Plan B (VII)

Uwikłani w problemy i kłopoty...Pola i Leon przekonają się na własnej skórze, jakie są skutki ogromnych kłamstw.

Zapraszam. 

Wasza A. 

edit:

Część powróciła dzięki jednej z czytelniczek!

Ogromne podziękowania!

Jesteście wielcy!

Oby i VIII wróciła, a będę w skowronkach i uraczę was dwoma częściami...już dziś!

***

Czemu poprosiłam Michała o podwózkę? Nie wiem. Kompletnie nie wiedziałam do kogo się zwrócić. Sylwia życzyła mi romansu, Miłka nie było - jednym słowem - istna katastrofa.  Nie chciałam ucinać sobie wizyty z awanturą w tle, a blondyn był jednym z pretekstów, dzięki któremu Leon trzymał nerwy na wodzy. W końcu nigdy w życiu nie przyznałby się przed obcym, że ma uczucia i co gorsza darzy nimi średniej klasy sprzątaczkę oraz opiekunkę. Cholerne postanowienia i schematy, które powziął z domu rodzinnego oraz Alicji były jego przekleństwem. Bo choć na razie nie zdawał sobie z tego sprawy, wiedziałam iż karma zawsze wraca i dopadnie tych, którzy o niej nie myślą. 

Czy dotyczyło to mojej zemsty? Nie. Przestałam grać w jego gierki w momencie, gdy znalazłam się w szpitalu. Martwiłam się o Pana Antoniego, ale niestety nie mogłam przewidzieć, że tak zareaguje na me odejście. Wyrzuty sumienia nie dawały spokoju, co skutkowało natarczywym obgryzaniem paznokci oraz drżeniem ciała. Blondyn milczał przez połowę drogi, ale w końcu nastała chwila przełamania. 

- Wszystko będzie dobrze. - patrzył na trasę. Mówił to bardzo poważnie i spokojnie, jakby chciał tym oddzielić się od wspomnień związanych z naszą ostatnią wspólną podróżą...zakończoną w zupełnie innym klimacie.

- Dlaczego się zgodziłeś? - byłam zdenerwowana również jego obecnością. Wszystko składało się na coraz pochmurniejszy nastrój. 

- Nie wiem. - kiedy zadzwoniłam i w kilku słowach powiedziałam o sytuacji w domu, rozłączył się i pojawił pod klatką zaledwie kilka minut później. Jakby czatował gdzieś w pobliżu, czekając na świetną okazję do spotkania. - Może ruszyło mnie sumienie? Twoja mama zmarła, a ten człowiek jest Ci, jak ojciec więc...uznałem, że to słuszne. 

- Dziękuję. - dopiero teraz na mnie spojrzał. - Nie chcę być tą dziewczyną, która leci w twe ramiona jedynie, gdy potrzebuje pomocy. Ja nie jestem taka. 

- Nigdy nie pomyślałbym o tej przysłudze...w inny sposób niż przyjacielski. Wiem, że nigdy by się nam nie udało. - jakby ktoś uświadomił mi najgorszą z prawd. Coś tknęło pokiereszowane serce i wlało do niego kilka litrów gorącego żelaza. Wściekłość? Wkurwienie zebrane z kilku ostatnich dni.

- Ponieważ? - ślub. Dla prawnika, który stoi na czele rozważnej dedukcji i realizmu, było nie do pomyślenia kierować się emocjami, które czczą akt duchowieństwa. Tego niejako traktowanego jako wyższe prawo ponad prawem ziemskim. Michał naprawdę był wyjątkiem. 

- Kochasz go. Dopiero jakiś czas temu to do mnie dotarło. Jesteście ulepieni z tej samej gliny. - wzruszył ramionami i oblizał usta. Nerwy. Był zirytowany wyobrażeniami o mnie i moim pracodawcy, które nijako miały się do rzeczywistości. Czy oni wszyscy ogłupieli?

- Szkoda, że druga strona...Leon jest zakochany w kimś innym, Michał. - chrząknął na głos i zamilkł. Kiedy zbliżaliśmy się do domu owego głównego tematu, szepnął jakby sam do siebie.

- Obydwoje więc dźwigamy ten sam krzyż. - zaparkował tuż przed wejściem i wysiadł z samochodu. Jeden głęboki wdech i opanowanie. Trzy sekundy później przekraczaliśmy próg samego piekła. 

***

- Jesteś. - zobaczyłam w jego oczach ulgę i troskę. Ubrany w zwykły biały podkoszulek oraz jeansowe spodenki nie przypominał siebie. Przynajmniej z czasów, gdy u niego pracowałam.  Nagle stał się fanem zacisza domowego? Nie sądzę. I choć cała gwardia tego domu była mi obojętna, szybko skojarzyłam zgarbioną sylwetkę Alicji, która właśnie wkraczała do salonu. Głowa zaczęła pulsować od zdenerwowania.

- Sprzątaczka. - prychnęła pod nosem. - Ojciec czuje się lepiej. Niepotrzebnie zawracałaś sobie głowę. - działała mi na nerwy, jak mało kto. 

- Przyszłam tu na prośbę Pani syna. Pięć minut i więcej się nie zobaczymy. - mówiłam prawdę. Po krótkiej wizycie nie miałam zamiaru zostać tu ani chwili dłużej. 

Michał, który zaraz po wejściu do domu odebrał ważny telefon ze strony kancelarii, został w holu. Dopiero teraz udało mu się dołączyć do naszej trójki. Stanąwszy obok mnie, zwrócił uwagę bruneta oraz jego macochy, która znacznie przeszkadzała memu spokojnemu nastawieniu. 

- Byłaś u niego? - zdyszany blondyn spojrzał na mnie z troską i dotknął ramienia. Leon zamarł w miejscu. Przysięgam, że nie widziałam w nim jeszcze takiego rozdrażnienia, z którym nie mógłby sobie poradzić. Dziś? Poprzeczka została postawiona za wysoko. Pech chciał, że robiłam to nieumyślnie, albowiem wcale nie zamierzałam patrzeć na teatrzyk, który zdarzało mu się z tego powodu urządzać. 

- Jest u góry. Chodź ze mną. - kiwnął głową i zniknął w jednym z korytarzy. Niezadowolone spojrzenie posłane w stronę Michała, przekazało mu informację o pozostaniu na miejscu. Alicja kontra prawnik. Już mu współczułam. 

Krocząc za brunetem na drugie piętro, rozglądałam się po znajomych kątach. Dlaczego upchnęli go na strychu? Po moim odejściu rodzina dopięła swego i schowała go w odmętach kurzu niczym stary, niepotrzebny grat? Tak. Wiedziałam, że pod wpływem "matki" Leon jest zdolny do wszystkiego. Byleby go kochała i chciała. Ja nigdy nie mogłam liczyć na takie oddanie, nawet jeśli ukorzyłabym się do jego stóp. 

Kiedy weszliśmy do dużej, drewnianej sypialni, poczułam zapach sosny. Z uśmiechem na ustach popatrzyłam na leżącego w starodawnym łóżku, staruszka. Łzy wycierałam rękawami bluzy.  Chlipiąc nosem, zaciskając zębiska z bólu,  podeszłam do niego. Kiedy usiadłam z kraja materaca i delikatnie ujęłam podłączoną do kroplówki dłoń, uśmiech sam wypłynął na wierzch.

- Mama zmarła w tym łóżku. - chciałam dać sobie w twarz. - Zasłużył na to aby być obok córki. Lekarz...kilka dni. - wystarczyło.

- Miota się? - musiałam wiedzieć. 

- Czasami. Nie pamięta nas. Po twoim odejściu...nie oskarżam Cię Pola. Każdy ma swój czas. - traciłam najważniejszą osobę na świecie. Teraz, gdy powinnam była być przy nim, należycie go pożegnać...ego zapędziło mnie w obsesję. Powinnam była zostać. Powinnam była dokończyć, to co rozpoczęłam. 

- Powieście mu halkę Pani Urszuli. Tę z koronką, tutaj naprzeciw. - wskazałam na ścianę, przy której stała szafa. - Najlepiej otwórz jedne z drzwiczek i zawieś. - to go uspokajało. 

- Wiesz o nim więcej od nas wszystkich. Czuje się, jak ostatni...- nikt nie wiedział.

- Nie uratowałeś mamy. Nie uratowałeś ojca. Jego też nie uratujesz. - powiedziałam na głos i wstałam, delikatnie upuszczając starczą, szczupłą dłoń na materiał koca. - Nie masz takiej mocy. Nie masz prawa jej mieć. - odwróciłam się w jego stronę. - To siebie powinieneś ratować. Póki jeszcze masz czas, Leon. 

- Po, co ratować kogoś, kto od dawna nie żyje? Ja wegetuję Pola. Nie czuję nic poza złością, pożądaniem i smutkiem. Jakbym chodził zaprogramowany. Coraz częściej przypominam ojca. 

- Mówisz tak, bo Negri Cię nie chce? Twoja mama i ojciec to całkowicie inna historia. - byłam zła. Zła do tego stopnia, że zamierzałam ukarać nas oboje. - Ta kobieta w niczym nie przypomina twojej mamy. Jest pusta, sztuczna i nieprawdziwa. - chciałabym, aby potrafił czytać w myślach.

- Zazdrość do Ciebie nie pasuje. - był bardzo pogubiony.

- Do Ciebie również. Michał działa na Ciebie jakbyś miał alergię, a przecież nie było między wami zgrzytów...chyba, że się mylę? - bingo. Jakbym wylała wrzątek na jego głowę. 

- Nie podoba mi się, że Cię zwodzi. - pies ogrodnika. 

- Nie zwodzi mnie. To ja...to robiłam. Był cierpliwy, opiekuńczy i miły, a ja nadal uciekałam myślami do kogoś, kto nigdy w życiu nie mógłby mnie pokochać. Popełniłam wiele błędów, ale największym z nich było okłamywanie samej siebie. - dumnie uniosłam głowę i zacisnęłam swe dłonie w pięści.

- Będziesz z nim pomimo tego...- prychnął i pokazał swą prawdziwą twarz. - Będziesz z nim, nawet jeśli...- zamknął oczy i próbował zrozumieć.

- Nie czekam. Już dawno przestałam. Życie płynie dalej...- spojrzałam na Pana Antoniego i uśmiechnęłam się. - I dopiero dziś zrozumiałam, że nie zamierzam go dla Ciebie poświęcać. Dość. Zwyczajne..dość. - mocny akcent na ostatnie słowo i koniec. - Przyjadę jutro po referencję i jeśli pozwolisz...posiedzę z twoim dziadkiem kilka godzin. Chciałabym abyś ulotnił się w tym czasie z domu. 

Stojąc przy drzwiach, zawahałam się. Dłoń mocno zacisnęła się na klamce, a sekundę później nacisnęła na nią. Byłam, jak burza. Biegnąc w stronę schodów, potknęłam się o zwinięty dywan i walnęłam na podłogę. Lądując na kolanach, hamując dłońmi o parkiet, chciałam uchronić się przed upadkiem na twarz. Huk rozległ się jedynie na piętrze. Leon przybył niczym superbohater. Pochwycił mnie za ramiona i powoli podniósł, obserwując każdą część ciała.

