Plan B (III)

 Leon czy Michał? 

Pozdrawiam, Wasza A.

***

Pierogi nie były moją specjalnością, ale odkąd Pan Antoni zaczął o nich coraz częściej wspominać, ugięłam się i zapragnęłam zrobić mu niespodziankę. W spokoju przez wzgląd na nieobecność Leona, który zniknął z samego rana, mogłam skupić się na przygotowaniu specjalnego farszu  przepisu, który skomponowała mama. Kiedy prawie skończyłam, huk drzwi wejściowych rozniósł się po całym domu. Pech Ci los! 

Pozycja bojowa przyszła naturalnie, tak jak dalsza obojętność względem jego osoby. Ciężki oddech oraz ziewnięcie dało znać, że jest w pobliżu. Zapach wody toaletowej unosił się od samego wejścia na mój teren. Tak, mój. Mocno pragnęłam aby go opuścił. 

Negri miała siedemnaście esemesów oraz kilka nowości, czyli połączeń. Stąd ta irytacja? Mało powiedziane. Jakbym samodzielnie chciała się wykończyć.

- Dziadek jest u lekarza? - złapał za jedną ze śliwek, a potem bez umycia jej, ugryzł połowę. 

- Wysłałam Ci wiadomość. - skupiłam się na jedzeniu, które nie mogło czekać. Z dwojga złego wolałam skorzystać z wrzątku zamiast stracić go w postaci wylania na łeb, komuś kto mnie nie słuchał.

- Jasne. - wiedziałam, że to dopiero cisza przed burzą. - Słuchaj...długo się znacie? Z Michalczykiem? 

- Musisz kupić worki na śmieci. - obrałam znaną strategię.

- Zwalniam Cię. - w sekundzie pozbyłam się fartucha, wytrzepałam dłonie od nadmiaru mąki i wyłączyłam gaz. Gdy zrobiłam krok w przód, znów się pojawił. Tuż przede mną. Czy to miejsce oraz głód tak wpływały na ludzi? Na ich nielogiczne reakcje? To była już trzecia "bliska" interwencja z jego strony.

- Chciałabym iść po rzeczy. Niech się Pan...- gdy dłoń zacisnęła się na mym przedramieniu, spojrzałam do góry. Niebieskie tęczówki śledziły każdy szczegół mej twarzy. 

- Możemy zakończyć te...- wibracja w mym telefonie, odciągnęła ciało od jego dotyku oraz spojrzenia. Szybko odeszłam na bok i ochłonęłam, aby móc zebrać myśli. Podstępny gad, wiedział, co robi. Gdy odczytałam esemesa, wyprostowałam kręgosłup i się uśmiechnęłam. - Możesz ze mną normalnie porozmawiać! - gdy podniósł głos, przelała się fala goryczy. Szybko wyczuł zagrożenie albowiem testosteron odbierał mu zdolność logicznego myślenia.

- Nie jestem niczyją własnością. - zaczęłam spokojnie. - Nigdy nie dałam Ci powodu abyś mógł mną pomiatać i oskarżać mnie o jakieś nieprofesjonalne podejście! - wszyscy w mej rodzinie wiedzieli, jak kończą się ze mną kłótnie, które trzeba dodać, bywały nieczęsto. Granica cierpliwości, którą przekroczono...nie łatwo było ją zawrócić.

- Przeprosiłem Cię! 

- Dlaczego chcesz abym tłumaczyła się z rzeczy, które Cię nie dotyczą, co?! - cisnęłam fartuchem o podłogę.

- Chcę zakończyć spór, który od samego początku nie ma sensu! Do jasnej cholery, Pola! Pewnego dnia przychodzę do domu, a ty boczysz się na mnie i nawet nie jesteś mi w stanie wyjaśnić dlaczego! Jak byś to odebrała!? - jeden zero dla niego. Negri była wytworem, który go omotał, a ja nie miałam prawa niczego w tym zmieniać. Nie był mój. Szef, pracodawca, przyjaciel i nic więcej. 

- Miałam bardzo zły okres w swym życiu. Nie zawsze muszę się uśmiechać, Leon. 

- Dobra. - machnął dłonią i uspokoił nerwy. Ja też wzięłam głęboki wdech. - Możemy o tym zapomnieć? Po prostu...współpracujmy. - zabrzmiało jak prośba.

- Dobra. - po kilku sekundach zdecydowałam. - Dam Ci to czego chcesz, ale pod jednym warunkiem. 

- Jasne. - zgodził się na krucjatę. 

- Jeśli między nami coś zgrzytnie, po prostu odejdę. - wiedziałam, jak to się skończy.

- Zero pretensji, zero pytań, czysta współpraca. - był na straconej pozycji, a przy tym nie wyglądał na przekonanego. 

- Zero zastawiania mi drogi, zero wypytywania o Michała, zero jakichkolwiek spraw, które mogłyby mnie rozdrażnić. 

- Dobrze. Chcesz dziś wyjść wcześniej? - gra, którą miałam rozpocząć da mu nauczkę na całe życie.

- Obiad, potem odbiorę Pana Antoniego i dopiero wyjdę. 

- Dobrze. Jestem w biurze. Daj znać, jak obiad będzie gotowy.

- Okej. - krótkie, zwięzłe i niebezpieczne przyzwolenie. 

***

Michał bawił się deserem lodowym, który zaproponowałam mu do kawy. Przychodziłam w to miejsce z siostrą za każdym razem gdy dostawałam wypłatę, więc miałam nadzieję, że przypadnie mu do gustu. Z całej tej sytuacji bowiem wynikł niezły mezalians. Ja naprawdę nie miałam ochoty szwendać się po męskich wyobraźniach, stęsknionych za orgazmami i tak dalej. Zwyczajne pogaduszki oraz forma rekompensaty za niezbyt miłe pożegnanie, którego powodem było przybycie Leona, oto cała intryga. Miałam jedynie nadzieję, że blondyn odczyta to w ten sam sposób. Jeśli chciałam skupić się na samorealizacji i przy okazji nauczce dla powodu mej bezsenności, musiałam być pewna, że nie czekają mnie żadne dodatkowe atrakcje. Na przykład zafascynowany spotkaniem po latach prawnik. 

- Długo znasz się z Leonem? - nie sądziłam, że wskoczy na takie tematy.

- Ponad rok, ale rozmawiać zaczęliśmy miesiąc temu. - wzruszyłam ramionami i upiłam łyk mrożonej kawy z syropem kokosowym. Moja ulubiona forma wynagrodzenia złego humoru, właśnie zaczynała działać.

- To nie wyglądało na rozmowę. - prychnął i oblizał usta, na których pozostała bita śmietana. Czemu mimo wszystko skupiałam na nich swoją uwagę? Wilczy głód kobiecego popędu to najlogiczniejsze wyjaśnienie. I jedyne.

- Cóż. Leon to kawał snoba, który raz zachowuje się jak bohater, a chwilę później...- nie mogłam poskładać tego w całość. Gdy przychodziło do rozmowy o nim, wylewałam litanię rzeczy, ale mając okazję być bezpośrednio, tuż przy nim, znaleźć jakąś zaletę...gubiłam się. 

- Łączy was coś? Poza relacją zawodową? - możliwe, że uzyskałam odpowiedź na swe wszelkie obawy.

- Pytasz z powodu ciekawości czy masz zamiar użyć tych informacji? - uwielbiałam igrać z losem, a przy Michale czułam ogrom swobody. Jedyne spięcie ciała do maksimum odczuwałam przy Leonie. Oczywiście przede wszystkim ze względu na złość i zemstę, która odżyła po naszej zgodzie. Tak. Kłamałam. 

- Miałem zaprosić Cię na randkę wieki temu, ale jakoś nie było okazji. - dobrze, że siedzieliśmy bo zapewne upadłabym z wrażenia. On i ja? Nigdy.

- Michał nie obraź się, ale...ja nie jestem chyba specjalistką od tych spraw, jeśli wiesz, co mam na my śli. Poza tym jesteśmy z dwóch różnych światów. - chciałam rozwiązać to polubownie.

- Mamy jeden świat i różne życia, ale to nie ma wpływu na nasze charaktery czy zasady. Nie przekonywuje mnie ten argument. - zdarzył mi się, mistrz walki ciężkiej w podrywie. Leonowi szykowała się konkurencja. Jak nie stalker to desperat. 

- Michał...- chciałam jeszcze raz wytłumaczyć, ale przerwał mi.

- Zróbmy tak. Jeśli do końca sprawy z Leonem, a potrwa ona jakieś dwa miesiące, zdecydujesz się zaryzykować randkę to dasz mi znać, dobra?  Jeśli nie, to po prostu znów zniknę, a ty będziesz miała sprawę z głowy. 

- Żadnych pośrednich rozwiązań? - o, co ja pytałam?

- Jestem bardzo zdecydowanym facetem, Pola. - zawołał kelnera i zapłacił za zamówienie. - Do zobaczenia w willi snoba. - rozbawił mnie. 

Z uśmiechem na ustach pożegnałam go i powędrowałam w swoją stronę. Musiałam wszystko przemyśleć. Randka z Michałem? Jedynie po przygodzie związanej z karą Leona.

„Czemu Pan się ze mną kontaktuje?”. Pierwsza wiadomość poszła gładko. Nie miał pojęcia, że znajdująca się w pokoju obok gosposia jest przebiegłym lisem. Tak, to nastawiło mnie do pozytywnej oceny sytuacji.

„Fascynacja, która trwa rok to chyba niezauroczenie”. Był bardzo dobry.

„Fascynacja nie przeradza się w umowę kupna, sprzedaży”. Cios.

„Wiem, że twój czas jest drogocenny, więc chciałem przejść do rzeczy”. Punkt dla niego.

„Mój czas to moja sprawa, Panie Leonie. Czego Pan chce?”. Musiał wiedzieć z kim zadrze.

