W GRUNCIE RZECZY (I)

 Długo zbierałam się do powrotu. 

Dużo personalnych zmian, dużo mentalnych...mam nadzieję, że teraz już wrócę na dobre.

Na Pokatnych pojawiła się druga część Pociotki. Trzecia, jak zwykle szybciej będzie tutaj, ale po jakimś czasie pojawi się również na serwisie z erotycznymi opowiadaniami.

Tymczasem przegryzam czekoladę i publikuję wam coś nowego, świeżego i bezdyskusyjnie potrzebnego mi, jako detoks emocjonalny oraz kwarantannowy.

Przedstawiam wam W Gruncie Rzeczy.

Historie nieco zaborczej oraz bezpośredniej w kontaktach z mężczyznami Dagny oraz pozytywnie nastawionego do życia oraz zdeterminowanego do osiągania celów Mikołaja. 

Pozdrawiam. 

***

Marcin spoglądał na miasto z lotu ptaka, stojąc na krawędzi jednego z największych biurowców w Warszawie. Oczywiście po wewnętrznej stronie, rysując palcem dziwne wzory na szklanej ścianie. 

- Dziwne, nie? Z tej perspektywy wyglądamy, jak zwykli, nic nieznaczący...ludzie.

- Dobra, skończ z tymi podchodami. W jakim celu mnie tutaj ściągnąłeś? - szybko odwrócił się w moją stronę, a na zamroczonej przed momentem smutnej twarzy, pojawił się uśmiech.

- Mam dla Ciebie zlecenie. - mogłem przysiąc, że te słowa śniły mi się przynajmniej kilkanaście razy w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Od momentu, w którym odszedłem z firmy.

- Mówiłem Ci, że już mnie to nie bawi. Nie będę nakłaniał...- zanim zdążyłem dokończyć, oczywiście musiał się wciąć. Cały Marcin Marcinowski. Pełen chęci do wygrywania, nie patrzący na jakiekolwiek koszta. 

- Mikołaju. - zawsze zaczynał swoje biznesowe monologi od tych personalnych uszczypnięć, które miały na celu sprawić, iż wywód stanie się bardziej formą przyjacielskiej przysługi. I za każdym razem, gdy to robił, miałem ochotę wyć ze zmęczenia. Ileż to razy mnie nabrał? Zazwyczaj sprawy miały być proste, ale gdy okazywało się, że jest pod górkę, kumpel od siedmiu boleści, kwitował to swoim niezawodnym "poradzisz sobie, jesteś w tym ekspertem". I w sumie miał odrobinę racji.

Siedem lat praktyki w sprawach prawnie inwestycyjnych, stało się moim złotym biletem do wielkiego świata miejskiego kurwidołka. Pełnego obłudnych ludzi, szemranych interesów, płaczu oraz dramatów zahaczających o rodzinne konflikty i rozłamy wewnątrz nich. Może właśnie dlatego nie zgodziłem się na kolejną część związaną z wykorzystywaniem mojego talentu do celów bardziej...mrocznych?

Marcin od początku posiadał małą skazę, która w końcu eskalowała do rozmiarów pęknięć na lodowcach. Był cholernie zdeterminowany aby szczytować i to nie tylko w formie fizycznej, ale także emocjonalnej jeśli chodziło o swoich przeciwników. Nawet jeśli byli to tylko zwykli, szarzy ludzie, dla niego stanowili antagonistów klasy filmowej. Pastwił się wręcz ich niemocą, a inwestycje powoli stawały się jego obsesją. Chciał mieć, chciał posiadać i nie przyjmował odmowy, jeśli chodziło o jakiekolwiek niepowodzenia. 

Na starcie naszej współpracy schlebiało mi to, w jaki sposób mnie traktował. Poczynając od wystawnych przyjęć, na których byłem honorowym gościem, aż do spraw inwestycyjnych, które zaczął mi powierzać. Cóż, moje ego łechtał fakt zwyczajnej, ludzkiej wiary we mnie, której nigdy wcześniej od nikogo nie otrzymałem. Powiedziałbym nawet, że po jakimś czasie stałem się jego prawą ręką. Jednak zasiadanie po prawicy samego rządzącego, jak w niebie tak i na ziemi, stało się dla mnie męczące. Bo Marcin dosłownie starał się dorównać wszechmocy bożej.

Stracił w moich oczach najwięcej w momencie, gdy dowiedziałem się o jego zdradzie. Kiedy napity i zbyt pewny siebie próbował wytłumaczyć mi, jak po cichu wyprowadził z firmy na swoje zamrożone konta, kilkaset tysięcy. W jakim celu? Najczarniejsza godzina nie była żadnym wytłumaczeniem. Odkrył się przede mną, licząc na wspólny rejs na koniec świata i jeszcze dalej. Tyle, że nawet braterska przyjaźń nie była warta więzienia i takich wyrzutów sumienia.

Te pieniądze były wyszarpane z gardeł czasem bardzo nieporadnych i nieświadomych ludzi, którzy za bezcen oddawali swoje ostatnie fundusze, działki, aby tylko w spokoju móc żyć dalej. Deweloperzy uwielbiali naszą firmę ze względu na skuteczność oraz dynamizm pracy. Ja natomiast powoli zapominałem o swojej człowieczej stronie, a oszustwa Marcina dodatkowo spotęgowały mój gniew.

Nikt nie wiedział, jakim kosztem dostawaliśmy to czego chcieliśmy. Dopiero gdy jedna z osób postronnych, opiekująca się "wysiedlonym" przez nas starym właścicielem, niedużego młyna, uświadomiła mi, co zrobiliśmy...obudziłem się z letargu przepełnionego władzą i antypatią. 

- Mikołaju. - myślami wróciłem do obecnej chwili i spojrzałem na niego spode łba. - Nie chcę wplątywać Cię w żadne gierki, szantaże i górnolotne inwestycje. Chciałbym tylko zaproponować Ci finalną, małą batalię, dzięki której uwolnisz się ode mnie i to wszystko.

- Jeśli się nie zgodzę, Marcinie? - użyłem jego taktyki. - Jeśli pójdę na policję i w końcu podłożę się samodzielnie, aby tylko zamknąć te twoje gówniane interesy? Może wtedy dasz mi spokój?

- Zawsze wiedziałem, że masz jaja. Dlatego Cię zatrudniłem. Dałem wikt, opierunek. Pozwoliłem na nowy start, nowe życie. Nie chcę Ci tego wypominać. Nie zamierzam. - uniósł do góry dwie dłonie, jakby w geście kapitulacji, a następnie usiadł na swoim wielkim, skórzanym krześle po drugiej stronie biurka. - Podam Ci pewną propozycję. Ty rozważysz wszystkie za i przeciw, dobrze?

- Zamieniam się w słuch. - byłem ciekawy jego kolejnej zagrywki, z której wiedziałem, iż tak nic nie wyjdzie. Nie miał na mnie żadnego asa w rękawie.

- Mam w swoim posiadaniu pewną cenną informację, która pozwoli Ci...odzyskać rodzinny dom. - myślałem, że się przesłyszałem. 

- Naprawdę Ci odbiło. Skąd pomysł, że go chcę...- zdenerwowany, wywróciłem oczami i oblizałem dolną wargę spierzchniętych od papierosów oraz mrozu, ust.

- Bo osoba, która w nim mieszka Ci go zabrała. Ja mam możliwość Ci go zwrócić. - wzruszył ramionami i podał mi jedną z teczek leżących na biurku. - Ma problemy. Ogromne problemy. Jeśli go wykupię i zwrócę Ci dom, zgodzisz się mi pomóc?

Przeglądając audyty finansowe firmy należącej do człowieka, który niegdyś zniszczył mi życie, oniemiałem. Skraj bankructwa był wierzchołkiem góry lodowej. Liczne przekręty finansowe, nagminne skargi oraz pozwy sądowe ze stron wspólników były wisienką na torcie. Marcin naprawdę miał go w garści. 

- Nie wątpię w twój wielki prawniczy instynkt, ale masz pojęcie z czym chcesz walczyć? - zająknąłem się na sekundę patrząc w brązowe oczy dawnego przyjaciela. Może resztka ludzkich uczuć naprawdę w nim pozostała?

- Jeśli pomożesz mi w sprawie jednego, niezbyt fortunnego właściciela dużego obszaru w pomorskim. Jasne. - jego usta zacisnęły się w cienką linię, a oczy stały się nieco przygaszone. Jakby właśnie włączył instynkt drapieżnika. 

- Dlaczego zależy Ci abym to ja tam pojechał i namówił go na sprzedaż? - musiałem wydrążyć sobie tunel do źródła problemu. Nie podjąłby się takiej walki dla byle jakiej inwestycji.

- Mam inwestora, który chce wybudować sobie drogę do nieba. Albo przynajmniej do centrum i na rozjazdy. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent właścicieli terenów leśnych zgodziło się na sprzedaż.

- On, to ten jeden procent. - rzuciłem w eter, gdy wręczył mi kolejną teczkę.

- Oni. - kiwnął głową i przepuścił przez zaciśnięte zębiska jedno słowo.

