Walnięty Święty (II) - CUD, KTÓRY MOŻE ZESŁAĆ DO PIEKŁA

Jak podoba wam się seria? Stos powróci już po świętach. Walnięty będzie miał 10 części. Jestem w połowie drogi więc na spokojnie uda mi się was świątecznie zaspokoić. 

Pozdrawiam i życzę Wesołych Świąt oraz udanego Nowego Roku! 

***

   Kiedy lodowata ciecz uderzyła o mą wrażliwą twarz, od razu wybudziłam wszystkie zmysły. Jak zmarły powracający z zaświatów na swoim własnym pogrzebie, uniosłam ciało do pozycji siedzącej. Zachłysnąwszy się powietrzem, wydałam z siebie dźwięk przypominający skrzek starej zabawki.

— No i witamy z powrotem! — stojący nade mną blondyn, uśmiechnął się szeroko. Po przywitaniu odszedł w stronę kuchni i sekundę później powrócił do salonu z talerzykiem w dłoni. — Babka cytrynowa. Obiecałem więc…— kiedy podał mi ustrojony deser i usiadł na fotelu obok, o mały włos nie zemdlałam po raz kolejny. Na moment zamknęłam oczy, próbując połączyć fakty. Brak faceta wpływał niejako na funkcjonowanie organizmu, ale nigdy nie przypuszczałam, że może doprowadzić do omamów. Zbzikowanie z powodu samotności mogłam dopisać sobie do listy cech charakterystycznych.

— Bardzo skołowana? — dopytywał. Jeszcze śmiał dopytywać! Przebrzydła kreacja mojej wyobraźni!

— Muszę zadzwonić do lekarza. Specjalisty. Do...— jego uśmiech zmalał, ale wyczuwałam, że nadal pozostaje zadowolony z obrotu sytuacji. Jakim cudem dopuściłam się do takiego stanu? Nie mogłam odgadnąć, a co za tym szło,  musiałam skupić się na skutkach zamiast przyczynie.

— Myślę, że to zbędne. Jeśli masz jakiekolwiek pytania, a wiem, że masz...bo znam Cię od dziecka...to śmiało. — rozłożył dłonie i wzruszył ramionami. Niczym psycholog chcący pomóc mi wyleczyć fatum, którym sam przecież był.

— Skąd wiesz o operacji? — to pytanie było priorytetem na mej liście.

— Bo jestem twoim Aniołem Stróżem. — kolejna porcja bredni nie wywołała już śmiechu. — Mam Cię pilnować i staram się wykonywać powierzone zadanie bardzo skrupulatnie, Adriano. — męskie usta zacisnęły się w linie. — Byłaś bardzo dzielna i jednocześnie bardzo głupia.

— Nie pozwolę aby obcy wariat...— skok adrenaliny można było wyczuć w piorunującym tempie. Blondyn wstał i szybko zajął miejsce obok mnie. Gdy złapał za dłonie i spojrzał w głąb mych oczu, czułam jakby czytał ze mnie, jak z otwartej księgi.

— Kiedy miałaś siedem lat, twój tata miał wypadek samochodowy. Przez trzy dni, kiedy był w szpitalu przychodziłaś do niego i gdy spał szeptałaś do ucha kilka słów. Pamiętasz? „Nie zabieraj mi go.” Pamiętasz? Musisz to pamiętać ponieważ na sali nie było nikogo innego.

— Mogłeś podsłuchać...— zawiedziony wzrok nie miał zamiaru przestać wwiercać się w myśli. Hipnotyzował mnie, jak nic!

— Mateusz dał Ci na prezent złoty łańcuszek, który sprzedałaś aby móc kupić ojcu leki, gdy straciliście pieniądze przez nieuczciwego handlowca. Gdy ktoś pytał o biżuterię, kłamałaś, że ją zgubiłaś. Potem zaadresowałaś list na fałszywe dane nadawcy, czyli twoją ciocię...wsadziłaś do niego zdobyte fundusze i włożyłaś do waszej skrytki pocztowej.

— Jak...— omam zdawał się być zbyt rzeczywisty, jak na daną sytuację. Ciepły dotyk przede wszystkim.

— A gdy dwa lata temu okazało się, że masz guza w podbrzuszu, poszłaś pod skalpel nie informując o niczym swojej rodziny, aby się nie martwili. Oczywiście spisałaś testament. Nie byłabyś sobą gdybyś nie pomyślała o innych...— wyrwałam swe dłonie spod jego dotyku i podniosłam się na równe nogi. Krążąc wokół choinki oraz zapakowanych pod niej prezentów, próbowałam ocucić się ze snu. Bijąc się po twarzy, zamykałam oczy.

— No obudź się wariatko! No już! — warknęłam na głos. Śmiech dochodzący z boku sprawił natomiast, że eksplodowałam. — A ty się wynoś! Nawet jeśli jesteś tym całym duchem niebieskim czy, jak Ci tam...nie ma potrzeby abyś rujnował mi życie!

— Rujnował? — w mgnieniu oka znalazł się naprzeciw mnie. Gdy nachylił się i szepnął kilka kolejnych słów, zdębiałam. — Sama sobie sprawiłaś taki prezent, Adriano. Nie wolno igrać z tym u góry. Twoja wiara to bardzo ważna rzecz. Jesteś jedną z niewielu dobrych ludzi, w których On nigdy nie zwątpił. A tu proszę...nagle zmieniłaś zdanie!

Powoli wracały do mnie skrawki wspomnień dotyczących poprzedniego wieczoru. Hipis wyżerający moje jedzenie w kuchni naprowadził na dobry kurs. Po kilku sekundach czystej dedukcji przypomniałam sobie groźbę skierowaną do próżni w pomieszczeniu, która była efektem pijanego paplania głupot.

— Ja...nie! — zaczęłam wymachiwać dłońmi. Spanikowana próbowałam wytłumaczyć mojemu wyobrażeniu, że wcale nie zamierzałam zaczynać wojny z niebiosami. — Ja powiedziałam to tylko ze względu na wino i na...— kilka cmoknięć pod nosem i ostrzegawcze słowa, sprowadziły mnie do parteru.

— Nie wolno. — pogroził palcem wskazującym i pstryknął palcami. Na stoliku pojawiła się karta papieru. Tak, po prostu. Znikąd! — W umowie każdego Anioła Stróża jest jasno napisane... — złapał za dokument i wystawił mi go przed nos. — Dopilnować wszelkich starań ażeby podopieczny człowiek nie zrezygnował z wiary i czci względem dobra. Ty to zrobiłaś. Wiesz, jak wiele pracy włożyłem w to aby Cię strzec od zła? — zrezygnowany schował dokument do kieszeni spodni. Po chwili nic z niej nie wystawało. Niebieskie oczy patrzyły na mnie z rozżaleniem. Amplituda hormonów znów podskoczyła, a na jego twarzy zawitał uśmiech. — Ale! Nie ma tego złego! Przecież możemy wszystko naprawić...— musiałam wiedzieć więcej o tej podejrzanej umowie.

— Czekaj czekaj! — uniosłam dłonie do góry i wykorzystałam chwilę ciszy. — Co jeśli nie będę chciała z tobą współpracować? Jesteś jedynie wytworem...— zmęczone w odpowiedzi wzdychnięcie symbolizowało o frustracji.

— Ja schodzę na ziemię. Ty idziesz do piekła. Tak w skrócie. — popatrzył na mnie z ogromną powagą.

— Słucham? — panika oblała me ciało dreszczem. — Piekło za jedną groźbę względem niebios? Przecież to bardziej okrutne...— blondyn pokręcił głową i wskazał dłonią na sofę.

— Czy mogłabyś usiąść? — prośba zabrzmiała bardzo grzecznie. — Wszystko Ci wyjaśnię.

— Wszystko? — jeśli zamierzałam bawić z moją psychiką w chowanego, musiałam rozegrać to sprytnie.

— Wszystko. — kiwnął głową na potwierdzenie obietnicy. — Jak na Anioła Stróża, obiecuję.

