Kod Morse'a (I)

Muszę zaszczycić was czymś wakacyjnym...

Nie bójcie się jednak. "Skoro już wiesz..." jest napisane z wyprzedzeniem.

Zostawcie trochę miłości dla naszej letniej przygody i wplątanej w nią, dobranej idealnie pod każdym względem...pary przyjaciół.

Pozdrawiam. Wasza A.

***

"Kod Morse’a jest zaprojektowany w ten sposób, aby człowiek był w stanie go zrozumieć bez specjalnego urządzenia dekodującego. W sytuacji awaryjnej kod ten może być łatwo nadany za pomocą zaimprowizowanych środków, co czyni go wszechstronnym i uniwersalnym sposobem telekomunikacji."

---

Pakowanie rzeczy zajęło więcej czasu niż się spodziewaliśmy. Możliwe, że był to znak z niebios albo zwyczajny, wtrącający się od samych początków w życia, pech. Tyle, że przecież nigdy nie zwracaliśmy na niego uwagi. Tak i tym razem bezproblemowo poradziliśmy sobie z nadbagażem i upchaliśmy go do zwykłych plastikowych siat, będących zdecydowanie bardziej elastycznymi od wielkiego starego kufra. Pomysły też mieliśmy wyrwane z innej galaktyki. Ale przecież na tym polegała młodość oraz naiwność. Mając dwadzieścia parę lat nie pozwoliliśmy sobie na zastój w miejscu oraz ciepłe posadki przy biurkach. Ile państw zwiedziliśmy przez ostatnie dwa, trzy lata? Długo, by wymieniać. Prawdopodobnie dlatego zaskoczył mnie niezbyt oryginalny pomysł eskapady nad pełne hałasu oraz śmieci, polskie morze.

- Będzie zajebiście! - krzyk Anki wyrwał nas z konsternacji nad ilością alkoholu, przeznaczonej na podróż.

- Jeśli tego nie wypijemy w połowie drogi...- przyjaciel skakał spojrzeniem z czteropaków piwa oraz kilku flaszek whiskey. Ja zaopatrzyłam się w malinówkę, którą z drugą podróżniczką uwielbiałyśmy. Przyjaźnie ze studiów musiały mieć gdzieś swój początek. Nasz był słodki.

- Piotrek. - wysoka i smukła blondynka o jasnej cerze, której złote piegi odbijały się od promieni słonecznych niczym małe diamenty, zawiesiła się na ramieniu jeszcze wyższego zawodnika. Dobrze, że byłam niższa jedynie o parę centymetrów. Nie zdzierżyłabym bycia kurduplem w towarzystwie dryblasów. - Zawsze można coś dokupić. Wzięłam teraz niezłą sumkę, nie musicie się przejmować...

Gdy pojawiał się temat jej usłanej różami kariery zawodowej, chciałam pluć krwią. Zazdrość? Poniekąd tak. Walka o tę samą posadę w jednej z największych firm reklamowych zakończyła się moją przegraną, a jej ogromnym wybuchem ego. Dopiero gdy awans dał jej w tyłek, a uniesiony do góry czubek nosa przetarł mocno o szorstki, kamienisty grunt...zmądrzała. Prezes obciął jej kilka premii, zabrał wiele sił witalnych, a na końcu stwierdził, że nada się jedynie do zmywania naczyń. I tak też się stało. Z deszczu pod rynnę, ktoś mógłby przewidzieć. Nic z tego. Anka była mistrzem w spadaniu na cztery łapy. Bycie menadżerem restauracji było jej spełnieniem marzeń...odkąd straciła robotę. Mimo wszystko ją miała. Lekko irytującą, ale za to znów dającą płynny zysk finansowy. To kochała mocno. Niezależność połączoną z grubym portfelem. Nie odwrotnie.

- Nie. - zrzucił z ramienia damski ciężar i zamknął z hukiem klapę bagażnika. - Umówiliśmy się, że zrobimy to na spokojnie. Raz w życiu chcę zapamiętać te wakacje...bez zbędnych bólów głowy, wieczornych imprez oraz romansów spod latarni.

- To był akurat twój debiut. - parsknęłam pod nosem, przypominając sobie jego wyzwanie w durnej grze, którą wymyśliliśmy w jednym z barów w Tajlandii. Chłopak był mocno zdziwiony. 

- Zawrzyjcie się. - warknął, wlewając na twarz zniesmaczenie. - Nie chcę powrotów do tego tematu.

- Strasznie się sztywny zrobiłeś...- jęknęłam, patrząc na niego z zaskoczeniem. Kiedy błękitne oczy zmierzyły mnie od stóp do głów, odpuściłam. W końcu to jego autem musiałyśmy dotrzeć do celu, a z nas królowych dróg nie było.

- Gdyby nie ja przerobiliby Cię na części. - zmrużył oczy i oparł się o drzwi od strony kierowcy. Gdy wyciągnął mentolowego papierosa, Anka od razu odskoczyła na bok. Wkurzona dymem, lecącym mimo odległości w jej stronę...skapitulowała i wsiadła do samochodu. Oczywiście na miejscu pasażera, które znajdowało się tuż obok kierowcy.

Z uśmiechem na ustach obserwowałam całą dziecinadę, jaka trwała od dobrego roku. Odkąd pijana pocałowała Piotrka na jednej z imprez...nie mogła opędzić się z wrażenia. Ja nie miałam szczęścia spróbować takich atrakcji, ale z dwojga złego chciałam pozostać tą trzecią, obserwującą dane zajścia. Piotr bowiem miał coś w sobie. Od maleńkości czyli sikania w pieluchę oraz momentu, w którym ukradł moje grabki z piaskownicy, wiedziałam, że połączy nas przyjaźń. I to w zupełności mi wystarczyło. Przykro jednak było patrzeć na kogoś, kto nie znał go tak dobrze, jak ja. A ten ktoś bardzo chciał być zauważony. 

Całą farsę z stanem singla tłumaczyłam jako zdrowy rozsądek. No, bo w jakim celu niby miał śpieszyć się do ołtarza? Dodatkowo z panną, która po pijaku wyznała mu miłość? Anka zabierała się do tematu od dupy strony i aż strach było pomyśleć, jakie pomysły mogły przyjść jej tym razem do zakochanego łba.

Wysoki, wysportowany - ale nie do przesady -  z bujną czupryną, ułożoną w stylu Chrisa Isaaka, posiadał w sobie zwierzęcy magnetyzm. I już ja dobrze wiedziałam do jakich celów go wykorzystywał. Bidulka. Pomimo niektórych cięć oraz awantur w naszym wydaniu, naprawdę jej współczułam.

- Mógłbyś jej trochę odpuścić. Patrząc na to wszystko, to ty zacząłeś tę zabawę w kotka i myszkę. - machnęłam dłonią, aby podał mi paczkę fajek. Czując zapach mięty w podniebieniu, zamknęłam oczy i wyciszyłam się.

- Nie kazałem jej się zakochiwać. - parsknęłam na głos, dotykając dłonią rozklekotanej od śmiechu, klatki piersiowej. Uwielbiałam naśmiewać się z jego odkrywczych anegdot czy wymyślnych rad.

- Wiesz całując ją, a następnie ignorując dolewasz jedynie oliwy do ognia. - spojrzał na mnie z zaintrygowaniem, a następnie przydeptał filtr papierosa.

- Mówisz, że to działa na kobiety? W takim razie powinienem Cię pocałować...- śmiejąc się jeszcze głośniej, walnęłam go delikatnie w ramię. Po kilku sekundach uspokoiliśmy wspólną ekscytację i rozejrzeliśmy po warszawskich, starych blokowiskach. Wychowanie się na Mokotowie było jedną z najtrudniejszych życiowych przepraw.

- Chyba powinniśmy ruszać. - spojrzałam na zaabsorbowanego mą osobą przyjaciela. Ostatnimi czasy coraz częściej zdarzało mu się być czymś przejętym. Niestety na jakąkolwiek pomoc czy zapytanie z naszej strony, reagował agresją. Niekiedy nawet znikał z pola widzenia na kilka dni, nie dając nikomu znaku życia.

- Jasne. - na raz ulokowaliśmy się w samochodzie i z uśmiechami na ustach, zaczęliśmy dogryzać Ance.

Tak wyglądało nasze życie. Pełne przygód, niedopowiedzeń oraz przyjaźni wykraczającej poza ramy zazdrości oraz ogromnej serdeczności. Byliśmy wpół dorośli i wcale nie zamierzaliśmy z tego rezygnować. Przynajmniej ja nie miałam, a co do reszty kompanii...jeszcze wtedy nie sądziłam, że mogłabym się pomylić. I to tak bardzo.

***

Anka idąc po kamieniach prowadzących do domku na zboczu małej wyżyny, ślizgała się niczym narciarski amator. Jej nowe obuwie było temu winne zapewne w dziewięćdziesięciu procentach, ale było też coś jeszcze. Wiedziałam, że to była również kwestia jej nieodpartego uroku niezdary, który leczył zły humor w przeciągu kilku minut. Ten pojawiał się tylko w momencie byzt długiego przebywania w swym towarzystwie.  W zamkniętej przestrzeni. Oczywiście, że musieliśmy się pożreć przy końcówce drogi. Takie były wady gorących temperamentów. Jedynie blondynka potrafiła ugryźć się w język i nabroić za kulisami. My z Piotrkiem działaliśmy zawsze wprost. 

- Mówiłam, że przyda Ci się sportowe obuwie? Plaża plażą, ale miejscówka znajduje się na innych terenach. - krzyknęłam do wyprzedzającej nas blond łani.

- Mówiłaś też, że okolica jest przyjemna...a nocujemy na jakimś zadupiu! - rozejrzała się po małym lasku, odgarniając z czoła postrzępioną grzywkę. Na moment przystanęła, co również i nam kazała zrobić. Jedna z dłoni powędrowała tuż przed mój nos. - To wszystko twoja wina...