- Nic Ci nie jest? - poczułam ścisk w okolicach lewej kostki. Mocno wyszarpałam się z jego dotyku i na upartego zaczęłam kuleć w stronę schodów.

- Przeżyję. - wysyczałam przez zaciśnięte zębiska.

- Wariatka. - kiedy uniósł me ciało do góry, zamarłam. Niósł mnie w swych ramionach, i co gorsza, nie w stronę Michała oraz Alicji. Ciepło, dotyk i bicie jego serca, które dudniło pod mą dłonią, uderzyło w głowie niczym mocny trunek.

Świat wirował, a ja dosłownie razem z nim. Zamroczona nie zauważyłam, w którym momencie zastopował chód i stanął tuż przy drzwiach do innego pokoju. Kiedy podniosłam wzrok i spojrzałam na niego z lekkim przerażeniem, jego usta zacisnęły się w prostą linię. Jakby nie chciał przekroczyć granicy, która już dawno została przekroczona. Ile minut wgapialiśmy się w siebie bez słów? Za długo. Czułam, jak ściany zacieśniają się, a temperatura skacze do góry. Szarawe oczy wodziły po mej twarzy, chcąc uzyskać z niej zgodę. Dlaczego wykonałam ruch jako pierwsza? Miałam...lęk wysokości? Tak. To z pewnością.

Pocałunek był bardziej zmysłowy, niż mogłabym nawet przypuszczać. Kiedy nie odmówił bliskości, a wręcz przeciwnie mocniej ścisnął mnie w swych ramionach i zaczął mruczeć, odleciałam. Gładziłam delikatny zarost i wirowałam w intymności, która złączyła nas niczym klej. Nie mogłam przestać. Wchłaniam jego zapach, smak oraz czułość, będącą niemałym zaskoczeniem. W męskim wulkanie emocji znalazło się jej tak wiele, że nawet Michał nie był w stanie z nią konkurować. Leon był przepełniony tęsknotą, żalem i bólem, który załagodzić mogła tylko opiekuńcza pieszczota. Anielska cierpliwość jednak miała swe granice. Gdy odsunęłam swe dłonie, a następnie oderwałam się od ust, zaczął za nimi błądzić.

- Nie powinnam. - szepnęłam, gdy chciał się odwdzięczyć i znów skierował swą twarz bliżej, ku mojej. - Postaw mnie.

Posłusznie i w milczeniu wykonał ukłon, czym uwolnił mnie ze swych rąk. Czułam pustkę. Posiadałam wielką, czarną dziurę w miejscu, gdzie powinno bić serce. Ze spuszczoną głową, utkwiłam swój wzrok na stopie, gdzie nadal pulsował ból. Czułam, że wodzi za mną swymi cudownymi, szarymi oczami. Obserwując mnie, zaciskał dłonie w pięści. Mignęło mi to, gdy w końcu odważyłam się na niego spojrzeć i podniosłam głowę.

- To się nie wydarzyło. - wierzchem dłoni wytarłam usta i skierowałam swe kulejące ciało w stronę schodów. Tym razem zamierzałam do nich dotrzeć. Jak zawsze musiał wtrącić trzy grosze zanim odpuściłby nam awanturę.

- Nie zejdziesz chociażby na jeden stopień, Pola. Opuchlizna, ból i to wszystko przez twoje uparte...- stał z założonymi na klatce piersiowejrękoma. Niczym nauczyciel, chcący wymierzyć karę za niesubordynacje. W końcu tak wyglądało jego życie. Kary i nagrody.

- Dam radę. - syk boleści dławiłam w środku. - Zawołam Michała.

- Po moim, kurwa, trupie. - znów byłam w górze. Znów mnie uchwycił, ale tym razem w inny sposób. Jak strażak kopnął z buta w drzwi, do których zmierzaliśmy zanim go zaatakowałam. Sekundę później weszliśmy do środka. Kiedy zsunął mnie ze swych ramion na kuszetkę, a potem podszedł do białej szafki tuż obok okna, zaczęłam dygotać z zimna. Panująca w pomieszczeniu tajemnicza aura oraz znajdująca się w niej niezliczona ilość płócien malarskich, farb oraz białych zasłon, zajęła myśli znęcone dotychczas bólem. Jakbym utknęła w zupełnie innym domu, z zupełnie innym człowiekiem.

Kiedy męska dłoń dotknęła skóry nad kostką, a potem delikatnie zdjęła ze stopy but, odzyskałam poczucie rzeczywistości. Szorstki, ale za to elektryzujące muskanie przerodziło się w hipnozę. Brunet bacznie zilustrował zaczerwieniony oraz nabrzmiały obszar, a sekundę później smarował go przeźroczystą, cuchnącą mazią. Mogłam odwrócić głowę i oszczędzić sobie wdychania paskudztwa, ale nie potrafiłam. Zwyczajnie w świecie nie mogłam odmówić sobie obserwacji go. Atmosfera znów nabrała rumieńców, tak jak zapewne moja twarz. W głębi dziękowałam losowi za dane okoliczności, w których nie mógłby tego dostrzec. Jak mówiłam, miejsce w jakim się znajdowaliśmy było nieznaną mi dotąd komnatą tego wielkiego zamczyska.

- Jeśli nie przestaniesz się tak gapić, odwdzięczę się...- pocałunek. Czułam się, jak dziecko, którym ktoś należycie się zajął. Troska i zaangażowanie, tak niepodobne do jego charakteru kolejny raz zaintrygowały mnie do tego stopnia, że zapomniałam o bożym świecie.

- Daj spokój. - zastopowałam go, gdy z tylnej kieszeni wyjął opakowanie z bandażem. - Nie...

- Daj mi skończyć. - sponiewierana od sprzecznych emocji chciałam go zabić. Zabić, stłuc, wyrzucić przez okno, a na końcu...zatrzymać przy sobie. Na zawsze. - Zawiąże to...- był strasznie przejęty i skupiony. Tak, jak ja na jego nachylonym do mych stóp ciele. Na ramionach opiętych jedynie zwykłym podkoszulkiem. Takim, którego zrzucenie z jego ciała trwałoby...trzy mini-sekundy. Łapska chciały zawędrować w stronę zmierzwionych, ciemnych kosmyków włosów, ale w ostatniej chwili powstrzymałam je i spięłam wszystkie nerwy w ciele. Dość. Musiałam stąd wyjść zanim zrobiłabym coś, czego obydwoje byśmy żałowali.

- Puść. - kiedy skończył, ale nie odstawił mej stopy na podłogę, wyrwałam się. - Dzięki. - podparłam się na podłokietniku i uniosłam do góry. Ból minął w połowie. Nie byłam uziemiona, ale nadal potrzebowałam wizyty u specjalisty. Chyba wyczuł wewnętrzne przejęcie, bo chwilę później sam zahaczył o temat.

- Jutro zawiozę Cię do specjalisty. - otworzył drzwi, na których wisiał rozwalony, skopany zamek. - Mam nadzieję, że lubisz igły.

- Jutro odwiedzam twojego dziadka. Ty się stąd ulatniasz. Zapomniałeś? Taka była umowa. - wyszłam na korytarz i rozpoczęłam kuśtykanie ze schodów. Szedł za mną w ciszy. Przyczajony do ataku zapewne miał odpowiedź na me pytanie. Był jednak przecież nim. Pewnym swych racji, nie idącym na kompromisy snobem. Jak mogłam zapomnieć?

Będąc już w salonie, poczłapałam w stronę Michała, który natychmiastowo zauważył mój uszczerbek na zdrowiu. Ugościł w swych ramionach i spojrzał na zabandażowaną kostkę. Kiedy jego wzrok spotkał się z twarzą Leona, zadrżałam. Starcie samców alfa mogło doprowadzić jedynie do pogorszenia sytuacji. Alicja prześmiewczo patrzyła na blondyna, który użyczył swej pomocy. Zapewne próbowała wytłumaczyć mu, jak wielką krzywdę sobie sprawia, zadając się z kimś takim, jak ja. Znany motyw. Przynajmniej ja bardzo dobitnie go przestudiowałam. Macocha była perfekcjonistą w załatwianiu brudnej roboty. Dlatego odwiedziła mnie w szpitalu. Żmija wyjaśniła, czego pozbawi swych dzieci, a przede wszystkim Leona, gdy tylko zbliżę się do niego lub spróbuję wyjaśnić sprawę z Negri. Tak. Wiedziała. Była uszami tego domu. Wtedy, gdy rozmawiałyśmy z Niną, los dał jej idealny punkt. Na moją niekorzyść znalazła się w nieodpowiednim miejscu oraz czasie. Nie miałam zamiaru ryzykować. Sobą, Panem Antonim czy załamaniem nerwowym Leona. W żadnym wypadku.

- Masz to o co Cię prosiłam? - zapytałam stojącą w rogu korytarza Ninę. Przejęta obgryzała paznokcie i odliczała do momentu wybuchu apokalipsy, która właśnie do nas zmierzała.

- Tak. - podała mi dokumenty należące do Pana Antoniego. Alicja mogła zabrać im wszystko, a nawet ich zniszczyć. Kto jednak uwierzyłby kobiecie, która pragnęła pieniędzy wartych nawet cierpienia rodziny? Staruszek nie był głupi. Nie był również niespełna rozumu, tak jak jej się wydawało.

Gdy dostałam w swe dłonie popielatą teczkę, a co najważniejsze jej zawartość, przekazałam ją w stronę Michała. Blada twarz macochy Leona oraz ciekawskiej reszty była formalnością.

- To testament waszego dziadka. Twojego teścia, Alicjo. - kiedy blondyn odebrał z mych rąk coś, co w tym momencie było na wagę złota, usłyszałam mocny świst powietrza, dochodzący z ust najstarszej kobiety.

- Ty ladacznico! - o mały włos nie rozdarła naszyjnika z pereł, który teraz wżynał się w tętnice szyjną. Jej wściekłość nie miała granic.

- Przekazuje go do rąk odpowiedzialnych i zaufanych. - Nina uśmiechnęła się, a po chwili zniknęła  w ciemnym korytarzu prowadzącym do salonu. - Pan Antoni poprosił mnie o to kilka miesięcy temu. Jego ostatnia wola ma być poręczona przez kogoś, kto będzie wiedział jak ją chronić. Poza tym prosił aby nie dostała się w niepowołane dłonie...cel podróży niektórych tutaj...mógł przyświecać bowiem właśnie temu.

- Zamorduję...- kiedy Leon zrozumiał, jak mocno jego rodzina pogubiła się w osądach, złapał swą matkę za ramię i stanął z nią twarzą w twarz.