„Poznać Cię. Już od jakiegoś czasu....” Cisza. „... dla niego ogół dziewcząt na świecie dzieli się na dwa gatunki: pierwszy — wszystkie dziewczęta na świecie prócz niej; są to zwykłe sobie dziewczęta, mające wszelkie ludzkie niedoskonałości; i drugi gatunek — ona jedna, bez żadnej ułomności, górująca nad wszystkim, co ludzkie”.

Zbił mnie z tropu. Całkowicie odciął od uczucia nienawiści. Jak mógł wysyłać mi tak romantyczne rzeczy, choć widział jedynie na scenie? Mnie? Nie! Nie mnie! Ją. Pieprzoną Negri.

„Anna Karenina”. Krótko i zwięźle. Czemu musiałam odpisać? „Grzebiąc w duszy, wydobywamy nieraz to, co leżałoby tam niepostrzeżenie”.

„...myślę, że najlepiej poznaje się miłość, gdy się najpierw popełni omyłkę, a potem ją naprawi”. Dlaczego nam to robił? Straciłam panowanie nad tym, co właśnie wywołał. Jak mocno chciałam iść i stać się pierwszym rodzajem kobiety, o których wspominałam? Bardzo. Cholernie bolało.

„Dobranoc". Musiałam przestać. Wszystko, co zakładałam, okazało się o wiele trudniejsze. Dotarło bowiem do mnie, że nie robił nic złego. Zakochał się. Jedynie fakt, że nie w prawdziwej mnie zesłał na głowę tysiące myśli oraz pomysł zemsty. Zwyczajnie w świecie zazdrościłam Negri, która miała być dla mnie ratunkiem. Okazało się jednak, że to on nim był. Tyle że wcale a wcale nie robiło to dla niego różnicy. Chciał jej.

„Słodkich snów”. Łzy same pojawiły się na twarzy. Szloch oraz brak powietrza, a następnie histeria oraz wyłączenie aparatu. Jednego niestety nie potrafiłam wyłączyć. Uczucia. Pieprzonych emocji, które złamały me serce.

***

Sylwia pomagała mi w pieczeniu sernika, chyba pierwszy raz w życiu. Odkąd Miłosz pojechał w małą trasę, zatęskniła za przyjaznym towarzystwem, którego niejako byłam częścią. Od momentu wyjścia do baru, czyli miesiąc, całkowicie nie rozmawiałyśmy. Dopiero teraz nawracałam się na poprzednie przyjacielskie tory. Tak jakby całej sprawy z Leonem nie było.

- Co u szefa? - wskoczyła tyłkiem na blat obok kuchenki i skradła jedną z truskawek, które właśnie płukałam. Odkryte tatuaże oraz mroczny styl nie pasowały do wizerunku pomocy kuchennej.

- Nie masz przypadkiem faceta? - zaśmiałam się i podeszłam do lodówki, aby dosięgnąć bitej śmietany.

- On się nie liczy. Porzucił mnie. - udawała obrażoną i kilkukrotnie pomachała nogami, jak mała dziewczynka, chcąca wzbudzić litość.

- Pojechał do pracy. - pokręciłam głową i rozpoczęłam tworzenie galaretowatej warstwy wraz z owocami. - Musicie za coś żyć.

- A co u Ciebie? Napatoczył się ktoś? - gdy już miałam opowiedzieć o Michale, usłyszałyśmy szmer oraz pukanie w futrynę, dochodzące z drugiego końca kuchni.

- Dzień dobry. - Michał spojrzał na mnie, a następnie na Sylwię, która o mały włos nie udławiła się kolejną pożeraną truskawką. - Zastałem Leona? - upaćkana w mące oraz soku z truskawek, wskazałam palcem na sufit.

- Biuro. - ucięłam. Nie chciałam dawać powodów do zamieszania, które Sylwia od razu by stworzyła. Jeśli chodziło o znalezienie mi faceta, cóż...odgrażała się wiele razy.

- Jasne. - zamiast od razu wyjść, pozostał w miejscu na kilka sekund. Szybko jednak posłałam mu zdziwione spojrzenie, a gdy skierowałam wzrok na Sylwię, zrozumiał i niczym strzała pognał w stronę schodów.

- Pan adwokat i ty? - jej buzia przypominała teraz portal czasowy z filmów si-fi. Nie mogła uwierzyć, że coś między nami jest, a raczej, że nic nie ma.

- Nie. - zajęłam się ciastem i nawet na moment na nią nie spojrzała. Co, jak co ale Sylwia była mistrzem doczytywania emocji z oczu. Nikt, ani nic się przed nią nie ukryło.

- Polcia...- gdy wrzuciłam do zlewu jedną z brudnych szklanek, a dźwięk rozwalonych kawałków zawędrował do uszu, przeraziła się. Jedną z dłoni położyła na mym ramieniu. - Ej, przepraszam.

- To ja przepraszam. - znów wróciłam myślami do wczorajszej nocy. "...myślę, że najlepiej poznaje się miłość, gdy się najpierw popełni omyłkę, a potem ją naprawi...". Słowa dudniły w uszach wraz z hukiem po stłuczonym szkle. - Jestem trochę zmęczona. 

- Ostatnio mało rozmawiałyśmy. Coś ważnego się wydarzyło? - nachyliła głowę, aby złapać mój wzrok. 

- Wracam na studia. - skwitowałam i czekałam na reakcję. Zaskoczenie pomieszane z ekscytacją widniało w jej oczach. - Muszę zdać egzaminy, które...

- Praca? - gdy nie odpowiedziałam, domyśliła się. - Powiedziałaś mu?

- Nie. Nie miała okazji. - głos Leona rozbrzmiał w bębenkach niczym hymn grany na starym instrumencie. Byłam bezrobotna. I to już zapewne od dziś. 

Więcej...

Plan B (II)

Jest i ona.

Pozdrawiam, 

Wasza A.

***

Siedział na jednym z barowych krzeseł, które kilka tygodni temu pomogłam mu wybrać. Jak zawsze popijał czarną bez cukru oraz przeglądał najnowsze wiadomości na swojej wypasionej komórce. Gdyby oddzielić od niego ten garnitur oraz krawat, oraz dodać szczyptę człowieczeństwa, mogłabym wybaczyć. Mogłabym, ale wcale nie zamierzałam.

Feralna noc nie skończyła się, tak jakby zapewne tego chciał, ale w pewnym stopniu jego ciekawość została zaspokojona. Numer telefonu, który Bartek wręczył mu na moją prośbę, skwierczał od momentu wyjścia z klubu. Na szczęście wyciszyłam go, a na okres dnia wsadzałam do szafki w moim pokoju, a następnie zwyczajnie w świecie zapominałam, że istnieje. Jak długo chciałam go męczyć? Cóż, gdyby był inteligentny, zapewne sprawdziłby zasięg GPS, ale i to mogłam obejść. Poprosiłam Bartka, aby wypożyczył mi jakiegoś zastępczego grata, którego zawlokłam do jego przyjaciela zajmującego się fałszowaniem kodów IP.

Pomyśleć, że tyle zachodu wobec nieznaczącego nic dla mnie człowieka? Byłam bardzo naiwna to prawda. Mimo wszystko jednak myślałam, że Leon posiada serce i sumienie. Opieka jego dziadkiem, sytuacja związana z wyciągnięciem do mnie ręki, to wszystko stanowiło grunt pod jego kłamstwa i wieczorne ucieczki do wymyślonej postaci. Skąd miałam pewność? Połączyłam fakty.

Każdy wyjazd na delegacje kończył w połowie i jak gdyby nigdy nic powracał do domu. Ileż to ostatnich godzin spędziłam na pytaniach do samej siebie, jakim cudem mogłam tego nie zauważyć. Jak to się mówi, kłamstwa mają maleńkie nóżki i często przewracają się do stóp prawdy, która pierze je na kwaśne jabłko. Tak, otóż to. Perfidny kłamca.

Inna kobieta na mym miejscu od razu rzuciłaby mu się w ramiona, ujawniając każdy szczegół lub odwrotnie, zabiłaby go, zakopała zwłoki i uciekła za granicę. W żadnym z tych przypadków nie widziałam wystarczającej rekompensaty. Ja chciałam jedynie nauczki. Kary dla wilka w skórze owcy, który mamił mnie swymi dobrymi intencjami i owijał wokół palca.

- Pojedziesz jutro ze mną do lekarza? - wychylił nosa zza ekranu i głośno odetchnął, odstawiając komórkę na blat.

- Nie mam czasu. - nie zwracałam na niego uwagi. - Poza tym jesteś dorosły. - gromki śmiech, który wywołałam, był niczym rzucenie we mnie przekleństwem. Wyprowadzanie z równowagi stało się jego rozrywką. Ja natomiast dojrzałam w uprzejmości, którą okazywał, drugie dno. Dno. Właśnie.

- Chodzi o dziadka, Pola. - pokręcił głową, a potem wstał i podszedł do mnie z pustym kubkiem. Szorowanie jednego talerza było błahą sprawą, ale przez wzgląd na irytacje jego obecnością, pucowałam go dobre dziesięć minut. Kiedy nachylił się nade mną, a zrobił to zapewne specjalnie, włożył puste naczynie do zapienionego zlewu. Tuż obok moich odzianych w gumę dłoni. Męska twarz niebezpiecznie zbliżyła się przy tym do mojej, a po chwili koncentracji na mych ustach, wykrzywiła się w grymasie zakłopotania. Niczym nastolatek oblizał wargi, a potem odszedł dwa kroki do tyłu i znów zaczął mi się przyglądać.

Przebrzydły bufon obrał strategię, którą wykorzystywał najczęściej. Zauroczyć, a potem dostać wszystko na tacy. Czy plan działania był efektywny? Gdy poczułam zapach perfum, a przez ciało przebiegł dreszcz, wiedziałam, że tak. Dobry był cwaniaczek. Niestety znałam jego drugą stronę, o czym nie miał bladego pojęcia.

- Mam ważne sprawy. - tu już nie chodziło o Pana Antoniego. Lekarza załatwiłam z samego rana, ale jego wnuk był tak zaabsorbowany marzeniami na temat kokietki estradowej, że niczego poza tym nie zauważał.

