Pociotka (I) - Nietypowe Historie + Informacje

Witam.

Dużo się działo i dużo się zmienia.
Blog zaczyna od dziś na siebie zarabiać, co oznacza, że stało się to co stać się musiało.
Pisanie wtargnęło również do mego życia zawodowego pełną gębą. Dosłownie.
Na pokatne.pl wylądowała pierwsza część Pociotki.
Czas żeby dotarła i tutaj z okładką mojej roboty.

Tak, jak wyżej...zaczynam wracać na stare i nowe śmieci.
Jeszcze wiele niespodzianek przed moimi czytelnikami, ale jak i przede mną...

Pozdrawiam cieplutko z domowej kwarantanny.

PS: Będąc na bieżąco z blogiem dosięgnięcie nowych części wcześniej niż na pokatnych.

Taki mały bonus.

***

W całej Europie ponad 60 tysięcy kobiet i mężczyzn padło ofiarą polowań na czarownice. W Polsce – która w świadomości wielu uchodzi za państwo bez stosów – płonęły one także. Polskie stosy zapłonęły około 7 tysięcy razy.

*

Wiecie, co najgorszego jest w opuszczaniu ludzkiego padołu?

Nie jest to skurcz pośmiertny, ani też swąd spalonej skóry unoszący się do twych nozdrzy, który powoduje odruch wymiotny podczas całej egzekucji. Nawet robactwo, które pokrywa twe kości, a raczej ich resztki z pozostawionego wcześniej rytuału. Najgorsze jest skandowanie.

Skandowanie tłumów, które przyszły obejrzeć czyjeś cierpienie. Krzyk bladysynów którzy jeszcze jakiś czas temu uśmiechali się w twoją stronę, próbując grać umiłowanych, ale tylko przed ich bożkami. Skowyt jebanych hyrtonów, zaprzęgających się do oceny względem kogoś, gdzie ich sumienia dalekie są od niebiańskich, krystalicznie czystych.

Tak. Umarłam. I wcale nie było mi z tego powodu wszystko jedno. Ba. Mogę wprost rzec, że byłam, jak wy to w nowoczesnym nurcie mówicie, naprawdę "wkurwiona". Jak wkurwiona Kleopatra, którą ukąsiła podsunięta przez zdradzieckie dłonie żmija. Jak wkurwiona żona, która nakrywa swojego lubego na chędożeniu sąsiadki, która przyszła po ziółka. Tak proszę państwa. Nic bardziej mylnego.

I po co przyszło mi tu znów wrócić? Aby skończyć w ten sam sposób? Dodatkowo te niezbyt oryginalne obelgi wręcz napawały mnie niechęcią do współczesności. Zamiast dumnego nazewnictwa, chociażby słodka pociota, tutaj zwykła „szmata” i „demonica". No naprawdę, pozazdrościć śmiertelnikom konwencji twórczej. Nie ma co.

I widzicie! Śmierć ostała się w mych myślach bardziej przy biadoleniu marchów, niżeli przy samej istocie tego zajścia. Dlaczego? Pędzę z tłumaczeniem, ale najpierw... wróćmy do początku...

Śmierć młodej kobiety w tak okrutnych okolicznościach była prawdziwą klęską Starego Wiśnicza. Sąsiedzi nadal zastanawiali się nad swoim udziałem w tych zdarzeniach, a raczej nad jego brakiem. Jak mogli pomóc? W jaki sposób dane było im ustrzec Milenę od tak niegodziwego aktu? Cóż, wszyscy powoli traciliśmy zmysły.

Proboszcz, wypiwszy kolejną butelkę mszalnego wina, klęczał przed ołtarzem, gdzie zmartwiony Jezus spoglądał na niego z dezaprobatą. Skąd wiedziałem? Bo tam byłem. W momencie, gdy jego spasione dupsko wgramoliło się dzięki mojej pomocy na dwuosobowe łoże sypialniane, a także, gdy o mały włos nie rozwaliło całej oprawy florystycznej obok ołtarza.

Niby pachoł czy tam zwykły chłopak z Wiśnicza, a dane było mi ujrzeć różne oblicza tej z pozoru zwyczajnej okolicy. Może dlatego wszystko nie miało sensu? Ta dziewczyna nie była typem imprezowiczki, których u nas Ci było pod dostatkiem. I choć w większości rodzice pragnęli, aby ich pociechy szybko odhaczyły ożenek, a następnie wyszły z domu, tutaj nie było o tym mowy.

Milena miała siedemnaście lat. Piękne blond włosy, jasnoniebieskie tęczówki oczu oraz ogromny zapał do nauki, jeśli chodzi o przedmioty ścisłe. Skąd...a tak...ponieważ byłem jej korepetytorem. Dlatego też z pierwszej ręki wiem, że nigdy w życiu nie zapuściłaby się w ciemne okolice lasku oddalonego od jej domu ponad dziesięć kilometrów, bez jakiegokolwiek namysłu. Nigdy nie pozwoliłaby sobie też na ucieczkę. Nawet w przypadku młodzieńczego buntu, którego początki można było u niej zaobserwować, to i tak to nie trzymało się kupy.

Zrozpaczeni rodzice próbowali coś ustalić. Na przykład to, kogo młoda kobieta, przed którą życie stało otworem i to dosłownie w każdej dziedzinie życia, mogła pokochać tak mocno, by zrezygnować z własnego bezpieczeństwa. Nikt nie wiedział. Nawet ja. Nawet pachoł, który wysłuchał i wiedział praktycznie wszystko o każdym mieszkańcu tego zasranego kawałka ziemi. Kompletna pustka.

Nabożeństwo, które odbyło się zaraz po bardzo dokładnych oględzinach miejsca zbrodni i zakopaniu sprawy pod dywan, wyglądało i brzmiało niczym występ kabaretowy. Bo niby co miał powiedzieć duchowny? „Przepraszam za zło nagromadzone w naszej parafii?". Każdy z nas był winny. I to nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Nauczeni, że kobieta jest czyjąś własnością, sprofanowaliśmy jej ciało i duszę pozwalając, aby coś takiego ją dotknęło. Aż tyle.

Rodzice patrzyli na bladą twarz córki, gdzie fioletowe poliki oszpecały szwy ciągnące się, aż do kącików warg, a te nie tylko ich napawały zniesmaczeniem oraz bólem. Bestia żyjąca gdzieś wśród nas nie zachowała żadnych skrupułów, rozcinając je tępym narzędziem, naznaczając tym samym poziom okrucieństwa. Połamane żebra, zmiażdżona lewa stopa oraz wyrwany język. Tak. To nie było morderstwo. To była windykacja człowieczeństwa i Bóg mi świadkiem, że zasługiwała ona na gorsze potępienie od samego zesłania do piekła czy ludzki osąd.

- Wstańmy kochani. - ksiądz kiwnięciem głowy rozkazał ministrantom, aby zamknęli trumnę z ciałem, na co matka zareagowała atakiem histerii. Nie patrząc więc na konsekwencje działań, nawet jeśli miałem za to przypłacić linczem społeczeństwa, złapałem ją w swe objęcia i odciągnąłem od drewnianego sarkofagu. O jakim linczu mówię? Ludzie nie mieli sumienia nawet dla obiektywnie dobrych czynów. Nie po tym, co się stało. Zapewne w ich głowach właśnie rodziła się myśl, „a może pociesza ją, bo jest winien?". Byłem tego świadomy i to bardzo. W końcu byłem jej nauczycielem. W ich oczach starszym i dobrze zbudowanym mężczyzną, któremu fantazje pokręciły się z jawą, a seks wyrwał hamulce. Wyobraziłem sobie te rozmowy, dudniące o otwarte okna i parapety domów podczas niedzielnego obiadu.