- Masz coś do ukrycia...Alicjo? - ja też miałam asa. Jedną z najlepszych opcji byłoby wyrwanie się z tego zwariowanego miejsca, ale któż uratowałby z niego duszę człowieka, będącego jego założycielem? Właśnie. Teraz nie mogła mi nic zrobić. Teraz wszystko musiało ustawić się do pionu.

- Zgodnie z wolą Pana Antoniego cały majątek należy do...Niny. - pamiętałam dzień, w którym zapytał o pomoc. Pan Antoni od samego początku naszej wspólnej drogi wspominał tylko o niej. Leon był dla niego ważny, nie zaprzeczę. Ale Nina? Nina była kobietą wyrzuconą przez obydwoje swych rodziców na bruk. Przez ostatni miesiąc, siedząc wieczorami przy muzyce, podopieczny opowiadał mi jej historię. Zaczynając od romansu ojca Leona, okna życia, sierocińca oraz chłodu, jaki spotkał ją w należącym pełnoprawnie do niej samej, domu. Wnuk miał zabezpieczenie w postaci testamentu zmarłej matki czy ojca, który to Niny się wyrzekł. Cała ta rodzina była poskładana z drobnych ułamków szkła, który stworzył przedziwny, widowiskowy witraż. Ten, który każdy oglądał i oceniał, ale nikt nie chciał poznać jego historii. Dlaczego nie ja zostałam spadkobierczynią? Ja miałam dom. Miałam przyjaciół oraz pasję. Nina walczyła o zwyczajny kąt, który mógłby zostać przy niej na zawsze.

- Stary głupiec...to ja...- kiedy zapragnęła się wytłumaczyć, brunet nie wytrzymał. Pełen agresji w oczach oraz ciele mocno szarpnął jej filigranowym, obwieszonym drogą biżuterią, ciałem.

- Wynoś się. - Alicja chciała ukryć testament. Kiedy miała okazję zabrać Antoniego, wymusiła na nim okazanie go. Wtedy też wybuchła kłótnia z Leonem, a ona skorzystała na tym najbardziej. Dopiero gdy Nina pomogła mu do mnie zadzwonić, a ten poprosił o pomoc...dużo nawarstwiło się w nas kłamstw i oszczerstw. Ostatnią wolą najszlachetniejszego człowieka było spokojne pożegnanie się z najukochańszymi osobami. Nina przejęła spadek w postaci rodzinnego domu oraz akcji, Leon zagarnął firmę oraz mały port, gdzie cumowały rodzinne jachty...co było niewielkim funduszem w porównaniu do swej przyrodniej siostry. Alicja? Do pewnego momentu widziałam skruchę. Antoni bardzo przeżywał to, jak jego syn traktował drugą żonę. Dopiero w sekundzie, gdy ta zażądała papierów oraz wygoniła mnie z jego życia...zrozumiał, jak wielki błąd popełnił.

To ona była igłą wbijającą się do źródła tej rodziny, która wypełniała ją trucizną. Ojciec Leona nie zakochał się, ale szanował ją i dał tyle, ile był w stanie. Czyż nie miała wyboru? To nie była wina jej pasierbicy czy pasierba. To nie była wina zmarłej żony, po której ojciec Leona nosił żałobę do końca swych dni. To ta druga kobieta zabrała z nich radość życia. Męża obarczała winą o wykorzystywanie jej serca, które sama bez przymusu mu oddała. Leona winiła za brak drugiego dziecka, a Nina...nim była. Dla tak młodej, zachłannej kobiety to było zbyt wiele. Szala goryczy przechyliła  ją na jej własne życzenie. Powoli zrozumiałam, że dom, w którym do tej pory mieszkałam był poligonem. Nauczką w formie bojowego testu wytrzymałości na kolejne próby i kłamstwa. Alicja była moją Negri. Wytwór niszczący życie, staje się obsesją. Tą, która niszczy. Jeśli zamierzałam być uczciwa wobec innych, musiałam być i taka wobec siebie.

- Od jak dawna wiesz? - był poturbowany. Nie mogłam mu jednak pomóc. Nie ja. Alicja pomimo bycia najgorszą opcją dla tej rodziny, była również wskazówką. Krzyż, który musiał nieść...był wybawieniem.

- Jutro przyjadę do Pana Antoniego. Michał sprawdzi zgodność dokumentu i pozałatwiacie wszelkie formalności. - ból odczuwałam już praktycznie wszędzie. - Wspieraj Ninę. - wskazałam palcem na ciemny korytarz, w którym zniknęła przed paroma minutami. - Jeśli mowa o kimś, kto zasługuję na wszelką pomoc...to właśnie ona.

Gdyby ktoś powiedział mi, jak mocno wrodzę się w tę sprawę i rodzinę, wyśmiałabym go. Ojciec, którego nigdy nie miałam...właśnie leżał u góry. Podłączony do aparatury, chcący zapewne odejść już w spokoju i ciszy. To jego wola i serce było warte całego zamieszania. Po śmierci bowiem zawsze rodzi się nowe życie. Moje? Niny? Leona? Każdego z nas. Pan Antoni zamknie za sobą rozdział i jednocześnie otworzy nowy. Tego mogłam być pewna.

Więcej...

Informacje i i zapytanie!

Zamieszanie....

Z powodu cholernych modernizacji na mym blogu i zwykłego lenistwa nie zapisałam ani jednej z dwóch części PLAN B na swym laptopie. Tak, możecie zacząć lincz! 

Blogpost zaczął świrować, a edytor wyświetlił dwie puste plansze, gdy otworzyłam je aby zrobić małe poprawki. Na koniec? Na koniec...skopiował jedną część w drugą i uwaga....jestem w czarnej dupie. Takiej bardzo czarnej.

Próbowałam uzyskać ID posta lecz bezskutecznie. Podana strona nie istnieje na blogu.

Jeśli postów nie odzyskam, co jest bardzo prawdopodobne....mam do was dwie prośby/propozycję.

Ogromnie szanuje moich czytelników i wiem, że wkład w tego bloga z waszej strony jest bardzo istotny. Jeśli ktoś jest w stanie pomóc mi znaleźć obydwa usunięte już posty, będę bardzo wdzięczna! 

Dodatkowo...jeśli tak się nie stanie ( nie znam możliwości blogspota, jestem dość świeżutka) będziecie musieli zdecydować czy części mają być pisane od nowa ( choć jest to dla mnie bardzo zła wizja dalszych części), lub pisanie dalsze ( nadrobienie dwóch pozostałych wykonam najszybciej, jak się da)....cóż, decyzja należy do was. Tymczasem...proszę o litość! 

Pozdrawiam. Wasza A.

Więcej...

Plan B (VI)

Znacie mnie. Zrobi się gorąco. Oj gorąco. 

Pozdrawiam,

Wasza A.

PS: Bez znaczenia - Finał - sobota. 

***

Rozglądałam się po pokoju, jakbym co dopiero tu zamieszkała. Trzy miesiące. Trudno w to uwierzyć, ale naprawdę zniknęły w tempie ekspresowym. Wydarzyło się tak wiele dziwnych i odrealnionych rzeczy, że inny człowiek zapewne zwariowałby na samym początku tak wyboistej drogi. 

Telefon zaświergotał pierwszy raz od kilku dni. Dlaczego teraz?

„Kim jesteś? Dlaczego nasłałaś na mnie szpiega?”. Leon został oszukany. 

Wykiwany został przez tak wiele osób, że Negri zapewne była dla niego gwoździem do trumny. Nie chciałam, aby cierpiał. Możliwe, że ja też poniekąd pragnęłam spokoju. Jeśli nie Negri to ktoś inny zaspokoi jego głodne serce. Tak, jak powiedziała Nina. Ja zwyczajnie w świecie byłam eksperymentem, zwykłą zakąską przed prawdziwym daniem głównym. Problem polegał jednak na tym, że nie było ono tak sycące, jak mogłoby się wydawać na samym początku. W sumie to przypominało podróbkę kunsztu prawdziwego smaku. Negri była okurzonym gratem, nadającym się do wyrzucenia już dawno temu. Pamiątką, którą na siłę przechowałam pod swym łóżkiem, mając nadzieję, że będzie pięknym wspomnieniem. Pomyłka to mało powiedziane. Ta postać stała się przekleństwem.

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z depresyjnego nastroju. Nina wychyliła się zza drzwi i szeroko uśmiechnęła.

- Mogę? - czemu czułam do niej sympatię? Nie była, jak Alicja czy Leon. Jakby ktoś podrzucił ją do rodziny kryształowych żyrandoli i złota, tylko po to aby móc utrzeć im nosa. Oczywiście seksapilu nie można było jej odmówić. To jedyna rzecz jaka łączyła ją z Leonem. 

- Jasne. - zaprosiłam ją i wskazałam na skórzaną kozetkę, aby mogła odpocząć od ciągłego biegania, jak na szpilkach.

- Dzięki. - ciemne oczy, ciemne włosy oraz ciemna karnacja tworzyły mieszankę gorąca. Była ojcem. Była jego klonem. Wiedziałam zatem, po kim Leon odziedziczył oczy. Te niespotykane, których barwa zmieniała się wraz z eskalacją humoru. Posturą przypominała koszykarkę, ale dobrze dobrane ciuchy maskowały te bardziej "męskie" walory jej ciała. Pociągła twarz z wystającymi policzkami oraz szczupłym, małym noskiem była bardzo delikatna. Alicja nie była jej matką. Zawiłe tory tej rodziny przypominały sitcom. - Wynosisz się.

- Pochwalił się? - prychnęłam, nie będąc zaskoczoną.

- Dom ma uszy. - tak, byli rodzeństwem. 

- To była moja decyzja. - podeszłam do szafy i otworzyłam ją na oścież. Po kolei wyciągałam wszystkie koszule, upaćkane przez pracę, dresowe spodnie, a na końcu chwyciłam za delikatny materiał, koronkowej sukienki. To stało się wczoraj, a jakby minęła cała wieczność. Nawet Michał przebiegł przez myśli, które od samego rana skupiały się na wyprowadzce oraz Leonie. 

- Alicja. - popatrzyła na koronkowy materiał, na który się wgapiałam. - Szła w tym do ślubu.

Coś pękło. Wewnątrz mnie i na zewnątrz. Upadłam na kolana, czym wystraszyłam towarzyszkę mej niedoli. Gdy podbiegła i złapała me szlochające ciało w ramiona, wzięłam głęboki oddech. 

- Jezu! Powiedziałam coś...Pola, spójrz na mnie! - gładziła mą pobladłą twarz i kazała na siebie spojrzeć. - Leon! Leon! Do jasnej cholery...czy ktoś słyszy mnie w tej studni bez dna?!

Coś przerwało połączenie ze światem. Kiedy poczułam silny uścisk i wzniosłam się do góry, zrozumiałam w czyich ramionach jestem. Potem? Nastała ciemność.

***

Szmer i odgłosy przypominające swą niewyrazistą barwą niczym mówione zza ściany, wybudziły skołowaną głowę. Kiedy szorstka dłoń przejechała po mym czole, powróciłam do żywych.