- Jest coś ważniejszego od zdrowia dziadka? - cios poniżej pasa. Gdy już miałam wybuchnąć, przypomniałam sobie o jego wiadomościach, łaknących odpowiedzi Negri. Zaśmiałam się pod nosem, a potem opłukałam talerz oraz kubek. Szybko pozbyłam się z dłoni rękawic, a sekundę później odwiązałam fartuch i wsadziłam go do szuflady.

- Mój grafik. - otworzyłam jedną z szafek, w której wnętrzu sporządziłam podział obowiązków opartych na mych godzinach pracy. - Pozwól, że wyjaśnię. - szok widniejący na jego twarzy, mogłabym uwiecznić na fotografii, aby tylko móc poprawiać sobie nią humor. - Wszelkie zajęcia takie, jak spacery, obiad, sprzątanie powierzchni, słuchanie muzyki, kąpiel, kolacja i wiele innych są dopisane do konkretnych jednostek czasu. Doskonale wiem ile czasu, poświęcam na każdą pojedynczą czynność. Z tego też powodu wszelkie zajęcia skrupulatnie wpasowują się w dziesięć godzin pracy, za które mi Pan płaci. Przerwy oraz czas, w którym nie podejmuję żadnych działań, jest mym czasem wolnym. Pan Antoni nie zostanie zaniedbany w żadnym aspekcie, dlatego z góry mogę zapewnić, że obawy o jego śmierć przez me niedopatrzenie...są niedorzeczne.

- Od kiedy znów jesteśmy na stopie oficjalnej? - egoizmu z człowieka nie da się wypruć. - I dlaczego nauczyłaś się na pamięć jakiegoś bezsensownego monologu? Jeśli chcesz dzień wolny to śmiało. Nie musisz zachowywać się...- był tak odrealniony od wszystkich złych rzeczy, jakie teraz myślała ma głowa na jego temat. Zawadiacki uśmiech i luz, którym mnie ujął, nadal w nim tkwił. Jak mógł być bestią i aniołem w jednym? Czy to było w ogóle możliwe?

- Profesjonalnie? - dodałam, a miły wyraz twarzy zniknął niczym dobre wrażenie o nim. - Słuchaj Leon. - wyprostowałam się i spojrzałam w piękne niebieskie oczy, w których gnieździł się niepokój.

- To ty posłuchaj, Pola. - znów stanął naprzeciw i to tak blisko, że czułam jego oddech na mym policzku. - Nie jestem ślepy. Wiem, że od początku byłaś mną zafascynowana...- gdy chciałam przerwać, zmarszczył brwi i pogroził palcem, abym zamilkła i pozwoliła mu dokończyć. - Prawda jest taka, że jestem facetem z problemami i dużym bagażem doświadczeń. Mimo tego nigdy w życiu nie skrzywdziłbym bliskich mi osób, a musisz wiedzieć, że jesteś jedną z nich.

Ciało krzyczało z bólu, a głowa dostała migreny. W myślach waliłam nią w mur, błagając o ratunek przed całkowitym zapadnięciem się pod ziemię.

- Wiele zrobiłaś dla mojego dziadka, jak i dla mnie. Musisz jednak wiedzieć, że dobre serce, które w tobie szanuję to wszystko, co mogę dać. - czy on właśnie dawał mi kosza?

- Ty myślisz, że ja...- gdy zaczęłam się śmiać, poczułam na sobie oburzony wzrok. - To znaczy, ty myślisz, że ja się odsuwam, bo chcę być z tobą, ale nie mogę więc...to słodkie. - Negri znów powróciła na pierwszy plan. Dłonie zacisnęłam w pięści, a potem cisnęłam przez zęby. - Ja nie zakochuje się w tchórzach. Możesz być spokojny. - poklepałam męskie ramię i odsunęłam się na bezpieczną odległość.

Po tych słowach opuściłam kuchnie oraz zszargane męskie ego. Zakochana? Owszem. W zemście i tylko w niej.

Atmosfera w domu przybrała wagę tak ciężkiej, że nawet Pan Antoni zaczął coś zauważać.

- Coś się stało, dziecino? - wgapiałam się w jeden punkt od dobrych kilku minut. Siedzieliśmy na werandzie tuż obok stawiku po drugiej stronie podwórka. Z dala od nerwów. Z dala od obowiązków. Z dala od Leona.

- Wierzy Pan, że człowiek może się zmienić? - nigdy nie rozmawialiśmy na takie tematy, ale to w końcu jego wnuk był nawiązaniem do tematu odkupienia win.

- Wierzę, że nie każdy zasługuje na drugą szansę. Czasami dwie nie wystarczają. - pogładził palcem obrączkę i delikatnie uniósł kąciki ust. Dziś był w lepszym stanie. Lęk i stadium, w którym nie pamiętał jej śmierci, wpadały w odwiedzinach coraz częściej, ale przy niektórych z nich nie dostawał paranoi. Jakby mózg mówił mu, że dziś się z tym pogodzi.

- Pani Urszula dużo ich wykorzystała? - przysłoniłam oczy, aby ustrzec się przed promieniami słońca, które wychyliły się znad chmur.

- Małżeństwo to nielimitowane szanse. Pytaniem jest to, czy ktoś posiada dobre serce, że chce się nimi dzielić. - uśmiechnął się i zamknął oczy.

- To będzie zależało od was, czy wykorzystacie daną wam szansę. A trudno jest przegrywać. - powiedziałam do samej siebie, a gdy nastała cisza, dosłyszałam lekkie pochrapywanie ze strony leżaka obok mnie. Pan Antoni oddalił się w popołudniową drzemkę, która zazwyczaj zdarzała się na powietrzu. Uwielbiał przyrodę. W końcu tak poznał Urszulę. Na szkółce harcerskiej, która później okazała się cennym doświadczeniem. Partyzantka rządziła się swoimi prawami, a gdyby nie takie przejścia, pewnie nie mogłabym za wiele o niej powiedzieć.

Rozmyślając nad opowieściami Pana Antoniego, usłyszałam dźwięk wibracji, odbijający się od powierzchni drewnianego stolika. Leon. Nie dawał za wygraną. Nawet jeśli porzucił naszą przyjaźń, nadal próbował zyskać Negri.

To ostatnia wiadomość. Jeśli naprawdę chciałaś mnie wykiwać...to Ci się udało. Nadawca? Podpisano — Pan Bufon.

Palce same powędrowały w stronę klawiatury.

Czego Pan chce? Musiałam wiedzieć.

Miłe zaskoczenie. Długo każesz na siebie czekać.  Palce zgniatały guziki.

Ponawiam pytanie. Nerwy w mym ciele szalały, jakbym właśnie nakryła go na zdradzie. Poniekąd trafiłam w sedno.

Chciałem zaprosić Cię na kolację.Wybuch? Miałam ochotę wrzucić komórkę do wody, ale przedtem ją roztrzaskać.

Nie zna mnie Pan. Wyczekiwanie na odpowiedź wydłużyło się o kilkanaście sekund.

Mylisz się. Eksplozja.

Wyłączając komórkę, prawie się rozpłakałam. Dlaczego przeżywałam tę sytuację? Bałam się, że miał rację. Bałam się, że zakochałam się w kimś, kto nigdy nie był prawdziwy. Tak, jak Negri.

***

Dzwonek do drzwi wybudził myśli z lektury. Jak długo trwała wojna milczenia? Dwa tygodnie. Leon wyjechał na delegację, a ja zajęłam się nadrabianiem materiału na studia. Dlaczego? Obiecałam sobie odejść. Odejść od czegoś, co mogłoby mnie zniszczyć. Pragnęłam zacząć od początku, ale i do tego potrzeba było ciężkiej pracy oraz zaangażowania. Nie chciałam odcinać się tępym nożem. Pożegnanie z Antonim i wszelkimi doświadczeniami musiało przejść płynnie i bezboleśnie, choć wiedziałam, że to akurat było niemożliwe. Musiałam jednak walczyć i zapomnieć. O Negri, Leonie, a nawet całym durnym zauroczeniu.

- Pan Michalczyk? - widząc młodego adwokata, rozpromieniłam się. Był bardzo dobrym człowiekiem, który kilka lat do tyłu uratował moją matkę od długów, które w spadku chciała podarować jej matka. Nie sądziłam, że i Leon korzysta z jego usług. Z drugiej strony minęło sporo czasu, odkąd się ostatni raz widzieliśmy. Jego kariera musiała nabrać tempa. W przeciwnym razie brunet nawet, by się nim nie zainteresował.

- Pola? Jezu, Pani Pola? Jak...- zastopowałam go i zaprosiłam gestem ręki do środka.

- To trochę zajmie. Zapraszam. - obeszliśmy trzy korytarze prowadzące do salonu, w którym finalnie go ugościłam. - Kawę, herbatę?

- Przyszedłem do Pana Leona. Mam go reprezentować w sprawie...za długi język. - brązowe oczy wlepiały się w szklaną ściankę, która wychodziła na taras, gdzie spał Pan Antoni. Kolejna popołudniowa drzemka była formalnością. Krótko obstrzyżone blond włosy pozostawiał w lekkim nieładzie. Broda oraz brwi delikatnie ciemniejsze od ich barwy, komponowały się z wizerunkiem przypominającym Miłosza, mojego przyjaciela. Ciemny garnitur w ciemnozieloną kratę przypominał wzór z spódnic Szkotów, ale wcale nie umniejszało to jego elegancji. Był bardziej masywny od Leona,  najprawdopodobniej ze względu na różnice wzrostu. Leon bowiem należał do najwyższej ligi. Oczywiście jedynie, jeśli chodziło o wzrost. Charakter miał paskudny. O tym zdążyłam się  bardzo dobrze przekonać.

- Ja też dla niego pracuję. Opiekuje się Panem Antonim. - obydwoje spojrzeliśmy na staruszka wylegującego się na powietrzu. - Sprzątam, gotuję i w sumie...

- Co u mamy? - nie miał pojęcia.

- Mama zmarła dwa lata temu. Rak trzustki. - obydwoje posmutnieliśmy.