- Oni? - gdy zobaczyłem zawartość aktówki, zaskoczyłem się jeszcze bardziej niż w momencie złożenia mi propozycji oraz stawki, która jej dotyczyła.

Zdjęcie młodej kobiety grzebiącej w ziemi podczas prac w ogródku wybiło mnie z tropu. Nachylona nad badylami, z kolorową chustką na głowie oraz żółtymi rękawicami po łokcie, wyglądała niczym postać z obrazu Moneta*. 

Wtedy myślałem, że  to wszystko zakończy się raz, dwa. Myślałem, że Marcin kpi z moich umiejętności negocjacji biznesowych, a kobieta ze zdjęcia to tylko marna próba ośmieszenia mnie w świetle spraw, z którymi do tej pory miałem do czynienia. Zbytnia pewność siebie zaprowadziła mnie na manowce, a to, co stało się później było najzwyczajniej w świecie, nie do opisania.

***

***

Leśna droga prowadząca do starego, porastającego łąką terenu miała swoje plusy. Jadąc powoli, miałem okazję podziwiać piękne krajobrazy, które za jakiś czas miały pozostać jedynie wspomnieniem. Marcin miał bowiem konkretną wizję rozpieprzenia tego wszystkiego dla jednego z największych deweloperów, chodzących po naszej rodzimej ziemi. Ja natomiast pomagając mu w powodzeniu tego zadania, kotłowałem w sobie małą wojenkę.

Wyrzuty sumienia nadal męczyły głowę, ale z drugiej strony ta sprawa nie była niczym nadzwyczajnym. W porównaniu do tego, czego dopuszczałem się w przeszłości? Mroczniejsza część interesów zaliczała się do tych grzeszków, do których jeśli miałem porównywać, obecną sytuację, cóż...aktualna sprawa miała się nijak.

Czy byłem z siebie dumny? Ani trochę. Jednak, co się stało , to się nie odstanie. Niepotrzebne śmieci z życia i głowy w postaci wszelakich machlojek firmy, wyrzuciłem. Na koniec mogłem w sposób bardzo profesjonalny i najmniej inwazyjny pomóc obcym ludziom, wywiązać się z kontraktów i spokojnie kontynuować swój żywot. Ja przede wszystkim zdawałem sobie sprawę, z istnienia listy „rozwiązań” bardziej niekonwencjonalnych. To zdecydowanie przelało szale. Oczywiście fakt, w jakiej postaci Marcin podarował mi swoją zapłatę, też przemówił na jego korzyść. Życie, aż błagało abym skorzystał z okazji, i wiedziałem, że w mojej sytuacji, tylko ktoś naprawdę głupi, by się na to nie zgodził.

Wewnętrzną walką, w kontekście wszelkich plusów i minusów, była także postać ze zdjęcia. Młoda kobieta, która potrafiła wywrócić plany Marcina Marcinowskiego do góry nogami, stanowiła dla mnie nie lada zagadkę. Chociażby przez fakt, że jej odwaga niepodważalnie ubodła mojego przyjaciela na tyle mocno, iż musiał ukorzyć się przede mną. To mogło natomiast oznaczać tylko jedno. Jego przeciwnik, a raczej w tym przypadku przeciwniczka, musiała być znacząca w wyścigu, skoro sam przysłowiowy Mahomet przyszedł do góry.

Podjeżdżając pod mały domek holenderski obok dużej łąki, ostatni raz rozejrzałem się na boki, by dojrzeć piękna wszechobecnego, zielonego krajobrazu. Szybko odpiąłem pas i mocno przeciągnąłem się po męczącej podróży. Niestety w trakcie rozciągania zastałego w podróży ciała, ktoś rozpoczął żwawy łomot po bocznej szybie od strony pasażera. Przerażony i nieco rozkojarzony szybko nacisnąłem na guzik i odsunąłem dzielącą mnie od nieznajomego, szklaną przeszkodę.

- Pan Mikołaj? - blondynka po czterdziestce uśmiechnęła się szeroko, a jej szare oczy rozbłysnęły szczerą serdecznością, której w miejskiej dżungli próżno było szukać. Nawet przy zakupie filiżanki kawy, dało odczuć się pęd świata. Wystylizowane na miłe opiekunki ekspedientki , które usilnie próbowały wkupić się w łaski klienta, aby otrzymać, jak najwyższy napiwek.

- Pani Sandra. - odwzajemniłem uśmiech, a potem złapałem za płaszcz leżący na tylnych miejscach. Niczym dzika zwierzyna, która zapewne krążyła gdzieś blisko, wyskoczyłem z auta i podszedłem do właścicielki mojego tymczasowego lokum. Deszczowa mżawka oblepiała nasze ciała z każdej strony, ale to wcale mi nie przeszkadzało. Ciepło panujące na zewnątrz skomponowało się z delikatnymi opadami. Lekko wilgotne kosmyki złotych włosów, przylepiały się do twarzy właścicielki. Zmarszczki wyglądające, jak przytulające się gładkie fałdki pod jej oczami wręcz napawały człowieka ulgą. Gdyby moja własna, rodzona matka miała trochę oleju w głowie, mogłaby postarzeć się z godnością i pięknem, na które właśnie patrzyłem.

- Zapraszam Panie Mikołaju, akurat ugotowałam trochę rosołu, to od razu zostawię Panu na kolację. - skąd u licha brała się ta cała rajska atmosfera? Czy, aż tak długo przebywałem z dala od normalności, iż teraz wydawała się dla mnie czymś nadzwyczajnym? Bardzo prawdopodobne.

Moja matka gardziła zwykłym życiem. Może dlatego zakochała się w diamentach tego skurwysyna? Możliwe. W jego możliwościach prędzej. Bo poza operacjami plastycznymi, kolejnymi kochankami w domu i samymi problemami z powodu jej drugiego małżeństwa, istniała jeszcze ta realna część naszego życia. Choroba. Coś, co zniszczyło grunt normalnego domu, który nawet w swoim najgorszym popieprzeniu, powinien był dawać oparcie, cóż...niestety nawet to jej się nie udało. Nie udało jej się być człowiekiem, na którym można było polegać. Dlatego zdecydowałem się na studia prawnicze. Choć w tej jednej dziedzinie pragnąłem zwyciężyć. Oczywiście łudziłem się zbyt mocno, ale mała nadzieja pozwoliła mi skończyć je z wyróżnieniem. Potem popchnęło mnie to w stronę ekonomii i wielu innych rzeczy związanych z Marcinkowskim...ale sam początek? Był dobry. Tego byłem pewien.

- Pięknie tutaj macie. - skwitowałem, gdy przekraczaliśmy próg drzwi.

Pani Sandra szybko odstawiła słoik z zupą obok aneksu kuchennego, a następnie podeszła do małego kominka, w którym ogień dopiero, co zaczął się tlić.

- Drewna powinno wystarczyć, tam ma Pan łazienkę. Ciepła woda jest. Tak samo, jak pełna lodówka. Po drugiej stronie sypialnia, a tam...- dłonią wskazała na okno umieszczone obok komody w salonie. - Tamtą drogą najłatwiej dojść do jeziora.

- Myślę, że to będzie zbyteczne, ale ogromnie dziękuję za...wszystko. - sportową torbę z ubraniami oraz kosmetykami odłożyłem na fotel. Potem zapadła niezręczna cisza, którą przerwało bezpośrednie pytanie.

- Myśli Pan, że dobrze zrobiliśmy, oddając nasz...sprzedając te tereny? - podniosła wzrok z dłoni, które oplotła wokół oparcia drugiego fotela. - Jest Pan prawnikiem i wydaję się...dobrym człowiekiem.

- Myślę, że sytuacja, która zmusiła was do sprzedaży, była grą wartą świeczki...tak musiało się stać. - odpowiedziałem szczerze, w jakim stopniu mogłem.

- Pan Marcin powiedział, że chce Pan dokończyć interesy w jego imieniu. - czułem, że była druga część tej wypowiedzi, dlatego nie przerwałem jej w połowie. Po kilku sekundach, jakby trwając w zawieszeniu, ponownie spojrzała na mnie z przejęciem. Natomiast słowa, które wypowiadała, miały bardziej zdecydowany wydźwięk. - Musi Pan jednak wiedzieć, że ta ziemia nie podda się łatwo. Ja i mój mąż po prostu musieliśmy to zrobić. Dla naszego syna.

- Pani Sandro...- nie chciałem stać się niczyim wrogiem, choć przeczuwałem, że firma, której obecnie byłem przedstawicielem, nie wywarła na mieszkańcach, będących jednocześnie klientami Marcina , dobrego wrażenia.

- Powodzenia. - pożegnała się jednym słowem i skierowała kroki w stronę drzwi. Na odchodne rzuciła jednak jeszcze coś przez ramię. Coś, co zdawało się być dobrą radą czy też wskazówką. - Przyda się Panu.