- Córcia. - ten niski, zachrypnięty głos oraz zapach dymu tytoniowego. Nie. Nie mógł tego zrobić.

- Co...- gdy otworzyłam oczy, ujrzałam go. Pomarszczona twarz, zaczerwienione gałki oczne oraz siwizna na brodzie. Sam diabeł nie wiedział, jakim cudem jeden z jego upadłych aniołów uciekł na powierzchnie. Porażona prądem uciekłam od dotyku, a Leon siedzący na fotelu obok, przebudził się.

- Pola. - popatrzył na mnie z troską i ulgą. Ja jednak nie byłam w nastroju do pokojowych rozwiązań. .

- Co się stało...- lekko skołowana, przetarłam swe zmęczone powieki, a kilka sekund później obraz wyostrzył się.

- Zemdlałaś. Nina powiedziała, że rozmawiałyście na mój temat...- zmarszczyłam czoło i pogładziłam obolałe przedramię.

- O Alicji. Ty mnie nie interesujesz. - wiedziałam, że z pewnymi rzeczami nie pożegnam się tak łatwo. Z kim innym mogłabym się tak swobodnie kłócić? Będzie mi tego brakowało.

- Daruję Ci ze względu na stan, w jakim się znajdujesz. - dumnie podniesiona głowa i to szkliste spojrzenie oczu, z których jak zwykle niewiele dało się wyczytać. - Nie myśl jednak, że jak wrócimy do domu to ominiemy ten temat. - nie miał pojęcia, o czym mówił.

- Nie. - zamknęłam oczy, wzięłam głęboki wdech i odważyłam się na niego spojrzeć. Zamroczona przez odgłos skraplającej się cieczy, która wisiała na metalowym stojaku, zamyśliłam się. Kiedy chciał przystąpić do ataku, wywiesiłam białą flagę. - Nie ominiemy tego temu, bo on nie istnieje. To nie istnieje. Nie ma "nas", nie ma czegoś, jak "dom". Jesteś tam, dokładnie tak, jak siedzisz...zdystansowany. I jestem ja. Poturbowana, jak dziś. Nie mam na to siły. Przepraszam, ale nie.

- Nie dam Ci pozostać w takim stanie. - uparty, jak osioł.

- Stres związany jest z obowiązkami i pracą. Nie ma już pracy, nie ma obowiązków, nie ma stresu. Koniec. Tyle. - wzruszyłam ramionami, a potem odwróciłam wzrok. Jedna z łez wymsknęła się na policzek. Głupia! Jak mogłam sobie pozwolić na uczucie żalu w stosunku do czegoś, czego nigdy nie miałam.

- Gdybyś dała mi trochę czasu...- zwariował.

- Nie. Żadnej litości i wymuszania. Jestem lepsza niż to. Jeśli uważasz inaczej...to chyba w ogóle się nie znamy. - mocno wytarłam słoną kroplę. Nienawidziłam robić z siebie ofiary. I tak patrzył na mnie w sposób, jaki spalał duszę. Byliśmy przeklęci.

- Przyjdę jutro. Ochłoniemy trochę i będziemy mogli spokojnie porozmawiać. - nie dotarło.

- Idź już. - nie miał pojęcia, że się żegnamy. Tak, jak ja, że pożegnanie to rozciągnie się w bardzo długim czasie.

Tydzień w szpitalu był kwestią związaną z obserwacją i kilkoma dodatkowymi badaniami. Wyniki? Stres związany z dynamicznym życiem oraz zbyt duża ilość obowiązków. Brednie wypisane w notatce, którą dostałam przy wypisie, należycie komponowały się z listą leków, które powinnam była wykupić. Powoli przeistaczałam się w rówieśniczkę Pana Antonie, ba! Nawet odniosłam wrażenie, że jego stan zdrowia jest o niebo lepszy od mojego, jeśli miałam sugerować się opinią lekarzy.

Znużona byłam ciągłym siedzeniem w czterech, białych ścianach, gdzie ostry zapach całkowitej dezynfekcji powierzchni, podrażniał nozdrza. Na szczęście pomoc Miłosza i Sylwii i obietnica złożona przez nich do doktora, poskutkowała. Miałam natychmiastowo udać się w bezpieczne miejsce, gdzie nafaszerowana witaminkami, pozbyłabym się trosk i zmartwień.

Człapiąc przez chodnik od samego wyjścia, usłyszałam klakson samochodu. Miłosz machał dłonią i włączył awaryjne światła, chcąc wybudzić wszystkich pacjentów, którzy nadal potrzebowali spokojnej hospitalizacji. Z uśmiechem na ustach, pokręciłam głową i pomachałam do przyjaciół. Niespodziewanie dwie sekundy później, pojawił się inny samochód. Nowej generacji BMW podjechało z piskiem opon i zaparkowało tuż za znanym mi pojazdem. Gdy światła zgasły, a drzwi się otworzyły i z wnętrza ujawnił się właściciel, zastygłam w miejscu. Leon. Rozzłoszczony do granic możliwości, kroczył w mą stronę.

Tydzień. Nie pozwoliłam lekarzom informować go o mym stanie ani wpuszczać w odwiedziny. Rzeczy z domu zabrała Sylwia, która nie omieszkała powiedzieć mu kilka słów "otuchy" na moje odchodne. Dlaczego więc teraz nie miała zamiaru obronić mnie przed konsekwencją swej niewyparzonej gęby? Z uśmiechem na ustach wyglądała zza uchylonej, samochodowej szyby i czekała na rozwój sytuacji. Mogłam domyślić się, kto powiedział mu o wychodnym spod kroplówek. Udani przyjaciele.

- Daj torbę. - zwariował. - I pakuj się do środka zanim zmarzniesz na amen.

- Czy ty jesteś głuchy? A może masz jakąś manię prześladowczą? - prychnęłam pod nosem i wyminęłam go. Kiedy szarpnął za materiał paska od bagażu i zerwał go z ramienia, stanęłam w miejscu. - Leon, do jasnej cholery! Chcesz żebym tam wróciła? Dopiero, co wylądowałam na oddziale z powodu nerwów, a ty...

- Proszę. - rzucił torbą o beton i zaczął krążyć w tę i z powrotem. - Wyrzuty sumienia nie pozwalają mi na sen, głód i pracę, ale oczywiście i tak jestem najgorszy. Próbuję pomóc, a ty zamiast choć raz sobie na to pozwolić, odrzucasz ją.

- Nie odrzucam. Nie przyjmuję. Nie chcę. - wykorzystałam okazję i pochwyciłam torbę, a kilka sekund później znajdowałam się z dala od niego. Kiedy zorientował się, że zniknęłam, strzelił za mną w pościg niczym drapieżnik. Przebiegły lis wyprzedził mnie i zatarasował drogę ucieczki, a potem złapał w ramiona.

Suche, ale jakże miękkie usta zderzyły się moimi i wzięły je w niewole. Byłam w niebie..nie, nie. Właśnie z niego spadałam. Jak ciężki blok cementu walnęłam o ziemię, rozbijając się na kawałki. Sen.

Ciemność opanowawszy salę, była niczym zwiastun najmroczniejszego koszmaru. Jakim cudem? Jakim cudem marzyłam o czymś tak bestialsko przykrym? Skąd do głowy przyszła mi wizja pocałunku z Leonem? Pragnienia i hormony! Nic więcej! Zwykły przypadek, który zaistniał w wyniku wypadku w jego domu. Uderzyłam się w głowie i tyle. Koniec, kropka.

***

- Nie przejmuj się. - Sylwia stawiała przed mym nosem dwa kieliszki z czerwonym winem, które w dniu dzisiejszym po prostu wypadało wypić. Za dużo nerwów, stresu i głupich snów przyprawiło mnie o grobowy nastrój. Przyjaciółka postawiła sobie za cel, wyciągnięcie mnie z niego.

- Muszę Ci o czymś powiedzieć...- zawahałam się już tyle razy, że nie mogłabym zliczyć. Dziś chciałam ją uwolnić. Negri. Pozbawić ją mocy nad mym życiem.

- Zakochałaś się. - jedno z dwóch. Nie umiałam zaprzeczyć.

- Tak. Pech chciał, że on kocha kogoś innego. Tu zaczynają się schody...bo znam tę kobietę. - potok słów i pełne skupienie Sylwii pozwoliły mi kontynuować. - Pamiętasz moją dodatkową pracę w barze? Tę, przez którą nie mogliśmy celebrować ostatnich urodzin Miłka?

- Kelnerka i ty. Nigdy w życiu w to nie wierzyłam. Za skromna jesteś do takiej roboty. - chyba nie spodziewała się takiego kalibru.

- Puścisz Killing me softly? Lubię tę piosenkę. - najbardziej dosadny sposób przekazania informacji. Dowód.

- Ty mi tu o piosence...- zastopowałam ją i podeszłam do odtwarzacza, który liczył z dobre paręnaście lat. Kiedy włożyłam do niego kasetę, a sekundę później dotarły do nas pierwsze sekundy utworu, wzięłam głęboki oddech.

Śpiew naciągnął struny głosowe, a ja poczułam się jak na scenie. Tak, jak wtedy, kiedy śpiewałam po raz pierwszy. Sylwia wypluła do kieliszka całą zwartość wina, które przed chwilą wlała w usta. Zachłysnęła się powietrzem, rękawem bluzy wytarła wilgotne wargi oraz brodę, a następnie wbiła się we mnie spojrzeniem. Przestałam kilka sekund później. Patrzyła na mnie, jak kukła. W bezruchu, z jednostajnym wyrazem twarzy, sugerującym zszokowanie.

- Negri. - kiedy walnęła się dłonią w czoło i zamknęła oczy, wyłączyłam radio. - Pola...Negri. Przecież...jak mogłam nie zauważyć! Jak Miłek...jakim cudem?! - przerażenie przerodziło się w fascynację i pisk przypominający ten z koncertów dla nastolatek.

- Za dużo pytań. - powietrze wypuściło się z mego ciała, jakby ktoś właśnie przebił nadęty balon. Coś się ulatniało. Zła energia będąca we wnętrzu, odpuściła.

- Leon jest zakochany w Negri. Czyli w tobie. Czyli...sprawa z głowy! - machnęła dłonią i wlała na twarz grymas ogromnego zadowolenia. Nie! Nie! Nie! Nic nie zrozumiała.

- Kocha ją, Sylwia. Tę kobietę siedzącą w moim gardle i głowie. Nigdzie indziej. Nie mnie. - kucnęłam tuż przed nią i złapałam za delikatne dłonie. - Obiecaj, że Miłek się nie dowie.

- Pola, Miłek nie jest ważny. Leon. Przecież widać, że on szaleję...- no właśnie. Za kim?

- Obiecałam sobie i komuś, że będę się trzymać z daleka. - nie wszystko było kolorowe. Nie wszystko mogło należeć do nas, nawet jeśli mieliśmy to na wyciągnięcie ręki.