- Była niesamowita. Córki udały jej się w stu procentach. - mimo, iż pocieszenie nie przyniosło rezultatu, byłam za nie wdzięczna.

- Pewnie kazałaby mi się zwolnić. - jedna z łez wymsknęła się na policzek. Szybko jednak wytarłam ją i zmieniłam temat. - Hania wyszła za mąż. - siostra była pewna swego szczęścia, więc nie było na co czekać. Mama była na jej ślubie, a to stanowiło główny powód przyśpieszonego  procesu zawarcia tak ważnego sakramentu. Czuła, że tak powinna, a mężczyzna, którego wybrała, jest idealny na całą wieczność. Takie miałyśmy życie. Pełne kontrastów, ale przez to też pełne przygód.

- Przekaż jej moje gratulacje. - w odpowiedzi kiwnęłam głową i na jeden moment nastała cisza.

- Co u Ciebie? - przeskoczyliśmy sprawę z Panem i Panią.

- Stagnacja. Praca i mnóstwo obowiązków. - wzruszył ramionami i odłożył biurową teczkę na stolik. 

- Pracoholicy to ciężki typ człowieka. Wiem, coś o tym. - podniosłam do góry jedną dłoń, a po chwili na twarz wrócił uśmiech.

- Pan Leon miał być o dwunastej. - spojrzał na złotego Rolexa, który zapewne kosztował moje dwie pensje.

- Jest w delegacji. - zaskoczyłam samą siebie jedynie na moment. No tak. Delegacje. Ciekawe, jak tam mój telefon się miał.

- Wspominał, że wróci wcześniej. - gdy ze śmiechu ukryłam twarz w dłoniach, zdziwił się. - Powiedziałem coś...

- Nie. Po prostu...miło zobaczyć przyjazną twarz w pobliżu. - nagle zorientowałam się, że nie ugościłam go, jak powinnam. - Herbata?

- Kawa. Jutro. Na mieście. Co ty na to? - wybił mnie z tropu.

Gdy chciałam odpowiedzieć i w miarę szybko odmówić, usłyszeliśmy kroki dochodzące z korytarza. Leon wtoczył się do salonu niczym czołg pancerny, chcący zestrzelić wszystko, co stało na jego drodze.

- Witam. - blondyn podał dłoń i przywitał się z tykającą bombą testosteronu. Delegacja się nie udała. Coś podobnego.

- Witam Panie Michale. - gdy szarooki przeskoczył na mnie, poczułam przypływ złości.

- Przyniosę kawę do biura. - chciałam uciąć nieprzyjemną konwersację, powodującą duszność. Tę, która przybywała za każdym razem, gdy miałam ochotę go udusić gołymi rękoma.

- Nie trzeba Polu. - blondyn zatrzymał mnie w połowie drogi. - Nie mam dziś zbyt dużo czasu. - odpowiedział tym samym Leonowi. - Nadrobimy to jeszcze. - zauważyłam aluzję.

- Polu? Państwo się znają? - nie wyczułam nutki zazdrości, ale coś na wzór zaskoczenia. W końcu Michał był rangą wyżej tak jak on. Skąd niby mogłam znać takich ludzi, prawda?

- Miałem tę krótką przyjemność. To, co jutro? - wzrok bruneta spodobał mi się najbardziej ze wszystkich dotychczasowych. Był skołowany, zaskoczony oraz odsunięty na bok. Totalne combo w postaci zniewagi majestatu. Michał nie musiał być mu posłuszny, więc stracił władzę. Ot, co cała tajemnica.

- Jasne. Masz telefon? - gdy wstukałam dziewięć cyfr, wyczułam dynamiczne bicie swego serca. Oddając komórkę, nawet na niego nie spojrzałam. - Do jutra. - uśmiechnęłam się, a potem zniknęłam w odmętach kuchni. Miałam nadzieję, że opadło mu wszystko, a nie tylko szczęka. Dosłownie wszystko.

Więcej...

BEZ ZWĄTPIENIA (VI)

Kilka kwestii związanych z blogiem:

1. Upojeni będą pojawiać się na pokatnych. Tam również stacjonuję.

2. Plan B jest kwestią odświeżenia - jeśli dane opowiadanie staje w miejscu, to oznacza, że na jakiś czas muszę zebrać wenę i odpocząć od niego. Brak spójności i pisanie "na chama" nie jest dobrym pomysłem. - blog będzie kulał złą jakością.

3. Plan B jest opowiadaniem prowadzącym. To ono pojawiać się będzie teraz częściej.

4. Ostatnia część Bez Zwątpienia pojawi się za tydzień. Zebrałam kilka myśli i powoli komponuję finał.

Tymczasem?

Witam w części przedostatniej.

Pozdrawiam. Wasza A. 

***
Marlena

Nie wiem kiedy znaleźliśmy się w środku. Czułam, jak mocny kop w drzwi otwiera je na oścież, a ja dygoczę w jego ramionach. Czy byłam pewna, tego co robię? Nigdy w życiu. Zrozumiałam natomiast, że tak wygląda to w naszym przypadku. Emil i ja byliśmy niepewnym, trzęsącym się i bardzo dziwnym tworem, który na swój sposób, posiadał niesamowitą magię. Tak mocno, jak od siebie uciekaliśmy, tak też szybko wpadaliśmy w swoje dłonie i nie mogliśmy tego zakończyć. Dziś chciałam więcej niż zwykle. Może to przez wzgląd na tęsknotę? Ile razy obiecywałam sobie, że tutaj nie przyjdę i do niego nie wrócę? To było bez znaczenia. Bez zwątpienia mogłam iść na całość lub wrócić z niczym. Ot, cała nasza znajomość.

Gdy pocałunek stał się bardziej drapieżny, pozwoliłam sobie na ruch. Szybko przygwoździłam go do regału i zaczęłam rozpinać koszulę. Wyglądał obłędnie, tak samo jak pachniał. Męskie dłonie również nie próżnowały. Gdy złapał za pośladki i podniósł mnie tak, abym mogła objąć go nogami w pasie - co natychmiastowo uczyniłam, przez ciało przeszedł dreszcz.

- Stop. - odpuścił. Zwyczajnie w świecie odpuścił i poddał się samokontroli, która pozwoliła mu wypuścić mnie ze swoich objęć. Gdy zaczął krążyć, zamykając przy tym swą twarz w dłoniach, przeraziłam się. Próbował koncentrować się na jakimś rozwiązaniu, które było jedno. I obydwoje zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Albo mogliśmy skończyć to dzisiaj, albo mogliśmy zagubić się w bezsensownej gonitwie za niewiadomą. Ja byłam pewna swojego serca. On? Tego się obawiałam.

- Emil. - wygładziłam materiał sukienki, naciągając ją jednocześnie na odkryte biodra. Nie zamierzałam go prowokować, ale uspokoić i jeszcze raz spróbować pokazać mu, że nie musimy bawić się w dziecinadę. - To nie jest...

- Wiesz, jak bardzo chciałbym, żeby to miało sens. Te wszystkie dni bez Ciebie to był koszmar.

- Ze wzajemnością. - wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się.

Był taki cudowny. Piękne, rozczulające spojrzenie, które mi podarował sprawiłoby, że każda kobieta oddałaby duszę, by móc oglądać je codziennie.

- Nie chcę tego. Czegoś na szybko i to z powodu czasu, który niejako goni nas od samego początku.

- Rozumiem. - wcale go nie rozumiałam. Chciałam jednak dać mu przestrzeń do wygadania się i zrzucenia ciężaru w postaci bagażu doświadczeń, jaki ciągnął za sobą od śmierci Daniela. - Możemy odpuścić widywanie się...- no dobra. Teraz chciałam go sprowokować. Chciałam aby zawalczył.

- Właśnie powiedziałem, że życie bez Ciebie to katorga. - gdy znalazł się naprzeciwko, a potem zahaczył palcem o mój podbródek i tym samym kazał na siebie spojrzeć, miałam ochotę zedrzeć z niego niedopiętą koszulę, jak i całą resztę.

- Słowa to tylko słowa. - gdy wywróciłam oczami i zagryzłam dolną wargę, on zacisnął swoje usta.

- To twoje marzenia. - spojrzał przez ramię na drewniane wrota. Oczywiście, że miał rację. Mimo wszystko kariera nigdy nie była moim priorytetem. Teraz był nim ktoś, a nie coś. - Wystawa Agnieszki wymaga skupienia, a ja...

- Wiesz, że to nasza pierwsza spokojna konwersacja? - zachichotałam i usiadłam na biurku, które kolejny raz pobudziło fantazję. Ileż to ja planów miałam w stosunku, co do niego. - Zazwyczaj trzaskaliśmy drzwiami, zawieszaliśmy nos, okłamywaliśmy...

- Zamierzasz mnie linczować? - cudowny błysk w oczach i sarkazm, który wypełnił to zdanie, ucieszył mnie. Byliśmy już po najgorszych kolizjach. Tak przynajmniej mi się wydawało. Problemy jednak czekały tuż za rogiem. Może to dlatego chciałam pierwszej bliskości z nim? Bałam się, że go stracę, a aktualna sytuacja nie przedstawiała się tak kolorowo jakbym chciała. Bo Emil miał rację.

Miłość jest niesamowita, gdy jest najsurowsza. To, jak stanie na środku molo podczas deszczu i wdychanie świeżego, wilgotnego powietrza. Przemoknięcie do suchej nitki, które powoduje dreszcze na ciele. To naturalne. Świadomość utraty równowagi, która jest warta ryzyka. My byliśmy w połowie.

Dzięki nowej pracy, rozmowie z ojcem i miłosierdziu względem wszystkiego, co się stało, odnalazłam siebie. Sztuka i pasja, które obudziły moje obumarłe serce do życia, dodatkowo rozgrzał Emil. Zakochałam się pierwszy raz w życiu i od razu zostałam na straconej pozycji. Czemu? Ponieważ mimo oporów i walki o dystans, nagle znalazłam się przy kimś, kto kiedyś zabrał mi nadzieję. I wbrew wszystkiemu zostało mu to wybaczone. Właśnie. Przebaczenie. Coś, czego brak nadal widniał na jego twarzy. Obiecałam sobie, że zapomnę. Dziś powinnam zapomnieć. Tyle, że on kolejny raz odpuścił. Nie wybaczył sobie. Odsunął mnie. A ja? Miałam już dość przepychanek. Musiałam postawić wszystko na jedną kartę.