Tyle że dla ich nieszczęścia miałem alibi i dobre serce. Gdyby nie to zapewne już dawno posadzono, by mnie do ciemnej celi czy wydano samosąd w postaci publicznej egzekucji. Człowiek w danym momencie jeszcze nie potrafił sobie wyobrazić, co zwykła przejażdżka do rodziców oraz picie wódki z najlepszym przyjacielem, mogło mu wynagrodzić. W jaki sposób oszczędzić.

Z drugiej strony to właśnie wtedy, przy kolejnych łykach gorzkiego płynu i podczas opowiadania sprośnych żartów, zachwiano równowagę człowieczeństwa.

Kiedy więc wróciłem do domu i dowiedziałem się o tragedii, odebrało mi mowę. Potem wstałem z krzesła i milczący spojrzałem w stronę zmartwionego Szymka, rówieśnika Mileny, który przekazał mi ohydne wieści. Następnie wybiegłem z domu na taras. Krzyk wydzierający się na zewnątrz był niczym rozrywający powietrze na pół, świst. Wycie samotnika, który jeszcze bardziej został pozostawiony samemu sobie.

Czy ją kochałem? Jak szaleniec. Aż tak mocno, aby zabić? Owszem, ale tylko tego, kto próbowałby ją skrzywdzić.

***

Dreszcze oplatające ciało nie były niczym nadzwyczajnym. Dunder zazwyczaj nie pałał miłością do ludzkiego ciepła, więc jakim cudem moja mogiła mogła być ogrzana przez ognie piekielne? Zresztą, ognia to ja już się najadłam przed odejściem ku wrotom Świętego Piotra.

Niczym smok przepełniona wonią siarki, co sekundę zmierzałam w ich stronę, by później spaść i obudzić się w ciemnościach. Powtarzająca się katorga zanudziła mą wyobraźnię, na tyle, że chciałam spróbować ją jakoś podreperować. Ale ta nawet przy delikatnym szarpnięciu magii nie chciała zmienić obrazu.

Gdy podmuch wiatru zaczął wiać z potrójną siłą, tylko czekałam na kolejną wizję schodków do nieba, po których muszę wejść i spaść. Jednakże w chwili ostatniej fali wiatru, coś uległo zmianie. Jakby siła czystsza niż świeże powietrze w ogrodach różanych czy lesie nieopodal mego domu, zgarnęła me kończyny i porwała je w drugą stronę. Z dala od światła rozchodzącego się w stronę niebios.

Jeden świst wokół mych uszu niczym gędźba aniołów oraz huk łamanej gałęzi drzewa obudził mą duszę. I stało się.

Łeb z okruchami ściółki ziemnej wyłonił się z wnętrza zimnej otchłani.

- Aaaaa! - jakby ryk nienawiści połączony z radością wyrwał się z mych płuc.

Unieruchomione kończyny, nadal stwardniałe spoczywały pod powierzchnią. Niczym tańczenie Cenara próbowałam wydostać je na zewnątrz. Dopiero po jakimś czasie spostrzegłam się, iż ciemność panująca wokoło nie wygląda zbyt przyjaźnie. Mocniej więc zaczęłam wierzgać swymi kopytkami oraz szorować pazurami, ale niestety nie przyniosło to upragnionych rezultatów. I na co mi to było? Bawić się magią podczas swego śmiertelnego snu?

Próbując kolejny raz z całych sił podciągnąć się do góry, zauważyłam to samo światełko, które próbowało dopaść mnie i zrzucić w czeluść. Zrozumiałam wtedy, że wcale się nie obudziłam, a jedynie podświadomość zawładnęła mą jaźnią.

Zrezygnowana zamknęłam oczy i wzięłam głęboki wdech, gdy nad mą głową usłyszałam męski jazgotliwy pogłos.

- Jezu! Halo? - kiedy kobyla stopa jegomościa uderzyła w moje lico, o mały włos nie wpadłam w białość! Barbarzyńca z tego diabła, nie ma co! Jakim cudem pozwolił na katusze w tak realnej formie?!

- Powyrywam Ci sierść psie! Dotknij mnie jeszcze raz! - i wtedy światło zbliżyło się do mnie niebezpiecznie, a następnie skierowało swój promień na obcą twarz.

I dojrzałam oczu w kolorze nocnego nieba. Jakby samego czarta wysłano, aby mnie pokusił na wodzenie i ukarał po raz kolejny! Krzyknęłam więc z całych sił, jakie tylko we mnie się tliły.

- Nie dosięgniesz mnie! I tak jestem trupem! Nie boisz się mego spalonego ciała?!

- Ktoś Panią podpalił i zakopał? - niczym porażony piorunem, nachylił się po raz kolejny i dokładniej na mnie spojrzał. - Zaraz wezwę pomoc, dobrze? Zadzwonię i...- nagle zmysły zaczęły wracać.

Język zaczął mieszać się w głowie. Słowa rozpłynęły się niczym kra na zimnym morzu, a ja sama odzyskałam świadomość.

- Który mamy dzień! - warknęłam, gdy towarzysz zaczął stukać palcem w jasność odbijającą się od jego dłoni. - Dzień do czarta!

- Siódmy czerwca. - kiedy nachylił się nade mną i jedną dłonią zaczął odkopywać ziemię znad zdrętwiałych kończyn, znów krzyknęłam. Jasność przeniosła się w okolice jego ucha.

- Rok?! - zniecierpliwiona czekałam na moment uwolnienia spod ciężaru kamieni, ściółki oraz zwierząt ziemi, plądrujących nadal me kostki.

- Dwa tysiące dwudziesty - odpowiedział, głośno dysząc. Po chwili i mnie zamroczyła ciemność. Jednak nie taka jak na zewnątrz. Była przytulna, miękka i lekko podniecająca. Zapraszająca do odpoczynku, któremu od razu się poddałam.

Więcej...

Piernik i Wiatrak (IV)

Zaczynając od początku...

Zapraszam.

Wasza A.

***

Czując lekkie zakłopotanie, patrzyłam w najcudowniejsze oczy jakie dane było mi spotkać w przeciągu kilku ostatnich miesięcy. Sebastian z bujną, rozczochraną czupryną, wyglądem przypominał Hugh Jackmana, a raczej tego nieokiełznanego bohatera z serii filmów o postaci z X-Menów. Sto osiemdziesiąt dwa centymetry wzrostu przepełnione pozytywną energią i idealnym uzębieniem, wgapiały się we mnie z zaskoczeniem. I choć z dumą mówiłam o nim "przyjaciel", wewnętrznie czułam drżenie każdego z mięśni, gdy tylko pojawiał się obok. Sebastian. Niczym grecki heros przybywał mi na ratunek i wyciągał z opresji. Nawet jeśli nie brały w tym udziału żadne krwawe wydarzenia, a jedynie pączki z czekoladą...cóż, nadawał się.

 — Jestem z Ciebie okropnie dumny.  — pokręcił głową i musnął łyżeczką o dolną wargę ust. Za każdym razem gdy jadł swój ulubiony, truskawkowy sorbet zawsze dopisywał mu humor. Po części chciałam, aby i na mój widok tak się oblizywał, ale wiedziałam że do takich chwil mogłam szukać w dalekiej przyszłości.

 — Okropnie i dumny w jednym zdaniu...jesteś naprawdę sympatyczny.  — prychnęłam pod nosem i na moment odwiesiłam się z transu zachwycenia. Skupiając spojrzenie na zegarku dyndającym za jego ramieniem, przykułam uwagę męskiego oka na tyle, iż odwrócił się i również na niego spojrzał. 