- Nie jestem zadowolona, ale znasz mnie...winszuję tej niezależności. - jasne kły uwidoczniły się przy uśmieszku. Była piękna. Długie rzęsy, ułożone włosy i zapach słodyczy, będący jej znakiem rozpoznawczym. Nuta wanilii i czekolady.

Telefon wibrujący na stoliczku obok kieliszka, momentalnie wyrwał mnie z podziwiania urody przyjaciółki. Leon. Zniechęcona odrzuciłam połączenie, a kilka sekund później dostałam wiadomość.

"Dziadek jest podpięty do kroplówki. Przyjedź. Chciał się z tobą zobaczyć". Świat znów zawirował w niebezpiecznym tempie. Jak na karuzeli, z której nie mogłam wysiąść, mimo krzyku i mdłości.

Więcej...

Plan B (V)

Michał idzie w odstawkę. Jednak czy to koniec problemów Poli i Leona?

Zapraszam, 

Wasza A. 

***

Wchodząc do domu, zapragnęłam ciszy. Ochoczo wierzyłam w to, że Leon oddalił się do krainy snów, co było mi również najbliższym marzeniem. Niestety nie miałam szczęścia. Ni w miłości, ni w świętym spokoju. W tym wypadku wystarczyło otworzyć drzwi, a przy okazji wybuchła puszka pandory. Taki urok posiadania zaborczego szefa.

- Witamy Panią. - wypił zdecydowanie więcej niż jeden drink. Uśmiech, czerwone policzki, wyciągnięta z garniturowych spodni koszula, uwidaczniająca zarys mięśni oraz rozmierzwione ciemne włosy były wręcz atrybutami rozpoznawczymi w jego przypadku. Obraz bóstwa pomieszanego z słodką rozpaczą. Przysięgam, gdyby nie fakt, że przed chwilą skończyłam temat z jednym miłosnym uniesieniem, rzuciłabym się na niego. Nawet jeśli znajdował się w tak zachwianym stanie. 

Nie odpowiedziałam. Nie miałam siły na przekomarzanie się, choć z góry wiedziałam, iż druga strona nie odpuści. Stanąwszy naprzeciwko, dumnie uniósł głowę i popatrzył na mnie, jak na skazaną. 

- Masz coś na swoją obronę? - nie brzmiał, jak pijany. Jego dykcja wręcz zachwycała. Doskonale zdawał sobie sprawę z każdego słowa. 

Nadal nic. Taktyka, którą obrałam mogła zdziałać cuda. Wystarczyło aby Leon nie był rozwścieczonym bykiem, a temat Michała nie pojawił się w roli czerwonej płachty. To mogłam zdziałać.

- Spałaś z nim. - odsunął się i popatrzył na mnie inaczej niż zwykle. Przechylił butelkę trzymaną w jednej  dłoni - czego na początku nie zauważyłam, a potem zawrócił w stronę swojej pijackiej groty.

- W czym jest lepsza ode mnie? - z dala od tematu blondyna. Musiałam mu pokazać, że również nie jest święty.

- Ma klasę. - powiedział sam do siebie. Kiedy pchnął drzwi i już miał się przez nie przetoczyć, wystrzeliłam. 

- Piosenkarka w klubie nie ma klasy. To tylko kokietka. - wzburzone morze, inaczej nazwać tego nie mogłam. Leon praktycznie wyskoczył z progu i w jednej sekundzie wytrzeźwiał.

- Coś ty powiedziała! - błękitne oczy pociemniały, a źrenice rozszerzyły się. Był pod napięciem tak silnym, jakby całe ciało zostało naelektryzowane przez złość.

- Negri. To o nią chodzi. - jakbym odkryła skarb zakopany tysiąc lat temu. Był obserwatorem, który zwyczajnie w świecie nie mógł pojąć, iż ktoś oprócz niego zna jego tajemnicę. Wiedziałam o wszystkim. 

- Jesteś psychopatką? - odsunął się. 

- Michał tak nie uważa. - znów fala wściekłości.

- Nie waż się. - wycedził przez zaciśnięte zęby i pogroził palcem. - Nie...

- Znam ją. To powinno dać Ci do myślenia. - wlałam na twarz grymas niezadowolenia oraz obojętności. Gdy chciałam uciec do swojego pokoju, zastawił mi drogę.

- Ty...wiesz? O nas? - chyba ze mnie kpił. 

- Was? Z tego co mi wiadomo, to nie ma żadnych was. - wzruszyłam ramionami i znów chciałam go wyminąć. Niestety na próżno.

- Ona tak powiedziała? Z resztą skąd mogłabyś... - tego było za wiele.

- Wiem, że Negri już kogoś ma. Jeśli chcesz to zapytaj. W końcu...co ja tam wiem. - cios. Tak, zasłużył sobie. - A teraz przepuść mnie. 

Kilka sekund później zaryczana, jak bóbr, próbowałam zagłuszyć łzy, opadające na  poduszkę. Jak mogłam mu odpuścić? Najpierw szalał z zazdrości, a potem sam mnie o nią oskarżał. 

***

Pan Antoni patrzył na mnie w  skupieniu oraz ciszy cale dwie godziny. Wzrok utkwiony w jednym punkcie był skutkiem wojny z  emocjami, toczącej się wewnątrz mnie. Siedemnasty raz przejeżdżałam po powierzchni wazonu, którego ostatnia kropla wyschła dobre pięć minut temu. Dźwięk esemesa wybudził z transu. Pan Antoni jednak nie pozwolił mi na zaspokojenie ciekawości i rozpoczął rozmowę, której już dawno nie odbywaliśmy.

- Wszystko dobrze, dziecinko? - spojrzał na telefon i na moją opuchniętą od wczorajszych łez, twarz.

- Nie. - pokręciłam głową, a sekundę później znów zebrało mi się na płacz. 

Leon wyjechał z samego rana - to znaczy - nie dosłownie. Po zakrapianej nocy powziął jednego ze swoich zaufanych szoferów i uciekł. Kartka w postaci listy rzeczy do wykonania przeze mnie, na ten dzień była jedyną formą dialogu z jego strony.

- Chodzi o tego młodzieńca z wczoraj. - jeśli miał na myśli Leona to trafił za dziesięć punktów.

- I tak i nie. Panie Antoni, wybaczy Pan, ale nie mogę rozmawiać na ten temat. - znów zajęłam się czyszczeniem porcelany oraz zastawy sztućców, których liczba odpowiadała całej załodze Titanica wraz z orkiestrą.

- Dusza sama rwie się z bólu. Coś o tym wiem, dziecino. - atmosfera podupadła. - W szczególności jeśli chodzi o takie dni, jak ten. - posmutniał, a ja wyczułam nutę braku zrozumienia

- Jak ten? - odwróciłam się w jego stronę, a w międzyczasie nadal szorowałam srebro.

- Leon co roku organizuje kolację dla naszej rodziny. Powód do szczęścia i nieszczęścia w jednym. 

- Nie rozumiem. - ciekawość zabrnęła w ciemne zakamarki tego domu.

- Jego urodziny, panienko. - spoważniał i spojrzał na zdjęcie ze ślubu, wiszące w kuchni. - Jeden z najbardziej okropnych, a zarazem cudownych dni.

- To raczej powód do świętowania. - zdziwiłam się.

- Nie, gdy twoja matka umiera podczas porodu. - jakbym wpadła do studni pełnej brudnej wody. Matka? Zmarła? Mówił o oddaniu go w ręce dziadka, jak wiele wycierpiał rozstając się z mamą, a teraz to? Czy Pan Antoni na pewno nie pomieszał faktów? Byłam mocno rozgoryczona i zagubiona.

- Mama Leona oddała za niego życie. Macocha Leona natomiast trafiła na bardzo popsutego mężczyznę, który ją zniszczył.

- Leon mówił o niej, jak o kimś...- wszystko się poplątało.

- Alicja była kobietą, która zaraz po ślubie chciała urodzić mu drugie dziecko. Niestety ojciec Leona...mój syn zawsze był idiotą. - machnął laską i zamknął oczy. - Kiedy się nie zgodził, Alicja przyjęła Leona, jak swojego synka. Z czasem Robert jednak odsuwał go od niej. Alicja wpadła w nałóg.

- Mówił o hazardzie. - czyżbym była okłamywana od początku?

- Alicja była dobrą zastępczynią i tu tkwił problem. Robert, mój syn nie chciał żony. Chciał opiekunki, przyjaciółki, powierniczki, ale nie miłości życia. Ją już przeżył.

- Mama Leona. - dopiero teraz dotarło. - Czy ja dobrze zrozumiałam, Panie Antoni? Mama Leona umarła podczas porodu. Jego ojciec żeni się po raz drugi tylko po to, aby synem miał się kto zająć? A co z nim? Co z jego obowiązkiem?! - byłam wściekła i rozżalona. Biedny chłopiec, który przeżył tyle odrzucenia. 

- Obwiniał Leona. - i nagle wszystko miało sens. Każda jego tajemnica. Być albo mieć. Negri i ja. Sam nie wiedział, czego pragnął, bo sam nigdy nie zaznał czegoś prawdziwego i normalnego. 

- Sukinsyny. Przecież to nie była zabawka! - rzuciłam szmatą o wypolerowaną zastawę. Kiedy usłyszałam stukanie obcasami, zamknęłam jadaczkę.

Wysoka ciemnowłosa piękność o nogach żyrafy, wkroczyła do kuchni i uśmiechnęła się.

- Witam. Dopiero co przyjechaliśmy...czy dziadek....- gdy zauważyła Pana Antoniego od razu podbiegła i nachyliła się, by go pocałować. 

- Intruz! - wiedziałam, że to nie może skończyć się dobrze.

- Już! - szybko odseparowałam ją od staruszka i zawiozłam do jego sypialni. 

Kiedy znów przebyłam cały maraton w uspokajaniu go, zmęczona poczłapałam w kierunku kuchni, gdzie pozostawiłam wykrzyczanego "intruza" o seksownych kształtach. Czy spodziewałam się kilku jego klonów w różnym wieku? Nie. 

- Kim...- spojrzałam w stronę sześciu kobiet. Jedna z nich wyróżniała się na ich tle. Rudawe włosy, ciemne oczy oraz zwarty w spojrzeniu pogardliwy ton. Alicja. 

- Przyjechałam na urodziny syna. A Pani to? - ależ miałam przechlapane. 

- Pola. Pomoc domowa. 

Niezadowolony wzrok oraz poczucie wyższości. Ta kobieta była zagadką. Błędem lub szczęściem, które ktoś nieładnie skrzywdził. W obydwóch przypadkach jednak musiałam mieć się na baczności. Była matką Leona. Tą, która kilkanaście lat temu przyjęła go do serca i została przez to wyrzucona na bruk. Ta, której nienawidził, a mimo to posiadająca ogromny wpływ. Tą, która za pstryknięciem palców, mogła zniszczyć czyjeś całe życie. I diabłem wiedział, że coś mi się zdawało, że to moje grało u niej w tej chwili, pierwsze skrzypce. 

