiałam rozum, gdy zagoniłam swe dłonie do pracy nad dopracowywaniem cery oraz kudłów? Byłam karuzelą niespodzianek. To trzeba było przyznać. 

Przerażona doskoczyłam do jednej z szuflad komody, której nie otwierałam od dobrych dwóch lat. Zestresowana podróżą w nieznane, zaczęłam gmerać pomiędzy swetrami oraz chustami, których posiadałam zdecydowanie za dużo. Niczym zadowolony z odkrycia skarbu, pirat wygrzebałam z samego dna czerwoną, prostą kieckę którą dostałam w prezencie od mamy. Nie przypominała wcale kreacji balowej, więc idealnie nadawała się do czarnych rajstop oraz wyższych kozaków, jakie sprezentowałam sobie zaraz przed Wigilią. Jedynym brakiem w całej stylizacji był ten dotyczący biżuterii. 

Bo ja nie byłam sroczką, która wlepiała swe ślepia w świecidełka. A w takich okazjach zawsze wracałam myślami do łańcuszka z aniołem, który dostałam od Mateusza. Może dlatego właśnie oszczędzałam na dodatkach? Uświadamiały mi, że w bardzo trudnych sytuacjach nie są one pierwszorzędną formą pomocy. Jedynie szczegółem przyozdabiającym nasze zewnętrzne atuty. 

— Jacek jest w drodze! — krzyk Cypriana pozwolił mi oderwać się od niepotrzebnego dołowania. Kiedy wcisnęłam się w elastyczny, krwisty materiał. Spojrzałam na swe odbicie w ogromnym lustrze umocowanym na środku ściany, uśmiech wlazł na mą twarz. Policzki przybrały barwę podobną do tej jaką posiadała sukienka, a moje serce zabiło mocniej niż kiedykolwiek wcześniej. Czyżbym naprawdę zwariowała? Przeczesując palcami lekko rozczochrane od gimnastykowania włosy, powzięłam głęboki wdech. 

— Dobra, mała. — pogroziłam sobie palcem. — Zachowuj się, jak dama! — przed wyjściem odgarnęłam jeszcze tylko kilka kosmyków opadających na oczy za uszy. Minutę później pewnym siebie krokiem wyszłam na korytarz i zamilkłam. Blondyn filtrujący oczyskami mą całą osobę, nie wydawał się być zadowolony. —  I jak? — udało mi się wydusić pytanie. 

— Nie. — delikatny szept przerwało mocne pukanie do drzwi. Od razu spojrzałam za siebie w ich stronę, a następnie na blondyna. Jeśli wszystko miało wypaść naturalnie, musiał zniknąć w trybie natychmiastowym.

— No już. — pisnęłam pod nosem i wskazałam paluchem na salon. — Nie psuj planu!

— Pogadamy sobie później...— złożył obietnicę i rozmył się w powietrzu niczym duch, pozostawiając za sobą jedynie trochę dymu. 

— Wariat. — syknęłam pod nosem i wreszcie umożliwiłam Jackowi ujrzenie mnie. — Hej. — machnęłam dłonią i złapałam za płaszcz wiszący obok. 

— Wow. — świdrujący we mnie wzrok przyjaciela nie przypominał żadnego z tych, którymi dotychczasowo się spotkałam. Zaskoczony, nieco zbity z panteonu dopiero po kilku sekundach wrócił myślami do rzeczywistości i ustąpił miejsca abym mogła wyjść za próg.

— Myślałeś, że pójdę w treningowych dresach? — pierwszy raz w życiu pozwoliłam sobie na niewinny flirt. Bo podobało mi się to w jaki sposób na mnie patrzył. Fakt posiadania pełnej uwagi skupionej na sobie, oddziałał na mnie zaskakująco dobrze. Jacek naprawdę posiadał aurę, która pozwalała mi stłamsić wstyd. 

— Nic nie myślałem. — prychnął pod nosem i pełen ironii wzruszył ramionami, nadal wodząc po mnie zafascynowanym spojrzeniem. Kiedy zaczęliśmy schodzić po schodach, odważyłam się na upomnienie.

— Jak dalej się będziesz tak wgapiał to spadnę i skręcę sobie kostkę, a to poskutkuje miesięcznym zwolnieniem z treningów. — uśmiech na ustach pozwolił wybrzmieć małej reprymendzie bardziej przyjacielsko.

— Sorry. — uciął i w milczeniu pozwolił nam wyjść z bloku. 

— Co nie oznacza, że masz nic...— stanęłam naprzeciwko niego zaraz po tym, jak zamknął za mną drzwi. 

— Pozwolisz się nacieszyć człowiekowi? — ciężko było się połapać w tych dwuznacznych komunikatach. Czasami miałam wrażenie, że mówiłam bardziej męsko od rasowego samca alfa.

— Nacieszyć? — spuściłam wzrok i delikatnie rozłożyłam przy tym poły płaszcza. — Podać Ci adres sklepu? — próbowałam rozładować napiętą atmosferę.

— Wiem, że to spartaczę. — Jacek wreszcie uchylił rąbka tajemnicy dotyczącego jego bezsensownej blokady w samym sobie. — Nie jestem dobry w...poznawaniu ludzi.

— Ale mnie już znasz. — odparłam spokojnie i spojrzałam mu prosto w oczy. Wkładając dłonie do kieszeni, powzięłam głęboki wdech. — Weźmy to spotkanie za przyjacielski początek. Nie ma sensu niczego...poganiać. Jest takie przysłowie...

— Jak się człowiek śpieszy...to diabeł się cieszy. — przy słowie o szatańskim wcieleniu zatrzymał się na moment. Wtedy jeszcze nie brałam pod uwagę innych okoliczności niż zwykły i kolejny zawias poprzez mą osobę.