Nie byłam przekonana, co do taktyki jaką obrałam. Jednak w przypadku tylu zbiegów okoliczności oraz kompletnej pustki dziejącej się w moim życiu, zaryzykowałam. Słuchając kolejnych nowości, które utwierdzały mnie w poczuciu kompletnego zbzikowania, traciłam nadzieję na powrót do normalności. No bo, jakim cudem uwierzyć w Anioła Stróża, którego zesłano aby ocalić Cię od piekła? Cóż. Tego nie spodziewałam się nawet w snach.

     Zamroczona od najnowszych wiadomości, skupiłam swój wzrok na Balbinie, która bawiła się z blondynem. Zadowolony z siebie wziął jedną z jej ulubionych zabawek i niczym dziecko wykorzystał do kilkunastominutowej przerwy, o którą go poprosiłam.

— Dobra. — klasnęłam dłonie i oblizałam górną wargę. — Czyli jednym słowem jestem wymarłym gatunkiem? — niebieskie tęczówki zaszkliły się pod wpływem promieni słońca, wlatujących przez okno. Naprawdę przypominał anioła.

— Wyjątkową, niechciwą, miłą i uczynną istotą ludzką, która nagle obróciła swoją wiarę do góry nogami. To nieco burzy porządek. Nie sądzisz? — pytanie retoryczne.

— Ale dlaczego Anioł Stróż? Bóg sam nie mógł się pofatygować czy mnie ukarać? — rozmowa trwająca od dwóch godzin nie przyniosła odpowiedzi na wszystkie pytania.

— Złotko, to nie pomagier, a sam szef wszystkich szefów. — zakpił delikatnie. — To my mamy dbać o was i pilnować, żebyście przeżyli. — zabrzmiało, co najmniej tak jakby wykonywał brudną robotę.

— A, co z ludźmi którzy umierają? Co z kimś kto...— Balbina zeskoczyła z kolan przybysza i pobiegła w stronę kuchni. Blondyn skupił całą swoją uwagę na mnie.

— Czasami nie jesteśmy w stanie zapanować nad ludzką żądzą. Staramy się, jak możemy ale nie wszystko idzie zgodnie z planem. Wtedy On was zabiera. My wracamy do puli losującej i tak od nowa. — porządki ludzkiego świata stanowiły jedną wielką niespodziankę.

— Mówi się, że ktoś nie zasługuje na śmierć. Dzieci czy...— chciałam wiedzieć więcej.

— Tego nie wie nikt. Nawet On nie ma mocy nad złem. Tym rządzi ktoś inny. Stróże strzegą was, jak mogą. Tyle, że zło współpracuje ze śmiercią od dawien dawna. Powodów jest wiele. Tyle samo, co ludzi. — wzruszył ramionami i odpowiedział sam sobie. — Staramy się nie pytać o wiele. On pała ogromną wiedzą, którą czcimy i to wszystko. 

— Więc czego chce ode mnie? — zapytałam posmutniała. — Przeprosin?

— Wiary, Adriano. Wiary. — spojrzał na mnie z ogromną troską, którą widywałam jedynie w oczach mamy. — W miłość. Nadzieję. We wszystko. 

— Czyli mam się zakochać? I tyle? — wytyczne nie były zbyt skomplikowane.

— Masz być szczęśliwa. I On musi to czuć. Wtedy dopiero odeśle mnie z powrotem do czuwania z daleka, a ty zagwarantujesz sobie niebo. — cała teoria o moim dobrobycie brzmiała kuriozalnie. Mimo odrealnionej fabuły, całość była dość spójna. W jednej sekundzie zawahałabym się o stwierdzenie, że prawdziwa. — Od dawna chcesz się zakochać. Więc pomogę Ci znaleźć odpowiednią duszę.

— Będziesz swatką? — zmrużyłam powieki i uśmiechnęłam się delikatnie, co od razu zauważył.

— Ja tylko zaproponowałem współpracę. Obydwojgu wyjdzie nam to na dobre. — tutaj akurat mogłabym spekulować. Podboje miłosne był klątwą mojego zbyt naiwnego nastawienia do płci męskiej. 

— No dobra. — przyjęłam do siebie wszelkie nowości w postaci anielskiej misji, odkupienia oraz wysłannictwa samego Boga. — Ale mam jeszcze jedno pytanie. 

— Śmiało. Wiem, że korci Cię to od samego początku. — cwaniaczek. Miły, ale cwaniaczek.

— Czy inni też Cię widzą? — odpowiedź zabrzmiała, jak dumna tyrada. 

— Owszem. — kiwnął głową w stronę kota. — Poczuć też mogą. — zabrzmiało to dwuznacznie.

Wszystko było kompletną paranoją, snem i bajką w jednym. Tkwiąc w układzie z samym Aniołem Stróżem mogłam brać udział w konkursie na największą wariatkę świata. Tyle, że wariacje dopiero się rozpoczynały. A ja? Nie byłam świadoma konsekwencji układu z boskim rycerzem, który od samego początku  realizacji, stanowił ogromny kłopot.

Więcej...

Walnięty Święty (I) - GOŚĆ W DOM, CZYLI PIEROGI DO SZAFY

Opowiadanie świąteczne, które pozwoliło powrócić do pisania.

Pozdrawiam. Wasza A.

***

   Balbina plątała się obok mych nóg od sekundy, w której weszłam do mieszkania. Obładowana prezentami gwiazdkowymi, które ustrajałam wspólnie z przyjaciółką, próbowałam złapać kilka wdechów powietrza. Telefon wciśnięty między ucho, a ramię oraz krzycząca z jego drugiej strony klientka, nie pomagały w utrzymywaniu równowagi.

— Pani Natalio...— próbowałam przemówić jej do rozsądku. — Te bukiety na spokojnie wytrzymają do trzech dni. — trzeci telefon w ciągu dnia był przesadą. Zwłaszcza w wigilijny wieczór, na który przygotowywałam się od dłuższego czasu. Ślub w grudniu był kompletną fanaberią, ale z drugiej strony starałam się być wyrozumiała dla spanikowanej wystarczająco panny młodej. 

— Pani Adriano, ale jest Pani pewna? Moja teściowa...— uwielbiałam dobre rady, złotej damy w kwiecie wieku. 

— Pani Natalio. — stanowczo rozpoczęłam dłuższy monolog. — Jest Pani bardzo mądrą osobą, która zapewne rozumie, że żywotność kwiatów to najmniejszy z problemów, który powinien w tym momencie zaprzątać Pani głowę. Ja jestem odpowiedzialna za ubiór florystyczny i mogę zapewnić, że wszystko będzie grało. — kartony z prezentami oraz spożywką mocno walnęły o blat kuchenny. Balbina wskoczyła na niego i w sekundzie znalazła się przy mojej dłoni. Gdy podrapałam ją w najczulszym miejscu za uchem, zadowolona zamruczała. Szybko jednak straciła zainteresowanie mą osobą. Zakupy świąteczne, czyt. ryby były głównym powodem jej nadpobudliwego miauczenia i bliskości.

—  Dziękuję. — usłyszałam głęboki oddech świadczący o uldze. — Wesołych Świąt Pani Adriano.— z uśmiechem na ustach przyjęłam pozdrowienia.

—  Wesołych Świąt. —  odpowiedziałam szczerze. 

Po tych słowach od razu rozpakowałam wszystkie siaty, a sekundę później już podgrzewałam olej do smażenia świeżych płatów karpia. Kiedy doprawiałam farsz do ugotowanych jajek ze skupienia wyrwał mnie dzwonek telefonu. Zmęczona oraz obolała po treningu, jaki sprawił mi dziś Jacek, sięgnęłam po aparat z zniesmaczeniem. Wyświetlający się numer mamy, odepchnął ode mnie negatywne nastawienie w przeciągu chwili.

— Cześć mamuś. — zadowolona oblizałam usta i powróciłam do pracy nad siekaniną, tworząc ją jedną dłonią.

— Cześć, perełko. — ciepły głos wlał się do wnętrza mego serca niczym gorąca czekolada.

— Jak wam idzie? — rozpromieniłam się na samą myśl o ciastach, jakie upiekł tata. — Zdążycie skoczyć po jakieś wino? — miałam ochotę na wytrawny czerwony napój bogiń. Z matulą zawsze przesiadywałyśmy przy kominku i rozmawiałyśmy na temat chłopców z mojej szkoły. Oczywiście nie byli oni jedynym tematem, ale jak to moja rodzicielka, tak i ja marzyłyśmy od zawsze o spotkaniu wielkiej miłości. Tyle, że mama ją znalazła. Przy blasku ognia i kolejnych butelkach wina, historię o staraniach ojca mogła opowiadać nawet kilkukrotnie podczas jednego posiedzenia. 