Leon nie pojawił się po obiedzie, tak jak się tego spodziewaliśmy. Alicja dostarczyła wszystkim zdawkowej informacji o jego spóźnieniu, a potem dała nogę do sypialni Pana Antoniego i tyle ją widziałam. W większej części byłam z tego obrotu sprawy zadowolona. Mniej węszenia, mniej problemów. 

Kiedy zmywałam naczynia po rodzinnym posiłku, znów usłyszałam donośne stukanie obcasów. Wysoka brunetka ponownie zawitała w progu serca domu, ale tym razem od razu podeszła do stolika i usiadła w pozycji, z której mogłaby mnie poobserwować. 

- Pola. - zaczęła sama do siebie. - Długo tu pomieszkujesz? - nie musiałam odpowiadać, ale coś wewnętrznie pchało mnie do konfrontacji. 

- Ponad rok pracuję, a trzy miesiące mieszkam. - zdawkowe odpowiedzi powinny były jej wystarczyć.

- Spałaś z moim przyrodnim bratem? - myślałam, że się uduszę. 

- Nie jestem typem... - prychnęłam, aby nie dać podejrzeń.

- Nie oceniam. On lubi tajemnicze babki. Ty taka się wydajesz. - czemu skupiłam się na słowie "babki". 

- Lubi takie, jak ja? - tego jeszcze nie słyszałam. Nawet od właściciela danych preferencji.

- Leon święty nie jest. Mimo wszystko wszelkie znajomości jakie zawierał, opierały się o estradową fantazję. - wybuchła śmiechem. Miałam wrażenie, że podwędziła butelkę rumu z barku w biurze brata. 

- Estradowa? - próbowałam zrozumieć.

- Kobiety sukcesu, jak jego matka. Ta, która go urodziła. - wzruszyła ramionami, gdzie na jednym z nich widniał tatuaż w kształcie słońca.

- Kompleks Edypa? - zaczynałam się bać.

- Skąd. - machnęła dłonią i złapała za mandarynkę. - Leon uwielbia gry. Każda kobieta, która jest owiana tajemnicą, tak jak jego matka. Wiesz, co to burleska?

- Tancerka? - nie mogłam w to uwierzyć.

-  Cecilia La Rouge. Była właścicielem pierwszego teatru burleski w Mediolanie. 

- Nieźle. - Leon dlatego zakochał się w Negri. Była czymś, co łączyło go z matką oraz z jej światem. Utracił wiarę w jej magię, którą dawały mu moje występy, logicznie rzecz ujmując.

- Ty nie tańczysz, ale masz w sobie aktorski kunszt. - gdy zjadła owoc, a następnie zeskoczyła z siedzenia, podeszła do okna wychodzącego na taras.

- Nic mnie z nim nie łączy. - zaprzeczyłam. - Wczoraj rozstałam się z kimś...- chciałam się usprawiedliwić.

Dlaczego zawsze to działo się wtedy, gdy mówiłam swe myśli na głos? Te, które nie wypływały na wierzch, gdy ze mną rozmawiał? Nie wiem. Leon zwyczajnie w świecie pojawiał się tam, gdzie okazywałam słabość. Zawsze w takich momentach.

- Nina. - powiedział na głos i zwrócił uwagę swej siostry. Gdy podbiegła i rzuciła mu się na ramiona, miałam ochotę uciec. Zazdrość? Nie. Przeczucie, że rozmowa z brunetką zostanie przeniesiona na damsko-męski grunt. - Możesz pójść po mamę? Zamęczy dziadka, a za kilka minut chciałbym zacząć przyjęcie.

- Jasne. - ucałowała policzek bruneta i zniknęła, tak szybko jak przyszła.

Spięcie kończyn, jak za każdym razem nie nadeszło. Przez jeden dzień wiele zrozumiałam. Wiedziałam już dlaczego się bronił. Dojrzałam do tego aby zobaczyć sens Negri w jego życiu. Wszystko to przez samotność i rozłąkę. Tej, której nawet Pan Antoni nie był w stanie mu zrekompensować.

- Możemy porozmawiać? - huk dostawy cateringu, który wlał się do uszu, spowodował grymas na mej twarzy. Mimo wszystko nie spodziewałam się, że zamknie drzwi. Tak jakby odciął nas od reszty. Tak, jakbym pragnęła tego od samego początku.

***

- Poznałaś w końcu moją rodzinę. Jak się z tym czujesz? - "mężato" to odpowiednie słowo?

- To ciekawy temat. Twoja mama jest bardzo w...- wywróciłam oczami.

- Wredna? - uśmiechnął się i wsadził dłonie do kieszeni garnituru.

- Wymagająca. Przy rozkładaniu zastawy na obiad, dyrygowała lepiej niż niejeden profesjonalny muzyk. - kiwnęłam głową i zaczęłam ścierać blat.

- Możesz odpuścić na sekundę? Chciałem pogadać o wczorajszym...zerwałaś z Michałem? - to się nazywało "nie owijać w bawełnę."

- Dlaczego pytasz? - znowu gra. Wiedziałam, że to lubi.

- Po pierwsze wróciłaś do domu. Ja bym nie pozwolił na to, aby moja kobieta wracała do obcego faceta. W dodatku tak przystojnego i charyzmatycznego. - powiało skromnością. Czemu zaczęłam się śmiać jak głupia?

- Po drugie Michał odmówił spotkań w tym domu, a ja nie jestem tym...aby złamać mu serce.

- Wredny jesteś. - znów był bardzo blisko.

- Po trzecie właśnie powiedziałaś to Ninie. Słuch mam znakomity. Te ściany również mają uszy.

- Podsłuchiwałeś? - skarciłam go, ale w bardzo delikatny sposób.

- Może. - kiedy nachylił się, aby wykonać bardzo odważny ruch, ja odstąpiłam.

- Nie będę nią, Leon. Negri i ja to bardzo duża rozbieżność.

- Skąd ją znasz? - miałam wyjście.

- Z lokalu. Byłam tam kelnerką. Jak wiesz miałam kilka zajęć zanim tutaj zamieszkałam.

- Poznałem ją. Wtedy się zakochałem. - chyba się przesłyszałam!

- Poznałeś? Jak? - teraz to ja byłam przerażona.

- Po jednej z imprez w lokalu, dyrektor urządził wieczorek klasyki. Poprosił szefa lokalu o kilka dodatkowych występów. Szczęście czy pech chciało, że Negri zaśpiewała pare kawałków, ale podczas tego występu zasłabła...

Świat stanął mi przed oczami. Dzień, kiedy zmarła moja mama i druga rocznica żałoby. Pamiętałam ten dzień, jak przez mgłę. Bonus w postaci dodatkowej gotówki, tydzień przed znalezieniem kolejnej pracy. Byłam zmęczona. Cholernie zmęczona i wyczerpana pod naporem obowiązków. Zemdlałam, a obudziłam się dopiero kolejnego dnia w szpitalu. Barti mówił, że to jeden z tych gości zawiózł mnie  na pogotowie bez zająknięcia się. To on sprawdził puls i to on zapłacił dodatkowe pieniądze na leczenie krtani, które przeszłam miesiąc później. Czy nie miałam sumienia? Negri była wtedy dla mnie wszystkim.

- To ty opłaciłeś jej leczenie. - byłam wdzięczna i przeraźliwie zrozpaczona obrotem spraw. Teraz dotarło do mnie, że to wszystko nie miało sensu. Powinnam była spłacić dług i odejść.

- Dużo wiesz. - złapałam się na swym długim jęzorze.

- Negri nie jest szczęśliwa Leon. - mogłam mu pomóc i zamierzałam to zrobić. - To nie typ divy czy kobiety sukcesu. To młoda kobieta pełna problemów, komplikacji. Ma dobre serce, tego jestem pewna. Pytaniem jest czy chciałaby je oddać właśnie tobie.

- Każdy zasługuje na szansę. - tylko nie ja. Nie my. 

- Mam coś dla Ciebie. - podeszłam do szuflady, w której ukryty był powód mego złego samopoczucia. Całą noc myślałam, jak to zrobić. Miałam nadzieję, że być może odwróci mnie od tego poranna rozmowa czy wyznanie. I to w sumie się stało. Zostało mi wyznane o wiele więcej niż się spodziewałam. Tyle, że nie to, co chciałam usłyszeć. Gdy wyciągnęłam kartkę i podałam mu ją, cierpliwie odsunęłam się na bok i wyczekiwałam reakcji. 

- Odchodzisz? - spoglądał to na wypowiedzenie, a to na mnie. 

- Pan Antoni już wie. - uśmiechnęłam się smutno. - Zgodził się ze mną. 

- Czekaj. Pola. - położył dokument na stole, a potem spojrzał na mnie błagająco. - Jesteś...

- Nie zmuszaj się, Leon. - musiałam dać temu spokój.  - Twoja mama. Twoja druga mama. Twój ojciec. I ja. Wszyscy jesteśmy winni. Przyzwyczailiśmy Cię do tego, że nic nie jest wieczne. 

- Ty nic nie zrobiłaś! - jak mocno się mylił.

- Poprosiłam Negri, aby trzymała się od Ciebie z daleka. - musiałam to zrobić. 

-  Kłamiesz żeby...- ostatni strzał.

- „...myślę, że najlepiej poznaje się miłość, gdy się najpierw popełni omyłkę, a potem ją naprawi” - zacytowałam, a sekundę później zobaczyłam  przed sobą demona. 

- Nie mogłabyś....wszyscy, ale nie ty. - cięcie tępym nożem. 

- Zakochałam się. Dla miłości jestem w stanie zrobić wiele. - spuściłam wzrok i skierowałam kroki w stronę drzwi. 

- Masz dokąd odejść? - nadal troskliwy.

- Poradzę sobie. - jak mocno bolało? Jak wyrwanie Negri z mego życiorysu. 

Więcej...

Plan B (IV)

Idziemy, jak burza...

Nawiązując do Leona, musimy poznać i trochę jego historii. 

Zapraszam. Wasza A. 

***

- Możesz nas zostawić? - nawet nie spojrzałam na Sylwię. Zawiedziony wyraz twarzy pracodawcy, wzbudził wstyd. Miał prawo wiedzieć. On, jak i Antoni. To przecież o niego głównie chodziło.

- Będę na tarasie. - zniknęła w trybie natychmiastowym, ale tuż przed wyjściem posłała mi smutny uśmiech. Szczerość. Sylwia zawsze powtarzała, że człowiek nie rodzi się idealny, dlatego z pewnych rzeczy musi wykaraskać się w sposób brudny lub krzywdzący dla innych. Nasz egoizm czasami musi być ratunkiem.

- Mieliśmy współpracować. - utkwił spojrzeniem w niezidentyfikowanym punkcie. Kiedy znów na mnie spojrzał, poczułam spięcie. To znajome uczucia elektrycznej fali, która obezwładniała umysł. Tak, jak przy naszej pierwszej rozmowie.