- Mogę dać Ci dzisiaj Emil. Ten dzień. - musiałam to zrobić.

- Nie rozumiem. - pokręcił głową, a ja zeskoczyłam z blatu. Podeszłam do niego i pogładziłam szerokie ramiona.

- Dostałam pewną propozycję. - kolejny raz złapał za mój podbródek i kazał na siebie popatrzeć.

- Julek? - ależ to działało mi na nerwy! Odsunęłam się kilka kroków w tył i wzięłam głęboki wdech.

- Chodzi o pracę Emil. - spojrzałam na niego. - Francuski Uniwersytet. Wysłałam papiery z pomocą Pana Henryka. Tuż przed całą wystawą i tym całym wyprostowaniem spraw...

- Dostałaś się. - pobladł, co nie zwiastowało ekscytacji z powodu moich osiągnięć.

- Sorbonne. - ucięłam. - To wstępne informacje. Nie chcę niczego wyprzedzać.

- Chciałaś się ze mną przespać i wyjechać? - zaczęło się. Kolejny pretekst do walki zamiast do normalnej rozmowy. Chciałam mu wytłumaczyć, ale niestety było za późno.

- Emil to, że się dostałam nie oznacza, że zadecydowałam. Ten wieczór miał być nasz. I to nie w kontekście wykorzystania Cię...

- Myślałem, że mamy czas. - z  dezaprobatą spoglądał na moją twarz. To nie był mój Emil. Jakby uleciała z niego cała energia oraz emocje. - A ty kolejny raz chcesz żebym pokutował.

- Chcę abyś zdecydował. Nie mam zamiaru czekać i użalać się nad sobą czy Danielem. - podniósł dłoń aby zastopować moje słowa. Skoro bardzo go to drażniło to miałam rację. Nie wyleczył się z wyrzutów sumienia, a ja nie chciałam go takiego. Nie chciałam brata. Nie potrzebowałam opiekunki, a kochającego faceta. Nie mogłam pozwolić aby ubzdurał sobie iż musi mnie chronić przed innymi czy samą sobą. Wystarczająco dużo mnie ominęło.  - Co? Mam go żałować i przestać żyć bo nie wrócimy mu życia? Emil...w jakim ty świecie chcesz żyć? Jeśli jego widmo będzie ciążyło na nas przez resztę...- samoistnie napędziliśmy tę sytuację.

- To co? - warknął. Gdy znów stanął naprzeciw, poczułam delikatny oddech na policzku. Miałam ochotę go zabić i zjeść. Oczywiście to drugie w erotycznym sensie. - Co zrobisz? Odejdziesz? Przecież wiem! Sama...

Pocałowanie wyższego o głowę faceta jest dość problematyczne przy wzroście karła. Dłonie pomogły mi przyciągnąć go bliżej. Gdy odwzajemnił go, już nie musiałam stać na palcach aby go dosięgnąć. Znów mogłam poczuć tę cudowną bliskość. Kiedy zajęłam się ponownym rozpinaniem koszuli, złapał za me dłonie i przyciągnął je do swoich ust. Całując palce, wyglądał jakby oddawał mi hołd. Cholerny wulkan testosteronu i endorfiny stał przede mną prezentując najbardziej rozczulające zachowanie świata.

- Zostań. - szepnął odrywając wargi od moich dłoni. - Zostań.

***

Emil

- Ma zamiar wyjechać? - Justyna zajadała się sernikiem i uważnie słuchała całej opowieści dotyczącej wczorajszego wieczoru. Nawiasem tego, który poszedł w totalnie odwrotną stronę do naszych wspólnych zamiarów. - Powstrzymałeś ją? No wiesz czym... -  przyjaciółka była jedyna w swoim rodzaju.

- Musi się zastanowić. W sumie to się jej nie dziwie. - blondynka odłożyła talerzyk do zlewu za barem i usiadła obok mnie, w pełni skupiając się na tym, co zamierzałem jej powiedzieć. - Jestem wrakiem człowieka, Justyna. 

- O czym ty pieprzysz? Bar wygrzebie się z długów. Już moja i Gosi w tym głowa. - nie zamierzałem zagłębiać się w relacje dwóch przyjaciółek, które ostatnimi czasy często wspólnie balowały. To był temat na inną chwilę.

- Emocjonalnym wrakiem. - przypomniałem sobie moment, w którym Marlenie puściły nerwy. Miała rację, jednak co z tego, skoro w większości przypadków nie zależało to ode mnie. - On ciągle wraca.

- Daniel? 

- Mhm. - zamruczałem niespokojnie. - Śni się każdej jednej nocy.

- Może jakaś terapia mogłaby...

- Żeby Mary zostawiła wariata w spokoju, nie? - ukryłem twarz w dłoniach i skupiłem się na ciszy. Musiałem poukładać sobie to wszystko w całość. - To nie wszystko. -  bez zastanowienia wyparowałem. Wieczór, w którym zginął wyświetlił się w głowie niczym film. 

- Nie wszystko? - sztorm nadchodził od samego początku, w którym Marlena pojawiła się w mym życiu. Nawet Justyna nie znała całej prawdy. Nikt nie wiedział, jak potraktowałem Daniela. Nikt nie wiedział, że być może to ja wymusiłem na nim ten heroiczny krok w stronę śmierci. 

- Pobiliśmy się z Danielem. Tuż przed jego odjazdem. 

- Przecież....

- Obraziłem go. To znaczy nie jego...ją. - Justyna zeskoczyła ze stołka i zaczęła krążyć wokół baru. Gdy zamknęła oczy i zamilkła, zacząłem wariować. - Ja...

- Co powiedziałeś? - blondynka nie spojrzała na mnie. Nadal z zamkniętymi powiekami, starała się poskładać myśli.

- Weszliśmy na temat Gośki. Powiedziałem, że źle się za to zabrał. Zaczął mówić o siostrze. Tłumaczył, że gdyby Gosia kochała go tak, jak Marlena...- suchość w gardle powróciła. Tak, jak tego wieczoru, gdy wsiadł za kierownicę i odjechał. - Powiedziałem, że tylko idiotka może kochać takiego wariata. I że przydałoby się aby ją...

- Nie wierzę. - zacisnęła dłonie w pięści, a potem cisnęła dłonią w jedną ze szklanek, która stała na barze. Szkło rozsypujące się na kawałki, odbiło dźwiękiem od reszty szkliwa.

- Rzucił się na mnie. Trochę się poturbowaliśmy. Nie wiem nawet w którym momencie wskoczył do samochodu i odjechał.

- To dlatego masz na sobie ciężar! - warczała, jak lwica. - Nie powiedziałeś jej całej prawdy, ale nadal nie chcesz jej stracić! Boisz się, że Cię zostawi! - ironiczny śmiech pomieszany z obrzydzeniem wylał się na moją głowę niczymwiadro pomyj. Gdy nachyliła się z drugiej strony baru aby spojrzeć mi w oczy, zobaczyłem nienawiść. - I wiesz co? Może to jest najlepsze wyjście. - szept i pustka.

Wychodząc kopnęła w drzwi do kuchni, a potem usłyszałem litanię bluzgów dochodzących z zaplecza. Miała rację. Wszyscy wokoło mieli. Problem w tym, że nie wszyscy znali całą prawdę. Moją prawdę. Tę, która mogła zabrać mi wszystko.

***

Marlena

Donośne pukanie do drzwi, odciągnęło mnie od projektu kolejnej wystawy. Dzięki temu mogłam zrobić sobie przerwę, więc nie miałam za złe temu, kto właśnie oderwał mnie od komputera. Dopiero kiedy otworzyłam drzwi i ujrzałam pijanego oraz przemoczonego Emila, poczułam żal. Stęskniona złapałam go w swoje szczupłe ramiona. 

Stojący w drzwiach, przytuleni do siebie, nie zwracaliśmy uwagi na ostrożność. Czułam, jak wdycha mój zapach i mruczy coś pod nosem. Będąc w martwym punkcie, mogłam odmówić pomocy. Czy miałam odwagę? Nigdy w życiu. Nie mogłam i nie pozwoliłabym samej sobie na spokojny sen, gdyby coś mu się stało. Ponadto to pierwszy raz kiedy widziałam go pijanego. Nie wiedziałam do końca, co tak mocno nim zawieruszyło, ale miałam pewne podejrzenia. 

Męskie, pijane, ale jakże cholernie przystojne zwłoki wylądowały na jednej z kanap w salonie. Co gorsza, nie zamierzały ze mną współpracować, więc mocowanie się z rozebraniem ich, wymagało więcej wysiłku. Kiedy pozbyłam się lekkich rzeczy takich, jak buty, zajęłam się kurtką. Jak za pomocą czarodziejskiej różdżki zmącony alkoholem przybysz, wybudził się z transu i złapał za me palce, rozsuwające zamek jego okrycia wierzchnego.

- Zostawisz mnie. - szepnął i spojrzał do góry aby zobaczyć mą twarz. Zacisnął szczękę i powstrzymał się przed naciągającym płaczem. Gdy oczy pokryły się taflą, wiedziałam, że jest gorzej niż mogłabym się tego spodziewać. Wilgotne włosy, które przykleiły się do czoła, aż same prosiły się o dotyk. Gdy pogładziłam głowę i twarz, pękł. Szybko odsunął od siebie me dłonie i ukrył twarz w swoich. Szloch połączony z przerażającym jękiem, który symbolizował brak powietrza w płucach. 

Przerażona kucnęłam naprzeciwko zgarbionej sylwetki, która starała się ukryć. Jak małe dziecko, chcące wymazać  z głowy koszmar, który właśnie się przyśnił. 