— Córciu...— od razu wyczułam zmieniony i zmartwiony  jednocześnie ton głosu. — Chyba nie będziemy w stanie przyjechać. — szklanka mąki stojąca obok miski z farszem wylądowała obok mojej prawej stopy. Z niedowierzania chciałam podeprzeć się akurat w miejscu, gdzie stała i...skończyło się to, jak zawsze. Moja niezdarność mogła brać udział w konkursach na najgorszą przypadłość ludzkiego zachowania.

— Ale...— od razu odskoczyłam na bok i mocno zacisnęłam zębiska. Szybko skoczyłam po zmiotkę do małego schowka na korytarzu, ale nie odstąpiłam od żądania wyjaśnień. — Co takiego mogło się stać? Mamo...— zanim pozwoliła mi dokończyć, rozpoczęła recytowanie wyuczonej na pamięć wymówki.

— Tata bardzo źle się czuję. Drogi są zasypane, a twój brat dopiero, co odebrał małą i Ewe z lotniska. Naprawdę chciałam żebyś...— Mateusz zawsze miał swoje sprawy oraz swoje priorytety. Bo on przecież miał już firmę, żonę, dziecko. Do tego jednak przydałaby mu się piąta klepka w mózgu odpowiadająca za nieegoistyczne myślenie. Przynajmniej ja to dostrzegałam. Reszta rodzinki ubóstwiała jego prezenty, więc siedzieli cicho i uśmiechali się od ucha do ucha. Wiedziałam mimo całej sztucznej otoczki, że nie jest do końca zły, a jedynie przepełniony obowiązkami i biegiem naprzód. Każdy z nas radził sobie na swój sposób. Ja raczkowałam, ale było mi z tym dobrze. Reszta zwariowanej familii liczyła kuzynów, siostrę mamy oraz brata, którego tata obrażał za każdym razem gdy tylko składali sobie życzenia. 

— Jasne. — odparłam udając wyrozumiałą. — Nie, no...rozumiem. Wszystko się skomplikowało. Nie wasza wina...— wiedziałam, że mama zrobiłaby wszystko aby do mnie dotrzeć. Tyle, że rozchorowany ojciec był dla niej oczkiem w głowie. Jeden zawał spowodował lawinę niefortunnych zdarzeń, które doprowadziły do obsesji na punkcie kontrolowania zdrowia każdego członka rodziny. Ciekawe, co powiedziałaby na temat moich dietetycznych farszy czy ryb, które troszeńkę bardziej odbiegały od zdrowego menu. 

— Tak mi przykro, córeczko. — nie chciałam abyśmy wszyscy denerwowali się w tak wyjątkowy dzień, więc sprowadziłam rozmowę na przyjemniejszy temat.

— Dziś podpisałam papiery. Nareszcie mam swoją kwiaciarnię, mamuś. — uśmiechnęłam się bezwarunkowo. 

— Cudownie! — dobiegający z tła krzyk dzieciaków, nie pozwolił mi na spokojne kontynuowanie rozmowy. — Dzieci! Za moment...Ada? Jesteś tam? — biorąc głęboki wdech postanowiłam zrezygnować z marnowania czasu i pożegnałam się.

— Pożycz wszystkim spokojnych i zdrowych świąt. Kocham Cię najbardziej na świecie. — stąpnęłam z nogi na nogę aby powstrzymać się przed rozklejeniem. — Pozdrów tatę. Buziaki.

— Pa, słońce. Wesołych Świąt. — czułe pozdrowienia i koniec. Rozglądając się po kuchni, która wyglądała niczym poligon, na sekundę zwolniłam. Pozwoliłam sobie przeczekać rozgoryczenie oraz smutek. Bo przecież tak było od dawna. Bo dzisiejszy świat nie brał jeńców i dawał nam to, na co sobie zasłużyliśmy. Ja najwidoczniej byłam najbierniejszym jego ogniwem. Ponieważ nie dostałam nic. Kompletnie nic. Ani miłość czy chociażby złamanego serca, nad którym mogłabym ubolewać. Byłam po prostu nudną, samotną Adrianą, która oczekiwała noworocznego cudu. 

Przeglądając telewizyjne specjały, słuchając kolęd, całkowicie zatraciłam się w depresyjnym nastroju. Wychylając resztkę wina, które udało mi się zachomikować na specjalną okazję, czułam zawroty głowy. Do najtwardszych zawodników niestety nie należałam. Czekałam więc jedynie na mocny skok zmęczenia, który pozwoliłby zapomnieć o istnieniu tego święta i zabrałby mnie w krainę snów. 

Na jednym z nowych kanałów pojawił się świąteczny show pt. „Magiczni”. Kilka par siedzący na scenie ustrojonej w cukierkowy klimat, opowiadało o okolicznościach odnalezienia swojej miłości życia podczas zeszłorocznych świąt. Ta sama śpiewka, ten sam prowadzący i ta sama ckliwość. Czy byłam zazdrosna? Odrobinę. Za kiecki oraz charakteryzację wykonaną na tych nieszczęśliwcach oddałabym wszystko. Może i mnie w końcu spotkałaby idealna połówka. Moja część jabłka, która toczyła się przed świat, próbując dopasować się do innych samotnych kobiet.

— Zobaczmy. — zmrużyłam oczy i jak lis czmychnęłam po pilot aby pod zwiększyć głośność.

Poza zakompleksionym informatykiem, który zakochał się w własnej szefowie, trafiło się kilka innych perełek. Młoda matka spotkała swego drugiego męża przy zamarzniętej fontannie na środku placyku, na którym akurat trwał świąteczny targ. Kłócąc się z nim o karpia, próbowała przekupić go dwoma batonikami w czekoladzie...a on zgodził się. Studentka filozofii w ramach żartu kupiła kartkę z życzeniami od jednego z Mikołajów, którzy krążyli po mieście i co? I okazało się, że Mikołaj to tak naprawdę Szymon, który niechcącą podarował jej kartkę z życzeniami napisanymi do swojej zmarłej babci. Podobno była to jego coroczna tradycja. Dziewczynę wzruszyło to do skrajności, która popchnęła ją do odnalezienia firmy w jakiej pracował Szymon, a na końcu...odnalezienia jego.

I jakby nie patrzeć każda z tych opowiastek choć mdła i bardzo przewidywalna, miała swój szczęśliwy finał. Zadziwiający, przesłodzony i oderwany od rzeczywistości, happy end.

— Gadanie. — przechyliwszy butelkę, szybko zorientowałam się o braku jej zawartości. Zdenerwowana złapałam za telefon i spojrzałam na widniejącą na nim godzinę. Prawie północ była idealną porą na sen. Zmięta przez negatywne uczucie oraz dobitkę w postaci słodkiego tasiemca, wyłączyłam źródło masowego przekazu i ziewnęłam na głos. Po kilku sekundach ułożyłam się wygodniej, a pod głowę przyciągnęłam swojego ulubionego jaśka w kształcie serducha. Balbina wskoczyła na sofę dosłownie sekundę później. Szybko odnalazła swoje ulubione miejsce obok mojego brzucha, gdzie zwinęła się w kłębek. Mruczenie oraz jej ciepło, pozwoliły na delikatne uniesienie kącików ust do góry.

— Nie wierzę. W nic już nie uwierzę. W żadnego ducha świąt. Przeznaczenie. Miłość. W nic. — pourywane słowa zwiastowały koniec dzisiejszej wędrówki po trudnych do myślenia tematach. — W nic już nie uwierzę. — ostatnie ziewnięcie przywołało ciemność. Mogłam bezpiecznie oddalić się od klątwy samotności. Chociaż na kilka godzin.