- Co, jak co ale zgadzam się z marudą. Gdzieś ty znalazła to miejsce? - uwielbiałam kiedy obydwoje łączyli siły i stawali się najbardziej zgranym, udawanym małżeństwem na ziemi. 

- Mój przyjaciel prowadzi pensjonat, ale ma kilka takich miejsc. Zobaczycie, że będzie warto. Domek znajduje się na wprost morza. To znaczy prawie...ale z okien go widać. - wakacje z czasów szkoły średniej zapamiętałam bardzo dobrze. Ta droga była niczym prosta matematyka. Takich rzeczy się nie zapominało. 

- Przyjaciel? - Anka puściła oczko, a szatyn momentalnie mruknął coś pod nosem. Gdy wyminął nas obydwie i w ciszy pognał na przód, blondynka wykorzystała okazję do pogadania na osobności. - Opowiedz coś więcej o tym "przyjacielu".

- Znamy się z obozowiska. Rok po obozach jego rodzina zaprosiła kilka osób na prywatne wakacje. Tyle. - wzruszyłam ramionami i powędrowałam za Piotrem, aby nie musieć go szukać. Przecież nie znał drogi. Męskie ego jednak było bardzo wrażliwe. 

- Przystojny? - skąd niby miałam wiedzieć? Numer telefonu odkopałam w czeluściach starych, szkolnych notesów. Aż dziw, że nie zmienili stacjonarki. 

- Przekonamy się. - uśmiechnęłam się szeroko i podałam jej dłoń. - Chodź wariatko, bo jeszcze sobie coś skręcisz. 

- Superman mógłby mnie uratować. - zagryzła dolną wargę, wirując spojrzeniem w idącym kilkanaście metrów przed nami "obrazie majestatu". 

- Chodź Louis Lane. - pokręciłam głową i pociągnęłam ją w górę aby mogła ominąć jeden z większych dołów.

Stojąc przed drewnianą chatą, znajdującą się naprzeciw jednego z najpiękniejszych widoków morskich, jakie było mi oglądać...wzruszyłam się. Z tym miejscem miałam jedynie same dobre wspomnienia. Przez to pielęgnowałam je najmocniej z wszystkich dotychczasowych doświadczeń. Beztroskie czasy, kiedy jeszcze wszystko mogło być nasze, kiedy czuliśmy się pewni najbliższych lat były powiązane z tym miejscem.

- Myślisz, że ktoś tutaj jest? Wygląda na opuszczone...- w trakcie rozpoczęcia do monologu Piotra, usłyszeliśmy donośny huk okna z drugiej strony domku. Ktoś kilkukrotnie jęknął, a następnie przeklął pod nosem. Gdy do wulgaryzmów dołączył szmer trawy oraz skrzypnięcie starego drewna, Anka schowała się za Piotrem. Bojaźliwy duch nie opuszczał jej na krok.

Gdy zza rogu wyłoniła się przyjazna, znajoma twarz od razu rozpromieniłam się. Wysoki, postawny blondyn z kolczykiem w uchu, uśmiechnął się bardzo szeroko. Kilka bruzd na twarzy oraz przedramionach nie odejmowało mu nic z wyglądu przyjaznego misia, jakim zawsze był. Po kilku sekundach odrzuciłam wiszący na plecach bagaż i podbiegłam aby wpaść mu w szerokie ramiona. Unosząc się nad ziemią, mogła wyczuć jak sporo nabrał na siebie przez kilka ostatnich lat. Cóż, wszyscy się zmienialiśmy.

- Aleś zmężniała! - prychnął do ucha i po kilku okrążeniach, postawił mnie na ziemi. Oderwał się na moment i zahaczył okiem o mą całą posturę. - Jakby inna osoba...

- Też mogę o tobie wiele powiedzieć, bąku. Przestałeś opychać się pączkami? - klepnęłam go w umięśniony brzuch. Naprawdę wiele się zmieniło.

- Skąd! Musiałem nabrać masy żeby sklecić trochę rzeźby...- chrząknięcie zza mych pleców, pozwoliło wrócić na ziemię.

- Borys poznaj moich przyjaciół. Piotrka znasz z opowieści szkolnej ławy, a to jest...- nie musiałam czynić honorów. Anka szybko doskoczyła do umięśnionego gospodarza i wysunęła dłoń.

- Anna Lew. Przyjaciółka, podróżniczka, kobieta sukcesu. - resztkami sił powstrzymywałam się od eksplozji śmiechu.

- Borys Miłek. Przyjaciel, gospodarz, fan pączków. - robił to specjalnie. Kiedy zszedł kilka kroków w dół, przez twarz szatyna przebiegła emocja wściekłości. Jakbym zaczynała wyczuwać sprzeczne emocje, z którymi nie dawał sobie rady. Czyżby Anka dobrała idealną strategię?

- Piotr. Po prostu Piotr. - w końcu odważył się zdławić waleczną naturę i sam przejął inicjatywę. - Borys...schodziłeś do nas przez okno? - zapowiadało się nieźle.

- Drzwi mają problem. Próbowałem naprawić je przed waszym przyjazdem, ale miałem kilka innych spraw na głowie. Mam nadzieję, że się nie obrazicie. - łagodne i pełne nadziei spojrzenie, którym mnie obdarował było rozczulające. Samczy instynkt był zakorzeniony w jego kulturze osobistej. Borys zawsze powtarzał, że to ojciec nauczył go bycia facetem z krwi i kości.

-  Więc jak niby mamy wchodzić...- kiedy paluchem wskazał na drabinkę stojącą obok werandy, Anka zamknęła oczy. Wiedziałam, że panikuje. Piotr jedynie wzruszył ramionami i podszedł do naszego nowego, innowacyjnego klucza do domu. Blondyn pochwycił za konstrukcje ułatwiającą wejście do domu, a następnie kiwnął głową, dając znak aby ruszyć za nim. 

Czułam, że te wakacje będą inne od wszystkiego, co do tej pory przeżyłam.

***

Borys rozprawił się z naszymi bagażami w ekspresowym tempie. Auto pozostawione na parkingu tuż obok leśniczówki oraz zejścia na plażę, było w bezpiecznych rękach. Blondyn dał kilka wskazówek, dzięki którym nie musiałam martwić się o drugoplanowe rzeczy i za to właśnie go ceniłam. Był profesjonalistą jeśli chodziło o organizacje jakichkolwiek wycieczek. Od zawsze i na zawsze miał w sobie cechy przywódcy, które ceniliśmy na obozach. Ba! Pomimo tego, jak niektórzy mogliby odczytać jego miniony wygląd...który ani trochę nie przypominał aktualnego, zawsze był energicznym łobuzem. 

- Mam dość. - Anka opadła na fotel obok zakurzonego kominka i nie miała zamiaru zająć się rozpakowaniem swych największych w podróżniczej kolekcji, toreb. 

- To dopiero początek. - Borys ustawił na jednej z komód tacę z butlą likieru wiśniowego. Jego mama pędziła go na specjalne okazje. - Za wasz przyjazd? - Anka od razu rozweseliła się i pochwyciła kieliszek, który z uprzejmości jej podał.

- Nie, dzięki. - szatyn spoglądał przez okno i kolejny raz zawiesił się w swym własnym świecie. Coraz ciężej znosiłam humorki oraz niewiedzę. Od zawsze mówiliśmy sobie wszystko. Skoro Anka miała dla niego znaczenie, musiałam przeciągnąć Borysa na moją stronę. 

- Może przejdziemy się do Potoku? Ten bar to niezła miejscówka na rozpoczęcie wakacji. - musiałam zmienić temat. 

- Zlikwidowali go dwa lata temu. Nie pisałem Ci? - do pewnego momentu mieliśmy ciągły kontakt e-mailowy. Jednak kiedy obydwoje rozpoczęliśmy studia, czyli z goła siedem lat wstecz, coś się popsuło.

- Nie. - posmutniała mocniej związałam kitkę na czubku głowy i zaczęłam wspominać wszelkie rzeczy związane z tym miejscem. - Szkoda, że tutaj nie zostałam. - byłam zbyt młoda, by móc o sobie samodzielnie decydować. 

- Moi rodzice nadal uważają, że powinnaś była zostać. - delikatny uścisk na ramieniu, nie umknął uwadze Anki. 

- Jak się poznaliście Borys? Pytam Ciebie, bo jej wersję już znam. - wiedziałam, że robi to specjalnie.

- Na obozie harcerskim. Straszna była z niej wrażliwa kobietka, ale nabrała jaj. - od zawsze bezpośredni. - Ja byłem nieco pulchniejszy i wredny. Kilka razy podpaliłem jej włosy. - wspominając obóz, nie mogłam się nie uśmiechać.

- Dlatego dostałeś w twarz. - prychnęłam popijając cudowną słodycz. - Poza tym byliśmy spokojni.

- Tak. - nie zabrzmiało to zbyt pewnie. Piotr nagle wrócił do żywych i usiadł na oparciu fotela, na którym siedziała Anka. Zaskoczona i zadowolona z obrotu sprawy, triumfowałam w myślach. - Aż do czasu, jak nie przyjechałaś tutaj.

- To było wtedy...- szatyn skojarzył fakty.

- Tak, wtedy. - chciałam wyminąć temat. - Trzy miesiące w najlepszym towarzystwie pod słońcem. 

- Nie zapominaj o nas! - Anka rzuciła we mnie zużytą chusteczką. 

- Nie zapomniała. - Borys przypomniał mi o listach, które pisałam do Piotrka oraz rodziców. - Nie mogła opędzić się od ciągłego gadania o tobie...- blondyn nawiązał do bujnej fantazji młodej dziewczynki. - Miałem wrażenie, że jest zakochana. 

- Złudne wrażenie. Piotrek po prostu miał najlepszy rower w okolicy, a jak wiesz ja nie przepuszczam żadnej okazji. - Borys przycupnął tak, jak szatyn tyle, że na moim siedzisku.