 — Śpieszno Ci gdzieś?  — gdy czekoladowe oczy popatrzyły na mnie podejrzliwie, na twarz wlał się rumieniec. Randka, na którą miałam iść nie była spełnieniem marzeń. Wręcz przeciwnie, aby zabić swe sercowe ataki paniki w związku z brakiem zainteresowania ze strony Sebastiana, próbowałam przełamywać stereotyp starej panny z kotem. 

 — Mam spotkanie z tym nowym grafikiem, który chciał pożyczyć ode mnie kilka... — tłumacząc mu się, zaczynałam gdakać niczym idąca na rzeź kura. Kiedy ugryzłam język i w połowie wyjaśnień przerwałam, jego oczy wydały się zmienić barwę. Stały się o wiele ciemniejsze i przy tym bardziej wyraziste.

 — Randka.  — zabrzmiało to jak recytowany wyrok na sali sądowej. 

 — Lody możemy dokończyć jutro. Mam wolny wieczór i... — nagle mocniej poprawił  się na krześle, a następnie zaczął mruczeć coś pod nosem. Pierwszy raz zobaczyłam, jak się denerwuje. To uczucie znałam z autopsji więc nie mogło być pomyłki. I to dodatkowe cmoknięcie pod nosem jako gratis? Coś tu nie grało.

— Ale jestem naiwny.   — ostry ton oraz chłodne spojrzenie jakim mnie obdarował, spowodowały iż zlękłam się dalszej części monologu. 

 — Nie bardzo rozumiem... — zazdrość w stosunku do mnie, nie miała prawa bytu. Na pewno nie, biorąc pod uwagę kilka ostatnich randek. W końcu nie pierwszy raz umówiłam się z kimś poza jego jurysdykcją.

— Twoje urodziny, matołku.  — wydusił z siebie prosty komunikat, a sekundę później wręczył mi kopertę owiniętą złotą wstążką. — Nie sądziłem, że będziesz chciała je uczcić, ale pozbywać się mnie...— w tamtym momencie chciałam zapaść się pod ziemię.

— Sebastian...— rozczulona wyłącznie przyjacielską troską, pozbierałam swe serducho do kupy i szybko złapałam za komórkę. — Tak. Jadę. — odpowiedziałam pewna siebie, aby po chwili znów wrócić na ziemię. Przestałam zachowywać się, jak zakochana gówniara i zdobyłam się na odwagę, by postawić mu ultimatum. — Teraz muszę lecieć, ale mam pomysł.

— Zamówiłem stolik dla całej ekipy na ósmą w Kabarecie. To twoje urodziny... — gdy wstałam, złapał za mą dłoń i nie puścił jej, aż do momentu uzyskania pozytywnej odpowiedzi.

— Jeśli chcesz abym je świętowała, zgodzisz się na randkę. — czułam, jak dłonie zaczynają się pocić, a włosy na rękach stają dęba.

— Randka? Przecież rozmawialiśmy o tym, Hania. Ola nie jest w moim typie. — zwariowana projektantka ogrodów była dla niego całkiem dobrą partią. Tyle, że on odprawił ją do domu z kwitkiem. I to nie jeden, a kilkanaście razy. 

Z biegiem czasu Aleksandra stawała się jednak jeszcze bardziej natarczywa i wcale nie zamierzała rezygnować. Na czas, w którym dane było mi ją poznać, była niezłym uparciuchem. I choć mocno zaprzyjaźniłyśmy ze względu na wspólny krąg znajomych oraz  podobny sposób spędzania czasu, liczyłam iż odpuści sobie Sebastiana. Przynajmniej zostawi w spokoju miejsce obok niego. Ponieważ gdy tylko zjawialiśmy się na wspólnych imprezach, nie było mowy o innym scenariuszu. Tam gdzie i on, była i ona. A ja? Tylko czasami chciałam wypić z nim kieliszek wódki i pocałować w idealne usta. Niestety los nie był łaskawy, a Sebastian nie postrzegał mnie za partię do wzięcia. Przynajmniej nie do jego serca czy nawet łóżka.

— Nie ważne. — wzruszyłam ramionami aby szybko zmyć z siebie jakiekolwiek podejrzenia i zagryzłam dolną wargę. — Muszę...— spojrzałam na zegarek. — Muszę lecieć! — ucałowałam opalony policzek i szybko zniknęłam z pola widzenia, machając do niego na pożegnanie, jakby kopnął mnie prąd.

Po całym zajściu niczym wariatka podbiegłam do jednej z taksówek stojących po drugiej stronie ulicy. Gdy znalazłam się w środku, zamknęłam oczy i głośno przełknęłam ślinę.

— Do szpitala? — kierowca wychylił się nieco i spojrzał w tylne lusterko aby móc uchwycić mą twarz.

— Jeszcze nie. — analizowanie zdarzeń sprzed kilkunastu sekund musiało poczekać, aż do wolnego po pracy popołudnia. — Na Bracką.

— Się robi. Ale czy...na pewno wszystko w porządku? — zapach jego skóry pozostający na mych ustach sprawił, że serce znalazło się bliżej gardła, a nogi zadrżały z podniecenia. 

— Jak najbardziej. — wyrecytowałam niczym nastolatka w filmach o wielkiej miłości. Z rozmarzeniem w głosie oraz maleńką iskrą nadziei w serduchu. 

— Miło was widzieć, kochani. — prawa ręka szefowej, która skrupulatnie zanudzała nas wielkimi przemówieniami, wyglądała na mocno podekscytowaną. Irena Belger nie zawsze bowiem się uśmiechała. Ba! Rzadko zdarzało jej się nawet udać zadowoloną, jeśli chodziło o wsparcie naszego zespołu, a niestety wbrew samej sobie, robić to musiała.

Odkąd pamiętam w firmie Nova Art chodziło o prestiż i mocną pozycję. Jeśli nie miało się talentu, nie można było zagrzać w niej miejsca. I nie pomagały tutaj nawet znajomości rodziców, ubiegających się o staż dla swoich rozkapryszonych dzieci. W Novej albo się tworzyło, albo kończyło na ostatnim miejscu łańcucha pokarmowego. Czytajcie, krótkie e-mailowe podziękowanie wiceprezes oraz uiszczone w jego załączniku wypowiedzenie.

Co, do charakterystyki głowy pożerającej wypalonych z kreatywności architektów, niewiele wiedzieliśmy. Wielka, wszech nieobecna szefowa firmy projektującej największe sieci hoteli, jak zawsze wyręczała się znienawidzoną przez nas asystentką.  I mimo wzajemnej niechęci jaka zrodziła się między pupilem przełożonego, a nami, musieliśmy zdusić swe uczucia w zarodku. Nawet w momentach krytycznych, które zapowiadały grzmoty z piorunami idące w stronę zespołu projektantów wnętrz, w tym mnie. Irena miała nas na celowniku od samego początku współpracy.

— Nawiązując do pewnych pogłosek rozchodzących się wokół was, chciałam rozwiać wszelkie wątpliwości. Tak, Nova Art nawiązała porozumienie z najbardziej prestiżową firmą marketingową w środkowej Europie. 

Nieprzejęta spoglądałam na swoje nowo kupione ciżemki, które w nienaturalnym świetle straciły złoty odcień. Zielona, asymetryczna spódnica jaką do nich dobrałam, idealnie wkomponowała się w wystrój biura. Dopiero, gdy wzrok zahaczył o najnowsze fotele jakimi urządzono sale konferencyjną, przeklęłam się w duchu. Jak bardzo przesiąkłam tym miejscem, aby dobierać swą garderobą pod jego styl? Zbyt mocno.

