Dziś już wiem (IV)

Zazdrość kontra racjonalizm. Co wygra?
 Klara i Bartek spróbują swoich sił w bardzo ciężkiej konkurencji.

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

- Te kosze wypełnione puchem oraz pamiątkami to niezły pomysł. - wskazał na kilka wiklinowych, białych skrzynek, które chowały w sobie dobroci w postaci złotych różyczek, jakie zamówiłam zaraz po kupnie żywych kwiatów. 

- Goście będą mieli coś dodatkowego do ciast. Dostałam też zgodę na rozdanie kilku wizytówek. - od razu zrozumiał.

- Czekaj. - postawił wazon na stole i podszedł do mnie, aby móc wychwycić czy żartuję. - Ty nie masz zamiaru zostać, prawda? Egzaminy są priorytetem. - chciałam aby zrozumiał moje położenie.

- Mam zamiar je zdać i...- nie widziałam go takiego. Złość uniosła się ponad stan zrozumienia i po chwili dała sodowy popis. 

- Chcesz wrócić tutaj, żeby do końca zniszczyć sobie życie? A co ze mną, z planami dotyczącymi naszego biznesu? - nie chciałam go zranić. 

- Możemy go założyć bez jakiegokolwiek zająknięcia. Ale tutaj. - rozejrzałam się na sali. - Londyn nie da nam takich możliwości. Warszawa to jeszcze laik w porównaniu do brytyjskich cenników i tak dalej. - zmęczony nowościami usiadł na jednym z nieprzystrojonych jeszcze krzeseł i zamilkł na dłuższą chwilę. 

- Zwariuję z tobą, kobieto. - kiedy wlał na w twarz uśmiech, poczułam ulgę. - No dobra. Zaufam twojej intuicji. 

- Przytulasek? - kilkukrotnie uniosłam brwi, a on wybuchł śmiechem i zwlókł z siedziska swoje cztery litery. Takie czułości wynagrodziły mi ostatnie ciężkie dni. Kiedy ujrzałam ciemną postać widniejącą za szybą po drugiej stronie szali, prawie umarłam ze strachu. Niesprytnie ukrywała się, obserwując nas z oddali. Dopiero po kilkunastu sekundach zorientowałam się, że Natalia dzwoniła do mnie dzień wcześniej i dała znać, iż Bartek dowiezie nam plany dotyczące usiedzenia gości na poszczególnych miejscach. Dlaczego więc, nie zadzwonił abym posłusznie wykonała polecenie blondynki? 

Czułam w kościach, że to nie skończy się na jednej rozmowie. Tak, jak wspomniała jego narzeczona, skrupulatnie wyperswadować nasze wspomnienia mogłam jedynie przez działanie. Kiedy Olaf oderwał się ode mnie i miał zamiar odejść, złapałam za jego dłoń i popatrzyłam z ogromnym bólem w oczach. Szybko złapał ze me policzki i z przejęciem zapytał o powód.

- Co jest, mała? - musiałam dać mu znak.

- On tu jest. Stoi za drzwiami. Nie kręćmy się. - Bartek ewidentnie nie wiedział o mej świadomości, iż nas obserwuje. 

- Mam twoje pozwolenie? - nie sądziłam, że zrobi to, co zrobił po zadaniu pytania. 

Kiedy poczułam jego usta miażdżące moje, spanikowałam. Nie poczułam żadnego wstrząsu, jak miało to miejsce przy Bartku czy Mikołaju. Zwyczajnie w świecie całowałam przypadkową osobę, która jak na złość była mi bardzo, bardzo bliska. Tyle, że z innych względów niż miłosne. Krótka chwila nieoczekiwanej bliskości została przerwana przez ostre dudnienie w framugę drzwi od strony końca sali. Bartek w końcu dał o sobie znać. Jak najszybciej odskoczyliśmy od siebie, a ja odchodząc z kluczem w stronę zniecierpliwionego przybysza, obdarowałam przyjaciela wściekłym spojrzeniem. Ten jednak wcale się nie bał. Był nad wyraz dumny z tego, co zrobił, a za co miałam ochotę połamać mu szczękę. 

- Cześć. - Bartek wyminął mnie, gdy tylko uchyliłam drzwi. Podszedł do stolika, na którym właśnie układaliśmy stroiki z kwiatami. - Masz plany. Natalia prosiła abyś skonsultowała z nią, co do głównego stolika, przy którym będziemy siedzieć. 

- Jasne. - zawstydzona złapałam za kilka kartek przepełnionych imionami oraz nazwiskami. 

- Też miło Cię widzieć. - Olaf skierował słowa w stronę bruneta. 

- Mógłbyś zachować profesjonalizm. - wiedziałam, że pruł te słowa w naszą stronę, a nie tylko zaczepiał szatyna. 

- Ależ zachowuję. - Olaf uniósł obydwie dłonie w górę i spojrzał na mnie z uśmiechem. - Ale ta kobieta sprawia, że lubię naginać zasady. - myślałam, że zemdleję. Olaf umiejętnie przeciągał strunę wytrzymałości u obecnego przy nas pana młodego.

- Olaf. - ostrzej zwróciłam mu uwagę.

- Tobie chyba również płacę, prawda? - brałam udział w samczej lidze mistrzów. 

- Nie. - szatyn podszedł do mnie i ucałował czubek głowy. - Robię to z miłości. 

Tekst oklepany, jak w najpłytsza fraza filmowa, zadziałał piorunująco. Brunet zawinął się w te pędy i kilkanaście sekund później, bez pożegnania, wyszedł z sali. Śmiech Olafa odbijający się od ścian, doprowadził mnie do furii. 

- Ty jesteś normalny? - walnęłam go z całej siły w ramię. Śmiech ustał w jednej mini sekundzie, a na jego miejsce pojawił się wredny wyraz twarzy. - Zachowujesz się, jak gówniarz. 

- Ja? - szturchnął palcem w mój obojczyk. - Ty natomiast jest bardzo wydoroślała, prawda? Dlatego zgodziłaś się organizować mu ślub? Żeby być blisko...- nic nie rozumiał.

- Staram się zamknąć ten rozdział. - kilkukrotnie machnął dłonią i spojrzał na stoliki, które zdążyliśmy ustroić. 

- Myślisz, że nie wiem? Że to ozdoby i ten cały plan jest doprecyzowany z jednego powodu? To miał być twój ślub, Klara. Tak? - nikomu o tym nie powiedziałam. - Katujesz się aby dać sobie nauczkę. To okrutniejsze niż mógłbym się spodziewać. 

- Przestań. - poprosiłam. 

- Urządzasz jej ślub na mogile swoich marzeń. - klasnął w dłonie i skierował kroki w stronę wyjścia. - Nie będę brał w tym udziału. - rzucił zza pleców i zniknął. 

***

Blondynka oglądała salę z ogromnym podziwem. Pierwszy raz widziałam u niej taki pogrom zadowolenia, przemieszany z dumą. Kiedy podeszła do koszy, a na twarzy pojawił się uśmiech, miałam ochotę wydrapać jej oczy. 

- Cudownie. - jej ulubione słowo, jak zauważyłam. 

- Faktura jest wystawiona. Chłopaki muszą jedynie wsadzić żywe kwiaty do wazonów wraz z kwiaciarką, która przybędzie dwie godziny przed weselem. Zna wytyczne. - podałam jej dokument z nazwą mojej firmy. Dzięki Bogu działalność założona rok temu nadal funkcjonowała. Musiałam jedynie opłacić kilka rzeczy, złożyć wniosek o ponowne urzędowe dotacje i koniec. Mogłam działać. 

- Muszę przyznać, że masz fach w rękach. - była damą, ale jeśli chodziło o bycie konstruktywną, tego nie mogłam jej odmówić. 

- Dziękuję. - nachyliłam się delikatnie. - Potrzebuję podpisu płacącego, więc machnij trzy razy długopisem...i będziemy mogły się rozejść. 

- Tyle, że...- widziałam, że coś mocno ją zdenerwowało. - Bartek musi to podpisać. - złapała za telefon i od razu wybrała numer. Oczywiście musiała odejść na bok, aby z nim porozmawiać. Kiedy wróciła, była w jeszcze gorszym nastroju. - Nie da rady dzisiaj tu przyjechać. Możemy przełożyć to na jutro?

- Niestety wolałabym to zrobić dziś. Nie bój się, nie chodzi o granie wam na nosie. Urodziny syna Darii są równie ważne, a ja nie lubię mieć kilka niedokończonych zleceń. - byłam szczera.

- Oczywiście. - wręczyła mi wizytówkę z logo aparatu fotograficznego. - Firma Bartka. Pojedziesz tam, dostaniesz podpis...i znikniesz. - jak zawsze milutka odmiana. 

- Się robi. - złapałam za kawałek papieru i zadzwoniłam po taksówkę. 

Czego nie robiło się dla świętego spokoju, prawda? Szkoda, że ta świętość była wybrukowana piekielnymi ścieżkami. 

Wchodząc do małej kamienicy, ilustrowałam każdą jej część. Niebieskie okiennice, drzwi które zgrabnie wyróżniały się na tle czerwonych cegieł. Dopiero po kilku sekundach zauważyłam logo zawieszone nad drzwiami, a którego małą odbitkę widziałam na skrawku papieru. 

- Pięknie. - pokręciłam głową, a następnie zgniotłam go i wyrzuciłam do kosza, stojącego tuż przy wejściu. - Toma De Vistas Art.* - przeczytałam nazwę, a następnie zamknęłam oczy. - Minuta. Nie dłużej. Minuta.

Pewnym siebie krokiem weszłam do środka klatki schodowej. Kilkanaście schodków wyżej czekały mnie kolejne niebieskie drzwi z kolejnym logiem firmy. No tak, przecież Bartek ubóstwiał takie miejsca. Małe, zamknięte przestrzenie, w których skupiał się, by rozwijać swą pasję. 

Zapach atramentu oraz wanilii wlał się do nozdrzy, przy samym przekroczeniu progu. Zdejmując szal, weszłam do pomieszczenia na prawo i trafiłam wprost do recepcji. Młoda dziewczyna w dredach koloru różowego spojrzała na mnie z uśmiechem na ustach i przywitała się. 

- Witam serdecznie. W czym mogę pomóc? Sesja zdjęciowa? Sesja plenerowa? - nie nadążałam.

- Wprawdzie szukam...czy Bartosz Jasiński jest może u siebie? - usłyszawszy jego imię i nazwisko spoważniała i zaczęła przyglądać mi się dokładniej.

- A kto pyta, jeśli można wiedzieć? - postanowiłam być profesjonalistką.