Pozostając z samym sobą w kilku drewnianych ścianach, z dna torby wyjąłem ogromny plik dokumentów dotyczących tego miejsca i mojej potencjalnej klientki. Jeden z foteli przysunąłem bliżej  kominka, który zdążył rozpalić się na dobre. Dokładnie, tak jak osoba, której cała ta sprawa dotyczyła. Kiedy więc usadowiłem swoje cztery litery blisko grzejącego ciepła, zacząłem mocniej przyglądać się papierom oraz zdjęciom przekazanym przez Marcina.

Że też zwykła hodowczyni kwiatów w dziwnej chustce oraz kapeluszach różnej, zwariowanej maści mogła być piętą achillesową biznesmena z Warszawy? Cóż, apetyt rósł w miarę jedzenia. A ja byłem okropnie głodny jednego doznania. Zaspokojenia wewnętrznej ciekawości na temat słabego punktu mojego najlepszego przyjaciela, będącego także czymś niezwykle intrygującym z perspektywy mego męskiego oka.

Więcej...

Pociotka (II) - Nietypowe Historie

Skoro obiecałam to i słowa dotrzymam.

Pozdrawiam.

Wasza A.

***

Patrząc na szczupłą twarz umorusaną leśną warstwą gleby, próbowałem poukładać w głowie ostatnie tygodnie. Najpierw śmierć nastolatki, a teraz to? Jakim potworem trzeba było się stać, żeby chcieć zabić jedną, a zagrzebać żywcem drugą kobietę? Powoli brakowało mi argumentów, aby móc usprawiedliwiać Boga w całym tym morderczym precedensie. Świadomość bycia obojętnym wobec wszystkiego, co tutaj się działo, napawała mnie obrzydzeniem. A Ci ludzie, którzy nadal wierzyli, byli przecież stworzeni na jego podobieństwo. I to właśnie przerażało najbardziej. Odpowiedź na powyżej zadane samemu sobie pytanie, wzbudzała dreszcz. Wystarczyło być człowiekiem wierzącym w jakąś idee i zrobić krok w stronę bycia nazbyt pewnym siebie. Sprzeciwić się przeciwko podstawom ludzkiego zachowania. Wtedy stawałeś się potworem. Bogiem we własnej, grubej skórze.

Kiedy dziewczyna zemdlała od razu przystąpiłem do wykopywania ciała spod ziemi. Po karetkę zadzwoniłem, dopiero gdy wyciągnąłem ją i ułożyłem w pozycji bezpiecznej na boku. Oczywiście kazano mi opisać całą sytuację, poproszono o szczegółowy opis poszkodowanej oraz o wskazanie lokalizacji. No właśnie. I tutaj pojawił się problem. Jak wytłumaczyłbym się policji? Krążenie o trzeciej nad ranem w pobliżu miejsca morderstwa nastolatki było gwoździem do trumny dla mojego alibi. I nie to, że miałem sobie coś do zarzucenia, ale  byłem świadomy, że w Starym Wiśniczu to nie będzie miało żadnego znaczeniu w przypadku wydania mi wilczego biletu. Żadna z zaściankowych głów nie opowie się po mojej stronie, a co gorsza sprawa zostanie rozwiązana. Bo została już zakopana pod dywan, owszem. Jednak co lepszego jest od publicznej likwidacji jednostki, aby uspokoić tłumy? Nic. Morderca zapewne śmiałby się w głos, krzywdząc kolejną niewinną kobietę, a społeczeństwo nie miałoby czelności przyznać się do błędu, gdyby ten zaatakował ponownie. Z drugiej strony, mógłby już więcej tego nie zrobić aby się nie wychylać i ryzykować. Drogą logicznej dedukcji postanowiłem więc, że na razie nie ujawnię swojej dobroduszności. Będąc w letargu emocjonalnym rozłączyłem się i przeprosiłem za głupi żart, zwalając winę na wypity alkohol i szyderczy śmiech. Po tym jak najszybciej postanowiłem uratować jedynego świadka i ofiarę potwora  z Wiśnicza. 

Niecałe dwie godziny później nieopodal bocznej, kamienistej drogi wkładałem ciało nieprzytomnej kobiety na tylne siedzenie starego poloneza. Utwierdziłem się w przekonaniu, że to jedyne wyjście z sytuacji, bo wtedy myślałem o wszelkich możliwych wyjściach awaryjnych. Zwykły dobry uczynek, mógł poskutkować uzyskaniem informacji na temat oprawcy i pomóc mi w znalezieniu go. 

- Czarci...- niskie mruknięcie oraz delikatny zryw nóg jakby w obronie poskutkował powolnym wybudzaniem się mego nowego gościa. 

Opatrując poturbowane ciało, nie znalazłem żadnych śladów wskazujących na podpalenie. Tylko że w danych okolicznościach wcale nie winiłem jej za nazbyt wybujałą wyobraźnię. Nie mogłem odzwierciedlić sobie bycia żywcem. To wystarczyło, żebym uspokoił nerwy i jeszcze pewniej ostał przy wersji pomocy jej w sposób „indywidualny" bez konieczności zawiadamiania władz i zwoływania gapiów. Jednej rzeczy nie byłem pewny, przyznaję. Co będzie jeśli sama zechce od razu zgłosić się na komisariat? Wsypie mnie do kontenera z opadami tego zapchlonego miejsca? Otóż to. Nie mogłem wiedzieć napewno, a im bardziej zaczynała odzyskiwać świadomość, tym bardziej zaczynałem żałować swoich bohaterskich wyskoków.

- Jak...- gdy podszedłem bliżej z zamiarem ściągnięcia wilgotnego okładu z czoła, aby móc wymienić go na nowy, złapała za mą dłoń i swym spojrzeniem zajrzała do najgłębszych zakamarków duszy. - Ty! 

- Na miłość boską! - wyrwałem się spod wdzierającego się do łba jadowitego spojrzenia i zrobiłem przy tym dwa kroki w tył. Na nieszczęście stał za mną drewniany taboret, o którym w jednej sekundzie kompletnie zapomniałem. Ciało niczym posąg z całym impetem walnęło na drewniany parkiet, a przed finalnym spotkaniem z podłogą, twarz w gratisie stuknęła w drewnianą ościeżnicę drzwi. Ciepło w okolicach łuku brwiowego połączyło się z spływającą z niego po chwili czerwoną jak rubin krwią.

- Śmiertelnik! - nagle dostrzegłem na jej twarzy cień troski. Niczym wojowniczka wyskoczyła z łóżka i podbiegła do mnie. Kiedy ciepłe i delikatne dłonie złapały za jedną z mych drżących dłoni, jakby coś strzeliło w lędźwiach. Energia, o której nie miałem pojęcia. Dynamicznie podniosłem się na równe nogi, stanąwszy naprzeciw dużych, przejętych oczu. 

Przewyższałem ją o głowę, więc musiałem nieco nachylić się, by móc dojrzeć kilku szczegółów na kobiecej twarzy. Tęczówki były w dwóch różnych odcieniach zieleni. Prawe przypominało kolor morskiej wody, a lewe barwę rosnącej obok mojego domu, mięty. Zgrabny nos zadarty do góry posiadał na czubku kilka piegów. Blada cera zlewała się z odcieniem pełnych, małych ust. Zbielałe najpewniej od długotrwałego leżenia pod powierzchnią, wyglądały na wysuszone. Gęste, ciemne brwi marszczące się w danym momencie, pasowały kolorem do krótkich, rozczochranych włosów. Nawet w takiej sytuacji, mogłem obiektywnie stwierdzić, że jest atrakcyjna. O wiele jeśli można było tak określić, kogoś kto przeszedł przez piekło i dopiero wrócił do świata żywych. Kiedy dotyk zelżał z mojego przedramienia, poczułem zdrętwienie osadzające się w całym ciele. - Panie...

- Nie dobrze mi. - chwiejąc się na równych nogach, odmaszerowałem w stronę potrąconego taboretu i próbowałem go podnieść. Nachylając się, po raz kolejny straciłem równowagę. Ciało znów odmówiło posłuszeństwa i odleciało tym razem wprost na złamanie karku. Mocne szarpnięcie za tylną część koszuli uratowało mnie z opresji.

- Pan się zbytnio nie rozpędza! - kobiecy głos zza mego ciała powoli nawracał mnie do rzeczywistości. - Musi Pan przycupnąć na łożu. - jasne zielone oczy zjawiły się znów przede mną, a delikatna dłoń dotknęła polika. Sekundę później leżałem na łóżku, tam gdzie powinna była kobieta . Sam do końca nie wiedziałem, co do jasnej cholery, aktualnie się wokoło mnie dzieje.

- To jakiś koszmar jest chyba... - kiedy zimny okład powędrował na łuk brwiowy oraz szyję, duszności zniknęły. Bardzo szybko odzyskałem witalność i spostrzegłem, jak znaleziona w lesie ofiara, zaczyna modlić się, nachylona nad moim ciałem. Czy wariacji nie było końca? Czy do końca sfiksowałem? - Pani jest...

- Śpij! - delikatny pocałunek złożony na moje czoło był niczym gwóźdź do trumny. W żaden sposób racjonalny, czy też nie, nie dało się wytłumaczyć tego, co aktualnie miało miejsce.