- Ewa uwielbia dużo mówić, a mało robić. - cios niby w formie zabawy słownej, ale jednak mocno wwiercający się w dumę. Piotr uwielbiał przyszpilić kogoś bezpodstawnie. Tym częściej od momentu pojawienia się okresów milczenia.

- Dlatego właśnie było to mylnym wrażeniem. - dotyk na mym policzku był dziwnym gestem ze strony blondyna. 

- Złośnica z niej jest, to prawda. Ale serce ma dobre. Może wypijmy za to? Za dobre serca? - w końcu złapał za swój kieliszek i uniósł go do góry.

- I za mocne głowy. - blondynka spojrzała na Borysa i haustem wypiła całą zawartość naczynia, której było już prawie puste.

Kiedy ona spoglądała na mnie oraz dwa razy większą sowę o blond włosach, siedzącą przy mym boku, ja skupiłam się na szatynie. Zagubionym wzrokiem spoglądał przez wielkie okno, znajdujące po drugiej stronie pokoju. Czemu miałam wrażenie, że chciałby stąd uciec? Jakbym nie poznawała swojego najlepszego kumpla. I co gorsza, czułam, że będzie jeszcze gorzej.

Więcej...

Skoro już wiesz...(I)

Jeśli nie czytaliście tomu pierwszego...musicie to nadrobić. Co do reszty...zapraszam fanów wybuchowej pary.

 Pozdrawiam. Wasza A.

***

Jeśli jest jakaś rzecz, której się nie spodziewałam to takiego zakończenia. Dobrego i fajnego zakończenia, które zapewne przez wielu było nieodgadnioną tajemnicą. Cóż, ja sama nie rozumiałam naszego przypadku, ale może to dzięki tej nutce niepewności, miał on jakąkolwiek szansę zaistnieć. 

- Myślisz, że powinienem zabrać jakąś część twojej garderoby? Jako odstraszacz na pełne fantazji gorące i łaknące mnie...- gdy wystawiłam środkowy palec, nadal wgapiałam się w telewizor. Mocne prychnięcie pod nosem i wyszczerzony uśmiech. Był dzieckiem, które uwielbiało zaczepiać w najmniej odpowiednim momencie. Nawet po tak ostrej awanturze, jaką wywołałam kilka godzin temu, nie odpuszczał. Znał mnie. Przez kilka ostatnich miesięcy dotarliśmy się na różne sposoby i w ani jednej sekundzie nie żałowałam, iż połączyły się one z równie dynamicznymi formami zgody. 

- Powinieneś zabrać mózg. Chociaż nie...- oblizałam usta i odgarnęłam z oczu, krótką grzywkę. Od kiedy zmieniłam fryzurę, coraz mocniej irytowałam się głupimi drobnostkami. Jak to uczesać, aby nabrało kształtów jak po wizycie u fryzjera? Byłam laikiem. Kolor też rozjaśniał pod wpływem innych specyfików, których nazwy nawet nie zapamiętałam. Skąd zmiana, zapytacie? W momencie, gdy syn Michała wystraszył się zbyt długich, ciemnych włosów, które przypominały mu potwory z kreskówki, zrozumiałam że nadszedł czas na coś świeższego. Poza tym chciałam urozmaicić swe życie nie tylko mniejszym rozmiarem spodni. Pragnęłam celebrować życie na kocią łapę, które nareszcie zaczęło przypominać komedię romantyczną, a nie dramat.

- Będę tęsknił. - wyjazd do Barcelony wypadł nagle. I choć rozumiałam, że to jego praca to świadomość nie umniejszała tęsknoty, pojawiającej się gdy tylko przekroczył próg mieszkania.

- Nie dziwie Ci się. - popatrzyłam na posmutniałą, przystojną facjatę i podniosłam się z kanapy. Szybko uwiesiłam się na gorącym karku i pocałowałam kącik szorstkich ust.

- Jesteś, jak huragan Klara. - odsunęłam twarz aby popatrzeć mu w oczy. Zobaczyłam rodzące się w nim pożądanie. Ba, nawet je poczułam. 

- Ale za to mnie kochasz. - gorąco oraz fala dreszczy przepłynęła wzdłuż kręgosłupa. Poczułam ochotę na coś więcej niż całusa i zamierzałam to dostać.

***

Rozglądając się po biurze, szukałam zaginionej tego ranka, czerwonek teczki. Zdenerwowana przez kolejne kłopoty w firmie, wyjazd Bartka oraz niewyspanie, walnęłam się na sofę stojącą po drugiej stronie ściany. Organizacja wesel nie była łatwym orzechem do zgryzienia, ale lubiłam swoją pracę. Pomysł wpadł zaraz po ślubie Darii i Michała, więc mogłam uznać to za kolejne dziwne zrządzenie losu, które wykorzystałam.

Zamroczona nerwami, wzięłam kilka głębszych wdechów i zamknęłam oczy. Nogi wyłożyłam na całej długości kanapy, w taki sposób, że stopy wystawały za boczne podparcie. Nawet kupić mebla nie potrafiłam porządnie. Cała ja. Huragan, jak ich mało. Nie dosłyszałam pukania, więc kilka minut po zapadnięciu w sen do biura wparował zniecierpliwiony ciszą, przybysz. Daria stanęła obok i wlepiła swe ślepia w mą zaspaną buzię. 

- Wstawaj szefowo. - kucnęła obok mej twarzy i wbiła palec w policzek.

- Pięć minutek...- gdyby była po takim maratonie, jak ja zapewne kazałaby zrobić mi miejsce. Na szczęście to Michał rozpieszczał ich syna, więc mamuśka miała dużo wolnego. Nigdy nie podejrzewałam, że facet może oddać dziecku swą całą uwagę, ale przyjaciel udowodnił iż babskie myślenie jest czasami zgubne.

- Mam zlecenie. Będziesz zachwycona. - wstała i zaczęła ogarniać burdel, którego nie byłam w stanie opanować od kilku dni. Gdy zaczęła podnosić ciężkie kartony z dokumentami, skapitulowałam. 

- Puść to! - zerwałam się i odebrałam ciężar z delikatnych dłoni. - Lekarz kazał Ci się oszczędzać. 

- Wstąpiłaś do klubu mojego męża? Zachowujecie się, jak chorzy doktorzy! - cmoknęła z niezadowoleniem i usiadła na sofie. - Weźmiesz to zlecenie?

- Termin? - ziewnęłam na głos i kilkukrotnie pomrugałam oczami, aby móc znów widzieć wyraźnie. 

- Dwa tygodnie. Jednak to nie będzie wesele. - poród rodził w kobiecie dziwne pomysły.

- Słucham? - kończyłam układać stos papierów leżących na biurku, szafkach oraz podłodze.

- Chrzciny. - zaniemówiłam. Kiedy uśmiechnęła się i wstała, zrozumiałam co zamierza. 

- Daria...- pokręciłam głową.

- Zostaniesz matką chrzestną! - mocno przyciągnęła mnie do siebie i przytuliła.

- Zwariowałaś! Ja nie nadaję się...ktoś inny...- naprawdę byłam przerażona.

- Gdyby nie ty, Ignaś nie pojawiłby się na świecie. - pogroziła mi palcem i odsunęła na bezpieczną odległość, gdzie mogłam złapać oddech. 

- Ja nie miałam z tym nic wspólnego! Nie wrobisz mnie w to! - miałam nadzieję, że odpuści.

- Mój brat jest chrzestnym i miał te same opory. Tyle, że on ledwo zna Michała. Mimo wszystko się zgodził. Ty jesteś naszą przyjaciółką, więc...nie masz wytłumaczenia. - dumna uniosła idealne rysy twarzy i spojrzała na mnie spode łba.

- Nie. - popędziłam w stronę laptopa i pośpiesznie usiadłam za biurkiem, aby zająć się zamówieniami i przy okazji dać jej do zrozumienia, iż nie mam czasu na kłótnie.

- Bez dyskusji. Bartek też ma być...obowiązkowo. - puściła oczko i wyszła. 

Doskonale zdawała sobie sprawę, że ulegnę. Nie to, że robiłam to specjalnie. Wizja rodziny oraz dziecka..nawet wizja bycia ciotką odstraszała niczym gaz pieprzowy. Dlaczego? Zdradę Pawła przebolałam, nieszczęśliwe i nietrafione zakochanie też...ale co gdybym kolejny błąd popełniła z Bartkiem? Co jeśli pojawiłby się ktoś tak niewinny, że brunet poczułby się odsunięty i zostawił nas za sobą? Nie. Nie chciałam stracić Bartka. Nie chciałam stracić tego, co zbudowałam. Z uśmiechniętą miną wspominałam każdą wspólnie spędzoną chwilę. I w żadnej z nich nie było słychać płaczu kogoś trzeciego, o wiele mniejszego. Chciałam aby tak pozostało. Abyśmy tymczasowo, do odwołania cieszyli się jedynie swym towarzystwem i do bólu z niego korzystali.

Szybko chwyciłam komórkę i napisałam krótkiego esemesa.

"Kocham Cię. Tęsknie, brzydalu." To zaledwie dwa miesiące jego nowej drogi zawodowej, a ja byłam na wyczerpaniu. Bałam się, że nie wytrzymam i kupię najbliższy bilet, aby tylko znów go zobaczyć.

Odpowiedź "Ja też. Jak wrócę to pokażę Ci moją opaleniznę...wszędzie." Śmiech wydarł się na zewnątrz. Mocno opatuliłam swe ramiona i wyłożyłam na skórzanym oparciu. Kolejny raz usnęłam. Tym razem obyło się bez dynamicznej pobudki. 

Idąc przez ogromną salę bankietową, zaczęło mienić mi się w oczach. Ostatnia para młoda musiała mocno uwielbiać amerykański, plastikowy styl, gdyż miejsce przypominało te rodem z sakramentów branych w Las Vegas. Róż, brokat...brakowało tylko sztucznych penisów zawieszonych pod sufitami i mielibyśmy komplet.