- Klara Mazur. Konsultantka ślubna Pana Bartosza i Pani Natalii. Chciałam podać mu pewne dokumenty. - szybko pokazałam swój dokument oraz wizytówkę. - Mogłaby go Pani poinformować?

- Bartek nie przepada za moimi męczącymi telefonami. Niech Pani podejdzie i zapuka. Korytarzem do końca, ostatnie drzwi po lewej. - uśmiechnęła się i wróciła do pracy nad kompletowaniem zdjęć. 

- Jasne. - w duchu mówiłam sobie, iż będzie to bułka z masłem. Pech chciał, że doskonale wiedziałam, jak zareaguje na moje przybycie zaraz po ostatniej aferze z Olafem. Nie mogliśmy być razem, co nie oznaczało, że resztki wspomnień nie istniały. Człowiek zawsze odnajdywał w czymś takim, cios. Nie wymierzony w niego, ale jednak. 

Kiedy stanęłam naprzeciw drzwi z jego imieniem i nazwiskiem, zachłysnęłam się ogromnym wdechem. Jakbym właśnie zanurzała się pod wodę, chcąc wytrzymać pod nią, tak długo, jak tylko się da. Dłoń, aż trzy razy unosiła się i wracała na swoje miejsce do kieszeni. Nie mogłam się przemóc. Dlaczego? To spotkanie było naszym pożegnaniem. Ostatnim bastionem dzielącym nas przed rozejściem się na dwa fronty. W dwie różne części. 

Serce toczyło walkę z zdrowym rozsądkiem. I jak to bywa przy każdej walce, musiało ponieść wiele strat. Tyle, że tutaj już nie było czasu na kalkulowanie ich wszystkich. Musiałam zmierzyć się z rzeczywistością, która szykowała dla Bartka najważniejszą z ról. 

Kilka mocnych uderzeń w niebieską barierę oddzielającą mnie od niego i szmer kroków po jej drugiej stronie. Gdy drzwi otworzyły się, a on stanął tak blisko mnie, każda część ciała została sparaliżowana przez lęk. 

- Klara? - rozejrzał się wokół mnie, chcąc złapać spojrzeniem Olafa. Wiedziałam o tym. 

- Jestem sama. Przyniosłam dokumenty do podpisania. - krótko i zwięźle. Szło mi całkiem nieźle. 

- Dokumenty? Aaa tak. Wejdź. - odszedł w stronę biurka i tym samym zaprosił mnie do środka. Gdy przymknęłam drzwi, poczułam jak duszność wdziera się do płuc. Powoli wypuszczałam potrzebny mi do życia, tlen. 

- Kilka dodatkowych kosztów to dwa wazony, które upuścili chłopcy. Zwrot uzgodniłam z Natalią. - zaczęłam rozglądać się po jego gabinecie. 

Gołe ściany czyli czerwone cegły robiły niezłą robotę. Niebieskie biurko, szafki oraz kilkanaście aparatów ustawionych w gablocie obok okna, również. Miał nosa do urządzania przestrzeni, choć zapewne sam o tym nie wiedział. 

- Kawy? Herbaty? - zwykła pogawędka nie była w naszym typie. Mimo wszystko poczułam się o wiele spokojniejsza. 

- Wody z cytryną. - gdy zadzwonił do recepcji, zorientowałam się o czym mówiła Natalia. Pomogła mu osiągnąć to wszystko, na co aktualnie patrzyłam i podziwiałam. Dorosły i dojrzały mężczyzna, stający się niebawem ojcem, mający własną firmę stał się Bartkiem. 

- Masz tę fakturę? - na moment zagapiłam się. 

- Jasne. - podałam teczkę i wskazałam palcem na trzy miejsca, w których potrzebowałam jego nazwiska. Jego. Nadal dziewiczego stanem cywilnym, który w niedługim czasie miał się zmienić. Pamiątka w postaci kilku cyferek oraz jego nazwiska. Gdybym była bardziej zdesperowana mogłabym ją sobie oprawić w ramkę. Ale tego nie miał prawa wiedzieć. - Trzy podpisy i finisz. Możemy się pożegnać. 

Szybko wypełnił puste pola i zwrócił mi dokument. Kiedy dziewczyna, z którą miałam okazję się widzieć weszła do środka i podała mi szklankę z wodą, uśmiechnęłam się w podzięce. 

- Dziękuję serdecznie. - upiłam łyk. - Świetna fryzura. 

- Pani Natalia twierdzi, że to zdechłe zwierzę. - Bartek upomniał ją chrząknięciem i tym samym wyprosił. Nie spodobała mi się wizja rozstawiającej po kontach pracowników, żony szefa. Sądziłam, że Bartek sprawuje piecze chociaż nad swym zawodowym grajdołkiem. 

- Wybacz jej. Nie przepada za Natalią. - trudno było się dziwić.

- Nie każdy musi się całować i kochać. - niepotrzebnie nawiązałam do ostatniej sytuacji, w której nakrył mnie z Olafem. 

- Śmiesznie słyszeć to z twoich ust. Wiesz, co mam na myśli. - oczywiście, że wiedziałam. 

- O to, że mój narzeczony mnie pocałował? To chyba naturalne. - wzruszyłam ramionami i znów spojrzałam na gablotę. Zanosiło się na burze z piorunami. Czułam to w korzonkach.

- O to, że chciałaś zrobić mi na złość. - bingo. Nie mógł się powstrzymać. 

- Jasne. - uśmiechnęłam się najszczerzej, jak mogłam i schowałam dokumenty do torebki. - Pójdę już.

- Przepraszam. - kiedy wstałam, odważył się mnie powstrzymać. - Ja...czasami nie panuję...- zaciśnięte na biurku dłonie w pięści, przekonały mnie do pozostania. 

- Wybaczam. - usiadłam z powrotem. - Urodziny małego są pojutrze. Natalia po moich małych namowach zgodziła się przyjść. Rozumiem, że Ciebie nie muszę namawiać? - chciałam mieć pewność, że wszystko potoczy się w dobrym kierunku. 

- Przyjdę. Obydwoje przyjdziemy. - kiwnął głową i już opanowany, złapał za szufladę komody. - Mam dla nich prezent. - kiedy podał kopertę, a następnie kazał mi ją otworzyć, przestraszyłam się. Widząc bilety lotnicze, oniemiałam. Londyn. Kupił bilety dla całej czwórki. 

- Olaf powiedział, że w tym czasie będziecie mieli trochę wolnego czasu. Myślę, że nie masz nic przeciwko...- rozmawiał z szatynem? Czemu zaciekawiło mnie to bardziej niż oferta wycieczki, jaką im sprezentował? - Daria wybiera się do Ciebie od kilku miesięcy. Słyszałem, że byłaś niezadowolona. 

- Dzięki. - byłam zachwycona oraz zirytowana. Z jednej strony zmusił najlepszych przyjaciół do przyjazdu w moje strony, z drugiej...konsultował to za moimi plecami z kimś, kto jedynie udawał mego narzeczonego. - Doceniam. 

- Świetnie. - zabrał kopertę i ponownie schował ją w komodzie. Kiedy wstałam, on również to zrobił. - Mogę coś jeszcze dla Ciebie zrobić? - zniknąć.

- Nie. - uśmiechnęłam się i skierowałam kroki do wyjścia. - Do zobaczenia na imprezie. - kiedy złapałam za klamkę drzwi, a następnie nacisnęłam na nią, usłyszałam trzask. Trzask zamka świadczący o jego zablokowaniu. 

- Masz mnie za idiotę, Klara? - szybko wyprostowałam się i przepełniona gniewem, odwróciłam w jego kierunku. Z założonymi na piersi rękami, uniesioną do góry głową, patrzył na mnie władczo. 

- Zwariowałeś? - nachyliłam się i zmarszczyłam brwi. Palcem wskazującym pokazałam na zamek, a następnie zacisnęłam swe zębiska. - Otwieraj. - pogroziłam. 

- Karolina wypuści Cię stąd dopiero, kiedy sobie porozmawiamy. I wszystko mi wyjaśnisz. - zwariował.

- Wyjaśnić? Co takiego mam Ci wyjaśnić?! - rozłożyłam ręce i jeszcze raz złapałam za klamkę jeszcze raz, mocno ciągnąć ją w swoją stronę. - Prędzej sczeznę w piekle...- mocny uścisk na mych przedramionach, odwrócił mnie w drugą stronę. Kiedy niebieskie dzisiaj oczy, zajrzały w głąb mojej duszy, przestraszyłam się. 

- Jaką umowę zawarłaś z moją przyszłą żoną. - to nie była prośba. Kiedy wróciłam myślami do jego słów o spotkaniu z Olafem, które pomogło mu wycelować z terminem biletów do Londynu, zrozumiałam. Zostałam zdradzona. Zdradzona przez człowieka, któremu bezgranicznie ufałam. - Mów. 

- Nic. - szepnęłam, czując na sobie jego oddech. - Nic Ci nie powiem. 

_________________________________________________________________________________

Toma De Vistas - ( z hiszp.) sposób wytwarzania trwałych obrazów przedmiotów, za pomocą klisz lub błon światłoczułych, na które działają promienie świetlne odbite od danych przedmiotów. 

Więcej...

Dziś już wiem (III)

Walka dopiero się zaczęła. 

Pozdrawiam. Wasza A.

***

Olaf patrzył na mnie tak, jakbym przed momentem powiedziała mu o największym sekrecie, jaki skrywałam. Słysząc historię z ust Mikołaja, która miała zostać jedną z legend krążących wśród naszej paczki, mogłam sobie pogratulować głupoty. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Możliwe, że nie byłam do końca świadoma konsekwencji, ciążących na mnie od momentu, gdy tylko zjawiłam się przy stoliku Bartka oraz jego cudownej narzeczonej. Tym razem jednak nie wzięłam na siebie całej winy. Prowokacja urządzona przez bruneta odbezpieczyła zawleczkę granatu w postaci granicy mojej cierpliwości. Dyrygowanie całym otoczeniem, igranie z emocjami najbliższych...chciałam dać mu nauczkę. Może nie do końca w takiej postaci, jaka finalnie zbryzgała jego twarz mlecznym koktajlem. Cóż, od czegoś musiałam zacząć.

- Dziw, że jej nie zabił na miejscu. - Mikołaj popijał wodę z aspiryną, którą na naszą prośbę zakupił Olaf. Szkoda, że nie pomagała ona w zwalczaniu efektów ubocznych bycia narzeczonym. Bartek wypiłby kilka łyków i poustawiał wszelkie trybiki w swojej głowie do prawidłowego funkcjonowania.

- Mnie to nie dziwi. - wzruszyłam ramionami, zajadając się mandarynką. Kac? Najwidoczniej agresja zwalczała u mnie wszelkie złe skutki picia. - Nie ma jaj żeby się jej postawić, a co dopiero mnie...