Ale taka też była okrutna rzeczywistość. Jak wspomniałam, w danej firmie nie było miejsca dla miękkich graczy. Zabieranie pracy do domu i kilkadziesiąt pudełek czekoladowych ciastek podczas bezsennych nocy w firmie nie poszło na marne. Oprócz maleńkich zmian w rozmiarze biustonosza oraz bielizny, nadeszły również te ogromne, tyczące się mej ugruntowanej przyszłości.

Szefowa doceniła starania i uczyniła mnie liderem nowego zespołu. Stworzony na początku tego roku dopiero raczkował w większych projektach. Ale ponieważ w tej firmie wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik, postarała się również o dobranie mi najlepszych współpracowników, których ona w swym e-mailach nazywała "podwładnymi". Mogłam byś spokojna o świetne rezeultaty.

— Za moment wypłynie jej botoks od uśmiechania się. — Aleksandra stojąca w swej koronkowej, czerwonej sukience którą dopasowała do dzisiejszych oprawek okularów, ziewnęła ostentacyjnie. 

— Ciekawe, co wymyśliła nasza ulubienica. — Alan delikatnie szturchnął łokciem w bok Olki i parsknął pod nosem.

Irena nie zwracając uwagi na rosnącą falę szeptów, w końcu wykrztusiła z siebie najważniejszą informację.

— Nova Art nawiązała również jeszcze jedną współpracę. Pragnę przedstawić państwu nowego wspólnika w projekcie sieci hotelu Glis'a, firmę Majestic i szefa zespołu, Pana Pawła Wilka.

Poczułam się, jakby stu kilowy młot pneumatyczny uderzył w moją klatkę piersiową. Przerażona podniosłam wzrok z swojego nowo zakupionego obuwia i od razu przerzuciłam go na wysokiego, dumnie uśmiechającego się trzydziestolatka w drogim garniturze. Stojący przed wielbiącym go damskim tłumem, musiał czuć się niczym ryba w wodzie. Bo wygląd i charyzma wcale nie osłabła na przestrzeni lat - jeśli chodziło o ten konkretny przypadek. Kutas, jak widać miał szczęście praktycznie we wszystkim. 

Nie dotknął go nawet kryzys męskiego łysienia czy efekt nadprogramowego tycia przez wzgląd na zanikające z wiekiem chęci do życia. Szybko jednak przypomniałam sobie o jego zasobnym portfelu i reprezentatywnej rodzince. Jak mogłam przypuszczać, że pozwolą na przepoczwarzenie się w pierwszego potwora z rodu Wilków, którego oblicze od zawsze zgrabnie ukrywane było w środku?

Dumne ego oraz natychmiastowa reakcja obronna spowodowały atak agresji. Niczym żołnierz przepchnęłam swe ciało przez kadrowy tłum i stanęłam na przodzie zgrupowania. Dokładnie tak, jak wtedy gdy pierwszy raz się spotkaliśmy. 

Czy musiałam czekać na odpowiednią chwilę, aby móc się mu pokazać i przy okazji udowodnić wszystkim, jakim anty-ideałem naprawdę jest? Owszem. Tyle, że nie chciałam popełniać błędu, sprzed kilkunastu lat. Nie mogłam być nawiną, pochopnie działającą buntowniczką, która dałaby mu za wygraną. Bo wtedy doskonale poznałam jego taktykę. A jeśli zna się technikę przeciwnika, można łatwo ograć go jego własną bronią. Przypadkowa nieprzypadkowość czy niespodziewana szansa od losu? Można byłoby przypisać do tego wiele innych nazw, ale ja zostałam przy tej najważniejszej. Okazja do wyrównania rachunków. Nic więcej i nic poza tym. Zimna, słodka zemsta. 


— Panie Pawle miło nam powitać Pana na pokładzie. — wdzięcząca się do niego asystentka wzbudziła we mnie jedynie poczucie - jeszcze większego niż przed momentem - zażenowania.

— Miło mi. Czy mamy możliwość zaproszenia...— kiedy nachylił się i szepnął jej do ucha kilka słów, ta z uśmiechem na ustach spojrzała w moją  stronę.

— Oczywiście. — mówiąc do samej siebie, założyła za ucho wystające na twarzy kosmyki włosów i delikatnie chrząknęła przed przemówieniem. — Panie Pawle, zgodnie z umową czas abyśmy oficjalnie podali sobie dłonie. Do tego jednak będzie potrzebna nam druga strona barykady...— wycelowane w punkt określenie nawet trochę mnie rozbawiło. — Zapraszam do nas szefową zespołu projektantów Novej Art. Hanno? — kiedy skierował swe spojrzenie w moją stronę, zobaczyłam to. Cień wątpliwości oraz horrendalne zaskoczenie na jego twarzy stanowiło wisienkę na torcie. O przychylności karmy!

Z dumnie uniesioną głową oraz ogromnym, nieszczerym uśmiechem zjawiłam się przed nim i jako pierwsza wyciągnęłam rękę. Bynajmniej nie dla zgody.

— Hanna Lech. Specjalista do spraw zarządzania przestrzeniami wewnętrznymi. Lider zespołu Fresh Nova Art. — kiedy odwzajemnił uścisk i głośno przełknął ślinę, opanowana odliczyłam pięć sekund i wyrwałam place spod jego dotyku.

— Paweł...Wilk...— goniące za mną szkliste w barwie oczy, próbowały rozwikłać zagadkę. Czy zrobiłam to specjalnie? A może jedynie stanowiłam dla niego zwykły żart, o którym najchętniej chciałby zapomnieć po kilku minutach od jego wysłuchania? 

To wszystko było mało istotne w obliczu cudownych okoliczności, z których zapewne zdawał sobie sprawę.

***

— Niemożliwe. — Sebastian patrzył na mnie, jak na wariatkę. Po objawieniu mu wszelkich informacji na temat pierwszej miłości powracającej zza światów, próbował poskładać to sobie w całość. — Ten Wilk? Ten Paweł Wilk wrócił? Ale jakim do jasnej...— kiedy podniósł głos, bezwarunkowo zatkałam mu usta swą dłonią. Przez jedną maleńką chwilę poczułam wibracje ciała, jako odpowiedź na niezamierzony dotyk. Po tym, jak górna warga musnęła mój wskazujący palec, szybko usunęłam się w cień. Niczym poparzona odseparowałam rękę od twarzy i schowałam ją pod stół. — Przepraszam...— szepnął po kilku sekundach i znów powróciliśmy do głównego tematu rozmowy. — Nie zapytałem od razu, ale zdzieliłaś go?

— Zdzieliłam? Coś Ci się pomyliło Romeo? — uwielbiałam drwić z jego słowotwórstwa przy naszych spotkaniach. Teatralne spektakle wgryzały się w jego codzienność i wpływały na nią dość mocno przy wysokich emocjach. A te były wzburzone, jak cholera. I to za sprawą samego Pawła Wilka. — Nie. Nie zdzieliłam go niczym dziewkę, która puszczała się z byle...

— Jak to? — widać było, że zaintrygowała go moja postawa. — Od lat marzyłaś, żeby nakopać mu do tyłka i odpuściłaś? W takim momencie? — chwila ciszy z mej strony zwiastowała kataklizm. Po chwili uniósł do góry swą bujną czuprynę, a wraz z nią otworzył na oścież swe usta. — Uuuuu. To byłoby zbyt proste. 