- Ładna? - Daria spojrzała na ogromny parkiet oraz kilkanaście stołów. 

- Ty masz zrobić chrzciny, a nie powtórkę z wesela. - potknąwszy się o stopień sceny, wylądowałam w ramionach nieznajomej twarzy, która właśnie weszła do pomieszczenia.

Zapach pieprzu oraz wanilii spowodował ból głowy. Gdy spojrzałam do góry, zobaczyłam barwę bursztynu.

- Mikołaj! - siostra skarciła trzymającego mnie w ramionach, gościa. - Zostaw ją! 

- Przecież tym się nie robi dziecka. - odskoczyłam od nadętego jak balon męskiego ego i pognałam w stronę przyjaciółki. Niezadowolona patrzyła na drugi koniec parkietu, gdzie przed chwilą stałam. 

- Poznaj mojego brata, Klaro. Mikołaj. - nigdy w życiu nie widziałam go na oczy. Coś musiało się za tym kryć. 

- Pan kłopot, oszołom i nierób. - sam nadał sobie kilka tytułów, a następnie podszedł do rozwleczonych na rogu sali, balonów. - To właśnie moje życie. 

- Skończ z cyrkiem, braciszku. - nie widziałam, żeby ktoś ją tak zirytował od czasów Michała i ich problemów w związku.

- Cyrk to te chrzciny. Po jaką cholerę ściągałaś mnie z misji? - wojskowy? Sama zaczęłam zastanawiać się nad logiką przyjaciółki. Chciała aby Ignacy wyrósł na samobójce w moro? Tak. Byłam bardzo sceptycznie nastawiona do panów latających z bronią w imieniu pokoju, ot co.

- Bo chciałabym, żeby Ignacy miał jakiekolwiek wspomnienia z wujkiem zanim ten zginie gdzieś pod afgańskim piachem! - warknęła i zacisnęła zębiska. Szykował się niezły bój, którego nie chciałam być świadkiem. 

- Pięknie! No to zaczynamy...doktor, prawnik, kasjer byleby nie wojskowy! - chrząknęłam, aby dać o sobie znać, ale nie poskutkowało.

- Miałeś być pilotem w lotnictwie rozpoznawczym! Miałeś być bezpieczny, a zachciało Ci się igrać z kulami! - dlatego go nie poznałam.

Rodzina Darii pochodziła z biedy. Gdy została z Michałem, ten dał jej ojcu wiele profitów i zatrudnił go w swej firmie. Pan Jan był bardzo zadowolony z obrotu sprawy i zawsze traktował Michała jak syna. Prawdopodobnie tu leżał pies pogrzebany. Ojciec mylił miłość z szacunkiem oraz wdzięcznością. Syn, który nie chciał być od niego uzależniony zmył się i zostawił rodzinę. Teraz gdy nasze życia, przede wszystkim Darii nabrało kształtów, chciała aby i on się w nim znalazł. Brat. Zły, rozgoryczony, ale jednak brat.

- Wolałem oddać swe życie ojczyźnie niż pustemu i zakochanemu w sobie sukinsynowi! - musiałam przerwać tę nawałnicę.

- Ej! Stop wam! - stanęłam między zacieśniającą się szczeliną, która ich odgradzała. - Tu nie chodzi o was! W grze, jakkolwiek by to nie zabrzmiało...jest mały chłopiec. - miodowe oczy zrobiły krok w tył i oparły się o ścianę. Nie patrzył na nas. Urażony wielkolud, starał się pozbierać rozszarpane nerwy.

- Masz rację. - blondynka zagarnęła włosy za uszy i zamknęła oczy. Biorąc głęboki wdech, spojrzała w stronę brata. - Ignacy jest dla mnie najważniejszy, Mikołaj. Chciałam abyś stał się częścią jego świata, ale jeśli nie potrafisz...zrozumiem. - odpuściła.

Szczupłe dłonie odbiły się od ud. Ostatni raz obdarowała nas obydwoje smutnym spojrzeniem  i wybiegła z sali. Gdy donośny na całą salę kopniak wywrócił do góry jedno z krzeseł, prychnęłam pod nosem. 

- Brawo. - klapnęłam w dłonie. - Dojrzale, jak na człowieka, który broni innych. 

- Coś jeszcze? - rzucił, odwracając się do mnie tyłem. 

- Spakuj się i wyjedź. Tak będzie dla nich najlepiej. - musiałam poskładać do kupy resztki damskiej godności.

Kto miał rację? Nie wiem. Nie chciałam nawet doszukiwać się jasnych argumentów w tak bezsensownej i niepotrzebnej kłótni. Mimo wszystko chciałam znaleźć rozwiązanie. Złoty środek na wojnę, w której jej brat musiał walczyć z o wiele cięższym przeciwnikiem niż dotychczas.

***

- To był horror, Bartek. - nadal wspominałam wczorajszą awanturę, w której Daria i zaginiony brat marnotrawny urządzili niezły pokaz.

- Daj spokój. Przejdzie im. To rodzina. - był spokojny bo nie brał w tym zamieszaniu czynnego udziału. 

- Ten facet to nieporozumienie. Zachowuje się jakby cały świat uwziął się na niego! To jego siostra i jaka by nie była to nią pozostanie. - naładowana negatywną energią, próbowałam uzyskać minimalne wsparcie.

- Jeden problem z głowy. Wiem, że nie zaciągnie Cię do łóżka. - śmiech i żartobliwa anegdota, nie podziałały na mnie kojąco. Wręcz przeciwnie coraz mocniej odczuwałam brak Bartka. 

- Kiedy wracasz? - doskonale wiedziałam.  W kółko odliczałam siedem pieprzonych dni. Gehenna bez jego ciała, smaku, dotyku i truskawkowych shake'ów.

- Siedem dni. - jakby miód na uczy i sól na rany. - Mogę mieć ewentualnie jeden lub dwa dni opóźnienia, ale to normalne przy takich projektach...

- Opóźnienia? - jeśli chciał mi dokuczyć to mu się udało. - Ja tutaj wariuje bez Ciebie, a ty jeszcze dokładasz sobie dwa dni? Bartek...- chciałam mieć go przy sobie.

- Obiecaliśmy sobie. Rok. Jeden rok i kończę pracę w firmie. Potem jestem cały twój...mogę nawet robić filmy z wesel, jeśli tylko Cię to kręci. - mruknięcie do telefonu, delikatnie mnie zawstydziło.

- Wariat! - miał rację. Obiecaliśmy sobie, że pewne sprawy doprowadzimy do końca. Jego kontrakt czy sprzedaż mieszkania, aby kupić mały dom na obrzeżach miasta. Mógłby nadal poświęcać się fotografii tyle, że lokalnej...a ja miałabym nas dla siebie. I tylko dla siebie.

- Kochanie, zaraz lecę na ten pokaz lotniczy. Mówiłem Ci, jak pięknie udekorowano ulice? - był włóczykijem i za to go pokochałam.

- Baw się grzecznie. - na koniec posłałam całusa i rozłączyłam się. Smutek i cisza rozbiegła się we wszystkie, cztery kąty  salonu. Chwilę później coś przerwało lament i wyrzuciło ze mnie depresyjny stan rzeczy. Donośny huk ze strony korytarza, kazał przywdziać puchate kapcie i zmierzyć do jego źródła. Kogo licha o tej porze, przywiozło? Daria była najcelniejszą z opcji.

Mocno opatuliłam się grubym swetrem i pobiegłam do drzwi. Pokonując wszystkie zamki, co trochę potrwało, wreszcie otworzyłam je na oścież. Oczekując twarzy najlepszej przyjaciółki, uśmiechnęłam się. Kiedy przed nosem pojawił się bukiet herbacianych róż, zastygłam w bezruchu. Sekundę później ukrywający się za nimi człowiek, objawił swe oblicze. Diabeł w ludzkiej skórze przyszedł po kolejną ofiarę.

- Cześć. - zmrużyłam powieki i zamilkłam, co dało mu szansę na kontynuację. - Jeśli chodzi o wczorajszy popis z mej strony, to miałaś rację. Nie jestem ideałem...

- Jak mnie znalazłeś? - brak Bartka był odczuwalny z każdą kolejną sekundą. Gdyby zobaczył obcego faceta, dodatkowo tego który tak potraktował Darię...odwiedziny skończyłyby się katastrofą. 

- Daria. Byłem u niej i pogadaliśmy, ale tobie też jestem winien wyjaśnienia. - w jakim celu niby miałabym go słuchać? I dlaczego jego siostra zgodziła się na atrakcję związaną z niezapowiedzianymi przeprosinami?

- Wyjaśniliśmy. Do zobaczenia na chrzcinach. - gdy chciałam zamknąć drzwi, zatrzymał je nogą. Gdy mocno wzdychnęłam, przekierował swój wzrok ze stopy na mą twarz. 

- Nie pogryzę Cię. - miał pecha.

- Ja nie mogę tego obiecać. - wzruszyłam ramionami i zamknęłam drzwi. 

Po jaką cholerę tu przylazł? I dlaczego wcale nie rozzłościło mnie to tak, jak powinno? Masa pytań i głucha cisza. Bartek, gdzie jesteś gdy Cię potrzeba?

Więcej...

Plan B (XV) - ZAKOŃCZENIE

I tak nastał koniec historii złego króla oraz zwariowanej pomocy domowej. Jakie odczucia? Dajcie znać w komentarzach. Przyznam, że wiele potów wylałam nad całą opowieścią, ale było warto. Tak wiem, jestem strasznie pogmatwana...tak, jak te barwne historyjki. No, ale przecież za to mnie kochacie. 

Pozdrawiam. Wasza A.

PS: Skoro już wiesz...jutro. Klara i Bartek powracają z o wiele większymi problemami niż jej byli narzeczeni oraz błędy przeszłości. Zapraszam. 