— Powiedzmy. — kiwnęłam głową w stronę drugiej strony ulicy. — La Blusz? Mają niezłą szarlotkę z lodami. — niespodziewanie użyczył mi swego ramienia i szeroko podwinął kąciki ust do góry. 

— Pani pozwoli. — uprzejmie i skromnie wsunęłam się prawą ręką w szczelinę między jego klatką piersiową, a łokciem, a ciepło, które uderzyło zaraz po tym, przypominało słoneczne promienie słońca.

Poczucie obserwowania powróciło. Tym razem jednak było silniejsze. Ciężar niosący się na mych barkach był nie do opisania. Chwila, w której odpuścił była tą, gdy zniknęliśmy z Jackiem za rogiem ulicy.

W danym momencie nie sądziłam, że i nieszczęścia chodzą parami. A w moim przypadku nawet trójkami. 

Więcej...

Walnięty Święty (IV) - CIEKAWOŚĆ PIERWSZYM STOPNIEM DO NIEBA

Jak podoba wam się seria?

Pozdrawiam serdecznie.

Wasza A.

***

Nie licząc ogromnego bólu głowy, małego zadrapania na przedramieniu oraz wymiotów, które towarzyszyły mi zaraz od wybudzenia się z wstrząsu, było całkiem nieźle. Jedynie przerażony obrotem spraw stróż niebiańskiego raju, sprawiał wrażenie przejętego, jak nigdy wcześniej. Kiedy ślęczał przy drzwiach do łazienki, zadając coraz to bardziej męczące pytania, ja aktualnie planowałam jego morderstwo i to w afekcie. 

— Żyjesz, córko niebios? — kopnięcie w twarz byłoby zbyt miłym przywitaniem, jak na powrót sił witalnych, których powoli nabierałam.

— Won! —  splunęłam do toalety i zawiesiłam swą zmęczoną od migreny głowę na przedramieniu, którym podtrzymywałam, przysiadając na piętach.

— Ależ ja muszę Ci pomóc! — wiedział, że nie byłam w nastroju do walki, więc nawet nie wychylił się ze swoją durną teleportacją. Poza tym miał mi pomagać w znalezieniu miłości życia, a nie bawić się w nią.

— Musisz zniknąć! — szepnęłam pod nosem i wywołałam wilka z lasu. Niczym piorun z jasnego nieba, zjawił się obok i wziął me ciało na ręce. 

Szamotając się w jego objęciach, prawie udało mi się wydostać. Niestety "prawie" jego ogromnej siły i wściekłości, jaka malowała się na twarzy, na nic się zdało. Po kilku sekundach położył mnie na sofie. Śpiąca na niej Balbina wyczuła możliwy atak mego ciała, więc niczym z procy wystrzeliła w stronę kuchni i tyle żeśmy ją widzieli. Anielski pomiot zrealizował jeszcze tylko kilka ze swych obowiązków. Przykrył mnie kocem i ułożył głowę na poduszce, a następnie dołączył do kotki. 

—  Zdrada. — cmoknęłam niezadowolenie, gładząc swe rozgrzane czoło. 

— Jesteście najsłabszym z gatunków, jakie stworzył. — nie wiedziałam jakimi sposobami zorganizował kilka opakowań lekarstw zbijających gorączkę oraz zieloną herbatę. — Zabija was łagodna flora i fauna. — po tych małym wywodzie podstawił pod mój nos kubek z ulatniającą się parą, a następnie rozkazał. — Wdychaj! No już! 

— Czekaj...— niechcący, bez zamysłu wciągnęłam do nosa słodką woń. W efekcie zakrztusiłam się nią i jak poparzona, wstałam z łóżka. Tętniący w skroniach ból zniknął, a ciało przepełniła energia. — Co...— spojrzałam na siebie od stóp do głów, próbując zrozumieć, co u licha się stało.

— Zanim zaczniesz narzekać, musisz mnie wysłuchać. — potulnie zgodziłam się na kilka głębszych wdechów. Gdy odstawił kubek, zdenerwowana oczekiwałam na wyjaśnienia. — Jacek to twoja bratnia dusza. I jakbyś się na takie nowości nie zapatrywała, to czego doświadczyłaś...ten błysk jest tylko potwierdzeniem. On daje Ci wskazówki. 

— Jacek ma żonę na karku, która jęczy o alimenty. No i córkę, o której niewiele wiem. Jakim niby cudem on ma być moim...— rozumiałam każdego człowieka. Liberalny charakter w końcu doprowadził mnie do danej sytuacji, ale z drugiej strony nie miałam rzucać się na głęboką wodę. Związek z tak doświadczonym facetem nie był moim marzeniem. I kompletnie tego nie czułam.

— Nie każdy nosi aureolę i jest krystalicznie czysty. Widocznie jego serce wiele o nim świadczy. Mówił o tym chłopaku, któremu pomogliście. Może to ma was zbliżyć. — wzruszając ramionami wyglądał, jakby prawił o zwykłej formalności związanej z wydaniem mnie w łapska przypadkowego faceta. Lubiłam Jacka, to fakt. Ale żeby od razu lgnąć w jego ramiona, bo anioł mi każe? Trochę za dużo tkwiło w tym szaleństwa. 

— Cyprian. — podniosłam się delikatnie do pozycji siedzącej i zamknęłam oczy, próbując skupić myśli. — Jacek to ostatnia osoba, którą uważam dla mnie...za odpowiednią. Jest bardzo fajny, ale to nie to. Zaufaj mi.