— Owszem. — uśmiechnęłam się najszerzej, jak tylko potrafiłam. — Jutro mam mieć z nim prywatną rozmowę dotyczącą losu naszych zespołów. Cudownej współpracy.

— Nie rozmawiałaś z nim od momentu powitania w firmie? — przypominając sobie szok na twarzy polskiej wersji Greya, prychnęłam pod nosem. Gdy tylko skończyliśmy zebranie, Irena odesłała mnie do domu abym mogła popracować nad prezentacją. Podejrzewałam, że i w tym tkwiło drugie dno, które stanowiło indywidualne spotkanie z Wilkiem. Nie trudziła się nawet jeśli chodziło o skrywanie podniecenia wywołanego przez jego obecność.

— Powiedzmy, że potwór został odnaleziony przez pobratymca. Ogrzyce. — Sebastian znał Irenę z imprezy świątecznej, na którą go zaprosiłam. Oczywiście tylko w duecie kumpla do pary. To wystarczyło jednak aby poznał jej najlepsze strony, to jest, prawdziwej ladacznicy i egoistki w jednym.

— Mieliby urocze dzieci. — sama myśl o kopulacji tych dwojga sprawiała, że mdliło mnie na wskroś. Ba, nawet zjedzony przeterminowany od roku tort urodzinowy, nie wywołałby takich torsji.

— Przestań. — potrząsnęłam głową, na co zareagował śmiechem. 

— Jakieś wytyczne? — pytał o plan, który brylował w mej głowie od ponad dekady. Ten, który wreszcie mógł wejść w życie i z impetem wjechać w krocze samego Wilka.

— Cóż. — zdjęcia, krzykliwy hałas dzieciaków i dudniący w uszach szkolny dzwonek wypełniły bębenki uszu, przywołując same najgorsze wspomnienia. — Powstanie było początkiem. — wzruszyłam ramionami i upiłam łyk podwójnego espresso. — Teraz czas na wojnę. 

Więcej...

Piernik i Wiatrak (III)

Ostatnia część przygód nastolatków. Mam nadzieję, że się podobało.

Pozdrawiam. Wasza A.

***

— Zdążyłaś! — tłum, ledwo trzymający się na swych odnóżach, stanowił słabą rozrywkę, jeśli chodziło o podziwianie widoków. Sok żurawinowy, sączony przez Julę, którego zapas nosił przy sobie od kilku dni, wydał się całkiem rozsądnym starterem na imprezę.

— Podziel się. — kiwnęłam głową w stronę zapełnionego do połowy kubka, a następnie zaczęłam panicznie rozglądać się wokoło.

— Po pierwsze to na toksyny. Oczyszczam się i nie ma tutaj nic, co mogłoby pomóc Ci się rozluźnić. — Nela podchwyciła temat.

— A raczej kogoś. Jednak spokojnie...— dumnie wypięła pierś do przodu i odrzuciła do tyłu pasmo rudawych włosów. — Twój rycerz na farbowanym koniu się zjawi! — stąpając z nogi na nogę od kilkunastu minut, po tych słowach przestałam.

— Jeśli macie zamiar się nabijać...— klasnęłam w dłonie i skierowałam kroki w stronę wyjścia z tego cyrku na kółkach.

— Hej! Hej! — Nela złapała mnie za nadgarstek i odwróciła w swoją stronę. — To nic złego, że Ci się podoba. Jest całkiem niezły, jak na starszaka. — kiedy Jula zakrztusił się sokiem, a następnie popluł nim swoją nowiuteńką, białą koszulę, prychnęłam pod nosem.

— Że co? — blondyn nie zwrócił uwagi na tłum dziewczątek, które wgapiały się w niego jak w obraz Picassa. O wiele, jeśli wiedziały, kto to taki. Wielu ludzi na tej imprezie stanowiło tak zwane „grono wypadkowe”, czytaj „całe grono ludzi mnie nie zna, ale z chęcią wpadnę na tę imprezę". Wracając do przyjaciół, zauważyłam jednak coś bardzo istotnego. Jula nie przejął się koszulą, czy zwracaniem zawartości ust do kubka pełnego witamin, które jeszcze przed sekundą były dla niego ambrozją.

— No, co. Nie dziwie jej się. — Nela wzruszyła ramionami i szybko poprawiła ramiączka sukienki, które co jakiś czas zsuwały się ze szczupłych, piegowatych niczym niebo pełne gwiazd, ramion.

— Podoba Ci się ten frajer? Ten głąb o...— ich potyczki były jedynie dodatkowym stresem, który i tak ledwo znosiłam w każdej części ciała.

— Ej! Dosyć! — nie mogłam ich okłamywać. — Nie jestem tutaj dla przyjemności, jasne? Jest układ, który muszę...— Nela zmrużyła oczy i pokręciła głową z niedowierzania.

— Okłamałaś nas? — dopiero teraz odważyłam się odpalić lont i wyjawić całą prawdę.

— Ojciec chce mnie stąd odesłać. — Jula przestał wkurzać się na rudzielca i skupił na mnie swą całą uwagę.

— Jak to odesłać? — próbowali poskładać wszystko do kupy.

— Mam wyjechać. Zacząć drugą klasę w innym miejscu. W Warszawie u ciotki. — zniesmaczonym głosem, wyłożyłam karty na stół.

— Warszawa? On zwariował! — Jula rzucił kubkiem w stronę przepełnionych koszy na śmieci i od razu powrócił do lamentu. — Nie ma prawa Cię stąd zabierać! Przecież....

— Wiem. — wbiłam się w pół zdania mięśniaka. — Ale protest wywołał lawinę spotkań z dyrektorem. Potem przewodniczący zaproponował randkę, a jak go zbyłam...tata dowiedział się o...— nie wiedzieli o rozwalonej wystawie starszaków. — Zrobiłam ogromny błąd.

— Jaki? — Nela już mniej rozhisteryzowana, spojrzała na mnie przejęta.

— Zniszczyłam ich prace. Wszystkie. Prace na zaliczenie.

Myśleliście kiedyś nad formą apokalipsy, o której bardzo dużo ostatnio się słyszy? Byłam prawie pewna tego, iż ma to coś wspólnego z tym, że ziemia drży od złości połączonej z ogromnym zawodem. Z dwójki przyjaciół to jednak Jula wychylił się pierwszy i utwierdził mnie w założeniu, iż przegrałam jedną z najważniejszych bitew.

— Dlaczego to robisz, Hana? Sobie i nam? Dlaczego chociaż raz nie możesz....siąść na dupie i zająć się podkochiwaniem w sławnych boysbandach czy czytaniem książek na rozluźnienie?! — nie byłam w stanie z nim walczyć.

— Julek! — Nela próbowała go uspokoić, ale kiedy odszedł w stronę dudniącej z lasku muzyki, powstrzymałam ją przed próbami ratowania mego wizerunku.

— Daj spokój. Nie wybaczy. — wzruszyłam ramionami.

— I ma rację. — jej słowa stanowiły finalny akt tej tragicznej komedii ze mną w roli głównej. — Nie powinien. Tak samo, jak ty nie powinnaś była tego robić.

— Chce to naprawić. — próbowałam przekonać chociaż ją. — Wystarczy, że przeboleje tę randkę i...— cios, który wymierzyła, był niespodziewanie bolesny i bardzo celny. Jego skutki dudniły we mnie jeszcze przez kilka kolejnych godzin.