***

Huk tłuczonego szkła oraz skrzeczących od balkonu drzwi, wybudziłby nawet tkwiącego w śnie zimowym, niedźwiedzia. Niczym oparzona przywołałam swe znęcone zmysły do pionu i zwinęłam się na równe nogi. Wypity kilka godzin wcześniej alkohol nadal buzował we krwi, co dało się odczuć przez niemałe zawroty głowy. Balbina zniknęła z kanapy, gdy tylko wyczuła potencjalne zagrożenie. Ja? Ja musiałam stawić czoła albo mojej bujnej wyobraźni, albo okropnej rzeczywistości. I z dwojga złego, wolałam być w danym momencie wariatką.

Kiedy skrobanie w kuchni przybrało rozmiar tarcia widelcem o szkło, zatkałam uszy oraz zacisnęłam powieki. Po kilku sekundach od ustania dźwięków, ubrałam dresowe spodnie leżące na jednej z puf. W kompletnym szoku oraz poczuciu zagrożenia, przyszła mi do głowy myśl o samoobronie. Ćwiczona od dobrego pół roku pod okiem Jacka, była efektem nudy. Problem polegał jedynie na tym, że w prawdziwym życiu nie zdarzyło mi się jeszcze z niej skorzystać. Bo niby gdzie? Miałabym walczyć z potencjalnymi złodziejami tulipanów? Naprawdę brakowało mi doświadczenia.

Efekt kompletnej desperacji ukazał się, gdy sięgnęłam po stojącą na stoliku, lampę. Metalowy trzonek dobrze zachowywał się w dłoni, a ja zdobyłam potencjalną broń na włamywacza. Nie chodziło przecież o zabójstwo, a zwyczajne ogłuszenie, prawda? 

Usprawiedliwiona w myślach, zaczęłam kroczyć w stronę światła wychodzącego na korytarz. Ciszę, jaką przy tym zachowałam można by porównać do tej, jaka towarzyszy podczas pogrzebów. Kiedy udało mi się dotrzeć do ścianki obok łuku wejściowego, poczułam zapach wanilii oraz cynamonu. Zaintrygowana delikatnie wychyliłam swą głowę za próg. Otwarte drzwi lodówki, za którymi ukrywał się zbir, pomogły mi zachować niewidzialność przynajmniej na kilka kolejnych sekund.

Słysząc zadowolone pochrząkiwanie oraz nucenie świątecznych melodii, wkroczyłam do wnętrza pomieszczenia, lampę unosząc nieco wyżej. Mruczenie osobnika ustało podczas wykonywania ostatniego kroku. Jasne blond włosy powoli wyłaniały się zza białych drzwiczek, a wraz z nimi twarz nieznajomego.

Niebieskie źrenice zmierzyły mnie od stóp do głów, a kiedy przekroczyły wysokość drzwiczek o ponad jedną głowę nade mną, upuściłam swą broń na ziemię.

— Jezu...— zadrżałam i głośno przełknęłam ślinę, która nawilżyła wysuszone od przerażenia gardło.

— Nie do końca, ale blisko. — bardzo niski głos wydobywający się ze strony przybysza przypominał jeden baryton śpiewaka operowego. — Miło Cię poznać. Jestem Cyprian. 

— Czego chcesz! — nie wiem czemu zaczęłam na niego wrzeszczeć. Kompletnie nie przypominał rabusia. Bardziej bezdomnego, który poszukiwał ciepłego kąta oraz jedzenia. To drugie akurat się zgadzało. Połowa rzeczy przygotowana na niespełnioną kolację z rodziną, leżała na podłodze. Reszta zapewne wylądowała w jego żołądku. Czy to jednak było najistotniejsze? Nie. Mnie interesował jedynie sposób, jakim trafem się tutaj przypałętał.

— Pomóc Ci. — zamknął drzwi lodówki i ukazał się w pełnej postaci. Białe szerokie spodnie wykonane z materiału podobnego do lnu,tak jak i koszula wyglądały przynajmniej na dwa rozmiary za duże. Nieskazitelna uroda, długi nos, pociągła twarz oraz usta w kształcie serca... to wszystko wyglądało na efekt pracy drogiego chirurga. Nie wierzyłam bowiem w tak niesamowitą, naturalną urodę. Co w takim razie, ktoś kto przypominał modela rodem z sesji Calvina Kleina, robił u mnie w domu? Pytanie za sto punktów, mogłabym rzec. Zorientowałam się jednak dzięki temu, że pierwsze założenie było mylne. Nie był to bezdomny. Nie był to włamywacz. Nie był to również ktoś, kto chciałby skrzywdzić kobietę o moim wyglądzie, ot co. Był na to zbyt piękny. Więc kto? 

— Jeśli to jest jakiś żart bożonarodzeniowy....— przerwał mi, uśmiechając się od ucha do ucha. Kiedy zrobił krok na przód, ja wycofałam się o dwa.

— Raczej cud, Adriano. — skąd mnie znał? — Nie każdy ma szansę zobaczyć swojego Anioła Stróża. 

Powaga zniknęła z mej twarzy w tempie ekspresowym. Wybuchnęłam śmiechem tak szyderczym, że ktoś kto zobaczyłby mnie z boku, uznałby iż uciekłam z domu wariatów. Dopiero kiedy nieznajomy o imieniu Cyprian, spojrzał na mnie spode łba i założył dłonie na piersi, przybierając pozycje urażonego kata, zaprzestałam szydzenia. 

— Ty tak na poważnie? — rozejrzałam się po podłodze. — I z tego też powodu wyjadłeś całe jedzenie, jakie miałam na święta? Ponieważ chronisz mnie przed efektem jojo? — próbowałam rozluźnić atmosferę aby zdobyć jego zaufanie. Telefon na policje w danej sekundzie mógłoby poskutkować niezłą bijatyką.

— Jak zlatujemy na ziemię to tracimy całe paliwo. Co poradzę, że tak to sobie u góry wymyślili? — zaczynało mnie to wszystko przerastać. — Poza tym...upiekę Ci jutro coś w zamian za ten burdel. No i posprzątam. Ale dziś....— wyciągnął swe ręce do góry, a wraz z nimi uniosła się jego koszulka. Sześciopak, na który zwróciłam uwagę - oczywiście przez przypadek - był jedyną rzeczą, jaką mogłam uznać za bożonarodzeniowy cud.  —....zmęczony jestem. 

— Słuchaj Cyprian. — zmrużyłam oczy i cmoknęłam pod nosem. — Ja wiem, że niektórzy lubią sobie chlapnąć czy dać w żyłę, ale wbijanie się do obcego domu w poszukiwaniu towaru to chyba niezbyt...— zdenerwowany zmniejszył dystans między nami, a następnie uchwycił mą  twarz w swe ogromne dłonie. Niecałą minutę później oderwał się od niej i usiadł na krześle obok stolika. 

— Znam twój sekret. Twój każdy sekret, perełko. — przezwisko mojej mamy w jego ustach brzmiało co, najmniej nieswojo.

— Dobra. Dzwonię po policję. — kiedy już miałam interweniować, powiedział coś, co kompletnie wybiło mnie z rytmu.

— Znamię, które posiadasz na biodrze. Chyba nikt go nie widział? — nie miał prawa o tym wiedzieć. Nikt nie wiedział. — Operacja, której się poddałaś była bardzo ryzykowna. Dobrze, że byłem przy tobie. 

— Miałeś dostęp do moich akt medycznych?!. — wysyczałam, odwracając się w jego stronę.

— Nic z tych rzeczy, Adriano. — po tych słowach, wszystko zwolniło.

Upadając na ziemię, nie byłam w stanie ruszyć żadną częścią ciała. Jakby coś wyrwało ze mnie wszystkie siły witalne. Wszystko, co pamiętałam to jasność. Blask bijący od czegoś, co wzięło mnie w swe ramiona i zabrało w głęboki sen. Bożonarodzeniowy cud? Akurat!

Więcej...

Dziś już wiem (IX) - ZAKOŃCZENIE

Zapraszam!


Wasza A.



***

Pakowanie rzeczy nie sprawiało takiej przyjemności, jak wtedy gdy przylatywałam tutaj kilka tygodniu do tyłu. Zmęczona od ciszy ze strony Bartka, kolejnych spotkań rodzinnych w gronie Darii oraz Michała, wypaliłam swoją całą energię do życia.

Jak mocno pogryzł się z prawdą dotyczącą Natalii? Pomógł jej skończyć rehabilitację. Mikołaj nawet wspomniał o kilku dodatkowych wizytach, które sam je umówił. Ślub? Nie było mowy o składaniu sobie przysięgi na wieczność. Poniekąd się tego spodziewałam. Nasz powrót? Również był znikomy.