— Nawet nie dasz mu szansy? Sobie? Mi? — popatrzył na mnie błagalnie, na co zajęczałam wściekle. 

— Jaki ty jesteś uparty! — z powrotem klapnęłam na plecy i naciągnęłam koc tak, że zakrył mą całą twarz. Zniechęcona nabytą gorączką, nowościami w postaci przyjaciela, jako przyszłego partnera, mocno warknęłam. Z bezsilności. Zwykłej, ludzkiej bezsilności. 

— Uczę się od najlepszych. — zrezygnowałam. Miałam dość toczenia walki z wiatrakami. Jeśli jedynym sposobem na wytłuczenie z jego łba planów dotyczących Jacka, była próba pokazania mu, iż się myli...cóż, musiałam spróbować.

— Dobra. — mocno szarpnął za materiał płachty, którą byłam okryta po czubek głowy. Kiedy ujrzałam ogromny, zadowolony uśmieszek, miałam ochotę stłuc go na kwaśne jabłko.

— Dumny jestem. — głaszcząc Balbinę, zamruczał pod nosem. — Najpierw wykurujemy Cię, a potem...zaczniemy działać. — gdy wyjął z opakowania trzy tabletki, zaskoczona uniosłam do góry jedną z dłoni.

— Chyba przesadzasz. — zapewne nie miał pojęcia, jak działa ludzka medycyna. 

— Witamina, lekarstwo na zbicie gorączki i osłona. — dumny, jak paw podał mi białe pastylki i napar, którym przed momentem się "dotleniałam". — Będziesz, jak nowa.

— Chyba wolę piekło. — zniesmaczona połknęłam przydzieloną porcję specyfików, a następnie wypiłam kilka łyków ziółek. Po tym szybko wróciłam do pozycji leżącej i zamknęłam oczy. 

Nie przeszkadzał mi w oddaleniu się do krainy snów. Niczym mysz pod miotłą, wygramolił się z salonu nadal trzymając na rękach kota i zniknął. Jeszcze przez kilka sekund od jego wyjścia, myślałam o dezercji. Zwykłym, tchórzliwym czynie, który ułatwiłby me życie w stu procentach. Jednak czy podążanie na skróty było dobrą opcją? Miało jakieś szansę na powodzenie? Zapewne znalazłby mnie i zmusił do współpracy. Bo Anioły wcale nie były takie miłe, jak mogłoby się wydawać na samym początku. A ja miałam się o tym przekonać, kilka innych prób zdobycia biletu do niebios...później.

Stojąc przed salą treningową, gdzie właśnie kończyły się zajęcia z podopiecznym Jacka, pragnęłam uciec. Schować się najgłębiej, jak tylko potrafię w czarnej dziurze wszechświata i nigdy z niej nie wychodzić. Bo świadomość bycia blisko przyjaciela, zaczęła dręczyć mnie od momentu, w którym zgodziłam się na propozycję Cypriana. Nie miał on sobie równych w kompletowaniu całego szeregu wskazówek dotyczących zdobycia uwagi sportowca. Zupełnie, jakby znał go na wylot. Z drugiej strony, co ja tam wiedziałam o świętym pomiocie? Nic. Nic, a nic. Tak samo, jak o Jacku. 

Może dlatego wcale nie spodobały mi się wspólne zakupy wyposażenia treningowego? Wliczając w to elastyczny i przylegający do ciała strój. Zwykły podkoszulek oraz rozciągnięte dresy nie były wabikiem na facetów i zdawałam sobie z tego sprawę. Tyle, że przeskok z mego naturalnego zachowania i obycia na "zrobioną" kokietkę, wcale nie pomagał mi nabrać pewności siebie. Nie były to też z kolei bardzo skąpe łachmany, które stanowiłyby obiekt erotycznych fantazji wszelkich facetów na treningach. Co, to to nie. Cyprian był przede wszystkim świętym. Priorytetem była dla niego ma cnotliwość. Ta, której coraz mocniej w sobie nie lubiłam. 

Bo, co byłoby gdybym się przemogła? Gdybym choć raz w życiu nagięła swe twarde zasady i poddała się namiętności z przypadkowym człowiekiem? Piekło nie było wybrukowane małymi grzechami. Tutaj chodziło o moje gówniane podejście do życia. Me głupie założenie, że muszę trzymać się obranego planu związanego z "tym jedynym", który jeszcze się nie pojawił. I wbrew wszystkim wstępnym założeniom o szarmanckim, stanem wolnym księciu na białym koniu, dostałam czarnego wojownika z niezłymi bruzdami na życiorysie. I to wcale, a wcale nie chodziło o ukamienowanie takiego człowieka. Po prostu nie wydawało mi się, abym miała jakiekolwiek szansę na zbudowanie z nim spokojnego życia.l Takiego, jakie serwowałam sobie w myślach, marząc o miłości po wsze czasy.

— Dasz radę. — krążyłam wokół drzwi wejściowych na salę, niczym pilot próbujący wylądować na odpowiednim pasie lotniska.  — Jesteś silna, niezależna i pokażesz temu boskiemu wariatowi, że...— kiedy chciałam dokończyć, wrota od przepełnionego potem oraz dusznością wnętrza, rozwarły się. Niechcący tratując mą osobę, Jacek wyskoczył zza nich i spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

— Ada? — podwyższony ton głosu oraz ciepły dotyk na mym poturbowanym ramieniu, wywołały falę ciarek na całym ciele. Niebieskie, sportowe leginsy oraz dopasowany top w czarnym kolorze ewidentnie były jednym z głównych powodów jego konsternacji. Zwyczajnie w świecie mnie nie poznał. Z resztą ja również nie byłam przyzwyczajona do takiej wersji samej siebie.