- Igrasz z ogniem, Klara. - pozostała złość po wczorajszym wieczorze, nadal we mnie drgała. A wielkolud sam szturchał ją w najczulszy punkt. Powoli drażniło mnie usilne ratowanie Bartka, słuchanie jego poleceń i tak dalej. Musiało być w tym ukryte drugie dno. 

- Jeśli chcesz pozostać moim przyjacielem, raczyłabym zachowywać się lojalnie. - prychnęłam pod nosem i obdarzyłam go ostrym, przenikliwym spojrzeniem.

- A co to miało niby znaczyć? - Olaf podniósł obydwie dłonie do góry i po kilku sekundach ulotnił się z kuchni, w której staraliśmy się przygotować śniadanie.

- Zachowujesz się, jak jego piesek. Pan każe odejść, odchodzisz. Pan każe zostać, zostajesz. Co się stało z facetem pełnym wigoru i pewności siebie? Od kiedy...- wziął głęboki wdech i odstawił kubek z kawą. Następnie usiadł naprzeciwko mnie i złapał za szklankę z aspiryną.

- Odkąd nie wniósł na mnie oskarżenia za spowodowanie wypadku z uszczerbkiem na zdrowiu. - myślałam, że żartuje.

- Pobiłeś go? - rewelacji ciąg dalszy.

- Słyszałaś historię o skuterze, prawda? - przypomniało mi się tłumaczenie Bartka, gdy odwiedził mnie i Olafa dzień po bankiecie rodzinnym. 

- Owszem. - kiwnęłam twierdząco głową. 

- To ja na nim jechałem. Trochę popiliśmy. Bartek dostał nowe zlecenie, dość duże...- to przypominało scenariusz do sztuki komediowej.

- Wpadliście na genialny pomysł. - zamknęłam oczy i schowałam twarz w dłoniach.

- Wygłupialiśmy się. Pech chciał, że złamanie ręki uniemożliwiło mu wyjazd. Z drugiej strony pozostał i Natalia...- winny.

- Niech ja sobie to poukładam. - przystopowałam go. - Piliście z powodu utracenia kobiet swojego życia. - nie mogłam podejść do tego normalnie. - Wpadliście na pomysł przejażdżki na skuterze. Bartek złamał rękę. Nie mógł wykonywać zdjęć. Został i zaczął...czujesz się winny poznania go z Natalią i jednocześnie jesteś wdzięczny za jego lojalność? - nie poznawałam ich. 

- To ja namówiłem go do związku z nią. - myślałam, że zwariuję. Przez kilka następnych sekund czułam zażenowanie swoją naiwnością. Jakim cudem dałam się wplątać w samczy pakt? 

- I ściągnąłeś mnie tutaj tylko po to, abym pozbyła się jej...ponieważ ty nie możesz tego zrobić? Nie możesz mu zaszkodzić, prawda? - dłonie zacisnęłam w pięści. Moje jadowite spojrzenie sprawiło, że odwrócił wzrok.

- Klara ja naprawdę wierzę, że on nadal Cię kocha. - wszyscy wokoło pletli bzdury, ale on był na prowadzeniu jeśli chodziło o wymyślanie spiskowych, odrealnionych teorii.

- Dlatego żeni się z inną kobietą? Dlatego złości się na mnie, gdy tylko pojawiam się w jego towarzystwie? Dlatego trzyma mnie od siebie z daleka? Wiesz, co Mikołaj? - dynamicznie zerwałam się na równe nogi i pomaszerowałam w stronę korytarza, aby sięgnąć płaszcza. Musiałam działać. - Może zwyczajnie w świecie pewne rzeczy się kończą i jakkolwiek chcielibyśmy je zatrzymać, nie możemy tego zrobić. Daria również powinna przyzwyczajać się do tej myśli.

- Klara, gdzie uciekasz...- pomylił się.

- Nie uciekam, Mikołaj. Jako jedyna z was tego nie robię. - zawinęłam się stamtąd tak szybko, jak było to możliwe. Kiedy stanęłam na chodniku, który prowadził do postoju taksówek, zrozumiałam. Od samego początku powinnam była trzymać się z daleka. Od dawnego życia i dawnych uczuć.

***

Napuszona od wściekłości, przeszyta na wskroś swoim wyniosłym usposobieniem, spoglądała na pierścionek zaręczynowy. Wiedziałam, że chciała grać mi na nerwach i delikatnie zasugerować, że nie mam szans. Żadnych szans na odzyskanie Bartka. Zwyczajnie w świecie rzuciła mi w twarz hasłem pt. "klamka zapadła" czy "nie dla psa kiełbasa".

- Jestem zaskoczona. Masz tupet...- zanim zdążyła mnie zbesztać, wtrąciłam się w jej monolog.

- Nie kocham go. - robiłam to dla dobra nas wszystkich.

- Gówno prawda. - Mikołaj miał z nią wiele wspólnego.

- Jestem pewna, że te wszystkie sytuacje, których doświadczyłam w ciągu kilku ostatnich dni są nauczką. Nie powinnam była tutaj przyjeżdżać. - blondynka utopiła we mnie swe kocie spojrzenie, a następnie delikatnie odgarnęła grzywkę z czoła.

Była piękna. Nie w naturalny sposób, zwyczajnie "piękna". Była ideałem kobiecości. Miała w sobie ogrom charyzmy, gorącego wigoru i wielkie predyspozycje do bycia liderką, które wyróżniały ją na tle innych kobiet, siedzących w kawiarni. Cudowna zieleń oczu, która kusiła każdego, co zmuszało aby na nią spojrzeć. Zgrabny mały nos, pełne usta w kształcie serca. Miejscowa wersja Angeliny Jolie. Nawet odcień cery był niespotykany. Z cerą nietknięta przez słońce. Jak porcelanowa lalka, którą w dzieciństwie trzymałam w pudełku, aby przypadkiem się nie zbiła. Biło od niej monumentalnym wdziękiem. Była tą, dla której facet mógłby zrobić wszystko. Dosłownie wszystko. Bartek mógłby i robił, a przyjaciele jedynie utrudniali mu to z własnych, nielogicznych pobudek. 

- Zgodzę się z jedynie z tą rzeczą. Co, do miłości...uważam, że mylisz się. - dumna nachyliła się w moją stronę i popatrzyła wrogo. - Kochasz go, a on darzy uczuciem Ciebie. - jakbym dostała w twarz. Czy ona przypadkiem nie przyznała racji spiskowym teoriom moich przyjaciół? 

- Skoro tak twierdzisz, dlaczego wychodzi za Ciebie...- teraz to ona mi przerwała.

- Bo uczucia jakimi Cię darzy to okruchy wspomnień. - drwiła przy tym. Stoicki spokój powrócił dopiero, gdy przypomniałam sobie słowa Mikołaja. Tym razem nie zamierzałam uciekać. - A to utrudnia naszej relacji. 

- Będę trzymała się z daleka. Możesz być pewna. - uśmiechnęła się i znów udowodniła, że nawet przy tym nikt nie ma do niej podejścia. Nawet pieprzony uśmiech wyglądał, jak u modelki z reklamy pasty do zębów. 

- Nie. - to nie była prośba. - Pozwól najpierw, że wyjaśnię...Klaro. - moje imię w jej ustach brzmiało tak ohydnie i obco. - Logika i mechanizm działania facetów...to bardzo proste rzeczy. Im bardziej ucieka od nas zakazany owoc, tym mocniej pragniemy go zdobyć. Zrozumiałaś?

- Ani trochę. - powoli powątpiewałam w szczerość jej intencji.

- Zobrazuję Ci to. Im mocniej oddalasz się od faceta, grasz niedostępną, albo wcale nie grasz...tym bardziej go to rajcuje. W przypadku Bartka chodzi o wspomnienia. Każda rzecz związana z waszym pożal się boże związkiem, wraca do niego przy sytuacjach, które są odwzorowaniem tych z czasów waszej relacji. - medyczny żargon zaczął mnie denerwować.

- Czyli mam mu wskoczyć do łóżka i da sobie spokój? - część z tego pytania, spowodowała nagły wzrost temperatury w ciele.

- Aż tak daleko, bym nie brnęła. - kpina wyczuwalna w każdym słowie, doprowadzała moją dumę do szaleństwa. Jakim cudem została lekarzem?

- Więc, co proponujesz? - naprawdę chciałam to usłyszeć.

- Rozejm i pewien rodzaj układu. - ponowny uśmiech i lekkie rozluźnienie ciała mogły sugerować o jej wygranej. - Ty urządzisz mi wesele, a przy tym skrupulatnie oddalisz od siebie Bartka i pokażesz mu, że jak sama powiedziałaś...wcale go nie kochasz. Ja w zamian za zamknięcie tego rozdziału, nie odsunę od niego waszej bandy oszołomów. - zaczynałam dostrzegać w niej pierwiastek psychopatyczny.

- Bandy oszołomów? - teraz do ja zadrwiłam. - To przyjaciele i rodzina. Możliwe, że w twoim świecie nie istnieje nikt, komu zależałoby...- znów mi przerwała.

- Daruj sobie. - machnęła dłonią i zaczęła spoglądać na paznokcie, pokazując ignorancję w pełnej klasie. - Doskonale wiemy, że jestem w stanie to zrobić. Przez ostatni rok Bartek osiągnął dzięki mnie więcej, niż przy tobie kiedykolwiek mógłby. Poza tym...cała wasza przyjaźń opiera się na wybrakowanych fundamentach. Jak jeden nie posyła go do szpitala z złamanymi kończynami, tak druga wplątuje go w związek z kimś takim, jak ty. - przekroczyła granicę.

- Wiesz, że kiedy czujesz zagrożenie...drga Ci powieka? - dumna uśmiechnęłam się i wygodniej rozłożyłam na fotelu.

- Nie jesteś mi zagrożeniem. Już nie. - przepełniała ją duma. - Bartek będzie najlepszym ojcem na świecie.

Jak grom z jasnego nieba. Jak deszcz na pustyni. Tak właśnie wyglądała nowa wiadomość doręczona z idealnych ust towarzyszki spotkania do mej mózgownicy. Coś się zacięło. Nie potrafiłam zareagować w jakikolwiek sposób. Krzyk, szloch, śmiech? Zero. Wpatrywałam się w nią, jak w najszczersze złoto.

- Zaskoczona? - triumf w jej oczach, otrzeźwił umysł. - Już wiesz skąd te przyśpieszone zaręczyny.

- Złapałaś go na dziecko? - to był obłęd.