- Współpraca kończy się wraz z wypowiedzeniem. - wytarłam policzek, który ubrudziłam w momencie nakładania masy. - Taka kolej losu.

- Mojemu dziadkowi też to powiesz? - wskazał na drzwi, patrząc na mnie pytająco. Był wściekły i miał rację. Znowu. - Ile ty masz kurwa lat Pola, co? Siedem? To jest jedyny człowiek...- ugryzł się w język, aby uchronić mnie przed najgorszym. Gniew, który w nim narastał, był widoczny na zewnątrz. Ruszające się dynamicznie nozdrza oraz nerwowe unoszenie klatki piersiowej. - Nie mam na to siły.

- Nie zamierzam odejść z dnia na dzień. - próbowałam go uspokoić.

- Chyba że znów zrobię coś nie tak, prawda? A co z tobą, Pola? Co ja mam zrobić z faktem tego, jak ty się zachowujesz? Normalny i logicznie myślący szef... Naprawdę się zawiodłem. - uniósł obydwie dłonie, a potem położył je na biodrach.

- Posłuchaj. Pogodziłam się z faktem, że nie jesteś mną zainteresowany. Mam swoją dumę, ale dobrze wiesz, że taki układ sił kuleję. Stało się. - byłam szczera.

- Miałem rację. - zamknął oczy i skupił swe myśli.- Ta rozmowa odbędzie się tylko raz, okej?

- Nie rozumiem. - wytarłam brudne ręce o biodra.

- Nie chodzi o Ciebie, Pola. Ja jestem bardzo skupiony na swojej karierze oraz kimś...- nie sądziłam, że będę chciała go zamordować. W myślach wyobrażałam sobie, jak oświadcza się Negri. Cios jeden za drugim.

- Kochasz kogoś, kogo mieć nie możesz. - popatrzyłam na niego z tą nutą wdzięczności, która nie powinna była wyjść na zewnątrz. Jakbym była dumna z wypowiadanych słów.

- Powiedzmy. - skinął głową i usiadł obok stolika z przygotowanym spodem pod ciasto. - Nie miałem kolorowo, jeśli chodzi o damskie wzorce.

- Zebrało się nam na wyznania, co? - musiałam odpuścić. Gdy uśmiechnął się, a ja usiadłam naprzeciw, przez kilka sekund siedział w ciszy.

- Matka jest hazardzistką, która cały swój majątek chciała przeznaczyć na diamenty i nowych kochanków. Ojciec zmarł, jak miałem osiem lat. To dziadek był dla mnie wzorem. Dwadzieścia jeden lat do tyłu, zabrał mnie od niej i uczył. Uczył wszystkiego. Życia, zasad, ale...

- Nie pokazał, jak można zdobyć zaufanie. - coś o tym wiedziałam.

- Moja przyrodnia siostra jest owocem romansu. Ojca, który miał najwidoczniej dość życia z kobietą, która jedynie żądała. Nie mam żalu. Wiem jednak, co oznaczają słowa „źle ulokowane uczucia". Miałem tego pod dostatkiem.

- Babcia wyrzekła się całej naszej rodziny zaraz po rozwodzie. Półtora roku po ślubie. Zostawiła mojego dziadka z dwoma małymi dzieciakami i zwinęła manatki. Uwierz, wiem, co oznaczają źle ulokowane uczucia.

- Baby. - gdy ubiłam go w ramię, prychnął. - Nie mam racji?

- Ta osoba, o której teraz myślisz. Długo się znacie? - czemu to sobie robiłam?

- Czuję jakby całe życie. - chłopiec marzący o kimś, kogo nie mógł mieć. Tak, jak matki. Sprawa wyjaśniona. Czy było mi lżej? Nie bardzo.

- Ona czuje coś...- chciałam, aby przyznał się do tej chorej fascynacji. Dlaczego? Mogłabym go uratować.

- Nie. Zresztą... - zamilkł. - Ta rozmowa się skończyła. Jeśli chodzi o twoje odejście...to rozumiem. Chciałbym jednak wiedzieć kiedy i przy okazji, nie w formie awantury.

- Byłam rozgoryczona, bo nie znałam powodu, a raczej sądziłam, że to we mnie jest problem.

- Masz pełne prawo, żeby odejść. - chciał tego. Zrozumiałam, że się nie podda. Najwidoczniej trzymał się nadziei, którą musiałam mu odebrać.

- Michał od dawna dla Ciebie pracuje? - chciałam zmienić temat.

- Ależ ty masz dynamiczne podejście do facetów. - gdy wstał i znowu zrobiło się między nami luźniej, oprzytomniałam. Na kim chciałam zemsty? Jedynie na samej sobie. Musiałam bowiem być w tym szczera do końca, a Leon zasługiwał na prawdę. Jak miałam jednak odejść od Negri i wierszy, które wieczorami do niej wysyłał? Coś wrzało. Mroczna część mnie stukała z tyłu głowy jak zepsuta część w samochodzie. Chciałam ją naprawić, ale kompletnie nie znałam sposobu.

- Jestem ciekawa. Nie jest zły, że tak długo...- wywrócił oczami i szybko popędził w stronę wyjścia.

- To wszystko przez Ciebie! - krzyknął, ale już nie wyczułam żadnego zarzutu. Spuściliśmy z tonu. Miałam nadzieję, że moja inna strona również odeszła w głęboki sen.

***

"Śpisz?". Wiedziałam. Co wieczór zadawał to samo pytanie.

"Staram się". Po dzisiejszej konwersacji musiałam wybrać, którą drogą podążę. Jeśli okazałoby się, że Leon zajdzie mi za skórę to zwyczajnie w świecie urwę kontakt i tyle. Nawet rozważę pozostanie tutaj. Jeśli jednak wyszłoby na jaw, że to coś więcej niż przelotny flirt, a dotrę również do źródła...wtedy będę zmuszona odejść. Odejść od wszystkiego, co we mnie buzowało i sprawiało, że uciekam od prawdziwej siebie.

Bałam się. Że zniknę. Że stanę się nią, byleby tylko z nim być. Tak, jak robiła to moja babcia. Aby ugrać swoje, musiała przystosować się do warunków. Nawet jeśli łączyły one w sobie utratę rodziny oraz godności. Bałam się, jak cholera. Tej pieprzonej natury bezwstydnicy, do której przywykła Negri, jak i Zofia Czarnecka. Jednego czego dziś byłam pewna to fakt, że nie mogę wyznać mu prawdy. Nie byłam na tyle zdecydowana, by go zranić. I pomimo, że swoim wyznaniem sprawił mi ból, przemyślałam to. Nie zasłużył sobie na taki cios oraz wyzysk. Zemsta najlepiej smakowała na zimno, a ja przecież płonęłam. Ot, co cały ambaras.

"Stęskniłem się. Czemu nie odpisywałaś? Czyżby jakiś adorator?". Obłęd. Czysty obłęd.

"Tak. Jest taki jeden uparty człowiek, który posiada duszę romantyka". Nie kłamałam Naprawdę taki był.

"Dasz mi szansę?". Przekręciłam się na drugi bok i z uśmiechem na ustach odczytałam treść. Jeszce raz. I jeszcze jeden. Chciałam aby zadał to pytanie. Zwykłe, skromne, ale jakże znaczące. Chciałam aby zapytał o pozwolenie. Co z tego, że w prawdziwym życiu to nie miało prawa zaistnieć, prawda? Żenada roku.

"Czego oczekujesz?". Musiałam wiedzieć.

"Chciałbym móc zabrać Cię na kolację. Mam jacht...nie jestem snobem...". A to Ci nowina!

"Dlaczego nie znajdziesz sobie dziewczyny w pobliżu? Zapewne niejedna zakochałaby się w tych wierszach i kolacjach na jachcie. Nie znasz mnie". Palce ścierpły, a oddech stał się płytszy niż zwykle, gdy wysyłał romantyczne wyznania.

Brak odpowiedzi. Dlaczego? Zaczęłam się obawiać.

***

- Nienawidzę ziołowych herbat. - Michał przyglądał się na cały proces zaparzania idealnej, staromodnej kawy, którą ubóstwiał Pan Antoni. Od kiedy tutaj stał? Cóż, odkąd Leon musiał nadrabiać kilka spraw w firmie, gubił zegarek, a blondyn nudził się i w efekcie dotrzymywał mi towarzystwa. 

- Leczą rany duszy. - wzdychnęłam i zajęłam się przygotowaniem saszetek z cytrusowymi ziołami. 

- Leon ma ostatnio gorący okres. Jak nie firma to zły humor. Pewnie dostaje Ci się...- usiadł przy stoliku i postawił na nim ogromną teczkę z dokumentami. 

- Nie widujemy się. Może to i dobrze. - wzruszyłam ramionami. 

- Czy to ma związek ze mną? - skromność górą. 

- Chciałbyś. - prychnęłam. 

Gdy poczułam ciepły oddech na swym karku, zdrętwiałam. Wdychał mój zapach. Do jasnej cholery, wdychał mój zapach i nawet nie zapytał! Ekscytacja wymieszana z strachem uderzyła w głowę niczym metalowe wiadro. 

- Chciałbym. - mruczał. Nie mogłam się obrócić. Całe ciało zesztywniało, gdy złapał dłońmi za wcięcie w talii i zbliżył swą twarz jeszcze bardziej. 

- Czy ty próbujesz...- wydukałam, stojąc nadal sparaliżowana. 

- Uwieść Cię? Tak. I mówię to z pełnym przekonaniem. - dopiero teraz się odwróciłam. Patrząc w ciemne oczy, poczułam głód. Ten głód kobiecych pragnień, których Leon nie miał odwagi zaspokoić. 

Kiedy szorstkie usta musnęły delikatną skórę mych warg, odleciałam. Pocałunek nie był jednym z tych drapieżnych, ale to wcale nie umniejszało jego działania na me ciało.  Był dobry. Jak białe wino, które z każdym kolejnym łykiem nabierało nowego smaku. Czułość. Było w nim jej wiele. Dłonie bezwarunkowo oplotły rozgrzany kark i przyciągnęły go jeszcze bliżej. Męski dotyk spoczął na biodrach. Po chwili posadził mnie na blat kuchenny i szybko zmienił punkt zaczepienia. Usta podgryzały skórę szyi, powodując dreszcz samych opuszek palców.

- Co to za czasy żeby kobiecie kolacji nie zaproponować! - głos Pana Antoniego oraz stuk laski o meble, momentalnie wyrwały nas z intymności. Gdy zeskoczyłam z płyty, pognałam do czajnika, skwierczącego od dobrych kilku minut, który zapewne był powodem niespodziewanego pojawienia się staruszka. 

Przypomniał mi się moment z wczorajszego wieczoru. Leon i jego pytanie o kolacji, było odbiciem lustrzanym wychowania przez Pana Antoniego. Dlatego taki był. Dlatego tego chciał. 