— Cześć. — syknęłam najdelikatniej, jak mogłam, odsuwając się od jego dłoni. — Środa, nie? — udałam wyluzowaną i uśmiechnęłam się szeroko. 

— Co Cię podkusiło...— zilustrował mnie od stóp do głów. — Nie znałem Cię z tej strony. 

— Kobiecej? — zaczynał mnie drażnić. 

— Niewygodnej. Te ciuchy nadają się na ćwiczenia pośród bezmózgich modelek na fitnessie. Wiesz...— kiedy zaczął wykonywać głupie, tańczące ruchy, zaśmiałam się na głos. — Hej! Ho! — uniósł do góry swe dłonie i zatrzebiotał rzęsiskami, które jak na faceta, były imponująco długie. — Poza. — wydymał usta, jak do zdjęcia i również wybuchnął śmiechem. — Serio. 

— To pomysł kuzyna. — miałam nadzieję, że po części usprawiedliwię swoją głupotę, czyjąś głupotą. — Cyprian stwierdził, że w dresach i podkoszulku wyglądam, jak fleja.

— Może zaproś go na trening to pokaże mu, że wygoda idzie w parze z urodą. Seksapil to rzecz względna. Kobieta może być seksowna, ale nie piękna. — ukryty komplement wprawił mnie w doskonały nastrój. Rozmowy, które niekiedy prowadziliśmy, nawet te zahaczające o rodzinę czy prace, nie nawiązywały do upodobań. Jacek mało mówił o samym sobie czy o preferencjach względem płci przeciwnej. 

— Żałuje, że nie zabrałam ze sobą swojej "urody". — zażartowałam, ale w głębi duszy naprawdę było mi przykro. Okazało się bowiem, że moje własne decyzje mogą być słuszne. Niezależnie od idealnych drogowskazów stawianych na drodze przez niebiańskiego typa. 

— Mam jedną parę czystych dresów. I podkoszulek. Co, prawda może być odrobinę za duży...— spojrzał za siebie. — Ale nie będziesz się krępowała. Wiem, że bycie jedyną kobietą w okolicy...jest frustrujące dla tych osiłków. — bingo. — Mogliby Cię pożreć. — dopiero w tym momencie poczułam zawstydzenie. Czy mówił jedynie w imieniu kolegów na sali? Czy też dana przemowa zaliczała się do prywatnych spostrzeżeń? To było o wiele trudniejsze do rozgryzienia. Coraz mocniej gubiłam się w jego zachowaniu. Takie przyciągnie z odpychaniem miało jednak swoje plusy. Mogłam spokojnie darować sobie miłość w "sportowym" wydaniu.


— Jak młody? — musiałam zmienić temat, zanim zapadłabym się pod ziemię. — Da radę?

— Jasne. — uśmiechnął się, a w oczach ujrzałam ogrom ciepła. Może z tym dobrym sercem też miało to coś wspólnego? — Jest silny. Poza tym pytał o Ciebie. Chciał Ci podziękować za namiar do tego specjalisty.

— Drobiazg. — odpowiedziałam szczerze i spojrzałam na drzwi do sali. — To pożyczysz mi swoją garderobę zanim zostanę zjedzona żywcem? — wskazałam paluchem na jego sportowy bagaż. 

— Jest w męskiej szatni. Mam kluczyk więc możemy zejść...— poczułam się dziwnie. Jakbym była pod tymczasową ochroną, która teraz przybrała formę nadopiekuńczości.

— Poradzę sobie. — wyciągnęłam dłoń, aby złapać za smycz, którą wyjął z kieszeni spodni. — Dzięki. — kiedy mi ją przekazywał, poczułam specyficzną aurę. Jakby jego wzrok skoncentrowany na mnie chciał coś wykrzyczeć. Coś powiedzieć. Coś, co stanowiło dla niego ogromny kłopot. 

— Jasne. — szybko szepnął pod nosem i zniknął w wnętrzu pomieszczenia pełnego męskiego testosteronu. 

Nie minęło kilkanaście sekund, gdy Cyprian zjawił się obok. Niczym morderca wlepiał swe ślepia w klucze, które trzymałam w swych dłoniach. 

— Jezu! — przerażona zamknęłam oczy i warknęłam pod nosem. — Przestań to robić!

— Zwariowałaś? — nie przejął się mą groźbą, bo jedyne co miał w swej pustej głowie to myśli dotyczące spaprania jego idealnego planu. — Pójdziesz tam bez zawahania się...— mówił, jak rodzic. Nazbyt gorliwy, pełen buntowniczego wigoru, próbował wymusić na mnie abym przeszła na ciemną stronę mocy.

— Wolę swój dres, Panie przewodniku duchowy. — zmrużyłam powieki i zrobiłam krok w przód, aby go wyminąć. Kiedy mocno złapał za me ramiona i spojrzał w oczy, zlękłam się. Nigdy wcześniej nie był, aż tak stanowczy. 

— Rozpieszczony bachor z Ciebie, Adriano. — jeśli miałam wybrać najgorszą rzecz, jaką do mnie kiedykolwiek powiedziano, Cyprian wygrywał na starcie. To, co właśnie zrobił mogło poskutkować zerwaniem kontraktu. 

— Puść mnie. — spokojnie, jak nigdy utkwiłam wzrokiem na jego dłoniach, które nadal spoczywały na mych ramionach. — Już. 

Gdy odsunął się, coś we mnie pękło. Prawy sierpowy nie był wcale delikatny. Jakby złość kumulująca się we mnie, potrzebowała odbezpieczenia zawleczki. Krew ulatniająca się z nosa, aż do warg była natomiast mym trofeum. Skutkiem ubocznym, wybuchu. 