— Pieprząc się ze starszakiem? — nadstawienie policzka nie poszło na marne. — Ponieważ tego od Ciebie chce, Hana. I to właśnie ten cholerny problem. Niby z Ciebie taka buntowniczka, ale...ten gniew stał się obsesją, która zmienia Cię nie do poznania. Najpierw chcesz go zabić, teraz masz zamiar zaciągnąć do łóżka. Chcesz się zmienić, a niszczysz wszystko wokoło. I to dlaczego? Tylko dlatego, że twojej mamy już nie ma, a ty...— suchość w ustach oraz cisza, jaka nastała po tych słowach była nie do zniesienia. Tak, jak jej wzrok pełen wyrzutów sumienia. Wyglądała, jakby za wszelką cenę chciała cofnąć czas. — Hana!

Jedyne, co pamiętałam to krzyk, który próbował mnie zawrócić. Zawrócić na właściwy kurs, a ja...kolejny raz wybuchłam. Kolejny raz pozwoliłam sobie na obronę w formie ataku. I gdyby nie ten jeden słowotok oraz mój wrodzony upór...wszystko potoczyłoby się inaczej.

Stojąc przy jednym ze stolików, próbowałam utrzymać równowagę. Ilość kolorowych jedno strzałów, jakie wlałam w gardło, była nieco zadziwiająca. Ja? Zagorzała abstynentka? Kto, by pomyślał? No właśnie, ja na pewno tego nie robiłam.

W danym momencie nie myślałam ani nie uważałam się za świętość czy lepszy sort od większości bujających się niczym kukły na sztywnych nogach, dzieciaków. Byłam wręcz niżej, poza rangą moralnego zachowania i wcale a wcale mi to nie przeszkadzało. To ja byłam bowiem jedyną kłodą pod nogami.

Nie w większości, ale jeśli podliczyć moje ostatnie osiągnięcia, stanowiłabym niezłą konkurencję dla niejakiej Walentyny Bojarzy. Dziewczyna ze starszych klas, która handlowała amfetaminą i doprowadziła swoją rodzinę na skraj wytrzymałości, była jedynie szczebel wyżej, jeśli chodziło o rangę buntowniczego ruchu. Bo ja nie walczyłam z systemem, ale z ludźmi. I najgorsze w tej całej aferze było to, że bitwy te prowadziłam z najbliższymi mi osobnikami. Takimi, których nigdy nie powinnam była zawieść. A koniec, końców odsunęłam ich od siebie i kazałam patrzeć na efekty mego wybuchowego ego.

— Nawet jeśli będziesz śmierdzieć niczym ustnik alkomatu, to i tak to spotkanie się odbędzie. — jego głos wydał mi się irytujący bardziej niż zwykle.

— Skąd ty bierzesz te wszystkie teksty, przewodniczący. Jakaś strona w stylu porady samotnych ludzi, pe el? — zadrwiłam z niego mało oryginalnie, ale i tak delikatnie poprawiło mi to humor.

— Podobno nie pijesz. — wlałam w siebie ostatni przed egzekucją kieliszek i spojrzałam na niego, gdy przełykałam gorzkawą zawartość. Na koniec soczyście oblizałam swe usta, a przy tym delikatnie szarpnęłam za kołnierz skórzanej kurtki.

— Nie spotykam się też z bucami, ale jak widać...— biała koszula, białe spodnie oraz ciemniejszy dodatek do górnej części ubioru, nie wpasowały się w jego gusta. Tak przynajmniej zakładałam.

— Jesteś wykurwiście interesująca. — przekleństwo w jego ustach zbytnio mi nie zaimponowało, ale trzeba było przyznać, zabrzmiało całkiem śmiesznie.

— A ty...— mlasnęłam kilka razy na głos i wzięłam głęboki wdech. — Co robimy?

— Mam niespodziankę. — wskazał na fontannę znajdującą się dalej, w głębi parku. — Musisz dotrzeć tam.

— A jeśli nie? — ostatni raz spojrzałam na niego z nadzieją, iż odroczy mój wyrok.

— Przekonasz się. — zawadiacki uśmiech oraz pewność słów zmusiła mnie do kilku pierwszych kroków w stronę sączącej się wody.

***

Cała szkoła plotkowała o ostatniej imprezie, ale głównym tematem newsów powoli stawały się także zajęcia dodatkowe. Wyznaczone w przedostatni dzień szkoły lekcje wyrównawcze popsuły plany starszaków na szybką ucieczkę z ostatnich lekcji, aby mogli oddać się rozrywkom lata. Tego lata — zaznaczam — które miałam spędzić na charytatywnym malowaniu ścian szkolnych czy koszeniu trawnika przed głównym gmachem tejże pięknej instytucji.

— Witam serdecznie! — Pani Lis zjawiła się niczym grom z jasnego nieba i od razu przeszła do przyciemniania sali poprzez zsunięcie rolet. — Dziś zajmiemy się oglądaniem sztuki mroku...czyli Beksiński kochani.

— Woo! — część klasy zareagowała entuzjastycznie, ale mi mało brakowało do totalnej depresji ze względu na ciszę ze strony Juli oraz Natalii. Dwa dni minęły dość mozolnie, a wyrzuty sumienia z powodu naszej kłótni oraz wielkiej niewiadomej związanej z przewodniczącym, skołowały mnie jeszcze bardziej.

— Ciemnia? — jedna z większych bojkotek w naszej klasie, zaśmiała się pod nosem. — O tym, co nieco może opowiedzieć Hania. — usłyszawszy swoje imię, odwróciłam się z miną mordercy do tyłu, by móc na nią spojrzeć.

— Coś ty powiedziała? — Pani Lis uratowała ją przed katastrofą urodzaju.

— Dziewczęta! Proszę o zamknięcie swych ekspresyjnych myśli przed wydostaniem się...— na obronę niskiej cizi z tyłu, wyłonił się jeden z największych przedstawicieli marginesu społecznego. Ten, który na imprezie o mały włos nie stracił przytomności od wlanego w siebie wiadra wysokich w etanol, substancji.

— Ależ Pani profesor, kim jesteśmy skoro nie artystami o wolnej woli do wyrażania swej opinii! — aprobata reszty klasy, sprawiła, iż zaczęłam czuć się nieswojo. — To słowa naszej wielkiej przyjaciółki, buntowniczki, naszego duchowego przewodnika i...— kiedy znów usłyszałam niski, piskliwy głos poczułam, jak krew buzuje w mym całym ciele.

— Maskotki przewodniczącego! — donośne brawa rozchodzące się wokół mnie, sprawiły, że zapragnęłam rozwiązać tę sprawę raz, a porządnie.

— Albo się zamkniesz, albo przysięgam, że...— próbowałam ostrzec ją przed popełnieniem błędu.

— Albo co? Poskarżysz się zdobywcy cnót oraz popularności, że koledzy z klasy Cię gnębią? Nawiązując...jak było? — głos Natalii, która właśnie weszła do klasy i wbiła we mnie swe zdegustowane spojrzenie, drżał od wściekłości.

— Nelka...— gdy podeszła do mojej ławki i pokazała ekran swojego telefonu, osłupiałam.

— Dziewczęta! — Pani Lis podeszła do nas i wyrwała komórkę z dłoni, rudowłosej. — Co to ma znaczyć...— czułam, że zapadam się pod ziemię.

Przerażona i zdegustowana samą sobą do granic możliwości, złapałam za ramię skórzanej torby i niczym piorun wystrzeliłam z klasy. Pędząc ze łzami w oczach przez opustoszały korytarz, na jego końcu napotkałam barierę. Uśmiechnięta od ucha do ucha Ewa Mnich spoglądała na mnie z triumfem w oczach.