Jakim cudem odleciałem? Jakim cudem nagle stałem się zmęczony, jak nigdy? Cóż. Na każdą pokręconą odpowiedź, przypada jedna wiedźma. O tym jeszcze wtedy nie wiedziałem.

***

Kilka rzeczy, które były dla mnie niezbyt godziwe z całym aktualnym statusem życia, sprowadzały się do leżącego na łożu mężczyzny. Nieco zamożnego, sądząc można było po odzieniu oraz okolicznych izbach, a także zawartych w nich drobiazgach.

Jak wytłumaczyć miałam sobie to w sposób rzekomo tradycyjny? Że niby chochli dół sprowadził mnie na powrót do tego zalążka ludzkiego brudu i ubóstwa? I niby jakim cudem wymarzyłam sobie akurat taki sposób, by do niego powrócić? Wiele nieścisłości panowało w mym zmęczonym i jednocześnie zdruzgotanym wnętrzu. Kiedy więc dostrzegłam odbicie niczym na rzece, które w jednym kształcie wisiało na ścianie, przeraziłam się. Wiedziałam, że diabeł maczał swe krępawe dłonie w ludzkim padole, ale żeby aż tak swawolnie?

Podchodząc do niego, patrzyłam wprost na siebie. Niczym zaczajona lwica, broniąca resztek godności. Gdy więc ujrzałam, coś czego nie powinnam była, krzyk wyrwał się z gardła niczym strzała z łuku. Dudniące kroki złączyły się z nim, a już po kilku chwilach obok mnie stał właściciel izby, w której się znajdowałam.

- Pani...co się stało...- oczy zawiesiły się wokół pięknie wyrzeźbionego torsu oraz ramion. Nagość męskiego osobnika wcześniej napawałaby mnie jedynie odrazą, ale także  i to wrodzony magnetyzm  musiał zniszczyć w zalążkach. Lecząc go, nie zająknęłam się, by zważyć na nie sponiewieranie jego łachmanów. Dopiero przy okazaniu się mej osobie w świetle słońca, zrozumiałam, że pozwoliłam sobie na zbyt wiele.

- Jaźń...- ciemne oczy wlepiały się we mnie zszokowane, a lico wręcz kipiało od ciekawości. - Pan...

- Nazywam się Jan Barnacki. Janek dla przyjaciół. Znalazłem Panią przy starej chacie należącej do trzymania zapasów dla leśnych zwierząt...- jego słowa nie rozwiały żadnej kłębiącej się zagwozdki w mych myślach.

- Dwu tysięczny dwudziesty...- powróciły słowa z nocy, gdy ktoś wybudził mnie ze snu. - Ty! Tyś mnie porwał z czarci wnętrza zawieszenia! Jakim prawem wzbudzasz...- kiedy uniosłam do góry dłoń, ujrzałam na niej krew. Przerażona zamilkłam i zaczęłam zataczać kręgi wokół małego drewnianego przedmiotu, stojącego nieopodal innej miękkiej rzeczy przypominającej fortepian wypchany łożem.

- Może się Pani odświeżyć, zaraz zadzwonię po doktora...medyka...- wtedy głosy znów zaczęły mieszać się w głowie, by po chwili skumulować w sobie obrazy męczeństwa, któremu poddano mnie przed śmiercią. Medycy. Pierdoleni bladysynowie.

- Zawrzyj się. - warknęłam mocno i zamknęłam oczy, odchodząc w stronę wyjścia.

- Nie może Pani w takim stanie...- wściekłość uderzyła w tył potylicy, gdy stanęłam na środku polany. Mojej polany. Mojej własności. Otoczonej przebrzydłym, metalowym prętem wokół.

- Co...co żeś zrobił z moją....- upadłam na kolana i wsłuchałam się w szum wiatru, który szeptał w mą duszę. Słowa "krew za krew" przepełniły ją od wewnątrz. - Dwu tysięczny dwudziesty...- zmęczona szumem dudniącym w środku ciała, spojrzałam przez ramię w stronę towarzyszącego mi mężczyzny i rzuciłam. - Daj mi ostrze...

- Spokojnie...- stąpając w moją stronę z uniesionymi do góry rękoma, wzbudził we mnie wielką wściekłość.

- Ostrze do hyrtonów pierdolonych! - kumulująca się moc postawiła me ciało do pionu. Ominąwszy go, wpadłam do izby jadalnej i zaczęłam szukać czegoś na wzór ostrej broni.

- Musi się Pani uspokoić! - coraz żwawiej poczynał sobie w mojej obecności.

- Śmiertelnicy, jak ja was...- nagłe olśnienie kazało podejść mi do kawałka rzeki wiszącej na ściance izby. Jednym uderzeniem zbiłam je, jak podpowiadał mi głos w głowie. Rozłożyłam więc je na części i powzięłam największy kawałek, którego koniec przypominał ostrze.

- Co Pani robi! - dorwał się do mnie czart przebrzydły w ciele boga i próbował wyrwać ostrze z dłoni. Jednym zetknięciem mych kłów z jego racicą, wygrałam batalię. Zręcznie nakreśliłam na prawej dłoni krwawą ścieżkę, wbijając szczyt kawałka przeźroczystej rzeki w skórę.

I wróciłam do chwili, w której pełnia wzeszła nad mym licem.

Niewiele rzeczy w mym życiu było spójnych i poukładanych. Nawet podczas bliższego poznania Mileny, wiedziałem, że naszą relację należy zakopać kilka metrów pod ziemią, jak na ironię. I tylko tak. Patrząc na ofiarę i jej aktualny stan psychiczny sprowadzający się do samookaleczenia, próbowałem wyobrazić sobie, co musiała czuć Milena. Jak musiała się bronić. Jak musiała się bać. Jak musiała mnie w momencie śmierci mocno mnie nienawidzić.

Wracając myślami do tego popołudnia, miałem przed oczami jej twarz.

- Myślisz, że dostanę się na studia? - popatrzyła na mnie oczami, których czerń sprawiała, że przypominały mi piekło, jakie przeszedł Dante, opisują słodką Beatrycze w Boskiej Komedii. Bałem się, że nie będę mógł opanować swojego zachwytu nad nią i przekroczymy dawno ustalone obustronnie granice. Te jednak powoli zamieniały się w zakazy, które mocno chciałem złamać.

- Myślę, że powinnaś jeszcze raz powtórzyć wzory matematyczne i zastanowić się nad rozszerzoną maturą. Tyle z moich porad. - kiedy oderwała wzrok ode mnie i głośno westchnęła, poczułem mocny zapach perfum. Z każdym jej ruchem, próbowałem opanować obrazy w głowie. Ile ich było? Miłość nie miała żadnego skróconego wzoru. Wystarczył jeden gest i traciłeś logiczne podejście. Przy Milenie zdecydowanie osiągałem apogeum strat tyczących się myślenia racjonalnego.

- Za dwa tygodnie studniówka. - delikatne dłonie zaczęły drżeć. Kiedy położyła je na zamkniętym podręczniku i znów zwróciła się w moją stronę, poczułem jak zdenerwowanie sięga zenitu. - Bartek ma zostać moją parą.

Po kilkunastu sekundowej ciszy oraz opanowaniu agresji, jaka wzbudzała się w całym ciele, odchrząknąłem zdenerwowanie i spojrzałem na nią obojętnie.

- Świetnie. Bartosz to bardzo dobry chłopak. Mądry i nie sprawia problemów...- w sekundzie przerwała mi w wystąpieniu.

- Pytał czy jestem dziewicą. - dopiero teraz zrozumiałem, gdzie ukryte jest sedno tej rozmowy. - Odpowiedziałam, że tak. Jest bardzo szczęśliwy, że będzie mógł odpakować prezent.

- Zamknij się. - palec wskazujący powędrował do góry. - Zamilcz. - porażony, jakby piorunem, poderwałem się z krzesła i odszedłem w stronę okna. Naładowane wściekłością palce schowałem w kieszeniach i tak mocno zacisnąłem je do środka, że paznokcie wyrzeźbiły w wnętrzu małe półksiężyce. Po niecałej minucie odważyłem się zapytać. - Zamierzasz się z nim pieprzyć?

- A co mi zostało? - uwielbiała mnie drażnić. Wiedziała, jak działa mój mechanizm obronny. Nie była cukrową laleczką, jak większość jej pustych koleżanek. Odizolowana od grupy, będąca mimo wszystko nadal jej częścią, emanowała ogromną dojrzałością, jak i niewinnością. Milena wyróżniała się z tłumu. I jak widać, nie tylko ja to zauważyłem.

- Mogę udzielić Ci kilku wskazówek...- nie spostrzegłem się, w którym momencie wstała i podeszła do mnie od tyłu. Następnie można było usłyszeć tylko dźwięk uderzenia jej śródręcza o moją twarz.

- Jesteś pieprzonym tchórzem. - rozchylone, dygoczące wargi od emocji zapraszały do pocałunków. Może dlatego nie wytrzymałem? Kumulacja energii zdawała się być jedynie wypadkową wszystkiego, co dotychczasowo trzymaliśmy w sobie.