***

Nie byłam przygotowana na cudowne zwroty akcji w stylu "wpaść sobie w ramiona". Czekała mnie ciężka batalia i wytłumaczenie się z trzech miesięcy nieobecności. Nie dawanie znaku życia oraz walka z samą sobą była dobrym startem na utorowanie drogi do szczęśliwego zakończenia? Taką miałam nadzieję.

Gdy drzwi na korytarzu wydały dźwięk, a następnie usłyszałam mocne chrząknięcie, na ciele pojawił się dreszcz. Siedząc skulona na kanapie z przygotowaną w głowie przemową, czekałam na pojawienie się złego króla. Tyle, że nie znajdowałam się w wieży. W fortecy, którą sama sobie obrałam za bezpieczny kąt - tak to brzmiało o wiele lepiej. Przynajmniej z mojej perspektywy. Trzask i donośne kroki współgrały z przyśpieszonym biciem serca, dudniącym w mej klatce piersiowej. Kiedy jego zapach uniósł się w powietrzu, a ma głowa dała sygnał o obserwacji, którą bacznie prowadził, nawet się nie odwróciłam. 

- Cześć. - zamknęłam powieki i uspokoiłam oddech. 

Milczenie było jedynie gorszą odpowiedzią od krzyku. Obojętność była najgorszym scenariuszem. Wolałam aby wrzeszczał, rzucał wszystkim wokoło, ale nie zamknął się w sobie. Mogło świadczyć to jedynie o przegranej sprawie. I to z samego jej startu.

Szmer przemieszczającego się złego króla na drugą stronę salonu, był niczym igły wbijające się w ciało. Usiadłszy naprzeciwko, rozłożył się wygodnie na fotelu i spoglądał. Czułam, że przenika mnie na wskroś. Mimo wszystko musiałam podnieść głowę i zmierzyć się ze strachem. Kiedy szklisty wzrok filtrował okolice brzucha, poczułam zażenowanie. Idiotka. Przecież Leon był tradycjonalistą. Funkcjonujący w nim system wartości nie uległ zmianie. Zapewne chciał jedynie ustalić powód przyjścia, a przy okazji rozliczyć się z przeszłością. Dosłownie.

- Wyniki są w porządku. Dziecko rozwija się prawidłowo. Mała jest silna. - na wzmiankę o płci, rozjuszył się. Teraz dopiero spojrzał mi prosto w oczy. Gniew oraz obojętność wzbudziły we mnie jedynie kolejną falę nerwów. - Zanim przejdziemy do konkretów...może herbaty czy kawy...- o danej porze i przy takich okolicznościach zapewne pomógłby mu jedynie mocny drink ze szkockiej. Ją pił przy każdej ważnej rozmowie z swymi wyniosłymi przyjaciółmi czy wspólnikami.

- Prawdę. Poproszę prawdę. - trzy słowa wypowiedziane na chłodno, przypomniały mi początki znajomości, w których próbował kontrolować każdy swój ruch.

- Mówię...- przerwał mi już na samym początku.

- Masz mnie za idiotę? - zmarszczył brwi i podrapał się po delikatnym zaroście na brodzie. Nie był w opłakanym stanie, jak zapewniała jego siostra. Emanował swoją złą energią w najlepsze.

- Słucham? - nienawidziłam tych gierek. Odzwyczaiłam się od grubiańskiego oskarżania mnie, wytykania palcami wszelkich błędów oraz rozgrzewania mego wewnętrznego spokoju do czerwoności.

- Ten człowiek, który się wami teraz opiekuje. - rozejrzał się po pomieszczeniu, skupiając wzrok na wiszących gitarach, przymocowanych do ścian. - Rozumiem, że połączyła was pasja. Chyba, że doktor naprawdę nie jest taki święty, na jakiego wyglądał. - przemawiała przez niego głupota oraz ignorancja.

- O jakim człowieku mówisz, Leonie? - ciało rozluźniło się, a me podkulone pod brodę nogi, wylądowały na ziemi. Byłam gotowa do ataku. - Jesteś aż takim ignorantem?

- Wiedziałem, że to strata czasu. Nina zapewniała, że chcesz przekazać mi coś ważnego, ale...nic się nie zmieniło. Zmywam się. - wstając, poprawił kołnierz u błękitnej koszuli. Jeszcze raz rozejrzał się po salonie i wlał na twarz grymas zdumienia. - Naprawdę, jestem pod wrażeniem. Szczęśliwego życia. 

- Jesteś jeszcze większym idiotą niż przypuszczałam. Nie sądziłam, że poprzeczka może być...- wykonałam gest przecinania powietrza nad czubkiem mej głowy. - Tutaj? Tak? Tutaj, zdecydowanie.

- Staram się być uprzejmy ze względu na twój stan, ale uwierz mi...mam swoją granicę cierpliwości. - rzucił stawiając krok przed siebie. Bałam się, że udział w jego fantazji brała również niezrównoważona psychika Niny. Zapewne poleciała do niego z całym scenariuszem wydarzeń, które nie miały miejsca, tylko po to aby "odzyskał co jego". Obydwoje byli stuknięci na punkcie ciekawych wyobrażeń i dopowiedzeń.

- Ty masz jakieś granice? - mruknęłam pod nosem, jakby sama do siebie. Wywracając oczami, oblizałam usta. Zawrócił. Trafiłam w punkt. Stojąc nade mną, grożąc paluchem, próbował wyglądać na przerażającego. Co mogłam poradzić na swe hormony oraz własną wizję postrzegania go, jako pieprzonego króla. Kiedy wybuchnęłam śmiechem, dostał białej gorączki. 

- Zamienię twoje życie w piekło. - kolejny wybuch śmiechu, zmiótł go z nóg, ale zasiał również ziarno niepewności. Kiedy przestałam rechotać, wstałam i wyminęłam go aby udać się w stronę półki ze zdjęciami. Sylwia i Miłek będący na jednym ze szczytów kiedy jeszcze podróżowali, wylądowało w mych dłoniach. Z cynicznym uśmiechem podeszłam do niego, a następnie wsadziłam ramkę w wielgachną, dygocącą ze złości dłoń. 

- Chodzi Ci o właściciela tego mieszkania, gitar i mego przyjaciela, tak? - cmoknęłam z zadowoleniem, układając dłonie na biodrach. - Tego...czekaj kochanka, dla którego porzuciłam wszystko na czym mi zależało...i pognałam w jego ramiona? - kręcąc głową, starałam się podejść do tematu poważnie. Nic nie mogłam poradzić na kolejny prześmiewczy jęk. 

- Nie nabiorę się. - rzucił fotografią w kąt kanapy, stojącej za mną. - Już na nic się nie nabiorę, Pola. Na twoje obietnice, smutne oczy, kolejne obietnice...- musiałam przerwać bełkot, który nie był nam potrzebny w danym momencie. Kiedy podeszłam na bardzo bliską odległość, stojąc z nim twarzą w twarz, udławił się w połowie monologu. Rozchylone usta, szybszy oddech oraz wzrok skaczący po mej całej twarz był wybawieniem. On wcale nie miał zamiaru się poddać. Ktoś wcisnął mu do łba jeszcze bardziej zakręconą bajkę niż ta, w której trwaliśmy, a biedak... w nią uwierzył.

- Co ja mam z tobą zrobić, zły królu? - wypowiadając ostatnie dwa słowa, ujrzałam zaskoczenie. Dłonie same powędrowały do jego cudownie wyrzeźbionej przez boskie palce, twarzy. Gładziłam ją z taką tęsknotą i zaangażowaniem, że nie mogłam odpuścić. Jakbym przypominała sobie jego obecność, której pozbyłam się na ostatnie trzy miesiące. Brwi, nos, policzki oraz wargi. Szorstkie, ale dające tak wiele ekstazy oraz cudownych uniesień emocji. 

- Nie...- uciszyłam go, przykładając palec do cudownych ust. 

- Chodź tutaj. - biorąc go w ramiona, ryzykowałam. Mógł mnie odepchnąć, zniszczyć wszelką nadzieję i wyjść. Po kilku sekundach braku wzajemnej bliskości, chciałam się odsunąć. W tym momencie przylgnął do mnie niczym dziecko. Zatracony w wchłanianiu mego zapachu, zaciśnięty dotykiem wokół mej talii, zrzucił wojowniczą zbroję. 

- Nienawidzę Cię. - słodkie inaczej powiedziane "kocham". Przecież to cały Leon.

- Z wzajemnością. - zamruczałam i jeszcze mocniej do niego przylgnęłam.

Kiedy uwolniłam go z uścisku, pogładził kilka kosmyków mych pokręconych włosów. Jedno pasmo założył za ucho, a następnie pogładził jego płatek.

- Wiesz, jak poznawałem, że się we mnie zakochujesz? - byłam jak zahipnotyzowana. - Gładziłaś go za każdym razem, gdy wpadałaś w zakłopotanie. Kiedy na Ciebie krzyczałem, przed pocałunkami...pewnie nie jesteś tego świadoma. - delikatne uniesienie kącików ust i ten wzrok skupiony na czułości, jaką wykonywał był nie do opisania. Zły król w swej pełnej odsłonie. Wadliwy, cholernie uprzedzony i kontrolujący wszystko oraz wszystkich. Cudowny, czuły i nieposkładany w całość, czarny charakter.

- Wiesz, że nie byłam tego pewna? - oczy w kolorze lodu obdarzyły mą twarz zaskoczeniem. - Kiedy zobaczyłam, że w tej twojej chorej głowie rządzi jedynie ciemność...- zmarszczył brwi i popatrzył podejrzliwie. Odpowiedziałam uśmiechem. - Nadal nie jestem.

- Dlatego uciekłaś? Bo myślisz, że nie jestem w stanie się zmienić? - tutaj wcale nie chodziło jedynie o niego.