- Myślisz, że jestem tego typu kobietą? - miała rację. Przecież była lekarzem z pozycją lidera wśród swoich kolegów po fachu. Dodatkowo piękna i idąca do celu po trupach. Ideał, jak mówiłam.

- Zgoda. - nie musiała długo czekać. W danej sytuacji nie pozostało mi nic innego, niż pozamykać wszystkie wpółotwarte drzwi i domknąć wszelkie pouchylane okna. Wszystko, co dawało mi jakiekolwiek szanse na odzyskanie Bartka. Zabawne, że w danym momencie uświadomiłam sobie, czego tak naprawdę chcę. I dlaczego tak mocno od tego uciekałam. Schematy. Coś o czym mówiła Natalia, a co było stuprocentową prawdą. Miłość była schematem.

- Cudownie. - machnęła na kelnera dłonią i poprosiła o rachunek. Gdy na stoliku pojawił się stuzłotowy banknot, a następnie kartka z numerem telefonu, po ciele przeszedł dreszcz. Wstając patrzyła na mnie, jakby stała na podium. - Zdzwonimy się, Pani konsultant. - ostatni, pożegnalny już uśmiech i pustka. Zostałam sama.

Daria po kilku nieudolnych próbach skontaktowania się ze mną, odpuściła. Telefon wreszcie ucichł, a ja w świętym spokoju mogłam trochę poużalać się nad sobą. Olaf czmychnął wraz z Mikołajem na jakieś targi samochodowe, co niejako i mnie, jak i resztę z nas zaskoczyło. Powoli docierało do mnie, że nie wszystko jest takie, jakie na początku nam się wydaje. Przykładem mogła być podróż tutaj. 

Zakładałam, że nawrócenie Bartka to jedyny powód, dla którego się tutaj zjawiłam. Po jakimś jednak czasie wszystko wyklarowało się samo. W swoim tempie. Natalia, Mikołaj, Daria...uświadomiłam sobie, że to z samą sobą, grałam w podchody. Udawany narzeczony, kłótnie i Pani lekarz sprowadziły nas do końca tej podróży. Bartek będzie miał dziecko. Te słowa kręciły się w mej głowie od dobrych kilku godzin i nie chciały jej opuścić.

Pukanie do drzwi, wybudziło z wewnętrznego linczu. Szybko podbiegłam do nich, a ujrzawszy twarz Michała po drugiej stronie, odetchnęłam z ulgą. Jeszcze tego brakowało, by przypałętał się do mego domu ktoś o kim w tym momencie, chciałam  jedynie zapomnieć. 

- Można? - ubrany w zwyczajne ciuchy mimo wszystko nie przypominał dawnego siebie. Zmężniał, jak cholera. Dopiero teraz zauważyłam gęstszą brodę, zaczesane do tyłu włosy. Urok jednak pozostał ten sam. Pełen był młodzieńczego ducha, który znałam od podszewki. 

- Jasne. - gestem ręki zaprosiłam go do środka. 

Kiedy usiadł na kanapie i zaczął rozglądać się po mieszkaniu, zrozumiałam. Daria nie raczyła pozwolić mu przebywać w mieszkaniu, które przypominało apartament singla. Ten, który niedawno sam zaprojektował.

- Daria jest na mnie zła. - to nie było pytanie. Uśmiech natomiast był odpowiedzią. 

- Ma swoje humory. - wzruszył ramionami. - Tym razem wolałbym skupić się na tobie. 

- Na mnie? - odkąd wróciłam do Polski, nie rozmawialiśmy dłużej niż pięć minut . Zwyczajnie w świecie zapomniałam o przyjacielskich dziejach. Zrobiło mi się głupio. - Przepraszam. 

- Nie masz za co. Walka o Bartka to chyba jedna z najcięższych...- jemu mogłam powiedzieć.

- Ta walka dobiegła końca. - nie wyczuł w mym głosie zawahania. Możliwe, że dlatego szybko zmienił pozycję na siedzącą, tak aby mi się dobrze przyjrzeć. 

- Jesteś pewna? - nie mogłam już się ukrywać. Musiałam w końcu przyznać się do błędu.

- Bartek zostanie ojcem. - brak zaskoczenia, zastanowił mnie. Michał zamknął oczy i pokręcił głową, aby następnie ukryć twarz w dłoniach.

- Wiedziałem, że to za szybko płynie. Zaręczyny, ślub...- mruknął i znów na mnie popatrzył. - Trzymasz się jakoś?

- "Jakoś" to dobre określenie. - uśmiechnęłam się smutno i wstałam, aby dotrzeć do kuchni i zaparzyć nam kawy. Chciałam przy tym również oddzielić się od współczucia przyjaciela, które jedynie mnie dołowało.

- Co zamierzasz? - uwielbiałam to w nim. Zero oceniania, krytyki czy dobrych rad. Był przyjacielem jakiego dziś potrzebowałam. Obiektywnym oraz opanowanym emocjonalnie. 

- Natalia poprosiła o zorganizowanie im wesela. Porozmawiałyśmy trochę, powyjaśniałyśmy kilka kwestii. Myślę, że to dobry pomysł. - nie skomentował, więc pozwoliłam sobie kontynuować. - Ona jest zajęta przygotowaniem pokoju, wyprawki dla dziecka, a ja mam wolny termin...więc...- próbowałam poskładać wszystko do kupy.

- Dasz radę? - martwił się. 

- Jasne. - rzuciłam przez ramię i skupiłam się na kubkach z kawą. "Bartek będzie miał dziecko" - głos w mojej głowie nie odpuszczał. Kilka sekund później przy delikatnym oparzeniu wrzątkiem, dodał -"...z inną kobietą." Coś wewnątrz mnie umarło. 

***

- Stoliki przesuniemy bardziej do prawej, co zwiększy nam przestrzeń na parkiecie. Poza tym prosiłabym o zabranie tych ohydnych zasłon ze sceny. Nie mogę na nie patrzeć. - wskazałam chłopakom z ekipy, których zatrudniła Natalia, aby posłusznie wykonywali me polecenia. Blondynka chciała zorganizować całą salę w zaledwie kilka dni, a ja cieszyłam się na jej pośpiech. Równał się on z zakończeniem męki oraz umowy. - Potem tylko musimy ściągnąć ten żyrandol...- chrząknięcie zza mych pleców, zwróciło moją uwagę. 

- Mogę wiedzieć...- mina Bartka przypominała jedną z tych, jakie widuje się na filmach grozy. Punkt kulminacyjny, w którym ofiara dowiaduję się, że psychopatyczny morderca to tak naprawdę bliska jej osoba. Tak to właśnie wyglądało. 

- Twoja narzeczona mnie wynajęła. - obojętnie zwróciłam się znów w stronę ekipy i krzyknęłam do jednego z chłopaków, ściągających złoty spodek spod sufitu. Kto miał tak specyficzny gust, aby zniszczyć tak piękną salę? - Możecie zanieść go do piwnicy! Właściciel poda wam kluczę! - Bartek złapał mocno za me ramię i kazał na siebie spojrzeć. 

- Mów, co tutaj...- Natalia wkraczająca na salę, spojrzała na bruneta gniewnie. Kiedy przystanęła obok, a ten momentalnie objął ją w pasie i tym samym, oderwał dotyk ode mnie, poczułam ulgę. 

- Klara organizuje nam wesele. - ciepło uśmiechnęła się i spojrzała na niego. Udawana uprzejmość była gorsza od najzwyklejszej dobroci w jej wykonaniu. Stworzona do wygranej, pani doskonała.

- Mogłaś mi powiedzieć. - liczyłam na gorszy efekt uboczny wyjawienia sekretu dotyczącego naszej umowy. 

- Niespodzianka. - zapewne o ciąży powiedziała mu w taki sam sposób.

- Jeśli pozwolicie, chciałabym wrócić do pracy. Natalio co, do wazonów powinny przyjechać w poniedziałek. Białe róże będą w piątek tuż przed weselem. Postaramy się zmieścić w budżecie, który ustaliłyśmy. - byłam w tym dobra.

- Cenię twój profesjonalizm. A teraz...wybaczcie, ale muszę skoczyć do toalety. Hormony. - pierwszy raz pocałowała go przy mnie. Czemu kątem oka, gdy odwzajemniał go, mogłam dostrzec spojrzenie w moją stronę? Kiedy ulotniła się z pola widzenia, Bartek podszedł na niebezpiecznie bliską odległość i zmierzył mnie od stóp do głów. 

- Będę mieć Cię na oku. Jeśli choćby spróbujesz...- wyciągnęłam ostre działa.

- Zapomniałam Ci pogratulować. - zagrałam najlepiej, jak tylko mogłam. - Naprawdę.

- To rodzaj zemsty? Ta cała akcja z weselem? Masz zamiar...- był głuchy i ślepy. 

- Nie. Nie i jeszcze raz nie. - mocniej zacisnęłam palce na notatniku, w którym zapisałam wszystkie szczegóły dotyczące zamówień. - To nie może tak trwać. Ta szarpanina.

- Szkoda, że nie myślałaś o tym, kiedy rzuciłaś we mnie drinkiem...- dziecinada była naszym lekiem na żal. 

- Właśnie. Nie myślałam, Bartek. - wzruszyłam ramionami i jeszcze mocniej zacisnęłam palce na tekturze. Jakbym chciała samej sobie wyrządzić krzywdę. Wyplewić cały ból, jaki rodził się pod wpływem jego spojrzenia. Szare oczy teraz wyglądały na bardziej zielonawe. Kameleon. Był, jak kameleon. - Nie miałam pojęcia w jakim celu tutaj przyjechałam. Możliwe, że chciałam upewnić się, że wszystko zostało domknięte...abym mogła iść dalej. 

- Dalej...- Natalia miała rację. Im dalej byśmy od siebie uciekali, tym więcej szkód narobilibyśmy wokoło. 

- Z Olafem. On ciągle czekał na mnie. I czeka. I kocha mnie. - ostatnie słowa nie były kłamstwem. Kochał mnie, jak brat. Ten, którego nie miałam. - Ja nie potrafiłam się określić, ale już wiem...- grunt osuwał się spod stóp. - Też chcę rodziny, Bartek. - ukierunkowałam nas na ważniejszy temat. - Chcę być mamą. Chcę mieć męża, który mnie ubóstwia. Który patrzy na mnie tak, jak ty patrzysz na Natalię. - przy jej imieniu już prawie zadrżał mi głos. Wyczułby to. - A to...co między nami jest, a czego raczej nie ma...tylko powstrzymuje nas przed happy endem. 