Smak jej ust był tak słodki, że zamroczył mnie na jedną mini sekundę. Dynamiczność wzięła górę niecałe kilka chwil później. Mocno szarpnąłem za jej zapiętą pod samą szyję białą koszulę. Guziki rozsypały się niczym cukierki na podłogę. Usta przywarły do siebie jeszcze mocniej, a ciała ocierały się o siebie z większym temperamentem niż mógłbym sądzić.

- Kurwa...- szepnęła, odrywając się ode mnie na sekundę i zajęła się rozwaloną częścią garderoby zniszczoną przez me dłonie. Ściągając ją z ramion, odsłoniła nagi biust. Nie czekałem na pozwolenie, ale skorzystałem z tego, że skrępowane ręce powędrowały do tyłu. Język zatoczył kilka rund wokół sterczących sutków. Biust w średnim rozmiarze był spełnieniem wszelkich fantazji. Była nawet lepsza od uniesień, które plątały się na poczekaniu pomiędzy masturbacją, a przygodnym seksem z innymi kobietami. Tak, nie byłem święty. Ona? Czekała na mnie. I wcale nie traktowałem jej jak swojej własności. Nie oczekiwałem tego. Chciałem? Rżnąłem nie jedną panienkę, ale nigdy nie towarzyszyły mi takie uczucia. Przy niej porównywalne do tych jakie odczuwać można było przy wygranie miliona w totka.

- Zdejmij je. - szepnąłem do ucha, a następnie wgryzłem się w szyje. Odchyliła głowę i mocniej oparła się o parapet. Gotowy do skoku na głęboką wodę, dłonie przesunąłem w stronę najwrażliwszego miejsca. Jednym ruchem  rozpiąłem guzik, rozsunąłem zamek i ściągnąłem jeansowe spodnie w dół. Koronkowa, biała bielizna nie była przypadkowa. Im dalej rozumiałem, jak bardzo zaplanowała sobie rzucenie mnie w pierdolone sidła, tym szybciej chciałem znaleźć w jej wnętrzu.

Dzwonek telefonu wybił nas z tropu. Od razu odskoczyła ode mnie i podbiegła do stolika, na którym leżała jej komórka. Kiedy z drugiej strony słuchawki dobiegł głos matki, przerażona i zmieszana oddaliła się w kierunku tylnej werandy i zniknęła za jej szklanymi drzwiami. Nieubrana ze spuchniętą od moich pocałunków buzią, wyglądała najlepszy akt w sztuce.

Wkurwiony i napalony do granic możliwości, pozbierałem porozrzucane po pokoju ubrania i rzuciłem nimi w róg kanapy. Dyszący i spocony powędrowałem do łazienki aby móc się odrobinę uspokoić. Na dosłownie dwie minuty wskoczyłem pod zimny prysznic i z sterczącym wzwodem czekałem na jej przybycie. Nie mogła nie usłyszeć zardzewiałych rur, które z całą siłą pracowały całym domem. W takiej jednak chwili byłem im wdzięczny. Z łatwością mogła mnie znaleźć. Jednak kilka minut przerodziło się w kwadrans. Po tym czasie niezwłocznie wyskoczyłem spod strumieni lodowatej wody i powędrowałem do salonu. Szybko zorientowałem się, że uciekła, a jedyne co miałem w głowie to jej słowa pod tytułem "jesteś pieprzonym tchórzem".

Czy żałowałem? Jedynie tego, co stało się później. Dokładnie dwadzieścia cztery godziny później. Podczas jej balu, a mojej popijawy u przyjaciela u którego wylewałem smutki z powodu jej zachowania i pozostawienia mnie w punkcie bez wyjścia. Nienawidziłem siebie za pokochanie tej gówniary. Mojej słodkiej Mileny. Mojej banicji w każdym tego słowa znaczeniu. Z dala od Wiśnicza i tych pieprzonych ludzi zapewne mogłoby się nam udać. Tyle, że to miasto zabijało każdą iskrę nadziei. Nawet tą, dzięki której mogłeś oddychać. I to też zrobiło. Zabrało ją.

Więcej...

Pociotka (I) - Nietypowe Historie + Informacje

Witam.

Dużo się działo i dużo się zmienia.
Blog zaczyna od dziś na siebie zarabiać, co oznacza, że stało się to co stać się musiało.
Pisanie wtargnęło również do mego życia zawodowego pełną gębą. Dosłownie.
Na pokatne.pl wylądowała pierwsza część Pociotki.
Czas żeby dotarła i tutaj z okładką mojej roboty.

Tak, jak wyżej...zaczynam wracać na stare i nowe śmieci.
Jeszcze wiele niespodzianek przed moimi czytelnikami, ale jak i przede mną...

Pozdrawiam cieplutko z domowej kwarantanny.

PS: Będąc na bieżąco z blogiem dosięgnięcie nowych części wcześniej niż na pokatnych.

Taki mały bonus.

***

W całej Europie ponad 60 tysięcy kobiet i mężczyzn padło ofiarą polowań na czarownice. W Polsce – która w świadomości wielu uchodzi za państwo bez stosów – płonęły one także. Polskie stosy zapłonęły około 7 tysięcy razy.

*

Wiecie, co najgorszego jest w opuszczaniu ludzkiego padołu?

Nie jest to skurcz pośmiertny, ani też swąd spalonej skóry unoszący się do twych nozdrzy, który powoduje odruch wymiotny podczas całej egzekucji. Nawet robactwo, które pokrywa twe kości, a raczej ich resztki z pozostawionego wcześniej rytuału. Najgorsze jest skandowanie.

Skandowanie tłumów, które przyszły obejrzeć czyjeś cierpienie. Krzyk bladysynów którzy jeszcze jakiś czas temu uśmiechali się w twoją stronę, próbując grać umiłowanych, ale tylko przed ich bożkami. Skowyt jebanych hyrtonów, zaprzęgających się do oceny względem kogoś, gdzie ich sumienia dalekie są od niebiańskich, krystalicznie czystych.

Tak. Umarłam. I wcale nie było mi z tego powodu wszystko jedno. Ba. Mogę wprost rzec, że byłam, jak wy to w nowoczesnym nurcie mówicie, naprawdę "wkurwiona". Jak wkurwiona Kleopatra, którą ukąsiła podsunięta przez zdradzieckie dłonie żmija. Jak wkurwiona żona, która nakrywa swojego lubego na chędożeniu sąsiadki, która przyszła po ziółka. Tak proszę państwa. Nic bardziej mylnego.

I po co przyszło mi tu znów wrócić? Aby skończyć w ten sam sposób? Dodatkowo te niezbyt oryginalne obelgi wręcz napawały mnie niechęcią do współczesności. Zamiast dumnego nazewnictwa, chociażby słodka pociota, tutaj zwykła „szmata” i „demonica". No naprawdę, pozazdrościć śmiertelnikom konwencji twórczej. Nie ma co.

I widzicie! Śmierć ostała się w mych myślach bardziej przy biadoleniu marchów, niżeli przy samej istocie tego zajścia. Dlaczego? Pędzę z tłumaczeniem, ale najpierw... wróćmy do początku...

Śmierć młodej kobiety w tak okrutnych okolicznościach była prawdziwą klęską Starego Wiśnicza. Sąsiedzi nadal zastanawiali się nad swoim udziałem w tych zdarzeniach, a raczej nad jego brakiem. Jak mogli pomóc? W jaki sposób dane było im ustrzec Milenę od tak niegodziwego aktu? Cóż, wszyscy powoli traciliśmy zmysły.

Proboszcz, wypiwszy kolejną butelkę mszalnego wina, klęczał przed ołtarzem, gdzie zmartwiony Jezus spoglądał na niego z dezaprobatą. Skąd wiedziałem? Bo tam byłem. W momencie, gdy jego spasione dupsko wgramoliło się dzięki mojej pomocy na dwuosobowe łoże sypialniane, a także, gdy o mały włos nie rozwaliło całej oprawy florystycznej obok ołtarza.

Niby pachoł czy tam zwykły chłopak z Wiśnicza, a dane było mi ujrzeć różne oblicza tej z pozoru zwyczajnej okolicy. Może dlatego wszystko nie miało sensu? Ta dziewczyna nie była typem imprezowiczki, których u nas Ci było pod dostatkiem. I choć w większości rodzice pragnęli, aby ich pociechy szybko odhaczyły ożenek, a następnie wyszły z domu, tutaj nie było o tym mowy.

Milena miała siedemnaście lat. Piękne blond włosy, jasnoniebieskie tęczówki oczu oraz ogromny zapał do nauki, jeśli chodzi o przedmioty ścisłe. Skąd...a tak...ponieważ byłem jej korepetytorem. Dlatego też z pierwszej ręki wiem, że nigdy w życiu nie zapuściłaby się w ciemne okolice lasku oddalonego od jej domu ponad dziesięć kilometrów, bez jakiegokolwiek namysłu. Nigdy nie pozwoliłaby sobie też na ucieczkę. Nawet w przypadku młodzieńczego buntu, którego początki można było u niej zaobserwować, to i tak to nie trzymało się kupy.