- Ciii. - dotknęłam jego przedramienia, ale w taki sposób aby nie obrał strategii ataku. Powoli i w spokoju skierowałam się ku twarzy, którą nadal chował swych dłoniach. - Emil wszystko będzie dobrze.

- Zabiłem Ci brata. - wydukał tak niewyraźnie, że za pierwszym razem nie odczytałam sensu kilku słów. Dopiero gdy udało mu się na mnie spojrzeć i zobaczyłam zaczerwienione gałki oczne, powtórzył. - Ja zabiłem Daniela.

- Emil. Jesteś pijany, przerabialiśmy to już... - chciałam pogładzić jego twarz i dodać mu otuchy, ale kolejny raz się odsunął. Kiedy wstał i chwiejnym krokiem wycofał się w stronę korytarza, przestraszyłam się. Nie mogłam dopuścić aby coś sobie zrobił i to przez urojenia.

- Pobiliśmy się. - oddychał tak ciężko, jakby ktoś właśnie trzymał go pod wodą i nie chciał wypuścić. Tak też wyglądał. - Widziałem, jak wsiadał do samochodu...

- Emil. - znałam wersje z sądu. Dlaczego nagle wierzył w brednie, które stworzył na potrzeby wyroku? - Sąd już Cię nie...

- Nie słuchasz! - zmierzwione ciemne włosy, pijany krok oraz to, co najbardziej zmroziło mnie w jednej sekundzie. Ta iskra. Iskra, którą odpalał w momencie bycia do bólu szczerym oraz bezlitosnym. Tego nie wypłukałby z niego żaden alkohol.

- Jakie pobicie? - teraz to ja dukałam. 

- Przepraszam. - ostatnie słowo. To słowo, które dudniło w uszach, kiedy upadałam. Upadałam? Umierałam i miałam nadzieję, że tym razem nie będzie odwrotu. 

Więcej...

Plan B (I)

Część druga?

Już niebawem.

***

Sprawą pierwszej ligi jest znaleźć odpowiedniego kawalera. Cóż, tak przynajmniej twierdziła moja babcia, gdy rozwodziła się po raz czwarty w ciągu ostatnich trzech lat swojego życia. Ile przeżyła z dziadkiem? Siedemnaście miesięcy. Ślub, dwójka dzieci i chęć ucieczki. To właśnie młoda Zofia Czarnecka postawiła sobie za cel. Podróże i świat, który ciągnął ją do siebie, wygrał z wyrzutami sumienia. Jako młoda czterdziestolatka zwiedziła najpiękniejsze zakątki Paryża, Barcelony i wielu innych. Czy żałowała? Na łożu śmierci uśmiechała się, wspominając wszystkie takie momenty. Czy byłam jak ona? Oczywiście, że… nie.

Jeśli szczytem marzeń można było nazwać małą kawalerkę na obrzeżach miasta, futrzanego przyjaciela i świnkę skarbonkę będącą kontem oszczędnościowym, to właśnie powinnam być spełniona, jak cholera. Niestety błąd. Szorując ten sam talerz trzeci raz z rzędu, tylko by móc poobserwować własnego szefa grającego bez podkoszulka w tenisa, cóż... tego też Mount Everestem sukcesów nie mogłam nazwać.

Chrząknięcie zza pleców wystraszyło mnie, ale nie na tyle, bym wypuściła z gumowych rękawic śliską zastawę. Zaczerwieniona, jak burak, odwróciłam się w stronę siedzącego na wózku Pana Antoniego i przywitałam go z serdecznym uśmiechem.

- Panie Antoni, miło Pana widzieć. - Ukłoniłam się delikatnie i szybko rozpoczęłam konwersację aby uniknąć jakichkolwiek zawstydzających pytań.

- Panienka jest dziś wyjątkowo wrażliwa. - laską, której nie opuszczał na krok, a miała związek z jego zmarłą żoną, wskazał na zlew pełen piany.

- Mam ciężki czas w życiu, ale obiecuję poprawę. - wzruszyłam ramionami i ściągnęłam z wysuszonych dłoni, żółte, gumowe rękawice. Niczym praczka dziwaczka, która wpasowuje się w klimat miejsca, nadawałam się do bajki o Kopciuszku.

- Nie wolno się Panience smucić! - walnął laską o kant czarnych, matowych mebli, którymi dwa miesiące temu urządzono nową kuchnię. Jego wnuk miał całkowicie inne wyczucie stylu, jeśli chodziło o zachowanie równowagi w klasyce. Taka mała dygresja.

- Nie będę! - niczym harcerz zasalutowałam i przyłożyłam do głowy dwa złączone palce. - Za to obiecuję, że w ramach rekompensaty posłuchamy dziś Leonarda Cohena, którego Pan tak uwielbia i kto wie... może potańczymy?

Zadowolony i pełen wigoru staruszek pokręcił głową. Był ostatnim żyjącym dżentelmenem, którego było dane mi spotkać. Żaden inny mężczyzna nie potrafił okazać tak ogromnego szacunku w samej rozmowie czy przywitaniu, jak robił to Pan Antoni.

- Nawiązując do Cohena czy opowiadałem Ci historię, jak to dzięki inicjatywie mojej żony, nasz wnuk dostał jego cudowne imię? - historia zapętlała się, gdy tylko wspominałam o jego idolu muzycznym.

- Nie. - skłamałam. Postępujący w nim Alzheimer był całkowicie nieszkodliwy, ale bardzo zajmujący pod względem czasu poświęconego na opiekę. Jedyna krzywda, jaką mógł sobie wyrządzić to poczucie strachu przed samotnością. Starczy lęk przed nieznanym. Tego pod żadnym pozorem nie mógł doświadczyć. Stąd te same opowieści, powielanie schematu i moje godziny pracy rozciągające się do bardzo, bardzo późnych.

- Otóż moja... żona... - czułam, że kataklizm i drażliwy element zwany rozłożeniem pamięci na części zmierza do niego niczym fala.

- Pani Urszula była niesamowita. - wiedziałam, jak zmienić temat, by móc opóźnić atak.

- Poznaliśmy się na szkolnej zabawie. Tyle że nie takiej, na jakie wy młodzi... to był trzydziesty siódmy? Może trzydziesty dziewiąty... straszne i piękne czasy.

Momentami zapominałam, ile przeżył. Dziewięćdziesiąt cztery lata i taka piękna świadomość. Czułam, że ta choroba to niejako dar i przekleństwo. Po tylu okropnych rzeczach, jakich doświadczył, dała mu możliwość niepamięci względem smutku. Smutku po stracie przyjaciół w wojnie oraz żony będącej jedyną ostoją jego energicznego temperamentu, która odeszła zbyt wcześnie. Tak silny i uroczy był, jak obraz. Obserwowałam go jak dzieło sztuki. Pełne małych skaz, pełen szczegółów, gdzie zachowały się wszystkie ślady ostatniego wieku. Jego wnuk nie miał pojęcia, jak wiele omija go, gdy odseparowuje się od możliwości dzielenia z nim jednej sekundy.

- Jak to szło? - zaczęłam nucić, by oderwać jego myśli od kolejnego tłoku. Mózg wędrował tam, gdzie powoli tracił kontakt z rzeczywistością. Melodia Dance me to the end of love potrafiła zdziałać cuda. - Dance me to your beauty... 

Gdy schrypnięty, męski głos przesiąknął przez sztuczną przestrzeń pełną nowoczesnych, zbędnych rzeczy, wzruszyłam się. Wpatrywał się swym szklistym, szarawym spojrzeniem, które przekazał swemu wnukowi, w jeden punkt. Zdjęcie zawieszone na środku ściany. Jednej jedynej, niezagraconej przez dziwne, drogie dodatki. Fotografia ślubna. Gdy zatrzymał się, musiałam zareagować.

- Dzisiaj zrobiłam placki ziemniaczane z pieczarkowym sosem. Przypominam, że prawdziwy mężczyzna zjada wszystko z talerza, który podaje mu kobieta. - podeszłam do niego i złapałam za prawą dłoń, która mocniej zaciskała się na drewnianej lasce.

Spojrzał na mnie z czułością. Sielanka jednak nie trwała wieczność. Pan Leon wrócił o wiele za wcześnie i tym samym skazał dziadka na szok. Gdy starszy człowiek nie poznał własnego wnuka, chciał od razu złapać za jakąkolwiek broń.

- Intruz! Panienka się schowa! - spojrzenie podobnych, ale jednak tak beznamiętnych oczu nie było zaskoczone. Wnuk Pana Antoniego kucnął naprzeciw, chcąc cokolwiek wskórać. Gdy drewniana broń w dłoni starca spotkała się z jego ramieniem, skapitulował.

Zręcznie poradziłam sobie z odblokowaniem pojazdu, który jak na złość, dziś musiał stawiać opór. Spanikowany Antoni znalazł się po kilku sekundach w sypialni, gdzie wszystko przypominało mu czasy jeszcze żyjącej Urszuli. Gdy skupił wzrok na jej zawieszonej obok lustra halce, której pod żadnym pozorem nie wolno było ruszać, złapałam oddech. Droga przez tak wielki taras, kilka podjazdów oraz ogród nie była najlżejszą w mym życiu, zwłaszcza w danym tempie.

Gdy zorientowałam się, że sytuacja została opanowana, oparłam się plecami o jedną ze ścian, a potem przymknęłam oczy. Flanelowa czerwona koszula oraz czarne dresy idealnie nadawały się do obowiązków służbowych, którymi zajmowałam się w domu. Poza pracą również nie miałam styczności z sukienkami czy spódnicami, w przeciwieństwie do żony Pana Antoniego. Na sekundę wyobraziłam sobie, jak niektóre kobiety potrafiły eksponować swe wdzięki. Pani Urszula była w tym mistrzynią, a ja niestety preferowałam garażowego mechanika. Wysoka i niewymiarowa jakby klaun na szczudłach. Tak, oto ja. Nawet obuwie, które nosiłam, należało do męskiej garderoby. Trapery, sportowe półbuty czy inne takie. Zdecydowanie wolałam wygodę, ale nie czułam z tego powodu smutku. Każdy posiadał w sobie, choć część lenia, którą ja umiejętnie eksponowałam i wytresowałam.