-  Przepraszam. - nie tego oczekiwałam. Nie mógł mi tego robić. Nie w tej chwili, w której rujnowałam swój świat i okłamywałam go w najgorszy sposób. - Nie chciałem Cię atakować. Zwyczajnie w świecie...przepraszam. - smutno uśmiechnęłam się i popatrzyłam na niego z czułością.

Telefon rozbrzmiewający w kieszeni mojej marynarki wyrwał nas z konsternacji. Imię Olafa widniejące na ekranie, przykuło jego uwagę.

- Jego też przeproś. - po tych słowach ulotnił się. Odbierając telefon nie czułam się na siłach do kłótni. Kiedy przyjaciel zaproponował pomoc, przede wszystkim w formie mentalnej, nie odmówiłam. Poprosiłam tylko o brak drążenia tematu Bartka oraz ich wesela. Musiałam odpocząć. Czuć, że jestem potrzebna bez jakichkolwiek słów zapewnienia. Musiałam trzymać się resztek wspomnień i iść do przodu. Tak, jak śpiewała to Halina Frąckowiak, "Idę, chociaż Ciebie nie ma obok mnie, idę, idę dalej...". 

Więcej...

Dziś już wiem (II)

Oto i ona.

Co jeśli świat, który kochasz zaczyna rozpadać się na kawałki?

Bartek zna to uczucie.

Zapraszam. Wasza A. 

***

Kiedy przekroczył próg i stanął obok Mikołaja, zaczęłam panicznie szukać wyjścia. Obliczałam możliwe opcje, nie wsłuchując się w krwawiące serce, chcące zbliżyć się do niego.

- Bartek. Daj jej spokój. - mówił do niego, jak kompan podczas pijackiej eskapady, próbujący uratować przed dostaniem kosza. Jakim cudem nie działali na siebie drażniąco? 

- Zostaw nas. - brunet spojrzał na niego, a wielkolud potulnie wycofał się z przestrzeni, jaką dzieliliśmy. Kiedy zostałam sam na sam z kimś, kto był mi kiedyś tak bliski, a w danym momencie tak daleki...poczułam żal. Ogromny żal w kształcie betonowego bloku, który przygwoździł gardło i sprawił, że nie mogłam wydusić z niego choćby słowa. Słowa w swojej obronie. Jakiegokolwiek słowa. 

- Ładnie wyglądasz. - okrucieństwo miało swoją skalę. On właśnie ją przekraczał. - Piękniej niż rok temu. 

- Czego chcesz? - udało się. Zdławione, wyrzucone naprzeciw pytanie. Odważyłam się spróbować zawalczyć o odrobinę szacunku. 

- Na pewno nie Ciebie. Nie tutaj. Nie znowu. - nie sądziłam, że będzie zdolny do takich rzeczy.

- Więc wracaj. Do przyjaciół. Do rodziny. Nie skazuje Cię na swoje towarzystwo. - oblizałam usta i spróbowałam go wyminąć.  - Albo nie...sama wyjdę. - rzuciłam przez ramię. Sekundę później trzymał mnie za przedramię, każąc pozostać na miejscu. Paraliż jakiego doznałam z powodu jego dotyku, nie pozwolił na protest. 

- Nic nie ugrasz, Klara. Nie ma takiej mocy, która sprawi, że mógłbym do Ciebie wrócić. Po tym, co nam zrobiłaś...jak uciekłaś, nie ma odwrotu. Tchórz. Tym jesteś. Tchórzem. - zabolało mniej niż myślałam. 

W pierwszej sekundzie zapragnęłam przestać walczyć, poddać się i na spokojnie przekazać mu, że to nie było mym pomysłem. Że nie chciałam niszczyć jego spokoju. Coś jednak dynamicznie zniszczyło chęć porozumienia. Raczej ktoś. On, jak nikt potrafił wzbudzić we mnie tysiące emocji, o których istnieniu nie wiedziałam. Niechęć połączona z rzuceniem mi wyzwania, obudziła jedną z nich. Już nie miałam zamiaru być przyjemna. Nie miałam zamiaru nieść ciężaru rozpadu naszego związku, jak obiecałam sobie od początku tej drogi. Słowa Olafa dotyczące braku walki z jego strony powróciły, jak bumerang. 

- Wiesz, co jest zabawne, Bartek? Tak bardzo zabawnie jest czuć, że uciekasz przed prawdą. Nienawidzisz mnie? Jasne, że tak. Tyle, że zapomniałeś o jednym. Znam Cię lepiej od kogokolwiek na tej planecie. I jeśli wierzyć intuicji dziewczyny, która kiedyś Cię kochała...czuję, że sam sobie nie wierzysz. - kiedy spojrzał na me usta, chciałam rozwalić mur, utworzony między nami. 

- Nic nie wiesz. Ty nikogo w życiu nie kochałaś. - odepchnął swą dłoń, jak poparzony. Z unoszącą się klatką piersiową, mierzył mnie rozgoryczonym wzrokiem. - Twoje podejście do związków ogranicza się zawsze do wersji próbnej. Dlatego...nie będę powtarzał. Wróć do swojego małego świata. Do swojej samotnej skorupki i nigdy z niej nie wychodź. Tak będzie dla wszystkich najlepiej. 

- Mógłbyś zostawić moją narzeczoną w spokoju? - głos Olafa wydarł niczym strzała. Bartek spojrzał w stronę szatyna, który właśnie przytulił mnie mocno do siebie. Przyjacielski gest, który brunet miał odczytać inaczej, był dla mnie niczym balsam. Kojąca bliskość człowieka, który zawsze mnie bronił i przyrzekł, że pomoże mi w odzyskaniu Bartka...była powodem troski i szoku. Olaf nie miał pojęcia, że jego domniemany rywal zachowa się w taki sposób. Cóż, nie on jeden. - Cii. Spokojnie. Chodź. - złapał mnie pod ramię i wyprowadził na salę bankietową. Gdy Daria podbiegła do nas, machnął na nią ręką, a kiedy zaczęła domagać się wyjaśnień, kazał spieprzać. Tak, nie było to miłe i podobne do niego. Tyle, że w tej sytuacji miał zrobić ochotę krzywdę komuś innemu, a blondynka zwyczajnie dostała przez przypadek.

Droga do mieszkania była najmilszą rzeczą, jaka spotkała mnie danego wieczora. Świat, który znałam, a w nim Bartek uległ kompletnemu zniszczeniu. Kazał wracać mi do czegoś, co nie istniało po dzisiejszym bankiecie. Po tym, jak zdeptał wszystkie dobre wspomnienia i zaśmiał mi się przy tym w twarz. 

***

Zapach tostów oraz kawy rozbiegł się po mieszkaniu w ekspresowym tempie. Boląca od nadmiaru wrażeń głowa przestała pulsować, a ja odetchnęłam z ulgą. Bezpieczna od ataku pytań ze strony Darii, wyciągnęłam zmięte ciało i rozprostowałam kości. Głośno ziewając, uśmiechnęłam się. Olaf tańczącym krokiem wmaszerował do pokoju i postawił na łóżku ogromną tacę z tyloma pysznościami, że zaczęłam zastanawiać się, gdzie to wszystko pomieszczę. 

- Nagroda za wytrwanie. - puścił oczko i usiadł naprzeciwko, po drugiej stronie łóżka. - Swoją drogą to i tak za mało...- nie chciałam aby zbytnio się przejmował.

- Nie poznaję tego człowieka. - słowa o tchórzostwie dudniły wewnątrz mej głowy. - Jakbym rozmawiała z mordercą. - rozmasowałam s kronie i zabrałam się za kubek z gorącą, pyszną kawą. Uwielbiałam, kiedy ją przyrządzał. 

- Miałem ochotę spuścić mu łomot. Za kogo on się uważa? - prychnął pod nosem. 

- Dobra. Dość gadania o nim. Ma swoje życie, którego nie zamierzam mu rujnować. - dźwięk telefonu wyrwał nas z nostalgii. 

- Bartek do was zmierza. - prawie poplułam piżamę. - Szykuj się. 

- Ja pieprze. - przerażona podskoczyłam na równe nogi i pobiegłam w stronę łazienki. - On tutaj jedzie. Olaf! On tutaj...nie wytrzymam....jakim cudem...- próbowałam umyć zęby i doprowadzić się do porządku. Nie dotyczyło to jednak kwestii spodobania mu się. Nie chciałam aby miał przewagę. Nie chciałam aby dojrzał, że dotknął mnie w taki sposób, po jakim nie jestem w stanie dojść do siebie. 

Kiedy nowoczesny dźwięk z głośników w korytarzu, wydał komunikat o przybywającym gościu, zadrżałam. Olaf wkroczył na ścieżkę wojenną i kazał schować mi się w łazience. 

- Nie. - szepnęłam, wymachując rękoma.

- Już! - palcem pogroził i i sam zamknął drzwi do łazienki. Potem usłyszałam jedynie dźwięk zwiastujący odblokowanie drzwi wejściowych do apartamentu...oraz ciszę. Przerażającą bardziej od słów Bartka dotyczących mej osoby. 

***

W miarę dynamicznie poradziłam sobie z ubraniem się oraz doprowadzeniem do stanu niezależnej narzeczonej. Kiedy ciszę przerwał śmiech Olafa, przepełniony cynizmem, jak nóż do głowy wbiły się słowa o mej małej kryjówce. To on chciał mnie do niej oddelegować. Olaf jedynie spełniał jego zachcianki, nie będąc tego świadomym.

- Zostaw nas. - zrobiłam to, co on wczoraj. Olaf popatrzył na mnie z zaskoczeniem, ale jednocześnie dumą. Czuł, że nie dam się zapędzić w kozi róg. Kiwnął głową i zgodnie z prośbą udał się do sypialni, w której pozostawiliśmy śniadanie. Dopiero teraz mogłam go zobaczyć.

Przepełnionego skruchą oraz wstydem, jaki malował się na w oczach bardzo wyraźnie. Niebieskie źrenice, jak u zbitego psa, prosiły o wybaczenie. A ja? Pragnęłam znacznie więcej od pokuty. Chciałam jego bólu.

- Klara. - rozluźnienie w głosie, nie znęciło mego dobrego serca. - Dobrze, że...- uniesiona przeze mnie do góry, dłoń zastopowała go przed głupotą, jaką chciał zrobić.

- Nic nie jest "dobrze". - powiedziałam beznamiętnie, splatając swe ręce na klatce piersiowej. - Nic, a nic. 

- Przepraszam. Za wszystko, czego przez mnie...- kłamca. Doskonale wiedział, co robi. 

- Nie schlebiaj sobie. Nie dotknąłeś mnie bardziej, niż się tego spodziewałam. - mówiłam to tak luźno, że prawie sama uwierzyłam, że mówię prawdę. 