Kiedy dowiedzieliśmy się o celowym poronieniu Natalii w głowie miałam tysiące sprzecznych ze sobą myśli. Olaf wielokrotnie dzwonił, pocieszał i namawiał do powrotu na stare śmieci, ale ja nie słuchałam żadnej z nowych rad. Chciałam nowego życia, ale nie tutaj czy w Londynie. Zbyt wiele zaprzepaściłam przez ostatnie tygodnie aby móc iść bez szwanku w tę samą stronę, z tą samą wizją na przyszłość. Czasami nawet łapałam się na tym, że płaczę. Bez powodu. Bez mniejszego czy większego rozżalenia, które uciekło wraz z poczuciem winy. Po prostu wytarłam materiał cierpliwości. I chciałam nowego początku.

Czy dzwoniłam? Tysiące razy. Czy było to dziwne? Nie. Sądzę, że nie. Chciałam jedynie aby dał mi znak. Tyle, że po kilkukrotnym wyłączeniu komórki, wywiesiłam białą flagę. Ile można było razy wchodzić do tej samej rzeki i próbować tych samych, sprawdzonych sposobów? No właśnie.

Sącząc kawę, złapałam za komórkę i jeszcze raz w tym dniu wykręciłam numer do Mikołaja. 

- Hej. Spotkanie nadal aktualne? - musiałam się upewnić.

- Tak. Jasne. - śmiech Pauliny w tle, poprawił mi humor. Byli szczęśliwsi niż kiedykolwiek. Dobrze, że chociaż oni. - Chociaż pojawił się pewien problem...- miałam ich w zanadrzu.

- Mikołaj, błagam. Kalendarz problemów mam wypełniony przynajmniej na najbliższe trzy lata. Nie każ mi się zabijać. - naprawdę liczyłam na jego lojalną postawę.

- Pojawi się jeszcze jeden. - wiedziałam, że chce zrobić mi na złość. - Może zgodzi się podbić twoją cenę...- rozumiałam, że chcą kupić coś na własną rękę i to w dużo droższej cenie. 

- Okej. To daj znać, jak poszło. - kiedy chciałam się pożegnać, zastopował mnie.

- Nie, nie. Dzisiaj rozwiążemy tę kwestię. Będziesz w mieszkaniu o dwudziestej? - nie wiem po jaką cholerę, chciałam odzyskać to miejsce. Sentyment? Tak. To z pewnością. Oraz sporo odłożonej gotówki na czarną godzinę. 

- Nie ma problemu. Prosiłabym tylko o brak debaty oraz testów psychologicznych. Wiesz, że jutro lecę do Londynu i wracam za pół roku, tak? Muszę być w formie na egzaminach. - tę sprawę musiałam dokończyć. Potem mogłam dzierżawić mieszkanie, przeprowadzić się do innego miejsca, sprzedać mieszkanie i kupić coś nowego, lepszego. Taki plan był wskazanym lekarstwem na dotychczasowe działania.

- Do dwudziestej. - jego głos drżał z zachwytu. Faceci. Daj im trochę gotówki, a sodówka uderzy niczym wóz strażacki w hydrant.

Klucze do mieszkania, które podarował mi kilka tygodni wcześniej nadal były w użytku. O wiele łatwiej było móc posprawdzać cały apartament i zapisać ewentualne rzeczy do roboty, niż wejść na niegotowy i surowy do poprawki stan.

Gdy weszłam do środka i ściągnęłam buty, od razu sięgnęłam do ściany, by zapalić światło. Pieprzona burza z wczorajszego dnia jednak uniemożliwiła mi zrealizowanie zadania. Gdy spojrzałam na skrzynkę sięgającą wyżej, ponad drzwi wejściowe, zajęczałam z zdenerwowania. Zdeterminowanie jednak musiało wrócić na swoje miejsce. Szybko czmychnęłam do kuchni po jeden z taboretów i po ciemku udałam się z nim z powrotem na korytarz. Kiedy ustawiłam krzesło tuż przy framudze, a następnie stanęłam na nim, wyciągając swe ręce ku górze...usłyszałam chrząknięcie za swoimi plecami.

Przerażona krzyknęłam i odwróciłam się dynamicznie, zapominając iż w efekcie dojdzie do wypadku. Ciało zaczęło spadać w stronę korytarza, ale dziwnym trafem nie legło na zimne płytki. Ciepło bijące od klatki piersiowej oraz zapach mięty pomieszanej z piżmem rozpoznałabym wszędzie. Silne ramiona trzymały mnie blisko siebie, na tyle że nie mogłam ruszyć nogami.

- Postaw mnie. Natychmiast! - warknęłam, odciągając dłonie od jego karku, które znalazły się tam mimowolnie w trakcie upadku. Przecież logicznym był fakt, że musiałam się czegoś chwycić.

Kilkanaście sekund później stałam na środku korytarza, wgapiając się w oświetloną już twarz bruneta. Jego metr osiemdziesiąt siedem nie poszło na marne. Jedyny plus tej całej sytuacji związanej z atakiem w ciemnościach był taki, że pomógł mi ją zniweczyć.

- Miło Cię widzieć. - zachrypnięty głos oraz delikatny uśmiech, kazały zrobić krok do tyłu.

- Wynocha. - nie chodziło o ukaranie go. Zwyczajnie w świecie bałam się swojej reakcji na jego kolejne zbliżenie się do mnie. Dodatkowo jego chłód, który bardzo mnie zranił...jakby przeszedł teraz w moje serce.

- Myślę, że Mikołaj będzie zadowolony z mojej propozycji. Ile mu zaproponowałaś? - przebrzydły kłamca.

- Wystarczająco. Z resztą...co ja tutaj robię? - rozejrzałam się dookoła i spróbowałam przejść obok niego, aby uciec z mieszkania. Niestety moje kobiece hormony zwyczajnie w świecie zaburzały inne trakcje. Te na poziomie mózgu oraz logiki.

- Mam Cię! - kiedy złapał mnie w ramiona i przewiesił przez ramię, zaczęłam krzyczeć najgłośniej, jak tylko potrafię.

- Nie! Zostaw mnie! - waliłam pięściami w plecy, ale oczywiście nie dało to żadnego rezultatu. Przerażona wejściem do wanny, tak jak to zazwyczaj bywało w przypadkach, gdy brał mnie w swe ramiona...udałam, że mdleję. Nie usłyszawszy żadnej reakcji z mej strony, ani kolejnych ciosów...szybko zawlókł mnie do salonu i położył na kanapie.

- Klara! - dłonie gładziły moją twarz. - Nie wygłupiaj się! Ej! - kiedy mocniej uderzył w policzek, zdążyłam ugryźć jego palec wskazujący. Z syknięciem na ustach odskoczył ode mnie, a ja dzięki temu wyszłam na prowadzenie. Dynamicznie wstałam i odskoczyłam na bok. Dystans był moim jedynym sprzymierzeńcem. - Jesteś niemożliwa.

- Niemożliwa? - teraz już się nie wygłupiałam. Z poważnym tonem oraz bólem w oczach spojrzałam na niego i powiedziałam. - To jest dla Ciebie zabawne? To, że nagle wracasz...po tym wszystkim...i bierzesz mnie w ramiona, jak gdyby nigdy nic, Bartek? - chwilę powagi przerwał jego smutny uśmiech.

- Musiałem to sobie poukładać, Klara. Nie chciałem Cię skrzywdzić. Wiem, co dla mnie zrobiłaś. - nadal czułam w sobie siłę do walki.

- Oh, naprawdę? - prychnęłam pod nosem i rozejrzałam się po mieszkaniu. - To z nas właśnie zostało. - wskazałam na meble oraz jedno zdjęcie całej paczki, gdy jeszcze trzymaliśmy się razem. Zaraz na początku naszego związku. - Pustka.

- Kłamiesz. Gdybyś tak myślała, nie kupowałabyś tego mieszkania. - uśmiechnął się smutno.

- Mam zamiar je kupić i sprzedać, żeby dorwać coś nowego. Zdrowego. Świeżego. Daleko stąd. I zacznę szukać już od jutra. - wyczytał między wierszami przekaz całej sentencji.