- Wydaję mi się, że na to nie złożył się jedynie strach, Leon. Ja chciałam odpocząć. Ochłonąć. Po śmierci mojej mamy, nie miałam nikogo. Potem pojawili się przyjaciele, nowe życie, Pan Antoni...i ty. Nagle wszystko zaczęło się sypać. Okazało się, że wokoło nas pojawia się jeszcze więcej ludzi, wątków, niepozałatwianych spraw...no i w końcu Zosia. - dopiero teraz zobaczyłam czym może być prawdziwy szok.

- Zosia? - z tego wszystkiego zapomniałam mu wspomnieć.

- Cóż, jak mówiłam to dziewczynka. Osobnik płci żeńskiej...- zmieszany pokręcił głową i niezadowolenie cmoknął pod nosem.

- Córka, Pola. Nasza córka. - zabrzmiało to o wiele lepiej, niż dotychczasowo sobie wyobrażałam. Nawet moje imię nie było tak wyraziste w jego ustach.

- Zosia. Chciałabym aby nosiła imię po mojej babce. - poprosiłam.

- Tej, której lista narzeczonych nie sięgała końca? Będę musiał jej ostro pilnować. - śnieżnobiałe zębiska powinna odziedziczyć po nim. Równiusieńki zgryz był wprost wyjęty z okładek magazynów dla fanów stomatologii.

- Nie. Tej, która bardzo mocno kochała, ale ktoś nie dał jej szansy na szczęśliwe zakończenie. Dlatego zaczęła niszczyć inne. - złapał za me dłonie zastygłe na jego klatce piersiowej. Gdy zobaczył pierścionek i zjeżył się, od razu wyjaśniłam. - To podarunek od niej. Taki mały spadek.

- W takim razie będzie miał swoje szczęśliwe zakończenie. - zdjął go z mego palca, a następnie uklęknął. Patrząc prosto w oczy, złapał za prawą dłoń i ponownie wsunął go na serdeczny palec. - Zostaniesz moją żoną.

- To chyba nie było...- jak zawsze. Zero współzawodnictwa, a czysta wygrana. Szybko wstał i splótł nas namiętnym pocałunkiem. Byłam delikatnie zirytowana brakiem rywalizacji, ale w końcu uległam. Przekonał mnie na amen.

- Nienawidzę Cię. - szepnęłam gdy oderwał się od ust i położył swe dłonie na mych lędźwiach.

- Z wzajemnością, kochanie. Z wzajemnością.

Sylwia kręciła głową z niedowierzania dobre pół godziny. Chodziła wokoło mych walizek, których sama oczywiście nie spakowałam. Leon po kilku spędzonych nocach w ich mieszkaniu, przestał odczuwać frustrację oraz biernie przyglądać się sprawom. Musiał w końcu czymś zaskoczyć i zrobił to w swoim stylu.

- Jakim cudem kupił ten dom? - kiedy przyszedł i pokazał papier dotyczący własności posiadłości mojej babki. Jej domu rodzinnego, który straciliśmy wieki temu...byłam bardziej niż zakochana.

- To Leon. - wzruszyłam ramionami i pogładziłam brzuch, przeglądając się w lustrze stojącym na korytarzu. - Z dwojga złego wolę aby wydawał pieniądze na takie rzeczy niż na detektywów czy diwy estradowe. - wybuchnęła śmiechem.

- Zły król, co? - cmoknęła na głos i pogładziła zaczerwienione uszy. - Kto, by pomyślał. A jak badanie? - mieliśmy kilka wizyt kontrolnych oraz wieki, aby przystosować się do swoich wybuchowych temperamentów.

- Wspólne badanie mamy w ten piątek. Dziwnym trafem...Tymon zniknął. Jakby rozpłynął się w powietrzu. - szpital nie chciał udzielić nam żadnych konkretnych informacji.

- Myślisz, że coś się stało? - Miłek wyszedł z łazienki i od razu usiadł na kanapie obok swej drugiej połówki. Przytulając się do jej twarzy, wydał z siebie zadowolony pomruk. Sylwia jak zawsze była mniej zadowolona. - Miłosz! - warknęła na cały głos.

- Co wy jesteście takie podminowane? Czyż to nie najlepszy czas na odpuszczenie sobie wróżenia z fusów? - słyszał rozmowę o Tymonie.

- Ty coś wiesz, prawda? - szturchnęła go w bok. - Coś o Tymonie? - zdenerwowany wstał i podszedł do kuchni, aby wyminąć temat. Gdy znalazłam się obok i spojrzałam na niego wściekła, odpuścił.

- Miał utarczkę z twoim księciem. - Leon znów musiał nawywijać.

- Zabiję ich. Obydwóch! - zależało mi na prawidłowych stosunkach z resztą świata. Nawet jeśli Leon tego nie akceptował. Tymon nie był winny niczemu złemu w naszym życiu. - Coś jeszcze? - zagroziłam.

- Nic więcej nie wiem. - wzruszył ramionami i podniósł do góry obydwie dłonie. - Przysięgam.

- Dobra. - szybko ubrałam tenisówki oraz jeansową kurtkę. Jeszcze szybciej wybrałam kontakt w telefonie i połączyłam się z drugą stroną. - Cześć, kochanie. Musimy poważnie pogadać.

- Jestem w domu. Nina robi porządki przed remontem. Przyjadę po Ciebie. - był bardzo spokojny.

- Widzimy się w naszym domu. Za piętnaście minut. Miłek mnie podwiezie. - wiedziałam, że ta idylla nie mogła trwać tak długo. Jak zawsze musiał mnie oszukać.

Rozłączyłam się i spojrzeniem nakazałam Miłoszowi działać. Posłusznie chwycił za kluczyki od samochodu i wyszedł na korytarz.

- Do zobaczenia. - wysłałam do Sylwii buziaka w powietrzu i zniknęłam za jej zniewieściałym królem.

***

Droga nie była zatłoczona, więc przez centrum czmychnęliśmy bez kolizji. Gdy przy domku zobaczyłam jego samochód, od razu wlałam w siebie tonę rozwagi. Przede wszystkim musiałam rozegrać to na spokojnie. Drzwi od auta Miłka walnęły z całą siłą, a sekundę później silnik ryknął z całą mocą i zabrał go w drogę powrotną.

Siedzący w dużym ogrodzie na tyłach domu, zły król popijał herbatę i rozkoszował się świętym spokojem. Dupek, któremu miałam zamiar popsuć trochę humor, nie miał pojęcia jak mocno wyprowadził mnie z równowagi.

- Witaj. - chłodne przywitanie zbytnio go nie zaskoczyło.

- Cześć, kochanie. Jak się miewasz? - wstał i podszedł aby złożyć na mych ustach powitalny całus. Zręcznie wyminęłam go i usiadłam na wygrzanym przez jego jeszcze nieskopany tyłek, miejscu.

- Co zrobiłeś z moim lekarzem? - mała dokuczała od samego rana, ale na wieść o kłótni z tatusiem, uspokoiła się. Czułam, że będzie miał przerąbane z takim duetem.

- Twoim? Nie sądziłem, że macie się na wyłączność? - kolejny argument wywodzący się z jego bujnej fantazji.

- Nie zmieniaj tematu! - wstałam i zmierzyłam się z nim twarzą w twarz. - Dlaczego kolejny raz próbujesz wszystko zniszczyć, Leon? - zmarszczyłam brwi. - Każdego przyjaciela będziesz usuwał z mej drogi tylko dlatego, że rządzą tobą chore...- pocałunek był bardzo spokojny. Nie chciałam dać mu przewagi, ale boże...zawsze smakował jak ósmy cud świata.

- Tymon wyleciał z pracy za swoją niesubordynację. Poza tym groził mi. - nie mogłam pojąć kłamstw.

- Groził? - prychnęłam. - Tymon? Wiedząc kim jesteś...- nie układało mi się to w całość.

- Nie wiem dlaczego, ale od samego początku widziałem w nim dużo gniewu. Kiedy zagroziłem, że postawię go przed sądem...zniknął.

- Czym groził? - pokręciłam głową.

- Tobą. Był przekonany, że mnie zostawisz. Że odejdziesz, a wtedy on się tobą zajmie. - nie odczytywałam tych sygnałów. Może dlatego, że kochałam Leona.

- Odejdę? Przecież dbał o mnie, jak o siostrę. Ma narzeczoną. - chciałam znaleźć argument.

- Też byłem zaskoczony. Wróciliśmy do siebie, a to dało mi okazję do rozmowy z nim. Poszedłem do szpitala, ale ordynator powiedział, że Tymon się zwolnił.

- Myślisz, że dowiedział się o nas i dlatego odszedł? - wstałam z krzesła i mocno wtuliłam się w jego ramiona.

- Musiał się zakochać. Zapewne ktoś szepnął mu słówko. Na badania odwoziłem Cię osobiście.

- No tak. - pokręciłam głową i podniosłam wzrok. - Widocznie dobrze się stało. Przepraszam, że Cię osądziłam.

- Nic nadzwyczajnego. Rozumiem, że bałaś się kolejnych zawirowań, ale możesz być pewna. Jedynie walczyłem o swoje. Nie doprowadziłem do jego zwolnienia. Zbyt mocno zależy mi abyśmy...

- Wiem, zły królu. Wiem. - całus był zwieńczeniem potyczek. - Może tak musiało być. To wszystko. - usiadł i posadził mnie na swych kolanach. Wsłuchując się w śpiew ptaków, czując ciepły wiatr na twarzach, spojrzeliśmy na dom.

- Zbuduję dla niej mały plac zabaw. I domek na drzewie. I posadzimy o wiele więcej kwiatów. - rozczulała mnie ojcowska rola, do której przywykł w bardzo szybkim czasie. - Dam wam wszystko, Pola. Obiecuję, że nie zawiodę. Już nikt...- położyłam palec na ustach i pocałowałam go. Męska dłoń dotknęła brzucha i pogładziła go.