— Pierwsza zasada. Trzymaj gardę, kiedy odpuszczasz cios. — szepnęłam zadowolona. Pewna siebie ominęłam jego skulone ciało i weszłam do wnętrza sali. Czy miałam sobie za złe, że mnie sprowokował? Oczywiście. Ale w danym momencie mało mnie obchodziło, jak bardzo zbłądziłam w swej niebieskiej drodze. Niczym żołnierz wdarłam na salę treningową. Oczy wszystkich mężczyzn, którzy nagle przestali ćwiczyć, spoczęły na mej osobie. Jacek nie zdążył powstrzymać się przed szerokim otwarciem swej paszczy. 

Gdy świst powietrza z ust trenujących obok mężczyzn ustał, a na jego miejscu pojawiły się szepty, przyjaciel odważył się zapytać.

— Zrezygnowałaś...— pewna siebie, jak nigdy podałam mu pożyczone klucze i uśmiechnęłam się.

— Seksapil składa się na byciem seksowną i piękną, nie? — mocniej zacisnęłam swe włosy w kitkę i oblizałam usta. — Myślę, że do tego też potrzebna jest silna wola. — wzruszyłam ramionami i sięgnęłam do torby po bandaże bokserskie. 

— Co się stało, Ada?  Wydajesz się być inna...— nachylił się nade mną i szepnął. 

— Uważaj.  — uniosłam wzrok i objęłam zadowolonym spojrzeniem jego przystojną, zaintrygowaną facjatę. — Bo dopiero się rozkręcam. 

Nic nie było takie, jakie zakładałam. Ani Cyprian, ani umowa, ani ja sama. Wszystko pomieszało się w efekcie niedomówień oraz oczekiwań. Ja stałam się głównym powodem dla którego Bóg, zesłał do mnie niebiańską pomoc. I to ja decydowałam o tym, czy chcę z niej korzystać. Nie odwrotnie. Tego byłam pewna, jak nigdy wcześniej. 

Więcej...

Walnięty Święty (III) - O MIŁOŚCI I ANIOŁACH SŁÓW KILKA

Lećmy z tym dalej. Jak podoba się wam Cyprian? Chcielibyście spotkać własnego Anioła Stróża? Wierzycie w takie boskie byty?

Pozdrawiam. Wasza A.

***

  Blondyn przymierzał jedną z koszul Mateusza, które pozostały po jego wyprowadzce, a których żal było mi wyrzucić. Czy to z sentymentu czy po prostu lenistwa, jakakolwiek z obydwóch odpowiedzi, była poprawną.

— Całkiem fajna. — oglądał materiał w czerwonoczarną kratkę, gładząc dłońmi swój stalowy brzuch. — Jak myślisz? Wyglądam człowieczo? — niebieskie oczy spojrzały na mnie z nadzieją.

Był naprawdę sympatyczny. Początkowe założenia o gburowatej stronie i łakomstwie, wynagrodziło przyrządzenie dań, których nigdy na oczy nie widziałam. Bo przecież kiedy podopieczny spał, Anioł pracował. 

Bez utrudniania więc samej sobie, pogodzona zostałam z wizją wspólnego ratowania mojej przyszłości. Bo przecież mieszkanie z kimś, kto czuwał nade mną przez całe życie, nie było czymś groźnym. Wręcz przeciwnie. Traktowałam to jako gratis w postaci najnowszego systemu alarmowego.

— Fajnie. — siedząc na podłokietniku sofy, miziałam mruczącą Balbinę, która równie mocno zaangażowała się w relacje z nowym współlokatorem. — Pasuje do twoich włosów. — dodałam niespodziewanie. Kiedy zaintrygowany rozmówca wbił we mnie swe spojrzenie, spuściłam wzrok i skupiłam się na kotce.

— Przecież mam jasne włosy. Koszula jest ciemna. Co miałaś na myśli? — jego dociekliwość mogła konkurować z moją. 

— Kontrast. — odparłam pewniej i uniosłam wzrok. Nadal na mnie spoglądał. W momencie, gdy nasze oczy znów się spotkały, wydusiłam z siebie pełną opinię. — Nie wszystko musi być w jednej barwie aby do siebie pasowało. Ja jestem estetą. Bardzo często kontrasty stanowią o wiele lepszą kombinację. — udałam obojętną i ponownie skupiłam się na Balbinie.

— Spostrzegawczość jest chyba jedną z najbardziej pozytywnych cech, które posiadasz. — kotka zeskoczyła z kolan, co pozwoliło na ruszenie się z miejsca. — Przynajmniej dla kogoś, kto bardzo dobrze Cię zna. 

— Dziwnie się z tym czuję. — podeszłam do choinki, a sekundę później kucnęłam obok prezentów. — Zamiast ludzi, którzy powinni wiedzieć o mnie dużo i być przy mnie...dostałam w prezencie Anioła Stróża. — zajrzałam przez ramię. Siedzący na kanapie, zahaczający tajemniczym spojrzeniem o moją postać, nie zaprotestował.

— Też uważam, że powinni byli przyjechać. — miło było mieć kogoś po swojej stronie. Nawet jeśli był to ktoś z innego wymiaru. — Wiem, że bardzo ich kochasz.

— Tak. — szepnęłam do samej siebie. — Szkoda, że....— kiedy pojawił się obok mnie, skok ciśnienia był tylko kwestią nieprzyzwyczajenia. — Nie rób tak! — syknęłam, mierząc do niego groźnie.

— Teleportacja to jedna z najfajniejszych wygód. — uśmiechnął się. — Jeśli chcesz mogę gdzieś Cię zabrać...— jeszcze tego brakowało.