— Mówiłam Ci pierniczku. My nie odpuszczamy. I tak jak twoja mizerna grupa cyrkowców ma swojego błazna, tak nasz elitarny rocznik ma swojego króla. — omdlenie ciała nie było zamierzeniem celowym czy żadnym rodzajem ucieczki.

Zwyczajnie w świecie odpłynęłam. Zniknęłam na kilka sekund, a następnie tygodni. Poddana wszelkim próbom, nie wytrzymałam widoku krwi na polu bitwy. Przegrywając, zmierzyłam się jednak z rzeczywistością. I to było jedynym plusem całej sytuacji, w jaką się wplątałam.

Zrozumiałam, że azyl w postaci Warszawy był mi pisany.

W tamtym momencie mojego tragicznego życia, ale również dużo później. Przede wszystkim później.

Więcej...

Piernik i Wiatrak (II)

Hania to przypadek kobiety, której pech nie oszczędza. Czy klątwa może mieć związek z uciekaniem przed miłością? Cóż...przekonajmy się.

Pozdrawiam. Wasza A.

***

— Możesz przestać się upierać? — Jula pukał w drzwi mojej garderoby szósty raz z rzędu, chcąc mnie z niej wykurzyć. — Wyglądasz świetnie.

— Nie wyjdę stąd. — dwa dni od braku odzewu z mej strony wystarczyłyby, przewodniczący wyłonił pierwsze działa. Skierowane one zostały oczywiście w mój najczulszy punkt. — To tylko spotkanie z dyrektorem i twoim ojcem.

— W tym kurewskim mundurku! — rzadko przeklinałam. Zdarzało się to najczęściej, gdy ktoś mocno nadszarpnął mej cierpliwości. Ta zdecydowanie do nich należała. — Wyglądam jak przedszkolak.

— Nie może być tak źle! — Natalia zjawiła się, gdy już siedziałam zamknięta w szafie. Z tego też tytułu nie miała okazji zobaczyć mej boskiej kreacji.

— Może i jest! — kiedy poczułam szarpnięcie za drewnianą klamkę z drugiej strony, zorientowałam się, iż Jula stracił cierpliwość.

— Liczę do trzech! Raz, dwa, trzy! — gdy odczepiłam metalowy zamek od wewnątrz i popchnęłam drzwiczki, na ich twarzach pojawiły się szczere uśmiechy.

— Cudownie! — Natalia podniosła tyłek z metalowej ramy łóżka i parę razy okrążyła mą osobę. Następnie z dumą uniosła swój piegowaty nos do góry. — Wyglądasz niczym rasowa Pani profesor.

— To tylko spódnica. — Jula wzruszył ramionami i spojrzał na moje nogi. — Dodatkowo bardzo korzystnie uwidacznia twoje mankamenty.

— A co to niby miało...— nastawiłam się do walki, kiedy mięśniak uniósł swe dłonie do góry i ze śmiechem w głosie, skapitulował.

— Żartowałem! Masz zajebiste odnóża. — lincz wzrokowy, jaki na niego wystosowałam, został przerwany przez ciepły dotyk na mym ramieniu. Natalia popatrzyła na mnie poważnie, a następnie podała mi komórkę, którą zostawiłam na zewnątrz kryjówki.

— Dzwonił z cztery razy. — Jula gwizdnął na głos i walnął całym ciałem na łóżko.

— Ej! Złamiesz je! — pogroziłam w jego stronę wskazującym paluchem, ale Nela nie pozwoliła mi na zmianę tematu.

— Możesz w końcu zgodzić się na jego warunki? Gdyby nie on wywaliliby Cię ze szkoły. I choć mi również nie podoba się wizja bujania ze starszakami to...— podała mi argument jak na tacy.

— Dokładnie tak! Nie mam zamiaru bujać się ze starszakiem, który znalazł sobie kolejną ofiarę. Nie będę niczyją zabawką. — blondyn wylegujący się na świeżo zmienionej pościeli, jak zawsze musiał dodać swoje trzy grosze.

— Ciekawe, co wymyśli jutro. Może postanowi porozmawiać z dyrektorem na temat warunków twojej dalszej edukacji? Jakieś prace społeczne, zero czasu na wakacje...dyspensa.— wizja siedzenia w szkolnym pierdlu i zbieranie śmieci była dla mnie przerażająca. Niczym wiadro pomyj wlała się do głowy i wstrzeliła małym nurtem do każdego logicznie myślącego kanaliku w mózgu.

— Jezu. — złapałam za telefon i na moment zawahałam się, gdy chciałam zacząć wpisywać treść wiadomości. — Nie. Nie zrobię tego. — odrzuciłam komórkę w stronę czerwonej, ogromnej pufy stojącej obok lustra. Zawieszona na ramie nitka z kilkunastoma małymi zdjęciami, przypomniała mi czasy posiadania obydwojga rodziców.

— Mama by mi nie wybaczyła. Zabiłaby mnie za to.

— Za to, że nie chcesz iść na randkę ze starszakiem? — Jula zaciekawiony również spojrzał w stronę zdjęć.

— Za to, że się wplątałam w... tę maskaradę. — zamknęłam oczy, a dłonie zacisnęłam w pięści.

— Hej! Jesteśmy obok! Hania....— Nela przytuliła się do mego ramienia i pogładziła swą dłonią kołnierzyk białej koszuli, jaką dobrałam do spódnicy.

— Wiem. — ucałowałam wierzch jej dłoni i spokojnie skierowałam kroki w stronę komórki.

— Nie musisz tego robić...nie słuchaj mnie. Czasami gadam głupoty. — Jula wstał i stanął obok Neli, która spoglądała na moje palce. Te stukające o ekran urządzenia, sprowadzające grzeszników do otchłani wstydu.

— Poszło. — zablokowałam ekran i stanęłam naprzeciwko lustra, ostatni raz tego dnia wspominając mamę. — Oby to było tego warte, mamo. Oby było. — szepnęłam pod nosem, czując żal z powodu przegranej.

Ojciec patrzył na mnie spode łba. Od sekundy, w której przekroczyliśmy próg drzwi do wnętrza domu, nie odezwał się ani słowem. Dwie puste, milczące godziny minęły, zanim wydobył z siebie jakikolwiek odzew. I było to zdanie, którego najmniej oczekiwałam.

— Chcesz jajecznicę czy kanapki? — zapytał obojętnie, patrząc w głąb lodówki.

— Porozmawiać chcę. — musiałam objąć jakąś taktykę.

— Wydaje mi się, że jajecznica będzie w porządku. — minutę później trzymał w swych dłoniach pudełko z nabiałem. W międzyczasie przygotowania patelni oraz mycia jajek nie usłyszałam choćby jęku czy przekleństwa. Jakby kompletnie wmurowało go po rozmowie z dyrektorem.

— Tato. — Szymon będący na dodatkowych zajęciach z matematyki, zapewne pomógłby mi w udobruchaniu ojca. Tyle że nawet w takich sytuacjach, pomocny los miał na mnie wywalone.

— Hania. — odwrócił się w moją stronę wraz z patelnią. — Ścięta, prawda? — wielka niewiadoma doprowadzała mnie do szewskiej pasji.

— Odwołali nam wyjazd. Co miałam zrobić? Siedzieć z założonymi rękami? Jesteś artystą i wiesz, że nie można...— przerwał, gdy patelnia wylądowała z impetem w zlewie. Przerażona i przejęta jego złością w spojrzeniu, postanowiłam zamilknąć.

— Jestem fotografem, Hanno. Prowadzącym małą firmę, ojcem dwójki dzieci. — próbował obrać jakąś strategię, która mogłaby do mnie przemówić. — I chciałbym je wychować na dobrych oraz odpowiedzialnych ludzi.