- Ona nie oczekuje niczego poza nami. I my nie oczekujmy niczego poza sobą. Poza rodziną. - spokój ogarnął duszę oraz umysł.

Było źle, cudownie i niebezpiecznie. Każdy z nas, każda osobna historia doprowadziła do szczęścia, które za kilka miesięcy miało patrzeć na nas swymi pięknymi szklistymi, małymi oczkami. I poddaliśmy się mu. Doprowadziliśmy do szczęśliwego zakończenia. Naszego zakończenia.

***

- Poddałeś się? - rudowłosa spojrzała na niego z dezaprobatą. - Podałeś im przepis na cudowne życie. Cudownie, synu.

- Jesteś bardzo pesymistyczna. Nie wiesz, że bajki nie istnieją? - wirował spojrzeniem w zdjęciu z dzieciństwa. - Leon jest w niej antagonistą.

- Do rzeczy. - warknęła pod nosem. - Jakim cudem chcesz odzyskać, to co Ci się należy? Nam...nam się należy? - wyłączył telefon i spojrzał na matkę.

- Myślałem, że zabranie mu ukochanej to złoty środek. Błąd. Jak myślisz, co może być ważniejsze od jego nowej rodzinki? - smukłe palce pogładziły rozmierzwione włosy.

- Pieniądze? - jak zawsze małostkowa.

- Stara rodzinka. - szyderczy uśmiech. - Twoja cudowna pasierbica.

- Nina? Chcesz dorwać tę pustą klacz? To zbyt łatwe. - prychnęła pod nosem.

- Kto więcej mu pozostał? Mówię o jego prawdziwej rodzinie. Z krwi i kości. - rozjuszyła się na słowo o rodzinie.

- Jak zamierzasz ją podejść? - Alicja jak zawsze miała zbyt wiele pytań.

- Tak, jak zrobiła to Pola. Nie ma rzeczy niemożliwych. - tułanie po bidulach nauczyło go wiele rzeczy. Ale przede wszystkim wytrwałości. Tego nie mógł odmówić mu nikt.

- Ją też oddelegował do ośrodków. Jak Ciebie. Nikt poza Leonem. Kiedy chciałam odejść do twojego ojca...- zastopował ją.

- I to właśnie wykorzystamy. - uśmiechnął się spoglądając na matkę. Gdy złapał za starą dłoń, przybraną sygnetami, poczuł euforię. Jeszcze tylko trochę. Jeszcze jeden przystanek.

----

KONIEC? 

Przekonacie się wkrótce.

Więcej...

Plan B (XIV)

Czy pokręconą księżniczkę i złego króla połączy owoc miłości?

Przekonajmy się.

Pozdrawiam. Wasza A.

***

- To nie było...nie słuchaj Tymona...to...- próbowałam sklecić choćby jedno pełne zdanie, ale na próżno. Kiedy w ciszy patrzył na mnie i tylko patrzył, czułam jak tracę koncentrację oraz niezależność. Wystarczyły oczy w kolorze stali, które chciały mnie zabić, jak i pożreć. 

- Chciałaś mi powiedzieć, prawda? - zmniejszył dystans między nami, a potem zaczął składać do kupy całą historię z lokalem oraz moją prośbą. - A ja kolejny raz zachowałem się, jak sukinsyn. 

- Mniej więcej. - kiwnęłam głową i mocniej opatuliłam się jeansową kurtką, którą przed wyjazdem, i to siłą nałożyła na mnie Sylwia. - Nie byłeś sukinsynem, byłeś szczery...- musiałam rozegrać to na spokojnie.

- Nie. Nie byłem. - skrzywiony uśmiech oraz uwidocznienie żył na szyi, pokazało zdenerwowanie. - Chciałem, ale...znienawidziłem Cię...bo...ja nie mówię takich rzeczy, Pola. - jak tłumaczący się z bójki, nastolatek. 

- Nie kochasz mnie. To już wiem. - kiedy złapał mnie w ramiona, a jego cudowny zapach oplótł mnie z każdej strony, zaczęłam się bać. - Puść mnie...- nie byłam zbytnio przekonywująca.

- Było złamane.  - złapał za jedną z mych dłoni i przyłożył ją do lewej strony klatki piersiowej. - Do momentu, jak pewna dziewczyna...zagroziła, że zatłucze mnie za brudzenie jej posadzki.

- Powinnam odejść. - zamknęłam oczy i wsłuchałam się w rytm, który pulsował pod mym dotykiem. Chciałam abyśmy tak zostali. Aby nikt więcej nam nie przeszkadzał. Ani jego demony przeszłości, ani moje durne wcielenie, ani nawet żal po stracie Pana Antoniego. Chciałam móc się nacieszyć tym co nam zostało.

- Straciłem dzisiaj jego...jeśli stracę i Ciebie...nie dam rady. - spoglądając do góry, dałam mu wolną rękę. 

Słodki, namiętny oraz długi pocałunek był jak balsam na wysuszone emocje. Bo tak się czułam. Był cholernie nieprzewidywalny oraz pełen wad, ale kochałam go. I to w zupełności wystarczyło abym się poddała.

Język wirował w mych ustach, powodując dreszcz. Gdy poluzował uścisk i mogłam złapać za twarz, by mocniej go do siebie przyciągnąć, mruknął z zadowolenia i szybko zsunął swe dłonie na pośladki.

- Powinnam odejść...- szepnęłam, gdy odsunął się ode mnie aby spojrzeć na brzuch. Posadził mnie na jednym z betonowych parapetów i szybko znalazł drogę do guzików kurtki, będących małą przeszkodą. Kiedy dłonie wsunęły się pod materiał bluzki i dotknęły miejsca, na które przed momentem patrzył, przez kręgosłup przeciągnął się głęboki dreszcz. 

- Chciałem odejść abyś mogła mieć normalne życie. Bez problemów z przeszłości, które będą ścigały mnie do usranej śmierci...- słowotok powstrzymałam pocałunkiem. 

- Dlaczego nie zapytasz mnie o zdanie, Leon? - przygryzłam jego dolną wargę i poczułam, jak męska dłoń zsuwa się z brzucha i kieruje w stronę paska do spodni. 

- Już nie ma powrotu, Pola. Nie ma, odkąd jesteś. Nie ma, odkąd mogłem w tobie być...- trącił nosem mój podbródek, a kiedy odchyliłam się delikatnie do tyłu, wtulił się w szyję. Czułam jak wciąga do płuc mój zapach. Kiedy dołączył do tego język, kreślący na mej skórze delikatne wzory, upoiłam się przyjemnością. Palce sprawnie poradziły sobie z jedyną barierą, dzielącą go od mej intymności. Bez zgody wsunął je pod koronkowy materiał, a drugą dłonią złapał za biodro i pokierował mym ciałem, tak abym mogła wygodnie się ułożyć. Dbał o komfort, jak o systematyczność w dostarczaniu mi radości. Pocałunki lądujące na linii żuchwy, policzkach nie odciągnęły mnie jednak od głównej atrakcji. Gdy palec wskazujący znalazł się w miejscu, które nazywałam błogością, poddałam się. Na jedną sekundę, jeden moment.

- Muszę iść...- mruczałam, nie wykonując żadnego ruchu poza tymi, które nie były zależne od mej woli.

- Nikt...nie ma prawa tutaj być...- posuwiste ruchy przybrały tempa. Utrzymywał mnie w niebie, a moment w którym mogłabym z niego spaść, stanowił nagrodę za dotychczasowe kłopoty, których powodem byłam.

- Nie. - byłam zbyt blisko aby odpuścić, ale również zbyt daleko, by móc sobie na to pozwolić. Kiedy wyciągnęłam jego dłoń, jednocześnie ją wypraszając, popatrzył na mnie spode łba. Duszność nie ustała, a ciało potrzebowało zimnego prysznica. Mimo wszystko musiałam przerwać zanim wpakowałabym nas w jeszcze większy problem. - To nie jest...dobry...moment. - mówiłam z pauzami, łapiąc do płuc ogromne porcje powietrza.

- Przysięgam, że przełożę Cię przez kolano. - uśmiechnął się lubieżnie i pokręcił głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. - Jesteś niemożliwa...- gdy chciał znów mnie usidlić i zamknąć usta w gorącym pocałunku, zeskoczyłam z zimnego parapetu. Powędrowałam w stronę ogrodu, aby móc z dala od niego zapiąć zamek i równocześnie zamknąć dzisiejszy "temat".

- To będzie nasze dziecko, Leon. - odwróciłam się, a on wcale nie zmienił pozycji. Przyczajony tygrys, chcący dorwać ofiarę, którą nie zamierzałam być. Że też oni wszyscy mieli piekielnie nieodpowiednie wyczucie czasu. - Dziecko będzie wspólne, ale...życie...tego nie wiem. - dopiero po chwili zrozumiał, co miałam na myśli. Kiedy podszedł do mnie i znów stanął bardzo blisko, miałam ochotę skapitulować. Kolejny raz! Cholerna magiczna siła!

- Nie będziesz z nikim innym, Pola. Nie zgadzam się na to. - uwielbiałam go drażnić, ale w tym momencie byłam daleka od złośliwości. Musiałam być realistką. - Zawaliłem, ale jak sama powiedziałaś...powinniśmy sobie wybaczyć.

- Powinnam? Cholera, tak. - zadławiłam się smutnym spojrzeniem, którym mnie obdarował. - Pytaniem jest, czy potrafię? - zmierzyłam go od stóp do głów. - Może to tylko chemia, magnetyzm...- złapał mą twarz w dłonie i kazał na siebie spojrzeć. Gniew, zagubienie i pożądanie. Gdyby tylko mógł patrzeć na mnie tak od samego początku, nasz koniec nie byłby tak zszargany.

- Błagam Cię o szansę, Pola. - skakał spojrzeniem z mych oczu na usta. Oddech oplatający me policzki, był jednym z głównych powodów, dla których żyłam. - Zrobię cokolwiek zechcesz...