Zrozpaczeni rodzice próbowali coś ustalić. Na przykład to, kogo młoda kobieta, przed którą życie stało otworem i to dosłownie w każdej dziedzinie życia, mogła pokochać tak mocno, by zrezygnować z własnego bezpieczeństwa. Nikt nie wiedział. Nawet ja. Nawet pachoł, który wysłuchał i wiedział praktycznie wszystko o każdym mieszkańcu tego zasranego kawałka ziemi. Kompletna pustka.

Nabożeństwo, które odbyło się zaraz po bardzo dokładnych oględzinach miejsca zbrodni i zakopaniu sprawy pod dywan, wyglądało i brzmiało niczym występ kabaretowy. Bo niby co miał powiedzieć duchowny? „Przepraszam za zło nagromadzone w naszej parafii?". Każdy z nas był winny. I to nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Nauczeni, że kobieta jest czyjąś własnością, sprofanowaliśmy jej ciało i duszę pozwalając, aby coś takiego ją dotknęło. Aż tyle.

Rodzice patrzyli na bladą twarz córki, gdzie fioletowe poliki oszpecały szwy ciągnące się, aż do kącików warg, a te nie tylko ich napawały zniesmaczeniem oraz bólem. Bestia żyjąca gdzieś wśród nas nie zachowała żadnych skrupułów, rozcinając je tępym narzędziem, naznaczając tym samym poziom okrucieństwa. Połamane żebra, zmiażdżona lewa stopa oraz wyrwany język. Tak. To nie było morderstwo. To była windykacja człowieczeństwa i Bóg mi świadkiem, że zasługiwała ona na gorsze potępienie od samego zesłania do piekła czy ludzki osąd.

- Wstańmy kochani. - ksiądz kiwnięciem głowy rozkazał ministrantom, aby zamknęli trumnę z ciałem, na co matka zareagowała atakiem histerii. Nie patrząc więc na konsekwencje działań, nawet jeśli miałem za to przypłacić linczem społeczeństwa, złapałem ją w swe objęcia i odciągnąłem od drewnianego sarkofagu. O jakim linczu mówię? Ludzie nie mieli sumienia nawet dla obiektywnie dobrych czynów. Nie po tym, co się stało. Zapewne w ich głowach właśnie rodziła się myśl, „a może pociesza ją, bo jest winien?". Byłem tego świadomy i to bardzo. W końcu byłem jej nauczycielem. W ich oczach starszym i dobrze zbudowanym mężczyzną, któremu fantazje pokręciły się z jawą, a seks wyrwał hamulce. Wyobraziłem sobie te rozmowy, dudniące o otwarte okna i parapety domów podczas niedzielnego obiadu.

Tyle że dla ich nieszczęścia miałem alibi i dobre serce. Gdyby nie to zapewne już dawno posadzono, by mnie do ciemnej celi czy wydano samosąd w postaci publicznej egzekucji. Człowiek w danym momencie jeszcze nie potrafił sobie wyobrazić, co zwykła przejażdżka do rodziców oraz picie wódki z najlepszym przyjacielem, mogło mu wynagrodzić. W jaki sposób oszczędzić.

Z drugiej strony to właśnie wtedy, przy kolejnych łykach gorzkiego płynu i podczas opowiadania sprośnych żartów, zachwiano równowagę człowieczeństwa.

Kiedy więc wróciłem do domu i dowiedziałem się o tragedii, odebrało mi mowę. Potem wstałem z krzesła i milczący spojrzałem w stronę zmartwionego Szymka, rówieśnika Mileny, który przekazał mi ohydne wieści. Następnie wybiegłem z domu na taras. Krzyk wydzierający się na zewnątrz był niczym rozrywający powietrze na pół, świst. Wycie samotnika, który jeszcze bardziej został pozostawiony samemu sobie.

Czy ją kochałem? Jak szaleniec. Aż tak mocno, aby zabić? Owszem, ale tylko tego, kto próbowałby ją skrzywdzić.

***

Dreszcze oplatające ciało nie były niczym nadzwyczajnym. Dunder zazwyczaj nie pałał miłością do ludzkiego ciepła, więc jakim cudem moja mogiła mogła być ogrzana przez ognie piekielne? Zresztą, ognia to ja już się najadłam przed odejściem ku wrotom Świętego Piotra.

Niczym smok przepełniona wonią siarki, co sekundę zmierzałam w ich stronę, by później spaść i obudzić się w ciemnościach. Powtarzająca się katorga zanudziła mą wyobraźnię, na tyle, że chciałam spróbować ją jakoś podreperować. Ale ta nawet przy delikatnym szarpnięciu magii nie chciała zmienić obrazu.

Gdy podmuch wiatru zaczął wiać z potrójną siłą, tylko czekałam na kolejną wizję schodków do nieba, po których muszę wejść i spaść. Jednakże w chwili ostatniej fali wiatru, coś uległo zmianie. Jakby siła czystsza niż świeże powietrze w ogrodach różanych czy lesie nieopodal mego domu, zgarnęła me kończyny i porwała je w drugą stronę. Z dala od światła rozchodzącego się w stronę niebios.

Jeden świst wokół mych uszu niczym gędźba aniołów oraz huk łamanej gałęzi drzewa obudził mą duszę. I stało się.

Łeb z okruchami ściółki ziemnej wyłonił się z wnętrza zimnej otchłani.

- Aaaaa! - jakby ryk nienawiści połączony z radością wyrwał się z mych płuc.

Unieruchomione kończyny, nadal stwardniałe spoczywały pod powierzchnią. Niczym tańczenie Cenara próbowałam wydostać je na zewnątrz. Dopiero po jakimś czasie spostrzegłam się, iż ciemność panująca wokoło nie wygląda zbyt przyjaźnie. Mocniej więc zaczęłam wierzgać swymi kopytkami oraz szorować pazurami, ale niestety nie przyniosło to upragnionych rezultatów. I na co mi to było? Bawić się magią podczas swego śmiertelnego snu?

Próbując kolejny raz z całych sił podciągnąć się do góry, zauważyłam to samo światełko, które próbowało dopaść mnie i zrzucić w czeluść. Zrozumiałam wtedy, że wcale się nie obudziłam, a jedynie podświadomość zawładnęła mą jaźnią.

Zrezygnowana zamknęłam oczy i wzięłam głęboki wdech, gdy nad mą głową usłyszałam męski jazgotliwy pogłos.

- Jezu! Halo? - kiedy kobyla stopa jegomościa uderzyła w moje lico, o mały włos nie wpadłam w białość! Barbarzyńca z tego diabła, nie ma co! Jakim cudem pozwolił na katusze w tak realnej formie?!

- Powyrywam Ci sierść psie! Dotknij mnie jeszcze raz! - i wtedy światło zbliżyło się do mnie niebezpiecznie, a następnie skierowało swój promień na obcą twarz.

I dojrzałam oczu w kolorze nocnego nieba. Jakby samego czarta wysłano, aby mnie pokusił na wodzenie i ukarał po raz kolejny! Krzyknęłam więc z całych sił, jakie tylko we mnie się tliły.

- Nie dosięgniesz mnie! I tak jestem trupem! Nie boisz się mego spalonego ciała?!

- Ktoś Panią podpalił i zakopał? - niczym porażony piorunem, nachylił się po raz kolejny i dokładniej na mnie spojrzał. - Zaraz wezwę pomoc, dobrze? Zadzwonię i...- nagle zmysły zaczęły wracać.

Język zaczął mieszać się w głowie. Słowa rozpłynęły się niczym kra na zimnym morzu, a ja sama odzyskałam świadomość.

- Który mamy dzień! - warknęłam, gdy towarzysz zaczął stukać palcem w jasność odbijającą się od jego dłoni. - Dzień do czarta!

- Siódmy czerwca. - kiedy nachylił się nade mną i jedną dłonią zaczął odkopywać ziemię znad zdrętwiałych kończyn, znów krzyknęłam. Jasność przeniosła się w okolice jego ucha.

- Rok?! - zniecierpliwiona czekałam na moment uwolnienia spod ciężaru kamieni, ściółki oraz zwierząt ziemi, plądrujących nadal me kostki.

- Dwa tysiące dwudziesty - odpowiedział, głośno dysząc. Po chwili i mnie zamroczyła ciemność. Jednak nie taka jak na zewnątrz. Była przytulna, miękka i lekko podniecająca. Zapraszająca do odpoczynku, któremu od razu się poddałam.

Więcej...

Piernik i Wiatrak (IV)

Zaczynając od początku...

Zapraszam.

Wasza A.