- Twój narzeczony powinien dać mi w twarz. - słowo "narzeczony" było donośniejsze od reszty w tym zdaniu. Punkt dla mnie.

- Ma więcej klasy od Ciebie. I bardzo się o mnie troszczy. - dumna uniosłam głowę do góry. - Ale fakt, miał ochotę zrobić Ci krzywdę.

- Kiedy dowiedziałem się, że przyleciałaś...myślałem, że będziesz chciała...- prychnęłam pod nosem, szeroko się uśmiechając.

- Miałeś złudną nadzieję? - patrząc mu prosto w oczy, namierzałam cel. - Wybacz, ale ten schemat się przejadł. - strzał.

- Nie przekraczaj granicy, Klara. - nienawidził, gdy ktoś strugał z niego głupka. Wolał być postacią pozytywną. Bohater w pieprzonej pelerynce. Tej, którą zamierzałam podpalić i wrzucić do kosza z całą jego pewnością siebie i niewyparzoną gębą. 

- Nie jest tak, Bartek? - stanęłam naprzeciw, na tyle blisko na ile pozwoliło mi sumienie i serce, bolące od wczorajszych turbulencji. - Gonisz swoje głupie wizje na tyle skutecznie, że zasłaniają Ci pogląd na rzeczywistość. Jak widzisz...są bardzo głupie. - pierścionek widniejący na dłoni należał do pamiątek z Londynu. Kupiłam go zaraz po przyjeździe i pierwszej wypłacie. Uniosłam go do góry, aby zrozumiał. 

- Po tym, jak mnie zostawiłaś...długo nie mogłem dojść do siebie. Wbrew pozorom idioty, za jakiego go miałem...Mikołaj pomógł mi stanąć na nogi. Powiedział, że znajdę jeszcze kogoś, kogo pokocham. 

- Miał rację. - traciłam panowanie nad niezależnością. 

- Na jakiś czas przestałem pić i szlajać się po barach. Tyle, że potem przyszła rocznica ślubu...na której się nie pojawiłaś. - nie mógł spojrzeć mi w oczy. - Zrozumiałem, że nie wrócisz, więc wypiłem wtedy więcej niż przez cały okres żałoby po naszym związku. 

- Po, co mi to mówisz? - chciałam przylgnąć do niego. Pomimo wszystkiego, co powiedział. 

- Miałem wypadek. Jakiś idiota wjechał we mnie na pasach, na głównej. - przystopował i znów na mnie spojrzał. - Fakt, że jedynie skuterem...- nie wiem, czemu obydwoje się uśmiechnęliśmy. - Potłuczenie żeber, złamana noga oraz ręka. 

- Natalia. - nie powinnam była mówić jej imienia na głos.

- Daria. Znasz tę historię? - musiałam się wybronić.

- Wspominała imię twojej narzeczonej. To chyba normalne. Zapewne powiedziała Ci o Olafie. - w punkt.

- Nie. - nie było to pełne przyjaznego wydźwięku "nie". 

- Czego chcesz, Bartku? - pytałam bardzo poważnie. 

Kilkanaście sekund ciszy przepełnione nadzieją, było jedynie moim wyobrażeniem. Przecież wiedziałam, że nie mamy odwrotu.

- Zaprosić Cię na mój ślub. Olafa również. To moja forma przeprosin. Jeśli w gratisie chce mi podarować prawego sierpowego, niech zrobi to przed weselem. - machnął głową w stronę drzwi do sypialni, gdzie siedział mój przyjaciel. 

- Zapytam go. W sprawie ślubu i prawego sierpowego. - byłam o wiele bardziej sprytna niż mi się zdawało. - Konsultacje w związku to podstawa. - szach mat. - Do widzenia. 

Kiedy płyta przesunęła się na miejsce i pozwoliła na oswobodzenie mnie z jego uroku, odetchnęłam tak mocno, jakbym wynurzała się z pod wody. Olaf wyszedł z pokoju i szybko podbiegł do mnie, aby złapać w ramiona. Był bardzo przewrażliwiony.

- Wszystko okej? - gładził mą twarz, ale gdy zobaczył mój uśmiech, uspokoił się. 

- Kocha mnie. - nie mogłam uwierzyć. 

Olaf przeglądał magazyny sportowe, by co chwila zaglądać do moich wypocin związanych z planowaniem chrzcin małego. Daria siedząca po drugiej stronie, naszywała na czapeczkę małego perełki. Zrobiła się z niej straszna kura domowa, ale jak mówiłam, w uroczym wydaniu. Kiedy zobaczyła mój ogromny uśmiech, szczypnęła szatyna w ramię i coś zaszeptała. 

- Nie wiem. - wzruszył ramionami i wrócił do czytania gazet. 

- Powinnaś ich odwiedzić. Razem z Olafem. - uniosłam wzrok znad laptopa i zmarszczyłam brwi.

- Mam wrażenie, że jesteś zazdrosna o ten ślub. - w odpowiedzi prychnęła. 

- Mam wrażenie, że nie wiesz o czym mówisz...- poklepała się po czole i pokręciła głową. - Ta kobieta, która powinna być aniołem niosącym pomoc innym jest jedną z najgorszych rzeczy, jakie Pan Bóg stworzył. 

- Przesadzasz. - Olaf stanął po mojej stronie. Nie powiedział jej oczywiście o moim zdaniu na temat uczuć Bartka, bo jak później ustaliliśmy...chcieliśmy rozegrać to bez pomocy Darii. 

- Nadal nie wybaczyłam Ci tego "spieprzaj". - wróciła myślami do wieczora, w którym Bartek zmiótł moje wyobrażenia o nim z powierzchni ziemi. 

- Michał musi Cię bardzo kochać. W przeciwnym razie dawno leżałabyś na dnie Wisły. - uwielbiałam ich kontakt opierający się na docieraniu się w żartach. 

- Ciebie za to nikt. Udawana dziewczyna ma Cię gdzieś. - zaśmiałam się na głos i wróciłam do planowania miejsc na sali bankietowej.

- Może lepiej wyjaśnisz na czym polega braterska zmowa Bartka i twojego brata? - Olaf wiedział o całym przebiegu naszej rozmowy.

- Nie żadna zmowa, a pijackie eskapady. Jeden płakał po kobiecie i drugi płakał po kobiecie. Złączył ich przyjaciel imieniem "Bols."- wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. 

- Gdzie Michał? - zmieniłam temat. 

- Z Ignacym u rodziców. Mały jest oczkiem w głowie dziadka. - powoli tęskniłam za małymi łapkami, które uwielbiały ściskać moje policzki i wyrywać włosy. 

- Może powinniśmy sobie takiego sprawić, żeby Bartek już całkowicie oszalał. - Olaf rozejrzał się po staromodnej kuchni w stylu artystycznym i podszedł do ekspresu. - Chociaż z drugiej strony, to im bliżej jest...

- Zamkniesz się? - Daria wiedziała, że boli mnie ten temat. Jeszcze rok temu chciałam być matką, zakładać rodzinę i ślepo wierzyłam w miłość życia. Błąd, który kosztował mnie bardzo dużo zdrowia. 

- Przepraszam. - spojrzał na mnie skruszony i szybko podbiegł aby ucałować czubek głowy. 

Kiedy do środka wszedł Michał wraz z Ignacym, rozpromieniłam się. Od razu oderwałam ręce od klawiatury i przejęłam stery nad opieką. Wszyscy patrzyli na mnie z radością i rozczuleniem. Wśród spojrzeń wyczułam jednak jedno, które zasiało w mej duszy niepokój. Bartek, który wszedł do pomieszczenia za Michałem, spoglądał na mnie z smutkiem. Dlaczego go nie zauważyłam? Nasze nieszczęścia ewidentnie chodziły dziesiątkami. 

***

Mikołaj siedział obok mnie i właśnie zamawiał dla nas dwie szkockie. Kiedy barmanka w typie kobiety ubóstwiającej rock-n roll podała nasze zamówienie, uśmiechnął się jakby wygrał milion dolarów. Przewidywalność w gatunku męski zaczynała mnie nudzić. 

- To, co...za twój powrót. - uniósł do góry dłoń, co i ja zrobiłam bez zbędnego gadania. Na jeden raz wypiliśmy zawartość szklanek, a następnie mocno skrzywiliśmy się od mocy trunku. 

- Matko...- zniesmaczona, zmarszczyłam czoło i zadrżałam całym ciałem. - Nie piłam tego odkąd skończyłam siedemnaście lat. 

- Jakaś impreza, o której nie chcesz, ale musisz mi powiedzieć? - byłam w dobrym humorze. Może poza momentami, w których przelotnie widywałam Bartka. Wtedy wszystko wracało z podwójną siłą. Niby minęły jedynie cztery dni od mojego przyjazdu, a czułam iż stanowią one wieczność.

- Miałam taką jedną. Na niej poznałam Bartka. - od razu go to zaciekawiło.

- Wiesz, że nigdy nie opowiadałaś mi, jak się poznaliście? - zmierzał w dobrym kierunku. 

Po całej masie pytań i mych odpowiedzi związanych z zakładem, Pawłem oraz fontanną, która finalnie okazała się być najlepszą rzeczą, jaka mnie spotkała, poczułam ulgę. Mikołaj był ni to zaskoczony, ni zszokowany każdą małą drobnostką, o której mu opowiedziałam. Wiedziałam jednak, że nasza historia mogłaby zapisać się w kanon tych pisanych dla najlepszych reżyserów świata. Nikt nie mógł przebić zawirowań związanych z naszą tułaczką do celu, aż do rozstania. 

- Nieźle. - skwitował jedynie, będąc ze mną przy siódmej kolejce. Tej, po której głowa sama zaczęła stawać się cięższa. - I ty nadal chcesz to wszystko zostawić? - odezwało się przemądrzałe alter-ego wielkoluda. 

- Mam narzeczonego. - pomachałam wymyślonym pierścionkiem zaręczynowym. 

- Gówno prawda. - uciął z uśmiechem na ustach. - Wielka g ó w n o  p r a w d a. - byliśmy zbyt pijani. 

Jeszcze przez kilka następnych chwil czułam się znakomicie. Kiedy blondyn odwrócił się w stronę sali i ujrzał kogoś mu znajomego, kazałam mu iść się przywitać.

- Chodź. - złapał za dłoń i pociągnął mnie w stronę stolików. Stanąwszy przy jednym z nich, wybuchłam śmiechem, lekko chwiejąc się na nogach. Dopiero w momencie, gdy ujrzałam rozgniewaną twarz bruneta i zdegustowaną naszym zachowaniem blondynkę, uspokoiłam przesadną radość.

- Bartku, Natalio...miło was widzieć. - Mikołaj kazał usiąść mi obok Bartka, a sam zajął miejsce obok kogoś, kto patrzył na niego z pogardą.