- Cokolwiek? - panika nie zagryzła strachu. Byłam małą, zagubioną wariatką pragnącą złego króla, który liczył na nas szczęśliwy koniec. - Odpuśćmy na jakiś czas. - poprosiłam, kładąc dłonie na jego, przylegających do buzi.

Tragiczny finał zwieńczający naszą historię trwał jeszcze kilka minut. Zanim oddalił się i odszedł w stronę ciemności, księżniczka zawahała się. Miała nadzieję na ratunek swej wróżki chrzestnej, ale ta nie pojawiła się. Gdy rozejrzała się na boki i zrozumiała, że została sama...znów przetarła płatki obydwóch uszu. Tak, jak na początku, kiedy jeszcze denerwowała się w towarzystwie złego króla. Co było dalej? Zdenerwowanie nie ustało, tak samo jak uczucie niepewności oraz ekscytacji. Coś, jak nowy początek, którego się nie spodziewała. Czuła, że będzie dobrze. Ba! Nawet lepiej.

Wpatrując się w telefon, który milczał od ostatniego spotkania na stypie Pana Antoniego, próbowałam przypomnieć sobie powód mej decyzji. Tęsknota była niczym drzazga wbijająca się pod skórę z każdym kolejnym wspomnieniem. Pogrzeb nie należał do dobrych okoliczności jeśli chodziło o wyjaśnienie sobie kilku spraw, więc odpuściłam. Z drugiej strony widok Niny oraz bruneta, który starał się być silny jedynie na pozór, nie pozwoliło mi trzymać się z daleka. I w ostatnim momencie oczywiście zrezygnowałam. Bo wiedziałam, że to nie polepszy obecnych kontaktów. W około również widziałam mnóstwo problemów. Miałam ich kilka, to fakt. Z powodu hormonów traciłam kontrolę nad własnymi myślami, ale również częściami ciała. Usta milczały, jak grób...co powodowało lawinę nieprzyjemnych komentarzy, dochodzących ze strony mych najbliższych. Uważali, że zachowuje się jak dama, nie potrafiąca zaakceptować autentycznego stanu rzeczy. Brednie, znałam go doskonale.

- Dziesięć tygodni. Zwariowałaś totalnie. - Sylwia latała obok mnie niczym prywatna sprzątaczka, kelnerka oraz opiekunka w jednym. Podając pod nos trzecią tego dnia herbatkę z naturalnych ziółek, mogłam stwierdzić, że to jej ma ciąża zaszkodziła najmocniej. I to w głowę.

- Mogłabym się do tego przyzwyczaić. - wsłuchałam się w ciszę, która nastała zaraz po jej wyjściu do łazienki.

- Coś mówiłaś!? - ostry krzyk rozśmieszył mnie do granic możliwości. Byli niesamowici w każdej z możliwych konkurencji. Poczynając od robieniu zakupów, narzekaniu na me zachowanie i tak dalej.

- Tyle, że bez niego...- szeptałam sama do siebie, rozglądając się po mieszkaniu przyjaciółki.

Połączenie przychodzące wyrwało mnie z kontemplacji. Numer Niny zaskoczył równie mocno, co jej nieobecność. Od śmierci dziadka nie kontaktowała się ze mną. Jedynie Michał połowicznie próbował kilkukrotnie uzyskać jakieś informacje.

- Tak? - powiedziałam najspokojniej, jak tylko mogłam. Pytania o bruneta same lgnęły na koniec języka, ale skrupulatnie zamknęłam je w osobnym pokoju pt. "na później".

- Cześć. Dawno nie gadałyśmy...- wyczułam, że ciężko jest jej się usprawiedliwiać. - Słyszałam, że zostanę ciocią. - wyszło szydło z worka.

- Powiedział Ci dopiero teraz, prawda? - miałam ochotę nakopać mu do tyłka. Z drugiej strony przecież nie miał zobowiązań. Nie musiał grać według przyjętych zasad i udawać zachwyconego ojca. Pomimo tego, coś zakuło wewnątrz klatki piersiowej. Negatywna myśl dotycząca podejścia, które przecież mogło się zmienić.

- Tak. Od tygodni chodzi jak struty i wyżywa się na wszystkich w firmie. Zwolnił jakiegoś gościa od jachtów, bo tamten nakrzyczał na dzieciaka bawiącego się obok naszej przystani. - z uśmiechem na ustach wsłuchiwałam się w opowieść przyjaciółki. - Ja też jestem na celowniku. Po dziurki w nosie tego mam...- niezadowolony ton nie pasował do jej osoby. Leon miał w zwyczaju udawać snoba, a nie nim być.

- Trzy miesiące minęły bardzo szybko. - dotarło do mnie, jak długo zwlekałam z odpowiedzią. Jakbym umyślnie wystawiała go najgorszą z prób. - A to być może jedynie początek...- pogładziłam odstający brzuch.

Dziwne, ale nie wariowałam. Nie histeryzowałam, płakałam czy narzekałam. Byłam najbardziej zneutralizowaną osobą wśród całej zwariowanej ferajny, a i tak zrobiono ze mnie czarny charakter. Poniekąd znałam odpowiedź na pytanie, dlaczego. Leon. Wszyscy czekali, aż stanę na wysokości zadania i albo odejdę, albo spakuję walizki i wprowadzę się do niego.

- O czym ty mówisz? Naprawdę chcesz pozbawić go ojcostwa? - nie zrozumiała mnie.

- Córka. - powiedziałam na głos. Sylwia właśnie wchodziła do salonu, ale nie omieszkała oszczędzić sobie możliwości przysłuchania się naszej rozmowie. Gdy usiadła naprzeciw, obdarowała mnie szyderczym spojrzeniem. - Ma córkę.

- Powinnaś powiedzieć mu to osobiście. - kiedy zamierzałam odpowiedzieć, blondynka siedząca naprzeciwko wstała i wyrwała z mych rąk aparat.

- I powie. Jeszcze dziś. U nas o siódmej. Daj znać bratu. -  zakończyła połączenie i rzuciła telefonem za siebie, na fotel. Zszokowana nie mogłam zamknąć ust. Z zdezorientowaniem oraz przejęciem wgapiałam się w zadowolone oczy Sylwii.

- Nie spotkam się z nim. Nie mogę. - zdenerwowana wstałam i zaczęłam zmierzać do wyjścia. Fakt, faktem włochate kapcie w kształcie króliczków nie były idealnym obuwiem na jogging, ale w takich okolicznościach, przeszkody nie istniały.

- Stop! - krzyknęła i zagrodziła mi drogę. - Dość mam tego, jak traktujesz Leona! - zawstydzona cofnęłam się o krok i wbiłam wzrok w podłogę. - Nie jesteście idealni, a popieprzeni. Obydwoje. Jak jedno nie ma fantazji na temat baletnicy, czy jak tam...tak ty czekasz na księcia, a gdy ten się pojawia...okazuje się, że nie podoba Ci się to, co jest pod jego zbroją!

- Akurat tu się mylisz. - wlałam na twarz wstydliwy uśmieszek.

- Nie wytrzymam! - rozłożyła ręce i klapnęła nimi o biodra. - Coś ty sobie ubzdurała? Że zadzwonisz do niego za kilka lat i powiesz, że w sumie to już chyba jest odpowiedni moment? Polka! - walnęła dłonią kilka razy w czoło, co było nadzwyczaj zabawne.

- Zły król nie może być do końca zły, co? - skoncentrowałam się na pierścionku, który widniał na jednym z mych palców.

- Jaki znowu zły król? O czym ty bredzisz? - powędrowała za mym spojrzeniem i skrzywiła usta. - Nigdy wcześniej go nie zauważyłam.

- To pierścionek babci. Zaręczynowy. Pierwszy zaręczynowy. - pogładziłam niebieskie oczko. - Zofia Czarnecka też się zakochała. O wiele wcześniej niż wszyscy myśleli.

- Twoja babcia zakochana? Niby w kim? - nikt nie znał tej historii.

- W chłopaku z sąsiedztwa. Była bardzo młoda, ale dojrzała. Wiedziała, że to on. Dał jej ten pierścionek na urodziny. Dwa miesiące przed ślubem z moim dziadkiem.

- Miałaś z nią kontakt? - jak mówiłam, rodzina nie akceptowała babci. Tak samo, jak historii dotyczącej jej zm

- Znalazłam go w kufrze. Stryszek w starym domu, który kupiła przed śmiercią...był nieźle zaopatrzony. W biżuterię, listy, pamiętniki. - zamknęłam oczy i wyrecytowałam jeden z fragmentów, który najmocniej utkwił w mej pamięci. - " Zakochanie się, boli. Jedyna gorsza rzecz od posiadania uczuć to ich złe ulokowanie. Źli królowie łamiący serca księżniczek, niczym władcy. A co gdyby jedna z nich, chciała być inna?".

- Twoja babcia była zakochana. - nie mogła uwierzyć we własne słowa.

- Zakochana. Wykorzystana. Pozostawiona. Samotna. - wzięłam głęboki wdech. - Co jeśli urodzę dziecko i odejdę? Ucieknę bo ktoś zabrał moje szczęśliwe zakończenie? - powoli gubiłam się we wszystkim, co robiłam.

- Co jeśli to właśnie od szczęśliwego zakończenia uciekasz, Pola? - wzięła mnie w ramiona i zamknęła w nich. - Leon jest najseksowniejszym złym królem, jakiego poznałam. Poza tym...kocha Cię, jak wariat.

- Zosia. - odsunęłam się delikatnie. - Będzie miała na imię Zosia. Myślisz, że mu się spodoba?

- Jak nic, mała. Jak nic innego. - zaczęłyśmy skakać i śmiać się. Taniec wygranej był przeznaczony tylko na wyjątkowe momenty. Ten właśnie nadszedł. Zły król? Mógł szykować się do najlepszego zakończenia, jakiego zapewne nie miał w planach.

Więcej...