- Nie wyjedziesz do Londynu. Nie pozwolę na to. - znalazł się pan dyktator.

- Wpisz sobie to do dzienniczka swoich wad. Niepotrafiący pogodzić się z rzeczywistością. - zanim zdążyłam wypowiedzieć jeszcze coś, co mogłoby pójść mu w pięty, zaatakował. Tym razem nie słowem, ale sobą.

Pocałunek był o wiele czulszy od tych, które pamiętałam z czasów, gdy jeszcze byliśmy razem. Czemu, do jasnej cholery zawsze musiał to robić? Sprawiać, że skapituluję pod wpływem jego najskuteczniejszej broni?

- Lubię, jak się złościsz. - odrywając się ode mnie, patrzył prosto w oczy. - Zawsze to lubiłem, zołzo.

- Zołzo? - próbowałam wyszamotać się spod jego dotyku, ale oczywiście poległam. Kiedy pocałował mój policzek, a następnie kącik ust, zamilkłam. Na jedną sekundę wyciszyłam się.

- Wyjdź za mnie. - tego akurat się nie spodziewałam.

- Sorry, ale jedno wesele z nazwiskiem Bartosz Jasiński już mam odhaczone w kalendarzu. - odwróciłam wzrok, ale szybko złapał za mą twarz i znów nakierował ją na swoją.

- Mówię poważnie. - idiota. Skończony idiota.

- Nigdy. - zmrużyłam oczy i z dumą szepnęłam w jego usta.

- Czyli najpierw dziecko. No dobra. - zrzucił z siebie płaszcz, a następnie zaczął rozpinać guziki mojej koszuli. Czemu nie reagowałam? Jakby...wszystko stanowiło dla mnie czystą fatamorganę. - Klara...- odsunął swe dłonie i popatrzył na mnie kolejny raz. - Dziś już wiem, że to powinnaś być ty. Że to cały czas byłaś ty...- pogładził moje policzki oraz czoło, a następnie wargi. Po dotyku poczułam pocałunki. Policzki, czoło, usta. Był tak delikatny i czuły, jak nigdy wcześniej. Czego więc brakowało mi do szczęścia? Jednej rzeczy. Jednego słowa. Jednej prośby. - Zostań. - wygrał.

- Nie damy mu na imię Reymund. - na moje słowa jedynie uśmiechnął się i znów pocałował. Tym razem jednak tak mocno, że prawie zemdlałam z zachwytu. Czy byłam pewna, tego kim jesteśmy i co robimy? Nie. Chyba nigdy nie będziemy. Jedyne, co było pewne, to to że byliśmy zapewnieni o tym, co czujemy.

- Kocham Cię, zołzo. - trafiła kosa na kamień — pomyślałam w duchu.

Kiedyś nie mogłam wyjść z podziwu, jak wielkie historie miłosne mogą ciągnąć się w nieskończoność. Dziś już wiem. Dziś już wiem, że każda z nich ma własny scenariusz oraz zakończenie. Czasami droga do niego jest przepełniona bólem oraz żalem, ale finalnie...jest ono najlepszym jakie może nas spotkać. Bo to nasze zakończenie. Bo to nasz wybór. I to nasze historie.

KONIEC

***

Więcej...

Dziś już wiem (VIII)

Czy Klarze i Bartkowi wystarczy odwagi aby zawalczyć o siebie?

Sprawdźmy. Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Olaf nie brzmiał, jak on. Okropny nastrój udzielał się wszystkim tym, którzy dowiadywali się o tragedii Bartka. Ale jak mogliśmy iść dalej? Żyć dalej bez jakichkolwiek wyrzutów sumienia? Nawet najgorszemu wrogowi nie życzyłam śmierci dziecka, a sama poniekąd doprowadziłam do spełnienia tej wróżby. 

- Mała, to nie jest twoja wina. Bartka też nie. Równie dobrze mogłaby być na zakupach, pełnić obowiązki służbowe...- okłamywanie samych siebie też nie pomagało.

- Ona naprawdę na to nie zasłużyła. - nie mogłam sobie wyobrazić bólu jaki jej towarzyszył. 

- Spałaś chociaż od wczoraj? - kilkanaście godzin, w których wgapiałam się w jeden punkt i wegetowałam, czekając na wiadomość od Mikołaja...były piekłem. 

- Tak. - kłamstwo. 

- Klara, przyznaj się. - znał mnie, jak mało kto.

- Czekam na ważną wiadomość, Olaf. Nie mogę spokojnie...- kiedy esemes poinformował mnie o nieudanym połączeniu Mikołaja, który próbował się do mnie dobić, musiałam skończyć terapię przyjaciela. - Zaraz oddzwonię. 

- Tak? - pośpiesznie oddzwoniłam do wielkoluda. 

- Natalia czuje się dobrze. Bartek przy niej czuwa. - jak łatwo można było czuć się szczęśliwym i zgniecionym przez los? Ja byłam tego świetnym przykładem. 

- Wiadomo, jakim cudem...- próbowałam ustalić wszelakie scenariusze, ale przez kilkanaście ostatnich godzin nie znalazłam ani jednego, który usprawiedliwiłby nasze zachowanie. 

- Znam jej lekarza prowadzącego. Spróbuję dowiedzieć się czegoś poza...oficjalnym oświadczeniem. - wiedziałam, że zrobi wszystko aby pomóc Bartkowi. 

- Jasne. - zamknęłam oczy i uspokoiłam drganie strun głosowych. - Daj znać, dobrze? - poprosiłam.

- Zadzwonię, jak tylko coś będzie wiadomo. - po tych słowach rozłączył się. 

I chociaż nikt nie mówił o kogokolwiek winie, ja doskonale wyczuwałam ich obojętność na moją krzywdę. Bo przecież sama pchnęłam się w najgorsze płomienie, jednocześnie pragnąc wyjść z nich cało. 

Kupienie biletu nie było wyborem czy decyzją, a koniecznością. Czysta, bolesna formalność.

Czytanie artykułów o wstrząsie nie było zaspokojeniem głodu niewiedzy, a karą dla mego sumienia. Chciałam choćby w jednej tysięcznej poczuć się jeszcze bardziej winna za to, co zrobiłam. Kiedy wlepiałam się w kolejny wpis dotyczący powikłań, skutków takiego ataku, poczułam drętwienie kończyn. 

- Boże. - zamknęłam laptopa i przymknęłam powieki aby wyzbyć się krążących w głowie czarnych myśli. Dźwięk telefonu wystraszył mnie, ale po chwili odebrałam przychodzące połączenie.

- Tak? - głos Mikołaja brzmiał niepokojąco. 

- Słuchaj. Paulina pomogła mi zabrać kilka rzeczy dla Natalii. W mieszkaniu znalazłem teczkę z dokumentami dotyczącymi ciąży Natalii. - nie wiem, co miało to wspólnego z jej stanem.

- I? - chciałam dowiedzieć się konkretów. 

- Natalia powiedziała, że jakiś czas temu dokonywała badań i wszystko było z nimi w porządku. Paulina twierdzi, że to ściema. - pogubiłam się.

- Dlaczego? - ufał jej na tyle. 

- Ja nie znam się na żargonie medycznym, ale jej matka tak. Jest ginekologiem. Natalia ukrywała fakt nieprawidłowych badań. Co jeśli...okłamała Bartka? - nie mogli usprawiedliwiać poronienia swymi domysłami. 

- Nieprawidłowe, to znaczy jakie? - musiałam wiedzieć.

- Ciąża była zagrożeniem dla jej życia. Dowiedziała się tego niecały tydzień temu. - próbowałam poskładać części układanki w całość. - Jeśli jest samolubną suką, która doskonale wiedziała o tym fakcie, a nie chciała ryzykować...- przypomniał mi się artykuł o lekach, które mogą spowodować taki wstrząs.

- Sama je sobie podała. - nie mogłam uwierzyć w to, co właśnie wypowiedziały moje usta. 

- Bartek nam nie uwierzy dopóki nie dostarczymy tych badań w powołane ręce. - wiedziałam, że lekarze mogli zostać przekupieni. Byli kumplami. Ona i jej cała zgraja. 