- Kochanie? - nachyliła głowę i popatrzyła na Bartka, a potem na mnie. Zapach wdzierający się do nozdrzy, skutecznie igrał z mą podświadomością. - Mógłbyś wyjaśnić mi...- Bartek zgromił mnie spojrzeniem, a następnie popatrzył w stronę drzwi wyjściowych. 

- Mikołaj powinniście wyjść. - nie patrzył na mnie. Bał się jej. - Już. 

- Czas na nas, Klara. - wielkolud wstał i wyciągnął w mą stronę, dłoń. Pech chciał, że ja nie zamierzałam poddać się presji. Nagle zaczęły obowiązywać nas nowe reguły, bo w pobliżu była jego ukochana? Pal licho zasady! 

- Natalio. - zwróciłam się w jej stronę. - Nie chcieliśmy urazić Cię swoją natarczywą...obecnością. - uśmiechnęłam się szeroko. - Mikołaj chciał jedynie nas sobie przedstawić. 

- Wiem kim jesteś. - szarpał nią gniew. 

- Cudownie. - klasnęłam w dłonie. Mikołaj bezskutecznie próbował przywołać mnie do porządku lekkimi chrząknięciami. - Wiesz również, że mam narzeczonego? I przybędziemy na wasz ślub? - wychyliłam się za mocno. 

- Słucham? - spojrzała na Bartka. - Twoja była dziewczyna na naszym ślubie? - już na końcu języka miałam słowa "miłość życia", ale opanowałam go. 

- Możesz być spokojna. - cmoknęłam pod nosem, wstając. - Nie mam zamiaru się tam pojawiać. - kilka kroków do wyjścia, zastopował gniew. Kiedy cofnęłam się o dwa kroki i złapałam za jej drinka, a ten wylądował na twarzy bruneta, Mikołaj przeklął na głos. 

- Schowaj się do swojego małego świata i najlepiej zostań w nim na zawsze. - nachyliłam się do jego ucha. - Tak będzie najlepiej dla wszystkich. 

Rozejm? Pieprzyć rozjem. Chciałam wojny. Pragnęłam jego roztrzaskanej dumy, wirujących we mnie spojrzeń i niepewności. Bo skoro się kogoś kocha, trzeba mu to okazać. Prawda?

Więcej...

Dziś już wiem (I)

Zaczynajmy ostatnią z przejażdżek. 

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Miałam wrażenie, że wszechświat się na mnie uwziął. Uwziął się? Może to trochę za duże słowo, ale patrząc na okoliczności, nie mogłam znaleźć lepiej opisującego to, w jakiej sytuacji się znalazłam. Olaf wiercący się w fotelu obok jakby specjalnie wystawiał mą cierpliwość na kolejną próbę. Kiedy siódmy raz rzędu obrócił się, aby poprawić poduszkę i zasnąć, pstryknęłam go w ucho.

- Ej! - zmrużone oczy w kolorze nieba oraz wyrwana z krainy spokoju głowa, mordowały mnie spojrzeniem. - Wariatka! - prychnął na głos, a następnie odwrócił się na drugi bok.

- Mógłbyś mi jakoś pomóc. Wesprzeć. Nie wiem, powiedzieć, że będzie dobrze? - drżący, piskliwy głos pasował do aktorki dubbingującej kreskówki. Nerwy zalazły każdą część ciała, które najchętniej zaczęłyby drżeć. Zapewne dlatego denerwował mnie jego stoicki spokój.

- Będzie dobrze. - zamruczał pod nosem, nawet się do mnie nie odwracając. Wkurzona jeszcze mocniej, walnęłam go łokciem w żebra. - Matko! - dwie starsze panie siedzące przed nami, szybko odwróciły się do tyłu, aby znaleźć źródło turbulencji za ich plecami. Ze sztucznym uśmiechem pomachałam w ich stronę, ale gdy zniesmaczone odwróciły od nas swój lekceważący wzrok, znów szturchnęłam go w bok. 

- Zrobisz to jeszcze raz, a przysięgam...- uśmiechnęłam się niczym rozkapryszona dziewięciolatka i pokazałam język. W odpowiedzi pokręcił głową, a następnie popatrzył prosto w me oczy. - Kochasz go? - słowa pt. „ślub Bartka” brzmiały w mej głowie jak tani tytuł komedii romantycznej. Nie potrafiłam dopuścić do siebie żadnej wizji związanej z nim, idącym odstrzelonym w drogi garniak przy akompaniamencie marszu weselnego wprost do ołtarza. Nie, to nie miało prawa bytu.
- Dziwne. Jak zaczynasz coś tracić...- nie musiałam kończyć.

- Zaczynasz to doceniać. Szkoda, że ten buc nie tłamsił się tak, jak Cię tracił. - cóż, przyjaciel znał moją wersję prawdy. Zranionej, pokiereszowanej przez głupie charaktery historii nie dało się opowiedzieć obiektywnie. Gdyby jednak na chłodno zacząć kalkulować rzeczywistość, to ja dołożyłam wszelkich starań, abyśmy się rozstali.

- Odprawiłam go z kwitkiem. Chciał walczyć. Ja potrzebowałam czasu. - chciałam znaleźć idealne wytłumaczenie całego cyrku, w jakim występowaliśmy. Niczym klauny ze zbyt dużymi nosami, które poczerwieniały od zadzierania nimi o własne ego.

- Pitu, pitu. - ziewnął na głos. - To bardzo słaba wymówka. Obydwoje jesteście winni, ale czy on czasem też się nie poddał...rozleniwił? To powinno wyglądać, jak w Pretty Women. - uwielbiałam jego fobię dotyczącą starych, przepełnionych absurdami filmów.

- Drabina, kwiaty i happy end? - rozmarzyłam się odrobinę. Bartek wspinający się ku memu balkonowi, aby móc mnie odzyskać i...- Nie ma szans. - dmuchnęłam delikatnie do góry, aby ułożyć grzywkę tak, aby nie właziła do oczu, a następnie wyprostowałam kości. Tyłek zaczynał cierpnąć od niewygodnych siedzeń, jak i mego zastoju w ćwiczeniach. Przez ostatni rok sporo się zmieniło.

- To w takim razie, po jaką cholerę tam lecimy? - dobre pytanie.

- Kocham go. Olaf, ja naprawdę go kocham. Tyle że nie lecę tam, aby go odzyskać. - chyba sama nie wierzyłam w słowa, które wypowiadałam. Z każdym kolejnym czułam mocniejsze od poprzedzającego uderzenie w mej klatce piersiowej.

- Jesteś jedynie ratunkiem? - położył głowę na mym ramieniu i przymknął powieki. Wiedziałam, że nie uśnie, dopóki nie dostanie odpowiedzi.

- Tak. Jestem jedynie...ratunkiem. - i ja zamknęłam oczy, wsłuchując się w głos wewnątrz mej głowy. Ten siedzący cicho w kącie. Czekający na odpowiedni moment. Trzymany w klatce, która powoli obluzowała swe kraty i pozwoliła mu wyjść przednimi łapami do przodu. Już zaczynałam się bać.

***

Stojąca przy bramkach po drugiej stronie Daria wychylała się zza innych głów i nie sposób było jej nie zauważyć. Jasne blond włosy oraz ogromny uśmiech, wyczekujący na nas, od razu poprawił nastrój. Ignacy bawiący się krawatem Michała wyglądał przeuroczo. Co, do plastronu zawieszonego przy szyi Michała, też nieźle poturbował mnie ten widok.

- Są! - krzyknęła Daria. Dopiero w momencie, gdy zaczęła biec w moją stronę, zauważyłam Mikołaja stojącego z boku idealnej rodzinki. Robiąc głupie miny w stronę małego, miałam wrażenie, że część z nich jest przeznaczona również dla jego szwagra. - Klara! - mocny wstrząs mym ciałem poprzez wskok w ramiona, mógłby zwalić z nóg, gdyby nie plecak, równoważący ciężar jej ciała.

Tak, jak to po ciąży można było się spodziewać, zostało w niej co nieco matczynych krągłości. Czy wyglądało to, aż tak źle? Wręcz przeciwnie. Daria promieniała z każdym kolejnym kilogramem, z każdym kolejnym uśmiechem i słowem Ignasia, o których mi opowiadała. Michał zmężniał od siłowni, ale również od zmiany stylu. Nie sądziłam, że kiedykolwiek powiem, iż w garniturze będzie mu do twarzy. No, ale przecież na tym polegało życie. Nie tylko ja brnęłam do przodu i zmieniałam otoczenie, przyzwyczajenia i tak dalej.

- Hej! - mocno zaciągnęłam się zapachem piżma i miodu, który od niej emanował. Blond włosy zaczęły włazić do buzi, więc zaczęłam ostentacyjnie popluwać nimi na boki. Kiedy rozbawiłam tym całą rodzinkę, a Ignacy wreszcie zwrócił na mnie uwagę, podeszłam do przyjaciela. Ucałowałam brodaty policzek Michała, a następnie złapałam za małą rączkę najlepszego prezentu, jaki sprawił mi los. Bycie matką chrzestną tak fajnego i spokojnego dziecka dawało nadzieje na istnienie odpowiednich genów. Jeden, który zapewne miał ich od cholery, szturchnął mnie w ramię i uśmiechnął się. Mikołaj. Kompletnie o nim zapomniałam.

- Jestem o wiele słodszy od tej małej kopii. - nie mogłam powstrzymać śmiechu. Bez oporów przytuliłam go na powitanie, a następnie powróciłam do Ignacego. Chrząknięcie Olafa wybudziło mnie z transu instynktu macierzyńskiego. Strach pomyśleć, że kiedyś nie wierzyłam w takie rzeczy, a teraz dawałam ich popis.

- Kochani...- podskoczyłam na bok, aby dorównać kroku Olafowi i z uśmiechem na ustach oraz największą dumą w gębie, przedstawiłam go przyjaciołom. - To Olaf.

- Narzeczony. - dodał bez mojej zgody i podał rękę Mikołajowi. Blondyn zmierzył go od stóp do głów, a następnie spojrzał na mnie zszokowany.

- Jaja sobie robisz. - znów ukierunkował twarz w stronę szatyna lekko poddenerwowanego całą sytuacją. Baliśmy się, że wyczuje kit. Mikołaj był w tym przecież mistrzem. - Po co zawlokłaś tutaj narzeczonego? Bez urazy stary, ale...- zaczęło świtać mi, do czego dąży.

- Powiedziałam, że pomogę wam odzyskać Bartka. Wam. Dla was. Nie dla mnie. - czułam, że przyjaciel ma na końcu języka inną teorię na temat moich wywodów. Mimo wszystko musiał grać. Tak właśnie się umówiliśmy.