- Panie Antoni. - chciałam się wytłumaczyć i przeprosić o niestosowne zachowanie. - Ja...niech Pan nie mówi swojemu wnukowi. To jest bardzo drażliwy temat. 

- No nie wiem. - zmarszczył czoło i zmrużył oczy. - Bardzo się rozczarowałem. Ale...

- Ale? - Michał patrzył na mnie, jak zaczarowany. Hormony, czy co?

- Nie na tobie. Na tym..o tu! - machnął laską na Michała. - Chłopcze! Czy Ciebie nie nauczono, że dama najpierw musi sobie dobrze pojeść, aby móc się namyśleć? 

Nie mogłam powstrzymać śmiechu, który zebrał się i wypłynął na wierzch.

- Panie Antoni, Pan wybaczy. Pola...- zwrócił się do mnie, jak przy oświadczynach. - Pójdziesz ze mną na randkę? - czemu znów wybuchłam śmiechem. 

- To mój warunek. - Pan Antoni nie pomagał. Serce nie sługa? No jasne. 

Leon siedział w salonie od dobrych dwóch godzin. Gdy pozamykał wszystkie drzwi, zasunął rolety i zwyczajnie w świecie odciął się od reszty domu, zaczęłam się martwić. Głowa pulsowała od gromady pomysłów, jak zaaranżować rozmowę jednocześnie jej nie aranżując. 

Piekąc kolejny sernik w tym tygodniu, zaskakiwałam samą siebie. Skończony i pachnący skusiłby samego wilka od Czerwonego Kapturka, więc Leon nie miał szans na wygraną. Kiedy trzy razy zapukałam i usłyszałam krótkie "wejść", odważyłam się wkroczyć do jamy zła. 

- Przyniosłam coś z dużą ilością cukru na poprawę humoru. - miałam zacząć delikatniej, ale co tam.

- Nie sądzę, że wyrób cukierniczy jest w stanie mi pomóc. - nawet na mnie nie spojrzał. Cóż, miał ku temu powód. 

Kiecka w stylu retro, wykopana z dna  szafy przez samego Pana Antoniego, była prezentem na dzisiejsze spotkanie. Michał miał przyjechać po mnie o siódmej, ale kobieca ekscytacja nie mogła powstrzymać mnie przed o wiele wcześniejszą przymiarką. Koronkowy beżowy materiał rozciągający się od ramion aż do kolan, przypominał jedwab. Szczerze mówiąc, wcale nie zdziwiłabym się gdyby nim był. Urszula bowiem nie chodziła w łachmanach, a po drugie, rzeczy szyte w czasach jej młodości odbiegały od dzisiejszej jakości. Zwężona w pasie była tasiemką z kilkoma małymi perełkami. Dziewczęca a zarazem elegancka, której lejący materiał wręcz "doklejał" się do ciała i sprawiał, że nabierało ono kształtów. 

Włosy upięłam w delikatny kok z kilkoma wystającymi kosmykami wokół twarzy. Filmy na serwisach społecznościowych, w końcu się do czegoś przydały, a ja mogłam pogratulować samej sobie cierpliwości. Makijaż? Alergia nadal działała. Twarzy wysmarowałam delikatnym kremem, a usta pociągnęłam bezbarwnym błyszczykiem. Biżuteria ze względu na dużą ilość detali w sukience, pozostała w małej szkatułce.  Elementem dodatkowym była jedynie bransoletka babci, którą przysłała mi na osiemnaste urodziny. Zawsze nosiłam ją na kostce. Dlaczego? Rodzina nie byłaby zachwycona pomysłem wdzięczenia się czymś, co wprawdzie utopiło cały nasz majątek. 

Kiedy postawiłam talerzyk tuż przed jego rozwalonym na sofie ciałem, zakrztusił się. Zaskoczona odeszłam kilka kroków w stronę okna i rozsunęłam bordowe, ciężkie kurtyny. Głośne oddechy i świst dochodzący ze strony Leona, nie wzbudził we mnie lęku. Dopiero gdy w jednej sekundzie zjawił się przed mym nosem, oprzytomniałam. Byłam w paszczy lwa, którym miotały sprzeczne emocje tęsknoty i zagubienia. Człowieka, który nie miał pojęcia, jak mocno wzięłam do serca sobie jego słowa o "szacunku do mojej osoby". 

- Skąd masz sukienkę? - kolejny błąd. To nie ja byłam powodem zaskoczenia, a jedynie kawałek ładnego materiału.

- Pan Antoni mi ją dał. - wzruszyłam ramionami, a potem zmierzyłam się od stóp do głów. - Ładna?

- Oddasz mu ją. Praca w domu nie wymaga, abyś chodziła w jedwabnych szatach, prawda? - skąd wziął się ten potwór? Kim on był?

- Pracę na dziś skończyłam. Sukienka nie jest prezentem od Ciebie, więc nie masz prawa wymagać, abym ją zwróciła. - miał bardzo dużo do stracenia.

- Nie masz okazji, by ją nosić. Poza tym, nie pasuje do twojego stylu bycia. - niczym cios w twarz. Nie miał pojęcia, jak mocno przekroczył granicę dobrego smaku.

- To nie twoja sprawa, ale okazja wręcz idealnie nadaje się do jej prezentacji. Jeśli chodzi o gust...sądzę, że Michałowi się spodoba. - ominęłam nabzdyczone metr dziewięćdziesiąt i skierowałam się do wyjścia. Gdy silny uścisk na przedramieniu, odwrócił mnie w swoją stronę, miałam ochotę wydrapać błękitne oczy. Był bliżej niż zwykle. Wzrok? Takiego jeszcze go nie widziałam. 

- Nigdy więcej się z nim nie spotkasz! - a to ci heca! Pan i władca zarządził swym majątkiem po raz kolejny! - Na pewno nie tak...- spojrzenie skierował na me ramiona, talię, a na koniec znów powrócił do twarzy. Bicie serca odbijało się od mej klatki piersiowej. Był naprawdę blisko.

- Koniec! - wyrwałam się z uścisku oraz uciekłam od sprawiającemu ból serca, kołataniu. - Dość Leon! Chciałam być twoim pracownikiem, nie wyszło. Chciałam abyś mnie zauważył, nie wyszło. Chciałam być twoją przyjaciółką, nie wyszło. - z każdym kolejnym słowem, odczuwałam coraz większe przygnębienie. - Wystarczyło, że ktoś zwrócił na mnie uwagę i sprawił, że chciałam stać się lepsza...nagle wychodzi, tak?!

- Pola, ja nie chciałem...Ty nic nie rozumiesz. - próbował dotknąć ramion, ale i tym razem się odsunęłam.

- Doskonale wszystko rozumiem. Michał to konkurencja. O to w tym wszystkim chodzi. Chyba, że się mylę i nagle jestem kimś więcej, niż tą, którą szanujesz? - zaskoczenie i niepewność. 

Sekundę później znalazłam się w innym świecie. Silne dłonie chwyciły mą twarz i tym samym zamroczyły jasny tok myślenia. Oparł głowę o moje czoło i również zamkną oczy. Kolejny raz zrobił coś, co kompletnie nie pasowało do reguł, które sam ustanowił. 

- Nie idź z nim. - to nie był rozkaz, a prośba.

Dźwięk klaksonu z ulicy oderwał mnie od niego. Może nie tylko to? Może zwyczajnie w świecie nie chciałam być produktem zastępczym, potocznie zwana tą drugą. Substytucja nie była wskazana. Ponieważ ja nigdy nie byłam pierwsza, a pierwszy raz w życiu chciałam być. 

***

- To był świetny wieczór. - rozmarzona kręciłam głową, opartą o skórzany zagłówek. - Deser cytrynowy bomba. Nie dałabym radę wcisnąć trzeciej porcji. - oblizałam usta i zamknęłam oczy. Staliśmy centralnie przy ulicy naprzeciw domu Leona. Czemu czułam się, jakbym odgrywała rolę żony zdradzającej kochającego męża? 

- Ja bym jeszcze coś przekąsił. Na słodko oczywiście. - zrozumiałam aluzję. Odchyliłam się w jego stronę, a po kilku sekundach poczułam ten sam czuły ucisk w podbrzuszu. Motyle? Nie. Sumienie, które kopało moje serce w kostkę, nie dawało świętego spokoju. 

- Dziękuję. - szepnęłam w jego usta, gdy oderwał się od moich. 

- Wyglądasz jak gwiazda kina lat siedemdziesiątych. - zamruczał w mój policzek. Było duszno oraz subtelnie. Atmosfera działała na wszystkie zmysły.

- To źle? - ciągle zamknięte oczy. Sennie i romantycznie, jak cholera. Czemu Leon tego nie potrafił? I dlaczego myślałam o nim w takim momencie?

- Skąd...uwielbiam Marylin Monroe. - kolejny luźny śmiech i cisza.

- Mogłabym tutaj zostać. W ciszy. Z tobą. - miałam nadzieję, że nie odbierze tego w dziwny sposób.

- Będziesz miała na to sporo czasu. - szepnął.

- Naprawdę? - wdychałam jego zapach. Tak, jak kogoś innego przed paroma godzinami. Z tym, że przy tamtym czułam bicie serca.

- W końcu zostaniesz moją żoną. - dopiero teraz na niego spojrzałam. 

- Nie wiesz o czym mówisz. - momentalnie zebrałam się w sobie i przebudziłam zmysły. 

- Powiedziałem...- szybko złapał mnie za dłoń i próbował uchwycić spojrzenie, które uciekało od niego.

- Nie jestem materiałem na żonę. 

- Nie każę Ci przecież już dziś wybierać sukni. - teraz na niego spojrzałam.

- Problem w tym, że nie będziesz mógł nigdy o to poprosić. Ani dziś, ani za dziesięć lat. - nie znał mojej historii, a pragnął duszy oraz przysięgi.

- Pola, ty naprawdę chcesz zostać bez szklanki herbaty na starość? - babcia skrupulatnie nauczyła mnie jak funkcjonują małżeństwa i ile są warte. 

- Ten, kto będzie ją przynosił...nie będzie musiał patrzeć na obrączkę, żeby ją przygotować. Nie dlatego że powinien, Michał. Dlatego, że chce. - zrozumieliśmy. W tym momencie obydwoje zrozumieliśmy.

- Mam powiedzieć żegnaj czy do zobaczenia? - wszyscy byliśmy pokiereszowani. Jedni gorzej, drudzy lżej.

- Pa. - pocałunek w policzek był miłym zakończeniem tej krótkotrwałej więzi. Bo przecież sam seks i czułość to za mało. Bo kolacje z przymusu to nie efekt zaangażowania. Bo "jak być powinno" nie jest dla mnie. Milion powodów, w których od samego początku ukrywała się prawda. Bo ja już miałam swoją szklankę herbaty na starość. Pech w tym, że była ona mocno stłuczona i nie chciała ratunku. 

Więcej...