***

Czując lekkie zakłopotanie, patrzyłam w najcudowniejsze oczy jakie dane było mi spotkać w przeciągu kilku ostatnich miesięcy. Sebastian z bujną, rozczochraną czupryną, wyglądem przypominał Hugh Jackmana, a raczej tego nieokiełznanego bohatera z serii filmów o postaci z X-Menów. Sto osiemdziesiąt dwa centymetry wzrostu przepełnione pozytywną energią i idealnym uzębieniem, wgapiały się we mnie z zaskoczeniem. I choć z dumą mówiłam o nim "przyjaciel", wewnętrznie czułam drżenie każdego z mięśni, gdy tylko pojawiał się obok. Sebastian. Niczym grecki heros przybywał mi na ratunek i wyciągał z opresji. Nawet jeśli nie brały w tym udziału żadne krwawe wydarzenia, a jedynie pączki z czekoladą...cóż, nadawał się.

 — Jestem z Ciebie okropnie dumny.  — pokręcił głową i musnął łyżeczką o dolną wargę ust. Za każdym razem gdy jadł swój ulubiony, truskawkowy sorbet zawsze dopisywał mu humor. Po części chciałam, aby i na mój widok tak się oblizywał, ale wiedziałam że do takich chwil mogłam szukać w dalekiej przyszłości.

 — Okropnie i dumny w jednym zdaniu...jesteś naprawdę sympatyczny.  — prychnęłam pod nosem i na moment odwiesiłam się z transu zachwycenia. Skupiając spojrzenie na zegarku dyndającym za jego ramieniem, przykułam uwagę męskiego oka na tyle, iż odwrócił się i również na niego spojrzał. 

 — Śpieszno Ci gdzieś?  — gdy czekoladowe oczy popatrzyły na mnie podejrzliwie, na twarz wlał się rumieniec. Randka, na którą miałam iść nie była spełnieniem marzeń. Wręcz przeciwnie, aby zabić swe sercowe ataki paniki w związku z brakiem zainteresowania ze strony Sebastiana, próbowałam przełamywać stereotyp starej panny z kotem. 

 — Mam spotkanie z tym nowym grafikiem, który chciał pożyczyć ode mnie kilka... — tłumacząc mu się, zaczynałam gdakać niczym idąca na rzeź kura. Kiedy ugryzłam język i w połowie wyjaśnień przerwałam, jego oczy wydały się zmienić barwę. Stały się o wiele ciemniejsze i przy tym bardziej wyraziste.

 — Randka.  — zabrzmiało to jak recytowany wyrok na sali sądowej. 

 — Lody możemy dokończyć jutro. Mam wolny wieczór i... — nagle mocniej poprawił  się na krześle, a następnie zaczął mruczeć coś pod nosem. Pierwszy raz zobaczyłam, jak się denerwuje. To uczucie znałam z autopsji więc nie mogło być pomyłki. I to dodatkowe cmoknięcie pod nosem jako gratis? Coś tu nie grało.

— Ale jestem naiwny.   — ostry ton oraz chłodne spojrzenie jakim mnie obdarował, spowodowały iż zlękłam się dalszej części monologu. 

 — Nie bardzo rozumiem... — zazdrość w stosunku do mnie, nie miała prawa bytu. Na pewno nie, biorąc pod uwagę kilka ostatnich randek. W końcu nie pierwszy raz umówiłam się z kimś poza jego jurysdykcją.

— Twoje urodziny, matołku.  — wydusił z siebie prosty komunikat, a sekundę później wręczył mi kopertę owiniętą złotą wstążką. — Nie sądziłem, że będziesz chciała je uczcić, ale pozbywać się mnie...— w tamtym momencie chciałam zapaść się pod ziemię.

— Sebastian...— rozczulona wyłącznie przyjacielską troską, pozbierałam swe serducho do kupy i szybko złapałam za komórkę. — Tak. Jadę. — odpowiedziałam pewna siebie, aby po chwili znów wrócić na ziemię. Przestałam zachowywać się, jak zakochana gówniara i zdobyłam się na odwagę, by postawić mu ultimatum. — Teraz muszę lecieć, ale mam pomysł.

— Zamówiłem stolik dla całej ekipy na ósmą w Kabarecie. To twoje urodziny... — gdy wstałam, złapał za mą dłoń i nie puścił jej, aż do momentu uzyskania pozytywnej odpowiedzi.

— Jeśli chcesz abym je świętowała, zgodzisz się na randkę. — czułam, jak dłonie zaczynają się pocić, a włosy na rękach stają dęba.

— Randka? Przecież rozmawialiśmy o tym, Hania. Ola nie jest w moim typie. — zwariowana projektantka ogrodów była dla niego całkiem dobrą partią. Tyle, że on odprawił ją do domu z kwitkiem. I to nie jeden, a kilkanaście razy. 

Z biegiem czasu Aleksandra stawała się jednak jeszcze bardziej natarczywa i wcale nie zamierzała rezygnować. Na czas, w którym dane było mi ją poznać, była niezłym uparciuchem. I choć mocno zaprzyjaźniłyśmy ze względu na wspólny krąg znajomych oraz  podobny sposób spędzania czasu, liczyłam iż odpuści sobie Sebastiana. Przynajmniej zostawi w spokoju miejsce obok niego. Ponieważ gdy tylko zjawialiśmy się na wspólnych imprezach, nie było mowy o innym scenariuszu. Tam gdzie i on, była i ona. A ja? Tylko czasami chciałam wypić z nim kieliszek wódki i pocałować w idealne usta. Niestety los nie był łaskawy, a Sebastian nie postrzegał mnie za partię do wzięcia. Przynajmniej nie do jego serca czy nawet łóżka.

— Nie ważne. — wzruszyłam ramionami aby szybko zmyć z siebie jakiekolwiek podejrzenia i zagryzłam dolną wargę. — Muszę...— spojrzałam na zegarek. — Muszę lecieć! — ucałowałam opalony policzek i szybko zniknęłam z pola widzenia, machając do niego na pożegnanie, jakby kopnął mnie prąd.

Po całym zajściu niczym wariatka podbiegłam do jednej z taksówek stojących po drugiej stronie ulicy. Gdy znalazłam się w środku, zamknęłam oczy i głośno przełknęłam ślinę.

— Do szpitala? — kierowca wychylił się nieco i spojrzał w tylne lusterko aby móc uchwycić mą twarz.

— Jeszcze nie. — analizowanie zdarzeń sprzed kilkunastu sekund musiało poczekać, aż do wolnego po pracy popołudnia. — Na Bracką.

— Się robi. Ale czy...na pewno wszystko w porządku? — zapach jego skóry pozostający na mych ustach sprawił, że serce znalazło się bliżej gardła, a nogi zadrżały z podniecenia. 

— Jak najbardziej. — wyrecytowałam niczym nastolatka w filmach o wielkiej miłości. Z rozmarzeniem w głosie oraz maleńką iskrą nadziei w serduchu. 

— Miło was widzieć, kochani. — prawa ręka szefowej, która skrupulatnie zanudzała nas wielkimi przemówieniami, wyglądała na mocno podekscytowaną. Irena Belger nie zawsze bowiem się uśmiechała. Ba! Rzadko zdarzało jej się nawet udać zadowoloną, jeśli chodziło o wsparcie naszego zespołu, a niestety wbrew samej sobie, robić to musiała.

Odkąd pamiętam w firmie Nova Art chodziło o prestiż i mocną pozycję. Jeśli nie miało się talentu, nie można było zagrzać w niej miejsca. I nie pomagały tutaj nawet znajomości rodziców, ubiegających się o staż dla swoich rozkapryszonych dzieci. W Novej albo się tworzyło, albo kończyło na ostatnim miejscu łańcucha pokarmowego. Czytajcie, krótkie e-mailowe podziękowanie wiceprezes oraz uiszczone w jego załączniku wypowiedzenie.

Co, do charakterystyki głowy pożerającej wypalonych z kreatywności architektów, niewiele wiedzieliśmy. Wielka, wszech nieobecna szefowa firmy projektującej największe sieci hoteli, jak zawsze wyręczała się znienawidzoną przez nas asystentką.  I mimo wzajemnej niechęci jaka zrodziła się między pupilem przełożonego, a nami, musieliśmy zdusić swe uczucia w zarodku. Nawet w momentach krytycznych, które zapowiadały grzmoty z piorunami idące w stronę zespołu projektantów wnętrz, w tym mnie. Irena miała nas na celowniku od samego początku współpracy.

— Nawiązując do pewnych pogłosek rozchodzących się wokół was, chciałam rozwiać wszelkie wątpliwości. Tak, Nova Art nawiązała porozumienie z najbardziej prestiżową firmą marketingową w środkowej Europie. 

Nieprzejęta spoglądałam na swoje nowo kupione ciżemki, które w nienaturalnym świetle straciły złoty odcień. Zielona, asymetryczna spódnica jaką do nich dobrałam, idealnie wkomponowała się w wystrój biura. Dopiero, gdy wzrok zahaczył o najnowsze fotele jakimi urządzono sale konferencyjną, przeklęłam się w duchu. Jak bardzo przesiąkłam tym miejscem, aby dobierać swą garderobą pod jego styl? Zbyt mocno.

Ale taka też była okrutna rzeczywistość. Jak wspomniałam, w danej firmie nie było miejsca dla miękkich graczy. Zabieranie pracy do domu i kilkadziesiąt pudełek czekoladowych ciastek podczas bezsennych nocy w firmie nie poszło na marne. Oprócz maleńkich zmian w rozmiarze biustonosza oraz bielizny, nadeszły również te ogromne, tyczące się mej ugruntowanej przyszłości.