Ciemnobrązowe włosy do ramion wiązałam w kitkę, która skrupulatnie ułatwiała pracę przy czyszczeniu podłogi czy innych, mniej przyjemnych rzeczy. O malowaniu ust oraz oczu mogłam jedynie pomarzyć. Alergia, z którą zmagałam się jako dziecko, przerodziła się w obsesję. Żadnych pudrów, lukrów czy innych pierdół, które spowodowałyby opuchliznę, odwdzięczało się w postaci zaoszczędzonych pieniędzy. To akurat odziedziczyłam po babce. Gdy uwzięłam się na coś, to klękajcie niebiosa, byłam w stanie góry przenosić. Dlatego też pieniądze stanowiły jeden z głównych powodów mego - czasem - oślego uporu.

Praca w tak dużym domu, przy tak wielu obowiązkach wiązała się z poświęceniem. To dalej obfitowało w spore wypłaty, premię i efektywne sukcesy w oszczędzaniu. Jeśli chciało się mieć własny kąt, najpierw trzeba było się naharować. Tego nie odziedziczyłam po babce.

Gdy tylko skończyła czterdziestkę i wyjechała, zostawiając moją matkę, jako jedyną odpowiedzialną za wszystko i wszystkich, sielanka się skończyła. Pieniądze zaoszczędzone przez dziadka trafił szlag, firma drukarska zbankrutowała, a nasza rodzina poszła — kolokwialnie mówiąc — do gównianego grajdołka. Spłacając długi, wyzbyliśmy się wszelkich barier. Dziadek powrócił do fizycznej pracy, moja mama dorabiała jako kelnerka, a jej młodsza siostra udzielała korepetycji. Tak wyglądał nasz dom. Zwariowany, pełen ciepła, za to bez złota i kanaryjskich plaż, które dosłownie zaprowadziły naszą rodzinkę tam, skąd każdy każdy chciał uciec.

Mając mniej, mogłam więcej. Nauczona szacunku, ciężkiej i sumiennej pracy, bez problemu dostałam tę posadę. Tę, jak i dwie inne, które do pewnego momentu stanowiły jedyną sferę mego dwudziestoletniego życia. Kiedy jednak Pan Antoni zaczął czuć się coraz słabiej i mniej sprawnie, wnuk poprosił mnie prawie pełną opiekę nad jego jedynym, żyjącym krewnym. Dlatego też nie chowałam urazy z tego powodu. Mimo pieprzonego bogactwa i wszechobecnej zachłanności Pan Leon był sprawiedliwy oraz bardzo odpowiedzialny. Nikt na jego miejscu nie zastanawiałby się i oddał staruszka do domu opieki. Wszyscy z takich sfer jak on, nie chcieli brudzić rąk, czy zwyczajnie patrzeć na starość. To było początkiem ciekawości dotyczącej jego osoby, która narodziła się gdzieś z tyłu mojej głowy.

Może dlatego zgłupiałam? Przyglądałam się Adonisowi w ludzkiej skórze, którego serce stanowiło dla mnie cholernie intrygującą zagadkę. Co biło pod kopułą mięśni, które niejako też oglądało się bardzo przyjemnie? Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie? - to tak w skrócie.

Leon był zawodnikiem wagi ciężkiej. Taki typ spod ciemnej gwiazdy, który za młodu pakował się w kłopoty, ale jak raz dobrze dostał po dupie, to nagle nawrócił się o sto osiemdziesiąt stopni. Cud? Może wpływ spadku, który mógł stracić? Nadal twierdziłam, że jest w tym coś więcej.

Sekunda, w której Pan Antoni udał się w krainę snów, aby móc odpocząć po dość intensywnej reakcji na obecność intruza, uwolniła mnie od stresu. Powróciłam do drugiej części domu, aby móc skończyć mycie garów oraz przyrządzanie obiadu. Pech chciał, że posiłek był w tym czasie pożerany bezwzględnie prosto z gara. Brunet o szarawym spojrzeniu nie patrzył na okoliczności, w jakich się znalazłam.

Kolejna niewyjaśniona kwestia. Raz bohater, raz burak. Nawet z najbardziej udanej hodowli białych owieczek, musiała trafić się czarna. No może nie czarna, ale z pewnością brudnawa.

- Może nałożyć na talerz? - przeszkodziłam w wyżeraniu posiłku, który z ciężkim bólem serca, właśnie lądował na umytej podłodze. Gdy kolejna kropla spadła na wyczyszczony blat, zamknęłam oczy. Dziesięć, dziewięć... i tak do szóstki. Właśnie wtedy postanowił przemówić ludzkim głosem.

- Przepraszam. - z pełną gębą, odłożył naczynie i pochwycił suchą ścierkę, która należała do polerowania umytych talerzy oraz szklanek. Gdy miał zamiar nieudolnie po sobie posprzątać, krzyknęłam.

- Nie waż się! - uniosłam do góry dłonie, jakbym rozpoczęła negocjację z samobójcą. - Połóż ścierkę tam skąd ją pochwyciłeś. Błagam! 

Nieoczekiwany wybuch śmiechu rozluźnił atmosferę.

- Wow! - odłożył ją na blat, a ja odetchnęłam. Rozgrzana ze złości, nie mogłam skupić się na wypowiadanych przez niego słowach. - Nie sądziłem, że mam w domu perfekcyjną panią. - pokręcił głową i ujawnił śnieżnobiałe zębiska. 

- Nie chciałam... - zaczynało do mnie docierać.

- Miłe usłyszeć od Ciebie kilka zdań złożonych w zamian za pół sówka, które w większości znajdują się na listach zakupów, które mi zostawiasz. - dopiero teraz zauważyłam nagi, spocony tors oraz unoszącą się klatkę piersiową. Gdzie mogłam znaleźć gaśnice?

- Wzajemnie. - chciałam go wyminąć i jakimś sprytnym sposobem powrócić do mycia naczyń. - Mogę... - nie patrząc pod nogi, jak ślepa idiotka, próbowałam nie spotkać jego spojrzenia. Zawstydzenie sięgnęłoby zenitu. Na nieszczęście męska dłoń złapała za me przedramię i tym samym zatarasowała mi możliwość przejścia. Jak słup soli stałam naprzeciw pracodawcy, który ewidentnie bawił się moją nieporadnością w kontaktach międzyludzkich.

Nie znałam go. Mimo pracy od ponad roku tylko przyglądałam się i obserwowałam. Rozmowy ograniczały się raczej do pozostawionych wiadomości, kartek z zakupami i ustalania grafiku zmian i to drogą e-mailową.

- Spojrzysz do góry? - zapytał bardzo delikatnie, prawie szepcząc. - Nie ugryzę, słowo honoru.

Cmokając pod nosem, podniosłam wzrok i zmroziło mnie. Naprzeciwko stał najcudowniejszy facet na ziemi, a ja totalnie spanikowałam. Język ugrzęzł w gardle, a nogi stały się jak z waty. Szare źrenice skakały spojrzeniem po mej zaczerwienionej od wstydu buzi i jak Boga kocham, nie mogłam z nich nic, a nic wyczytać!

- Leon. - kiwnął głową i tym samym przywitał się. Odstąpił na krok i wyciągnął dłoń w moją stronę. Jak gdybyśmy poznawali się po raz pierwszy. Bez umów i paragrafów. 

- Pola. - odpowiedziałam jednym tchem.

Już wtedy przepadłam. Przepadłam na amen.

- Jakim cudem odróżnię ścierki z mikrofibry od tych zwykłych? - brunet pochwycił listę, którą mu przygotowałam.

- Może fakt, że będą podpisane stanowi dla Ciebie jakieś rozwiązanie? - zakpiłam z niego i uderzyłam w czuły punkt.

- Jasne. - pokręcił głową z niezadowoleniem i wyczułam coś. Coś, co spowodowało, że zmieniłam temat.

- Chcesz mi coś powiedzieć? - na sekundę odpuściłam czyszczenie okapu - Coś nie tak?

- Dziadek wymaga pełnej opieki. Pełnej. - wiedziałam, że ten moment nadejdzie. Zwolnienie z pracy było ostatnią rzeczą, jakiej teraz było mi potrzeba. - Potrzebuję kogoś tutaj. - rozejrzał się po kuchni.

- W kuchni? - gdy nie odpowiedział na zaczepkę, wyczułam powagę sytuacji.

- Nie chcę mieć żalu do samego siebie, że gdy ja będę w delegacji, ty wrócisz do domu, to on zostanie tutaj i nie daj... - zasmucona, odwróciłam głowę. Łzy napływające do oczu były jedynie potwierdzeniem tego, jak bardzo zżyłam się z tym domem i mym podopiecznym.

- Chcesz pielęgniarki? Mogę coś załatwić. - pozostawienie tego za sobą nie należało do łatwych zadań. Leon również nie był zachwycony, ale każde z nas musiało iść w swoją stronę.

- Nawet przez sekundę pomyślałem o zakwaterowaniu Cię tutaj, ale przecież jesteś młoda, masz swoje życie, a dziadek jest jak dziecko i zdajemy sobie z tego sprawę.

- Dałbyś mi tę możliwość? - uśmiechnęłam się, ocierając z policzków łzy. - Żebym mogła tutaj... 

- Wiesz, że to samobójstwo dla młodego człowieka. Będziesz przypięta z nim do tego domu i wszystkiego innego. - nadal nie zrozumiał, jak jego dziadek wpływał na mą kondycję i sprawiał, że to dzięki niemu te pokoje i pomieszczenia żyły.

- Zgadzam się. - gdy usłyszał zgodę, zeskoczył z blatu i podszedł do mnie.

- Mówisz poważnie? - był bardzo zaskoczony.

- Do kawalerki wracam tylko po to, aby się ogarnąć i przespać. - skalkulowałam cały swój plan dnia. Nie mogłam jednak wyjść na totalne zero, więc na tych podpunktach skończyłam bezsensowne tłumaczenie się.