- Co z mamą Pauliny? Myślisz, że mogłaby to sprawdzić? - musiałam mieć pewność.

- Jasne. - rozłączył się.

Jeśli Natalia dopuściła się tak okropnej rzeczy, mogłam jedynie kolejny raz współczuć Bartkowi. Jego świat zapewne uległby zagładzie, a ja? Byłam kolejny raz tą, która spowodowała dany kataklizm.

***

Siedząc w salonie wraz z mamą Pauliny, oczekiwaliśmy na przyjście Bartka. Cała w nerwach, niepewnościach i krążących w głowie pytaniach, pragnęłam aby poznał prawdę. Ślub oczywiście został przełożony, Natalia wysłana na rehabilitację, a brunet? Brunet czuwał przy jej boku od dwóch tygodni bez jakiejkolwiek przerwy. Wiedziałam, że wyjawienie prawdy będzie gorsze od słów, które usłyszałam w szpitalu.

- Jest. - Mikołaj podał mi teczkę z dokumentami i spojrzał na telefon. - Pójdę otworzyć...- Paulina siedziała obok mnie. Całą sobą wspierała nas przy sprawie Natalii, a jej mama była prawdziwym aniołem. Przyjaciel, którego poleciła nam jako źródło informacji i opinii dotyczących zdjęć płodu oraz szeregu badań, jakie wykonywała narzeczona Bartka, uświadomił nas, że nie jesteśmy w błędzie. Później jedynie zadzwonił do szpitala i zlecił kilka badań w związku z chorą, która leżała na jego oddziale. Tak, mieliśmy ogromne szczęście i nieszczęście w jednym.

- Tak? - Bartek właśnie wkroczył do mieszkania. Pani Zosia machnęła do mnie dłonią, abym nie wykonywała fałszywych ruchów. Wszyscy wiedzieli, że Bartek obwinia nas o śmierć dziecka.

W tej właśnie sprawie nie chodziło już o mnie. Chodziło o poczucie odpowiedzialności oraz bestialski mord na dziecku z powodu swoich lęków. Natalia nawet nie powiedziała mu o swojej chorobie, o lekach, o badaniach. Wszystko, co posiadali było związane z jej obsesją na jego punkcie oraz jego zaangażowaniem.

- Musimy pogadać, stary. - kiedy weszli do salonu, a brunet zobaczył mnie, poczułam się obco.

- Co ona tutaj robi? Jakieś koło wsparcia? Co? - nie ruszały mnie kolejne bluzgi czy oskarżenia. To jego gniew napędzał machinę agresji.

- Nie. Dzięki mojej córce oraz Mikołajowi, możemy wam uświadomić w jak ogromnym błędzie jesteście. -  mama Pauliny poprosiła swojego syna oraz córkę o wyjście z mieszkania. Ja potrzebowałam usłyszeć to jeszcze raz. Jeszcze raz aby zmyć swoje winy.

- Wychodzę. - teraz to ja musiałam go sprowokować.

- Masz zamiar do końca życia nieść na sobie krzyż za kogoś, kto powinien dźwigać go do usranej śmierci? - Pani Zosia złapała za mą dłoń, aby powstrzymać mnie przed kolejną zaczepką.

- Nie waż się, Klara. - pogroził palcem.

- Zostaw nas samych. - Pani Zosia poprosiła mnie i wskazała na korytarz.

Jeśli to miało mu pomóc, ta samotność...mogłam się poświęcić. Nie mogłam uciekać i żyć ze świadomością, że być może kolejny raz go zawiodłam. Bartek nie musiał być mój. Musiał być po prostu wolny. Ze mną czy beze mnie...to stanowiło inną kwestię.

Więcej...

Dziś już wiem (VII)

Część przedostatnia kochani. Ciężko będzie się z nimi rozstać. 

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Wszystko wokół pachniało nim. Moja skóra, ubrania zawieszone do wyschnięcia, a nawet łazienka. Każda rzecz, którą ponawialiśmy wczorajszego wieczoru zanim uciekł, by móc poukładać nasz świat na nowo...wszystko było zupełnie inne. Świeże, nowe oraz pokiereszowane, ale nareszcie nasze.

Kiedy Mikołaj obudził się i zobaczył mnie w swych za dużych ubraniach, nie opędził się od kąśliwych komentarzy. Dopiero gdy zauważył, że nie reaguje na jego zaczepki, zaczął kopać głębiej. Nie siliłam się na kłamstwa. Opowiedziałam mu o wieczorze z Bartkiem, który skończył się dewastacją jego łazienki. Zaskoczony wypytywał o szczegóły, ale dosadnie uświadomiłam go o konsekwencjach posiadania zbyt ciekawskiej natury. Pijąc kawę, przygotowywaliśmy śniadanie, które pomogłoby nam stanąć na nogi. Jemu od zbytniej ilości alkoholu, a mi od czegoś znacznie lepszego. 

- Więc happy end? - nie mogłam powstrzymać uśmiechu. - Nie mogę uwierzyć. - cmoknął pod nosem, krojąc plasterki pomidora. 

- Powiedzmy. Sama do końca nie wiem, jak to wszystko się rozwiąże. - nie byłam pewna tego, co będzie. Wiedziałam jedynie, że Bartek mnie kocha. 

- Mam nadzieję, że i ja spotkam kogoś...dla kogo wezmę wspólny prysznic. - wybuchnęliśmy śmiechem, ale mięśnie twarzy skutecznie uniemożliwiły nam przeciągnięcie zadowolonego jazgotu. Od skręta dzieliła bardzo cienka granica do skurczu.

- Spadaj! - nadal cieszyłam się, jak głupia. - Poza tym już dawno mógłbyś być szczęśliwy...Paulina podobno wróciła do Polski. - Daria chciała poinformować go przy pierwszej, lepszej okazji. 

- Co? - zakrztusił się kawą, by za moment siąść naprzeciw mnie i spojrzeć tak, by mógł dostrzec prawdę. - Mówisz poważnie? - nie przeszło mu. 

- Tak. - upiłam kilka łyków i zaczęłam szukać esemesa, którego dostałam od jego siostry. - Rzemieślnicza 17. 

- Klara, ja...- wszyscy po kolei byliśmy ułomnymi romantykami.

- Podobno wróciła na stałe. Poza tym...to ona kontaktowała się z Darią. - iskry w jego oczach były dowodem na drzemiące w nim uczucia. 

- Dokończysz i zjesz sama? - obydwoje byliśmy w skowronkach. 

- Leć. - kiwnęłam głową na drzwi. - Tylko kup jakieś kwiaty, czy coś...- rzuciłam przed zatrzaśnięciem się drzwi. 

Wszystko powoli wracało do normy. Tak przynajmniej mi się zdawało. A rzeczywistość bardzo nie lubiła insynuacji w mej głowie. 

Ignacy patrzył na mnie z zaciekawieniem. Uczczenie nowych dróg ewoluowało do ścięcia włosów. Obcięta grzywka oraz skrócenie włosów do ramion było strzałem w dziesiątkę. Mały zachwycony dotykał jaśniejszych kosmyków, które również odświeżyłam. Daria spoglądała na nas niczym zaczarowana. Jeszcze nie zdążyłam opowiedzieć jej o wspólnie spędzonej nocy, a już czułam że obydwie będziemy skakać z radości.

- Mogłabyś tutaj zostać. Powiesiłabym Cię na wieszaczku i ściągała, gdy tylko psułby mu się humor. Jesteś jakąś czarodziejką. - gotowała wodę na herbatę, jednocześnie przeglądając katalogi z meblami. 

- Wiedźmą, Daria. Wiedźmą bardziej. - miałam ochotę zjeść go w całości. Piękne morskie oczy, które odziedziczył po matce miały szansę złamać milion niewinnych serc. Wolałam jednak aby znalazł to jedno, którego nigdy nie złamie. Oj ja już miałam zamiar tego dopilnować!

- Nie prawda. - podeszła do nas i pogładziła małego po główce. - Bardzo tęsknił za tobą i za Bartkiem. Dobrze, że wszystko się wyjaśniło. Teraz patrząc na to z boku...może to i lepiej, że odpuściliście. - była w przeogromnym błędzie.