— Jestem odpowiedzialna. Za siebie i swoje słowa, zawsze. Nie oczekuję, że mnie zrozumiesz, ale... — jak zawsze musiał przerwać mi w połowie zdania.

— Popełniłem wiele błędów. Jednym z nich było odsunięcie Cię od żalu, który ma odzwierciedlenie w zachowaniu...— znów musiał wrócić do poprzedniego roku i tragedii w naszym życiu. Kolejny raz musiał usprawiedliwiać coś, co nie było ani trochę sprawiedliwe.

— Mama nie ma z tym nic wspólnego. — pragnęłam, aby mnie wysłuchał.

— Na pewno potrafiłaby Ci doradzić. Wysłuchać Cię. Znaleźć jakieś rozwiązanie. Zapewne o wiele lepsze od tego, które wymyśliłem...ale...— coś uderzyło mnie w tył głowy. Strach czy niepewność, cholera wie. Po prostu czułam, że wymierzony cios będzie kolejnym powodem, dla którego stanę naprzeciwko całemu światu.

— Co takiego? — zmarszczyłam brwi i zerwałam się miejsca, gdy pokrótce wyjaśniał mi swoją zdradę w postaci zabrania mi wszystkiego, na czym kiedykolwiek mi zależało.

— Gabrysia będzie wiedziała, jak wam pomóc. Poza tym wiesz, że ta szkoła nie jest twoim sprzymierzeńcem. Znaleźliśmy z ciotką o wiele lepszy start, jeśli chodzi o twoją przyszłość. — brak wolnej woli był najgorszą rzeczą na ludzkim padole. I nigdy nie podejrzewałam, że zostanę jej pozbawiona przez człowieka, który miał być moją ostoją w chwilach takich, jak ta.

— Szymon? — musiałam pociągnąć za sznurek, który zwolnił blokadę szubienicy. Tylko tego brakowało mi do szczęścia. Martwicy serca.

— Młody dołączy do Ciebie w przyszłym roku. Nie chcę, aby ostatni rok podstawówki zmarnował na odrabianie go w nowym miejscu. Od razu przejdzie do szkoły średniej i będzie miał to z głowy.

— Ty. — prychnęłam pod nosem. Zaciśnięte zęby oraz prąd przeszywający me ciało wręcz gniótł każdy mięsień w ciele. — Ty będziesz miał nas z głowy, prawda? — spojrzałam na niego z obrzydzeniem.

— Hania...— odsunęłam się, gdy zrobił krok naprzód.

— Mama Ci tego nigdy nie wybaczy. — pokręciłam głową i wybiegłam na korytarz.

Kilkanaście minut później stałam w drzwiach domu Julka. Gdy zobaczył rozmazany makijaż oraz trzęsące się od płaczu ciało, nie zapytał o szczegóły. Po prostu wpuścił mnie do środka i pozwolił zostać u siebie przez kilka następnych dni. Ojciec? Mama przyjaciela oczywiście poinformowała go o mych planach, ale nie zareagował w przesadny sposób. Wiedział, że pogorszyłby sprawę. O wiele, jeśli dało się ją jeszcze bardziej spieprzyć.

***

Patrząc na wszystkich uczniów stojących pod ścianami sali gimnastycznej, zaśmiałam się. Przeplatające się w nas różnice wręcz kuły oczy, a jednocześnie fascynowały moją osobę. Kiedy telefon zaświergotał w tylnej kieszeni, oderwałam się od zamyślenia i spojrzałam na jego ekran.

"Impreza zaczyna się o dwudziestej. Bądź punktualna". — esemes z sekcji rozkazujących był namiastką jego diabelskiego charakteru.

Poza kilkoma pracami domowymi, które za niego napisałam oraz naprawą sztalug należących do starszych roczników, miałam spokój. I choć na początku mogło się wydawać, że przywyknę do nużących działań, jakie mi przydzielał, z biegiem czasu zmieniły one swoją formę.

Impreza była dla mnie niczym innym jak towarzyską krucjatą. Bo zwyczajnie w świecie ich nie lubiłam. Dlaczego? Jula i Nela nie byli typami imprezowiczów. Jasne, lubiliśmy czasami wypić kilka kartonów chorwackiego wina, które przywoził nam starszy brat piegowatej rodziny i urządzić wieczór karaoke w jej domu, ale to wszystko. Z racji też tego nie uśmiechało mi się pchać swego introwertycznego i ciekawego świata w publiczną przestrzeń.

Diabeł jednak doskonale wiedział, jak mnie podejść i zanim się obejrzałam, wybierałam strój na daną okazję. Nadal zła oraz rozgoryczona zachowaniem ojca, nie zdążyłam powiedzieć przyjaciołom o najbardziej prawdopodobnym scenariuszu, który dotyczył mej przeprowadzki odbywającej się wraz z nowym rokiem szkolnym. Może zwyczajnie w świecie oddalałam od siebie realność takiego obrotu spraw? Możliwe również, że zamierzałam zrobić wszystko, aby do tego nie dopuścić.

I to właśnie łączyło mnie z czartem, który uwielbiał kontrolować mą osobę. Musiałam dokonać czegoś graniczącego z cudem, a mianowicie udowodnić ojcu, że się zmieniłam. Aby mógł mi zaufać i stwierdzić, że nareszcie dorosłam. A do tego właśnie potrzebowałam w swym otoczeniu kogoś wpływowego i bardzo słownego, jeśli chodziło o sprawiedliwe układy.

— Nie odpisałaś na wiadomość. — kiedy zjawił się obok mnie, poczułam znajomy zapach.

— Nie jestem idiotką. Zjawię się. — nie znał motywu mego uległego zachowania, ale też nic nie wskazywało na to, że chciał dojść do jego źródła. Wręcz przeciwnie, chełpił się swoją potęgą, która nie miała nic wspólnego z mymi założeniami o spokojnej przyszłości w związku ze szkołą.

— Mam dla Ciebie niespodziankę. — kiedy dłoń wsunęła się do mej tylnej kieszeni, stanęłam niczym słup soli. Energia kumulująca się we wnętrzu chciała wyrządzić mu ogromną krzywdę.

Nieprzyjemny również w tym dotyku była okoliczność dodatkowa. Budzące się wraz ze złością poczucie gorąca w podbrzuszu oraz przyśpieszone bicie serca nie nawiązywało do agresji. Jakbym me ciało ekscytowało się na możliwość poczucia jego bliskości.

— Spadaj, zanim wybiję Ci zęby. — palce wysunęły się z kawałka materiału wszytego w me spodnie i powędrowały wyżej. Kolejne muśnięcia zatrzymały się w okolicy przedramienia, które ścisnął i delikatnie przyciągnął w swoją stronę.

— Też za tobą tęskniłem, buntowniczko. — szept pociągnął za sobą konsekwencje w postaci dreszczu na całym ciele.

Po niecałej minucie odsunął się i powędrował w stronę starszaków z samorządu.

Kiedy wyjęłam karteczkę i zobaczyłam instrukcje, serce uderzyło w klatkę piersiową o wiele mocniej niż poprzednio.

"Biała spódniczka. Biała bluzka. Biała...bielizna. Do wglądu".

Nienawidziłam go, ale jeszcze mocniej znienawidziłam samą siebie. Ponieważ chciałam zrobić to, czego oczekiwał i przy okazji w głębi duszy odnalazłam część siebie, która tego pragnęła. I co gorsza...kara, jaką wymierzono mi za urojenia...kilkanaście godzin później, złamała mnie na pół.

Więcej...