— Chyba, jak na dwa dni całkiem nowych rzeczy do próbowania, wystarczająco dużo... — skołowana spojrzałam na prezent, który bezwarunkowo złapałam w dłonie i trzymałam przez całą konwersację.

— "Dla drugiej połówki jabłka". — blondyn przeczytał karteczkę zawieszoną u zapięcia i zaintrygował się. — Masz ukochanego? — tą historię znało niewielu ludzi, a co dopiero jeśli chodziło o anioły i inne podobne stwory. 

— To bajka, którą opowiadała mi babcia. Matylda. — sądziłam, że wiedział o wszystkim. — Nie słyszałeś jej? — kiedy przecząco pokręcił głową i wytłumaczył powód, mogłam zrozumieć.

— My nie jesteśmy pozostawionymi na waszych ciałach, bliznami. — spojrzał na choinkę. — Anioł Stróż to powiernik smutku. Jesteśmy przy was przede wszystkim w momentach, w których tracicie wiarę. Poddajecie się. Gdy coś wam grozi. 

— Nie pełnicie służby całodobowo? — zabrzmiało to na tyle zabawnie, że obydwoje zareagowaliśmy spontanicznym, krótkim śmiechem. 

— Nie. — zamknął oczy.  — Pamiętam wszystkie złe chwile, Adriano. Pamiętam też te okropne. Nawet nie jestem w stanie zliczyć momentów, w których czułem ból mojego podopiecznego. — fala smutku ogarnęła ciszę. 

— Babcia opowiadała, że w okres świąteczny w ubogiej krainie, jedna z młodych szwaczek zapragnęła uszyć dla nieznanego jej ukochanego...szalik. Coś, co otula. Coś, co daje ciepło. — uwielbiałam tę historię. — Pech chciał, że nie mogła znaleźć odpowiedniej osoby, której spodobałby się jej prezent. Każdy chłopiec, któremu podarowała szal...zwracał go. Kiedy straciła nadzieję i chciała spalić swój dowód miłości, duch świąt pojawił się w noc Wigilii i kazał zostawić pod drzewkiem świątecznym na wielkim placu w centrum miasteczka. Dziewczyna wykonała zadanie. Dzień po, pobiegła aby sprawdzić, czy ktoś go odnalazł. Pod choinką nie było szalu. Jedynie jabłko. Czerwone, jak serce. Słodkie, jak czyjeś usta. — rozmarzona usłyszałam głos babci.

— I co dalej? — zniecierpliwiony słuchacz patrzył na mnie, jak na wyrocznie. 

— Ugryzła jabłko, a sekundę później odnalazła swojego wielbiciela. Podszedł do niej i powiedział, że nareszcie spotkał swoją drugą połówkę jabłka. — wzruszyłam ramionami i głęboko wzdychnęłam. — Babcia mówiła, że miłość wymaga cierpliwości i poświęceń.

— Piękne. — zaczerwienione kości policzkowe blondyna przypominały w barwie bombkę, wiszącą obok jego głowy. Uwielbiałam ten kolor na świątecznych dekoracjach. 

— Brakuje Ci tylko poroża. — prychnęłam pod nosem, ułożyłam prezent pod choinką i skierowałam kroki do kuchni. — Herbaty? — wesoły klimat powoli nastrajał mnie pozytywną energią.

— Jasne. — zaskoczony dobrym humorem, poszedł za mną i wskoczył na środkowy blat w kształcie dużego kwadratu, który służył mi za stół. — To, gdzie zaczniemy poszukiwania? — wyobraziłam sobie nas, łapiących w sieci rybackie wszystkich potencjalnych kandydatów na miłość mojego życia. 

— Mam pewien pomysł. — spojrzałam na niego z dozą tajemniczości, na co zareagował ogromnym uśmiechem.

Jeśli miałam stracić rozum, to przynajmniej chciałam zrobić to z rozmachem. Jak to na prawdziwą wariatkę, przystało. 

Anioł, którego zaczęłam nazywać po imieniu, wlepiał swoje ślepia w ogromny świecący napis centrum handlowego. Stojąc z przekrzywioną na bok głową oraz wyciągniętym na wierzch językiem, który dotykał wgłębienia nad górną warg, wyglądał komicznie. Z uśmiechem na ustach obserwowałam jego ogromne zaciekawienie. Gdy kolejny raz podrapał się po brodzie i zmrużył oczy, nie wytrzymałam.

— Czy coś się stało? — nie sądziłam, że Anioł Stróż będzie tak zszokowany pomysłem pójścia do jednego z najbardziej zatłoczonych miejsc, które potencjalnie mogły skrywać mego kandydata do ożenku.

— Nie sądzę abyś miała znaleźć kogoś w drodze kupna bułek czy...— zdezorientowany cmoknął niezadowolenie pod nosem. 

— Zabrałam Cię tutaj żebyś mi pomógł, a nie marudził. — Ewa, moja przyjaciółka wspomniała, że miłość życia możemy spotkać w bardzo przyziemnych warunkach. Że przecież nie muszę iść do restauracji czy na imprezę, aby dostrzec mój potencjalny ideał. Wystarczyło obrać jakąś taktykę, ot co. — Może uda nam się sprecyzować, jaki ma być. — wzruszyłam ramionami i ruszyłam na przód, rozpoczynając małą przygodę. 

— Czyli chcesz abym wyczuł twoje preferencję? — idąc niecały metr za mną, nadal rozglądał się wokoło. 