Szefowa doceniła starania i uczyniła mnie liderem nowego zespołu. Stworzony na początku tego roku dopiero raczkował w większych projektach. Ale ponieważ w tej firmie wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik, postarała się również o dobranie mi najlepszych współpracowników, których ona w swym e-mailach nazywała "podwładnymi". Mogłam byś spokojna o świetne rezeultaty.

— Za moment wypłynie jej botoks od uśmiechania się. — Aleksandra stojąca w swej koronkowej, czerwonej sukience którą dopasowała do dzisiejszych oprawek okularów, ziewnęła ostentacyjnie. 

— Ciekawe, co wymyśliła nasza ulubienica. — Alan delikatnie szturchnął łokciem w bok Olki i parsknął pod nosem.

Irena nie zwracając uwagi na rosnącą falę szeptów, w końcu wykrztusiła z siebie najważniejszą informację.

— Nova Art nawiązała również jeszcze jedną współpracę. Pragnę przedstawić państwu nowego wspólnika w projekcie sieci hotelu Glis'a, firmę Majestic i szefa zespołu, Pana Pawła Wilka.

Poczułam się, jakby stu kilowy młot pneumatyczny uderzył w moją klatkę piersiową. Przerażona podniosłam wzrok z swojego nowo zakupionego obuwia i od razu przerzuciłam go na wysokiego, dumnie uśmiechającego się trzydziestolatka w drogim garniturze. Stojący przed wielbiącym go damskim tłumem, musiał czuć się niczym ryba w wodzie. Bo wygląd i charyzma wcale nie osłabła na przestrzeni lat - jeśli chodziło o ten konkretny przypadek. Kutas, jak widać miał szczęście praktycznie we wszystkim. 

Nie dotknął go nawet kryzys męskiego łysienia czy efekt nadprogramowego tycia przez wzgląd na zanikające z wiekiem chęci do życia. Szybko jednak przypomniałam sobie o jego zasobnym portfelu i reprezentatywnej rodzince. Jak mogłam przypuszczać, że pozwolą na przepoczwarzenie się w pierwszego potwora z rodu Wilków, którego oblicze od zawsze zgrabnie ukrywane było w środku?

Dumne ego oraz natychmiastowa reakcja obronna spowodowały atak agresji. Niczym żołnierz przepchnęłam swe ciało przez kadrowy tłum i stanęłam na przodzie zgrupowania. Dokładnie tak, jak wtedy gdy pierwszy raz się spotkaliśmy. 

Czy musiałam czekać na odpowiednią chwilę, aby móc się mu pokazać i przy okazji udowodnić wszystkim, jakim anty-ideałem naprawdę jest? Owszem. Tyle, że nie chciałam popełniać błędu, sprzed kilkunastu lat. Nie mogłam być nawiną, pochopnie działającą buntowniczką, która dałaby mu za wygraną. Bo wtedy doskonale poznałam jego taktykę. A jeśli zna się technikę przeciwnika, można łatwo ograć go jego własną bronią. Przypadkowa nieprzypadkowość czy niespodziewana szansa od losu? Można byłoby przypisać do tego wiele innych nazw, ale ja zostałam przy tej najważniejszej. Okazja do wyrównania rachunków. Nic więcej i nic poza tym. Zimna, słodka zemsta. 


— Panie Pawle miło nam powitać Pana na pokładzie. — wdzięcząca się do niego asystentka wzbudziła we mnie jedynie poczucie - jeszcze większego niż przed momentem - zażenowania.

— Miło mi. Czy mamy możliwość zaproszenia...— kiedy nachylił się i szepnął jej do ucha kilka słów, ta z uśmiechem na ustach spojrzała w moją  stronę.

— Oczywiście. — mówiąc do samej siebie, założyła za ucho wystające na twarzy kosmyki włosów i delikatnie chrząknęła przed przemówieniem. — Panie Pawle, zgodnie z umową czas abyśmy oficjalnie podali sobie dłonie. Do tego jednak będzie potrzebna nam druga strona barykady...— wycelowane w punkt określenie nawet trochę mnie rozbawiło. — Zapraszam do nas szefową zespołu projektantów Novej Art. Hanno? — kiedy skierował swe spojrzenie w moją stronę, zobaczyłam to. Cień wątpliwości oraz horrendalne zaskoczenie na jego twarzy stanowiło wisienkę na torcie. O przychylności karmy!

Z dumnie uniesioną głową oraz ogromnym, nieszczerym uśmiechem zjawiłam się przed nim i jako pierwsza wyciągnęłam rękę. Bynajmniej nie dla zgody.

— Hanna Lech. Specjalista do spraw zarządzania przestrzeniami wewnętrznymi. Lider zespołu Fresh Nova Art. — kiedy odwzajemnił uścisk i głośno przełknął ślinę, opanowana odliczyłam pięć sekund i wyrwałam place spod jego dotyku.

— Paweł...Wilk...— goniące za mną szkliste w barwie oczy, próbowały rozwikłać zagadkę. Czy zrobiłam to specjalnie? A może jedynie stanowiłam dla niego zwykły żart, o którym najchętniej chciałby zapomnieć po kilku minutach od jego wysłuchania? 

To wszystko było mało istotne w obliczu cudownych okoliczności, z których zapewne zdawał sobie sprawę.

***

— Niemożliwe. — Sebastian patrzył na mnie, jak na wariatkę. Po objawieniu mu wszelkich informacji na temat pierwszej miłości powracającej zza światów, próbował poskładać to sobie w całość. — Ten Wilk? Ten Paweł Wilk wrócił? Ale jakim do jasnej...— kiedy podniósł głos, bezwarunkowo zatkałam mu usta swą dłonią. Przez jedną maleńką chwilę poczułam wibracje ciała, jako odpowiedź na niezamierzony dotyk. Po tym, jak górna warga musnęła mój wskazujący palec, szybko usunęłam się w cień. Niczym poparzona odseparowałam rękę od twarzy i schowałam ją pod stół. — Przepraszam...— szepnął po kilku sekundach i znów powróciliśmy do głównego tematu rozmowy. — Nie zapytałem od razu, ale zdzieliłaś go?

— Zdzieliłam? Coś Ci się pomyliło Romeo? — uwielbiałam drwić z jego słowotwórstwa przy naszych spotkaniach. Teatralne spektakle wgryzały się w jego codzienność i wpływały na nią dość mocno przy wysokich emocjach. A te były wzburzone, jak cholera. I to za sprawą samego Pawła Wilka. — Nie. Nie zdzieliłam go niczym dziewkę, która puszczała się z byle...

— Jak to? — widać było, że zaintrygowała go moja postawa. — Od lat marzyłaś, żeby nakopać mu do tyłka i odpuściłaś? W takim momencie? — chwila ciszy z mej strony zwiastowała kataklizm. Po chwili uniósł do góry swą bujną czuprynę, a wraz z nią otworzył na oścież swe usta. — Uuuuu. To byłoby zbyt proste. 

— Owszem. — uśmiechnęłam się najszerzej, jak tylko potrafiłam. — Jutro mam mieć z nim prywatną rozmowę dotyczącą losu naszych zespołów. Cudownej współpracy.

— Nie rozmawiałaś z nim od momentu powitania w firmie? — przypominając sobie szok na twarzy polskiej wersji Greya, prychnęłam pod nosem. Gdy tylko skończyliśmy zebranie, Irena odesłała mnie do domu abym mogła popracować nad prezentacją. Podejrzewałam, że i w tym tkwiło drugie dno, które stanowiło indywidualne spotkanie z Wilkiem. Nie trudziła się nawet jeśli chodziło o skrywanie podniecenia wywołanego przez jego obecność.

— Powiedzmy, że potwór został odnaleziony przez pobratymca. Ogrzyce. — Sebastian znał Irenę z imprezy świątecznej, na którą go zaprosiłam. Oczywiście tylko w duecie kumpla do pary. To wystarczyło jednak aby poznał jej najlepsze strony, to jest, prawdziwej ladacznicy i egoistki w jednym.

— Mieliby urocze dzieci. — sama myśl o kopulacji tych dwojga sprawiała, że mdliło mnie na wskroś. Ba, nawet zjedzony przeterminowany od roku tort urodzinowy, nie wywołałby takich torsji.

— Przestań. — potrząsnęłam głową, na co zareagował śmiechem. 

— Jakieś wytyczne? — pytał o plan, który brylował w mej głowie od ponad dekady. Ten, który wreszcie mógł wejść w życie i z impetem wjechać w krocze samego Wilka.

— Cóż. — zdjęcia, krzykliwy hałas dzieciaków i dudniący w uszach szkolny dzwonek wypełniły bębenki uszu, przywołując same najgorsze wspomnienia. — Powstanie było początkiem. — wzruszyłam ramionami i upiłam łyk podwójnego espresso. — Teraz czas na wojnę. 

Więcej...