- Co gdybym powiedziała, że nie odpuściliśmy? - podniosłam wzrok znad małego i spojrzałam na nią zaciekawiona reakcją. Kiedy dotarło do niej, że wcale nie żartuję, oniemiała z zachwytu.

- Nie! - próbowała przekonać siebie samą. - Nie możliwe! Kiedy? Jak? Gdzie? Ile razy? Matko! Jak możesz...- prawie podskoczyła do góry. - Czekaj...ale to nie były urojenia związane z tym zielskiem, tak? - kilka minut po jego wyjściu miałam te same obawy, jednak rozkosz której doświadczyłam była zbyt dobra, jak na moją fantazję. 

- Nie. - uśmiechnęłam się zawstydzona. - Teraz tylko czekam na dalszy rozwój. Wiesz, że w naszym przypadku...jest jeszcze ktoś trzeci. - ciąża Natalii nie była zagrożeniem. Olaf miał rację. Skoro Bartek był cudownym i odpowiedzialnym facetem. Niezależnie z kim byłby, jako ojciec musiał sprawdzić się w stu procentach. 

- Tak. - wzruszyła ramionami. - Ale kto powiedział, że ten trzeci będzie ostatni. Zróbcie sobie od razu dwójkę i bam! Jesteś na podium, kochana! - wariatka. 

- To nie bieg przez płotki, Daria. - zaśmiałam się na głos. 

Kiedy atmosfera wreszcie zeszła na luźniejsze tematy, usłyszałyśmy donośny huk dobiegający z parteru domu. Michał niczym strzała wleciał do kuchni i spojrzał na nas z przerażeniem. 

- Natalia...- ledwo oddychał. - Jest w szpitalu. 

Jak wiele jesteśmy w stanie czekać na szczęśliwy koniec? Czasami tak długo, że sami umieramy, a nasza wytrwałość może stać się legendą. 

***

Siedzący przed salą brunet wyglądał tragicznie. Rozmierzwione włosy, spuchnięta twarz oraz zaciśnięte w pięści, dłonie. Obok niego znajdowała się dwójka starszych osób, które ewidentnie znajdowały się tam w tej samej sprawie, co on. Rodzice Natalii. Przerażeni, wtulający się w siebie. 

- Bartek! - Daria podbiegła do niego i mocno przytuliła. Wyczerpany od łez, troski oraz przerażony z powodu nagłego wstrząsu w jego życiu, próbował zachować resztki opanowania. W ramionach blondynki jednak rozkleił się totalnie. 

- Jezu! To wszystko moja wina...- nie mogłam podejść. Nie mogłam zrobić fałszywego ruchu, który pozwoliłby na jego kolejne odtrącenie mnie. Musiałam poczekać. Zostawić swoją miłość oraz tęsknotę w tyle  i zachować rozwagę. Nie mogłam ponowny raz go stracić. 

- Przestań. - blondynka wzięła jego twarz w dłonie i kazała na siebie spojrzeć. - Wyjdzie z tego. Obydwoje wyjdą. 

- Miała wstrząs anafilaktyczny. - starszy mężczyzna z siwą, gęstą brodą skierował słowa do nas. - Podobno karetka przyjechała w ostatniej chwili...- głos załamujący się pod wpływem łez, doprowadził mnie na skraj wytrzymałości. 

- Musimy zawieźć małego, Daria. - Michał nie chciał brać w tym udziału, ale przede wszystkim dbał  o swoją rodzinę. Rozumiałam to. - Zawieziemy go do rodziców, a potem przyjedziemy. 

Bartek kilka razy kiwnął głową, a potem zamknął twarz w dłoniach. Daria spojrzała na mnie błagająco. 

- Zostanę. - musiałam, chociaż i mnie łamało się serce. - Jedźcie. 

Brunet spojrzał na mnie pełen bólu oraz wstydu. Nie mogłam pozwolić sobie na jakikolwiek gest bliskości. Nie w towarzystwie jego rodziców. Nie w danej sytuacji. Lekarz wychodzący z sali poprosił rodziców Natalii o podanie kilku istotnych informacji. Czy chorowała na coś w dzieciństwie, czy była na coś uczulona, czy zdarzały się jakieś przewlekłe choroby w rodzinie...tysiąc pytań i zero odpowiedzi, które mogłyby im pomóc. 

- Córka jest stabilna. - trzy słowa pomogły brunetowi złapać oddech. 

- Co z dzieckiem? - Bartek podszedł do lekarza i błagająco zwrócił mu uwagę. - Co z...- lekarz pokręcił głową i spojrzał na rodziców. 

- Niestety nie mogliśmy...- fala gniewu oraz rozpaczy. Poczułam, jak świat rozpadam się na naszych oczach. Mój świat właśnie się rozpadał. Bartek. 

- Nie...nie...- po tych słowach zamknął swe usta dłonią i podszedł do ściany aby złapać równowagę.

- Muszę wyjść...- mama Natalii złapała za rękaw męża, dławiąc się od braku powietrza. - Muszę...- mąż szybko zaprowadził ją w stronę wyjścia, a ja zostałam sam na sam z człowiekiem, który właśnie stracił wszystko. Był tak kruchy i posiniaczony od tragedii jaka go spotkała, że jakikolwiek dotyk mógł go zabić. 

- Bartek...- szepnęłam, robiąc dwa kroki w przód. 

- Nie. - uniósł drżącą dłoń do góry. - Nie zbliżaj się...- ta noc już nic nie znaczyła. Nie dla niego.

- Nie rób tego. - poprosiłam szeptem. 

- To przez Ciebie. - jęknął z bólu i kucnął przy ścianie, ukrywając twarz w dłoniach po raz kolejny. - Jezu, gdybym....- nasze "gdyby" właśnie doprowadziło do tragedii, w której to ja byłam mordercą, a on ofiarą. 

Szybko wybrałam numer Mikołaja i poczekałam na odzew. Kiedy zadowolony przywitał się, opowiedziałam mu o ataku Natalii. Kiedy zmobilizował się do przyjazdu, odetchnęłam z ulgą. Wyczekiwanie zajęło jakieś piętnaście minut. Piętnaście minut męki i obserwacji Bartka, który nie mógł znieść mojej obecności. 

- Jestem...- zobaczywszy oddalonego ode mnie bruneta, zrozumiał. Szybko podał mi kluczyki do samochodu i podszedł do skulonego w kącie korytarza przyjaciela. Bez słów wpadli sobie w ramiona. Ja? Ja byłam zbędna. Od samego początku zbędna. 

Odwracając się na pięcie, zacisnęłam swe palce na kluczyku trzymanym w dłoni. Łzy zaczęły spływać dopiero w połowie drogi na parking. To wszystko było koszmarem. Pieprzona klątwa ciążyła na mnie od samego początku naszego poznania. Fontanna szczęścia? Tym razem diabeł wygrał z dobrem. 

Więcej...

INFORMACJE ORAZ OPOWIADANIE LISTOPADA

Garść informacji?

Kończymy serię Dziś już wiem w przeciągu najbliższych kilku dni. Stąd też kolejna zapowiedź. Mam nadzieję, że mroczna atmosfera wam się spodoba. 

Pozdrawiam. Zapraszam. Wasza A.

STOS -> 13 LISTOPADA.

Mirka należała do pradawnego, polskiego Sabatu. Należała, ponieważ spłonęła. A mimo tego skutecznego ciosu ze strony łowczej kasty, powraca na ludzki padół po niecałej dekadzie od swej śmierci. Krakowskie przedmieścia ściągają dziewczynę zza światów,  nie dając wskazówki dlaczego tak się stało. Przepełniona żalem i goryczą oraz błotem odnajduję schronienie w domku tajemniczego i skrytego przed współczesnością, Ludwika. Choć na początku plan dziewczyny opiera się na powrocie do mogiły, to z upływającym czasem zmienia ona swe założenia. Ktoś bowiem nie pozwala na spokojną śmierć, ale po jakimś czasie...nawet żywot. Od tego momentu Mirka próbuje znaleźć sprawcę całego zamieszania związanego z jej wybudzeniem oraz dowiedzieć się, dlaczego tak naprawdę została wskrzeszona. Ponieważ nie wszystko wydaję się być takie, jakie na początku...stos będzie musiał zapłonąć jeszcze raz.

Więcej...