— Sam uściśliłeś, że znasz mnie, jak mało kto. — rzuciłam pewna siebie i wkroczyłam na ogromny hol przepełniony świątecznymi ozdobami oraz klientami. Ci nieszczęśliwcy zazwyczaj próbowali wyłapać ostatnie okazję aby wydać ostatnie oszczędności.

— Mój detektor wiary maleje wśród takich...— kiedy jedno z dzieci złapało swoją mamę za dłoń, a następnie zaczęło ciągnąć ją w stronę sklepu, ta zareagowała mocnym szarpnięciem małej rączki. Cyprian nie pozostał obojętny, co poskutkowało natychmiastową reakcją obronną. Niczym duch zjawił się obok malca i kucnął obok niego. Matka przerażona zachowaniem tajemniczego nieznajomego, wzięła syna na ręce i pognała w przeciwnym od  potencjalnego "porywacza" kierunku. 

Gdy znalazłam się obok i pochwyciłam go pod ramię, spojrzał na mnie zszokowany. 

— Czemu...— jeśli miał zamiar ratować cały świat z opresji, musiałam go pilnować.

— Nie wolno zaczepiać małych dzieci. — pochylona, szepnęłam do niego. — Wzbudzasz tylko niepotrzebne zainteresowanie. 

— A ty...— odsunął się ode mnie, odseparowując od siebie uścisk. — Nie powinnaś łapać mnie w dany sposób, chcąc odnaleźć miłość życia. 

— To forma zabezpieczenia Cię przed robieniem głupot. — uniosłam jedną z brwi do góry. — Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. — gdy chciałam kontynuować monolog, za szerokim ramieniem dosięgnęłam wzrokiem przystojnego bruneta. Cyprian zareagował niczym czujnik przyczepiony do mych myśli. Dioda zaświeciła się kilkukrotnie, a kiedy zatkałam się na ostatnim słowie, odwrócił swe spojrzenie w tę samą stronę. 

— Podoba Ci się. — spojrzał na mą unoszącą się w szybkim tempie, klatkę piersiową. Kiedy machnął dłonią przed oczami, odwiesiłam zawieszony kobiecy system. 

— Co? — bawiący się z małym psiakiem przy fontannie na głównym pasażu potencjalny singiel, wyglądał na troskliwego właściciela.

— Czyli musi być fanem czworonogów. — Cyprian zapisywał to w swojej chmurze. Zapewne na tej, z której do mnie spadł. 

— Jak mam...— nie byłam w tym specjalistką. 

— Może. Cześć, mógłbyś mnie też tak popilnować? — na samym początku nie zrozumiałam drwiny. Kiedy po sekundzie dotarło do mnie jego wyśmiewanie, mocne uderzenie zawitało na jego prawym ramieniu. W podzięce oczywiście, a co. — Ej! — zaczął rozmasowywać obolałe miejsce. 

— Przestań kpić. — popatrzyłam na niego poważnie, ale gdy zauważyłam, że nie zwraca na mnie uwagi, a patrzy w stronę bruneta, szybko odwróciłam się. Piękna blondynka zarzuciła się niczym sieć rybacka na szerokie ramiona i jak odkurzacz przyssała do przystojnej facjaty mego kandydata.

— Przestaję. — prychnął pod nosem. Mimowolnie zaśmiałam się wraz z nim. 

Ochłonąwszy z emocji, popukałam się po czole i usiadłam na jednej z sof stojących obok sklepiku z czekoladkami. Blondyn zjawił się obok wyjątkowo w przyziemny sposób. Tym razem nie przyszły mu do głowy sztuczki z teleportacją. Kiedy stanął nade mną z założonymi na biodrach rękoma, uniosłam wzrok. W odpowiedzi zobaczyłam ogromny uśmiech, kilkukrotne kręcenie głową na boki oraz wzdychnięcie. Pakiet Anioła Stróża, jak się patrzy.

— Uważam, że twoja ambicja przerosła rzeczywistość, perełko. — dodając ksywkę nadaną przez moją rodzicielkę, pisał się na straty fizyczne.

— Coś Ci już...— pogroziłam palcem, chcąc zażądać wpojenia sobie do anielskiego móżdżka jednej prostej sprawy, ale ktoś nam przeszkodził. Dopiero po kilku sekundach zorientowałam się, że to Jacek.

— Cześć, mała. — z bananem na twarzy, torbą sportową na ramieniu oraz czerwoną bluzą zawiązaną wokół talii, podał dłoń blondynowi i przywitał się. — Jacek. 

— Cyprian. — blondyn nie wypuścił dłoni trenera przez dobre kilkanaście sekund. Lekko zdezorientowany przyjaciel z sali treningowej, praktycznie musiał mu ją wyrwać z uścisku.

— Miło, miło. — musiałam ratować sytuację.

— To mój kuzyn. — wstałam i poklepałam blondyna po miejscu, w którym dostał karną pięść za podśmiewanie się ze mnie. — Przyjechał w odwiedziny na święta.

— Mówiłaś, że rodzina ogranicza się do brata i rodziców. — czasami zaskakiwała mnie ich zdolność do słyszenia rzeczy zbytecznych. Wystarczyło kazać posprzątać po obiedzie, a nagle tracili orientacje w terenie i gubili daną prośbę w odmętach niepotrzebnych myśli. Faceci.

— Cyprian przyjechał z bardzo daleka. Z...— nie byłam dobrym kłamcą. Dlatego właśnie utknęłam w danym towarzystwie! Z Aniołem Stróżem przy boku. Bo musiał pofatygować się abym wróciła do starych nawyków, czyt. wiary. Ta z kolei nawiązywała do braku kłamstw, bycia dobrym i cierpliwym człowiekiem oraz słuchania jego rad. W głębi serduszka zabłagałam o odrobinę pomocy, co prawdopodobnie niebiosa usłyszały.