- Stawka idzie w górę. - dłonią dotknął piersi i popatrzył na mnie z szokiem w srebrnych oczach.

- Stawka to nie problem. - wykrzywiłam usta w grymas uśmiechu i odetchnęłam z ulgą. - Natomiast ścierki z mikrofibry są bardzo potrzebne. - kiwnęłam głową na kartkę z zapiskami, którą trzymał w drugiej dłoni.

- Pędzę. - zniknął w długim, drewnianym korytarzy, który przypominał te z filmów grozy. Gdy odwróciłam się i na powrót zajęłam sprzątaniem, wykorzystał okazję i zakradł się od tyłu. Delikatny buziak w policzek zmiótł mnie z nóg. - Dzięki! - wrzasnął gdy już na amen opuszczał kuchnie. Kuchnie i mnie. Skołowaną, zamroczoną mini sekundową interakcją z jego udziałem. Niech to szlag!

***

Wolny wieczór był dobrym pomysłem. Ilekroć Leon pojawiał się obok mnie cierpłam. Od momentu,w który, zgodziłam się na zamieszkanie wraz z nim oraz Panem Antonim, zachowywał się jak książę na białym koniu. Nadskakując, spełniając życzenia związane z każdą, najmniejszą prośbą, nie przypominał dawnego, wyciszonego siebie. Kolejna zagadka związana z jego zmianą, dopisała się do listy rozważań na samotny wieczór.

Ten akurat nie należał do takich. Miłek czyli mój sąsiad z bloków oraz jego dziewczyna czekali na mnie przy barze od dobrych parunastu minut.

- Hej ślicznotko. - Sylwia była wyjątkowo miłą osóbką. Miłek stanowił obraz prawdziwego faceta drwala, dbającego jedynie o własne dupsko, ale gdy lepiej się go poznało, można było zobaczyć ciepłą i opiekuńczą naturę. Długa broda zapleciona w warkocz oraz wąsy pasowały do wizerunku hardego i niezależnego muzyka. Tym zajmował się na co dzień. Biada naszym starszym sąsiadkom ,kiedy podczas niedzielnych obiadów urządzał próby. Dusza artysty, co zrobisz. 

- Cześć. - ucałowałam obydwoje znajomych i usiadłam obok, na jednym z tych śmiesznych, wysokich krzesełek.

- Jak to możliwe, że udało Ci się wyrwać z tego poligonu obowiązków? - krótko obcięta blondynka o jasnej cerze z kolczykiem w nosie, zmierzyła mnie od dołu do góry. 

- Sama nie wiem. - pogładziłam rozpuszczone pierwszy raz od dłuższego czasu, włosy. Sylwia od razu zauważyła zmianę. 

- Facet. - szturchnęła Miłosza. - Lecimy w zakład? - przyjaciel prychnął pod nosem i pokręcił głową.

- Może po prostu ma inne obowiązki. - połączone śmiechy wcale, a wcale nie wzbudziły mojego.

Gdy szef baru wychylił się zza kurtyny i kiwnął głową w moją stronę, zeskoczyłam z siedzenia. 

- Muszę lecieć. Na sekundę. - wyrwałam się z lakonicznego i bardzo prymitywnego naśmiewania się z mej osoby i wskoczyłam za kotarę po drugiej stronie lokalu.

Bartek machnął ręką na zaplecze i zaprowadził mnie do przymierzalni, gdzie stacjonowali artyści.

- Przemyślałaś to? Wiem, że masz inną robotę, ale mała... - rozłożył ramiona niczym samolot. - Kochasz muzykę, kochasz tę postać, którą razem stworzyliśmy. Negri jest idealna dla tego miejsca, a muzyka... 

- Dałam Ci znać dwa tygodnie temu. Czego jeszcze chcesz? Barty ja mówiłam serio. - oblizałam spierzchnięte usta. - Negri to wytwór, kreacja która po jakimś czasie się znudzi.

- Tak samo, jak ty temu typkowi. - wszyscy wiedzieli. Cała ekipa, z którą współpracowałam od kilkunastu miesięcy, która stanowiła rodzinę nagle straciła jej członka. Rezygnowałam z czegoś, na rzecz czegoś, co powoli układało się w mej głowie. Jakiś chory plan zdobycia kogoś w mym pobliżu. Powoli obawiałam się, jak mocno zabrnę w postanowienia. 

- To cios poniżej pasa. - pogroziłam palcem. - Wiesz, że nie chodzi o wnuka, a o staruszka. Zżyłam się z tym człowiekiem. 

- Mam nadzieję, że wiesz co robisz. - na pożegnanie przytulił mnie i odszedł w stronę kulis za sceną. Mocny wdech i smutek obciążający dobry humor. Odkąd skończyłam dwanaście lat chciałam śpiewać. Marzyły mi się chóry, występy, sesje nagraniowe i kariera. Niestety tak, jak w przypadku oszczędności oraz spraw przyziemnych, tak w tej materii mój upór na nic się zdawał. Dopiero gdy skończyłam dziewiętnaście lat i zaczęłam pogrywać na różnych imprezach okolicznościowych, urodzinowych, spotkałam Bartka. Po czterdziestce, pełen pomysłów i z własnym, małym klubem, który przynosił mu coraz większą popularność, zaryzykował.

Tak powstała Negri czyli mojego alter ego, a Plan B, czyli jego klub stał się niejako legendą wśród całej społeczności tego miasteczka. Peruka, makijaż i wygląd femme fatale przyciągał wszystkich nowych, starych mieszkańców. Może dlatego w prawdziwym życiu byłam taka beznadziejnie przeciętna? Alter ego zabierało ochotę i przejadało się z każdym występem. Od "Man's World" do klasyków gatunku, które kochałam i tak w kółko. Gdy pracowałam u Leona zapominałam o kłamstwie i wieczornych eskapadach, dających mi spory zysk materialny, ale gorzej duchowy. 

Czy byłam aktorką? Poniekąd odgrywałam rolę estradowej divy, co wiązało się z wykonywaniem pasji. Coś, co kochasz jednak może stać się twoim zniszczeniem. Carmen powoli stawała się ostoją przed strachem. Była ucieczką przed prawdziwym życiem, a to już nie było tak cudownym aspektem tej pracy. Traciłam tożsamość. Traciłam coś, co wróciło kiedy Leon zaproponował mi abym u niego zamieszkała. Droga, jaką obrałam nagle wydała się najsłuszniejszą. Czy to przez niego? Skąd mogłam wiedzieć! Jednak... czy było w tym coś złego? W zakochaniu się i uwierzeniu, że ktoś może i mnie pokochać, taką jaką jestem? Raczej nie.

Wchodząc z powrotem na salę, nie zauważyłam światła odbijającego się od czyjeś twarzy. Dopiero po kilkunastu sekundach dostrzegłam jej rysy. Leon. Ubrany w najdroższy garnitur stał obok grupki swych zakompleksionych na punkcie kasy, przyjaciół i co chwila zbywał ich, aby móc wystukać coś na telefonie. Przerażona spanikowałam i od razu pobiegłam w stronę Miłka oraz Sylwii. Gdy dołączyłam, naburmuszeni nie skomentowali mojej nieobecności. Miłek miał hopla na punkcie bycia punktualnym oraz dokładnym. Jak coś obiecałeś, a potem się migałeś, miałeś u niego przesrane. Wiedziałam jednak, że muszę wymyślić coś, co wytłumaczy zniknięcie, zanim zauważy nas mój przystojny pracodawca. Być nielubianą w towarzystwie? Zrujnowałabym sobie i tak poszarpaną opinię. 

- Musiałam skoczyć do toalety. - Sylwia po kilkusekundowej obrazie, skapitulowała.

- Pierwszy raz widzę abyś robiła dziewczyńskie rzeczy. - nie mieli pojęcia o mojej drugiej pracy, która należała do przeszłości.

- Kiedyś zawsze musi być ten pierwszy raz. - gdy chciałam zamówić piwo z sokiem, głos Bartka zza mych pleców wyrwał święty spokój z korzeniami. 

- Musimy pogadać. - Miłek obrócił się w jego stronę i od razu przybrał postawę bohatera.

- Jezu. - warknęłam i kolejny raz ucięłam się od towarzystwa rozjuszonych przyjaciół. Miłosz zapewne myślał, że namolny typ chce mnie wykorzystać czy coś. Wolałam unikać dziwnych konfrontacji, których zapewne powodem była Negri. 

Postawiona za jedną z kotar, przybrałam pozycję bojową.

- Jeśli nie przestaniesz... 

- Znasz go? - były szef okręcił mną w stronę sali i palcem wskazał na Leona. 

- Nie. - skłamałam. Coraz bardziej nie podobała mi się taka rozgrywka. 

- Pytam poważnie, mała. - piana sącząca się z ust Bartka, była zaskakującym widokiem. Opiekował się mną od samego początku. Dlaczego zaczęło przeradzać się to w paranoję?

- Nawet jeśli... 

- Jeśli go zabiję i zakopię za barem to będzie Ci smutno? - utknęłam spojrzeniem w skupionym na telefonie brunecie, który siedział w vipowskiej loży. Po kilku sekundach usłyszałam dźwięk telefonu, stojącego obok mnie właściciela klubu. Barty wyciągnął komórkę i odczytał wiadomość. 

- Co się dzieję? - po sekundzie trzymałam w dłoniach jego telefon. 

- To. Do kurwy nędzy, to. - ja zagłębiona w treść wiadomości oraz Barty, który wychylał się zza materiału oddzielającego nas od tłumów na sali oraz muzyki. 

- Kto?! - krzyknęłam praktycznie tracąc czucie w palcach. Zaciśnięte na komórce, miały ochotę cisnąć nią o podłogę. 

- On. - kiwnął głową w stronę loży. Tej loży. Pierdolonej loży, gdzie siedział Leon. 

Treść wiadomości? "Daj mi poznać Negri. Podaj cenę. Płacę w gotówce."

Miał wielkiego pecha. Pecha większego od własnego ego.

Więcej...