— Norwegia. Mój tata jest stolarzem. Mama poznała go na wyjeździe służbowym. — Anioły jednak potrafiły grzeszyć słowem. 

— Wizualnie się zgadza. — Jacek zażartował klepiąc blondyna w drugie ramię. — Wyglądasz jak wiking. Tylko, że szkocki...— brunet o zielonych oczach z bujną czupryną, nieco niepoukładaną po treningu, utkwił radosnym spojrzeniem w koszuli opiekuna bożego. Temu, któremu akurat nie było do śmiechu. Wystarczającą wskazówką do reakcji okazało się mocne szturchnięcie  mym łokciem w jego w żebro.

— A no tak. Tak. — niczym papużka kiwnął kilka razy głową w stronę śmiejącego się głośniej bruneta, a następnie wskazał paluchem na sportową torbę. — Wracasz z podróży?

— Owszem. — dwuznaczność zadawanych pytań oraz udzielanych odpowiedzi była przezabawna. Genialna forma rozrywki powinna była być w pakiecie niebieskiego podwładnego. — Miałem trening przed mistrzostwami. Szkolę jednego, fajnego dzieciaka. Dwa lata temu coś stało mu się ze ścięgnem. 

— Kazik. — Jacek osobiście przedstawił mi nowego zawodnika zanim zaczęliśmy ostanie zajęcia. Młody obserwował swojego mentora na ringu. W końcu dzięki niemu zawdzięczał  powrót do ukochanego sportu. — Młody trafił na niedouczonego lekarza. Ten skazał go na rehabilitację i całkowicie skreślił marzenia o sporcie. 

— Ale ja wyczułem, że coś tu nie gra. — Jacek spojrzał na mnie wdzięcznie. — Potem Adka dała mi numer do jednego z jej znajomych lekarzy i okazało się, że młody może ćwiczyć. 

— Czemu lekarz Ady? Wy nie macie u siebie profesjonalistów? — blondyn próbował zniszczyć jedyną przyjaźń z facetem, którą naprawdę szanowałam i chciałam pozostawić na odpowiedniej stopie. 

— Mamy. Bardziej niż im...jednak ufam Adzie. W naszym sporcie jest wielu nieuczciwych ludzi, którzy najchętniej zakopaliby jego karierę w wielkim dole. Wiesz, Ci za parę złotych. — brunet nie oderwał ode mnie spojrzenia. Wzruszając ramionami, uśmiechnął się jeszcze szerzej. — Ada nigdy nie poleciłaby mi kogoś takiego. To czysta dusza. 

— Jak byłam mała to mnie wyprali w pralce i dodali wybielacza. — zażartowałam. Blondyn przeskakiwał spojrzeniem to na mnie, to na bruneta. Nie mogłam wywołać w nim jakiejkolwiek reakcji ludzkiej. Powoli obawiałam się, że za sekundę złapie mnie pod ramię i prze teleportuje na drugi koniec świata. 

— Fajnie było poznać, ale muszę zmykać. Mała czeka na mnie, aż odbiorę ją z zajęć pozaszkolnych. — puścił oczko w moją stronę i machnął dłonią obok głowy. — Trzymajcie się ciepło. A my widzimy się w środę. — odchodząc, przypomniał mi.

— Trzynasta. — niczym przykładny uczeń, zasalutowałam. Kiedy Jacek odwrócił się i zniknął w drugiej części centrum, blondyn złapał mnie za dłoń i wyprowadził na zewnątrz. Próbując wyswobodzić się z porwania, torowałam stopami powierzchnię pod nimi. Blondyn był stworzeniem boskim o ogromnej sile, a więc mogłam jedynie pomarzyć o wolności. Gdy wsadził mnie do samochodu na miejsce pasażera, a następnie zjawił się za kierownicą, spanikowałam.

— Zabijesz nas. — dłonie samoczynnie powędrowały do góry. Niczym negocjator, prowadziłam dyskusję z niemyślącym logicznie, boskim terrorystą.

— To on. — zapalił silnik i uśmiechnął się niczym psychopata. — To znak z niebios.

— Co? — próbowałam ustalić sens jego wypowiedzi.

— To Jacek jest twoją drugą połówką jabłka. — po tych słowach, oczadziałam z nerwów.

— Słuchaj, ja wiem że ty, byś chciał mnie nawet ze Świętym Mikołajem zeswatać, byleby mieć spokój, ale...— kiedy położył palec na mych ustach, rozszerzyłam oczyska i szybko odtrąciłam dotyk. — Ej! — przesadził.

— Uparty mały człowiek! — pełen wigoru wycofał samochodem z parkingu, a następnie udaliśmy się w trasę odwrotną do przeznaczonej aby wrócić do domu. 

— Co ty wyprawiasz? — rozglądałam się na boki, próbując ustalić cel podróży.

— Pojedziemy pod szkołę baletową "Gloria". — nie mogłam scalić faktów. Gdy w głowie zaczęły pojawiać się skrawki rozmów z Jackiem, oprzytomniałam. 

— Nie! Szkoła jego córki?! Kompletnie oszalałeś....— brakowało mi tchu. — Zaraz...— od razu zjechał na pobocze i wyleciał samochodu aby mnie ratować. Kilkanaście sekund później powzięta w ramionach, osłabiona i zamroczona od rewelacji, zobaczyłam przed swoimi oczami światło. Światło, jakiego nigdy w życiu nie widziałam. To mogące oślepić swym blaskiem jedynie wybranych. Czyżbym umierała? Albo budziła się z koszmaru z Aniołem Stróżem w roli głównej?

Więcej...