- Cudownie. - Mikołaj naburmuszył się, jak paw i skierował kroki w stronę samochodu. Powoli zaczynałam powątpiewać w jego szczere intencje. Czyżby nie chodziło jedynie o Bartka?

- Ma wyrzuty sumienia, odkąd się rozstaliście. - Olaf czmychnął, aby złapać Ignacego za rączki i przy okazji przywitał się z męską częścią grupy. Daria pochwyciła za nasze walizki i zaczęła ciągnąć je w stronę wyjścia. - Uważa, że przez Paulinę pozwolił Bartkowi na...nic z tego nie rozumiałam.

- Porozmawiamy w domu. - Michał uciął pogawędkę, grożąc ostrym spojrzeniem Darii. Chodziło o Olafa. Przyjaciel chciał pozostawić trudne tematy z dala od mojego obecnego partnera.

- Jasne. - Daria wywróciła oczami, co oczywiście zauważył. Mocno pocałował czubek jej głowy, a Ignacy powtórzył po tacie tę czynność. Naprawdę byli cudowni. A ja naprawdę się za nimi stęskniłam.

Mieszkanie, w jakim zgodziliśmy się przenocować parę dni, zanim zdecydowalibyśmy się na jakiś tani hotel, było własnością Darii. Poza akcjami, funduszami, posiadała ona całkiem niezły zmysł, co do nieruchomości. W końcu pieniądze nie mogły pójść na marne, a odkąd dołączył do nich mały spadkobierca tych dobroci, chciała zainwestować w jak największą ilość apartamentów oraz kamienic.

- Wow. - Olaf rozglądał się po wnętrzach naszego uroczego gniazdka, tak jakby wstąpił do muzeum kinematografii. Przechodząc swobodnie z jednego do drugiego miejsca, dotykał wszystkich możliwych pierdółek poustawianych w celach dekoracyjnych. To mieszkanie nie przypominało bowiem stylu blondynki. Wiedziałam, że za drewniane podłogi, jasne ściany oraz nowoczesne umeblowanie odpowiadał Michał. Zbyt różnorodnie podchodzili do takich tematów. W końcu mogłam dostrzec to, po konsultacjach w sprawie chrzcin czy wesela, które im urządziłam.

- Kochanie, mógłbyś? - zagroziłam swym przeszywającym spojrzeniem, gdy wyciągnęłam w jego stronę plecak. - Jestem trochę zmęczona. - bardzo zainteresował mnie temat poruszony przez Darię na lotnisku. Nie, nie byłam zmęczona.

- Oczywiście. - pocałunek lądujący na mym policzku był niespodzianką, o jakim wolałabym zostać uprzedzona. Ktoś zapewne powiedziałby...wtedy nie byłoby to niespodziewane, ale cóż...zaplanowana miłość, wymagała zaplanowanych niespodzianek. - Zrobię nam kawy. - uśmiechnął się, mierząc z korytarza w stronę kuchni.

- Fajny jest. Jednak tak szczerze...- Daria złapała mnie za rękaw płaszcza i pociągnęła za sobą do ogromnej sypialni, której drzwi otwierały się dobre kilkanaście sekund. Automatyka w rzeczywistym świecie była nieco drażniąca. W szczególności, gdy blondynka uwielbiała klasę, prostotę oraz krzyk. Kiedy wreszcie biała rama z lustrem odgrodziła nas od reszty domu, spojrzała na mnie wymownie.

- Daria...- próbowałam ją powstrzymać.

- Po jaką cholerę go tutaj ściągnęłaś? I kto to w ogóle jest? - kiedy zaczęła krążyć to w jedną, to w drugą stronę, wiedziałam, że nie dopuści mnie do głosu, zanim jej cała frustracja nie osiągnie apogeum. - Jak Bartek go zobaczy....- szczwana bestia. - Jesteś lepsza, niż myślałam...- od razu zmieniła wściekłość w przypływ radości i wybuchnęła śmiechem.

- Ja nic nie zrobiłam! - próbowałam się ratować. - Przecież przyjechałam tutaj na roczek małego, a potem znikam. - musiałam trochę poigrać z ogniem.

- Jasne. Już ja Ci dam się stąd wynieść. - prychnęłam pod nosem i udała niezmieszaną mym wyznaniem. - Dopóki ta baba jest w jego życiu, ty też będziesz w jego życiu. - jakby chciała mnie ukarać.

- Ja już zdecydowałam, z kim chce być. - oszustka. Byłam kłamliwa i bojaźliwa jednocześnie. Wiedziałam jednak, że nie popuści mi tak łatwo. To, co stało się kilka minut później, było jedynie pokazem jej mocy perswazji.

- Tak? - zapytała, ogromnie się uśmiechając. - Olaf! Mógłbyś do nas dołączyć? - gdy nacisnęła guzik przy szafie, chciałam nacisnąć go z powrotem. Szybko zasłoniła go jednak swym ciałem. Kiedy przyjaciel dołączył do nas, spojrzała na mnie z wygraną w oczach. - Jak długo jesteście ze sobą?

- Rok. - nie zająknął się. Jeden zero dla nas.

- Super. A kiedy dokładnie ją poznałeś i gdzie? - nie mogłam powstrzymać tej machiny kobiecej logiki.

- Szkoła dla specjalistów...- wpadliśmy po uszy.

- Organizujesz wesela? Gej? - kiedy usiadła na łóżku i zaczęła się na nim dusić ze śmiechu, czułam jak wiadro zażenowania, ląduje na mojej głowie.

- Nie gej. Przyjaciel. - nienawidziłam go za ten bezpośredni język, który wielokrotnie miałam okazję uciąć.

- Powinnam iść do Familiady. - powstrzymała drwiący rechot i pokręciłam głową z niedowierzania. - Jesteś o wiele lepsza, niż myślałam.

- Wracam do Londynu. - obróciłam się na pięcie, ale na drodze do wyjścia, stanął przebrzydły zdrajca.

- Nie. Twoja przyjaciółka ma rację. Jeśli to ma się udać, musimy współpracować. - zaczynali mnie przerażać.

- Chcecie na siłę wepchnąć mnie w jego łapska? Do jego łóżka? Po moim trupie! - pogroziłam palcem szajce oszustów.

- W ostateczności. - Daria wstała i zaczęła wystukiwać coś na ekranie telefonu. Kiedy uniosła go przed moją twarz, znieruchomiałam.

Piękna blondynka o kocim spojrzeniu oraz landrynkowych ustach uśmiechała się niczym bogini. Wyrzeźbione ciało, tatuaż na udzie oraz mercedes S' klasy w tle nie zrobiły na mnie wrażenia. Dopiero gdy ujrzałam informacje dotyczące jej pracy oraz status związku, zmroziło mnie do kości.

Jego cudowna narzeczona była doktorem w jednym z pobliskich szpitali. Narzeczona. Post nawiązujący do zaręczyn sprzed trzech miesięcy był gwoździem do trumny.

- Natalia Brożek. W krótkim czasie Natalia Jasińska. Oczywiście, jeśli do tego dopuścimy. - warknęła na głos i zabrała mi ją sprzed oczu. W ostatniej sekundzie, kiedy głos w mej głowie zerwał łańcuch z szyi.

- Ja naprawdę...- Olaf złapał za me ramiona i usadził na łóżku. Stali nade mną niczym katy. Wnerwienie oraz smutek przerodziły się w tęsknotę. Jasińska. Żadne inne nazwisko tak mocno, nie wryło mi się w serce.

***

Kolacja z okazji przyjazdu rodziców Darii oraz Mikołaja była jedynie pretekstem. Doskonale wiedziałam, że blondynka chciała znaleźć idealną okazję aby przedstawić mnie i Olafa jako parę, dosłownie wszystkim. Włącznie z Bartkiem i Natalią, jego cudowną narzeczoną, która nie przepadała za jego najbliższymi. Bartek mimo tego, zgodził się i potwierdził swój przyjazd. Lekko otumaniona nowymi wiadomościami, planem przyjaciół nie chyliłam się na wielkie wyznanie miłości. Pragnęłam jedynie sprawdzić, czy mają oni rację i brunet w dalszym ciągu jest możliwy do odratowania.

W głowie, w samym epicentrum serca obiecałam sobie jednak, że słowa dane Darii oraz Olafowi będą jedynie sztuczką, mydlącą oczy. Zamierzałam pomóc w przegadaniu Bartkowi do rozumu, ale swoimi sposobami. Bez zbędnych flirtów, graniu na nosie czy scen zazdrości. Pragnęłam jedynie jego szczęścia. I choć przez to traciłam część siebie, musiałam obiecać swej pokręconej dumie, że nie zostanę kochanką powracającą z daleka, aby rozbić związek. Wolałam go uzdrowić.

- Zaraz przyjdzie. - esemes od Darii wyświetlił się tuż przed toastem za zdrowie gospodarzy oraz teściów. - Szykuj się do walki.

- Z wiatrakami. - odpisałam i schowałam komórkę do złotej portmonetki. Rubinowa, gładka sukienka była prezentem od mamy. Odwiedzając ją, nie miałam zamiaru wypłakiwać się na ramieniu. To ona zauważyła, że coś pękło we mnie i nie da się tego poskładać w żaden sposób. Dwa dni w rodzinnym domu uraczyły mnie mimo wszystko świadomością tego, w jakim punkcie się znalazłam. Kiedy mama wysłuchała całej opowieści związanej z Bartkiem, poprosiła abym przede wszystkim nie skrzywdziła samej siebie. Zamierzałam zachować te słowa głęboko i wracać do nich w momentach słabości. Tych, w których będę musiała kłamać mu w żywe oczy. 

- Pięknie wyglądasz. - Olaf trzymał mnie za talię i uśmiechał się w stronę Darii. Ta bacznie obserwowała cały teatrzyk, który urządzili, a który wcale mnie nie bawił. - Padnie z zachwytu. - szept Olafa połączył się z wypitym alkoholem i zakręcił w głowie. Miałam dość dobrych rad. 

- Pójdę się przewietrzyć. - wyrwałam się spod dotyku przyjaciela i przebrnęłam przez tłumy znajomych oraz rodziny. Kiedy dotarłam do balkonu i zachłysnęłam się chłodnym powietrzem, mogłam z powrotem złapać równowagę. - Daj sobie czas...- szepnęłam na głos. Kiedy telefon zawibrował kolejny raz, przeklęłam pod nosem. 

- Gdzie ty u licha jesteś? Właśnie idzie w naszą stronę! - jej zaangażowanie przypominało zachowanie dowodzącego na polu bitwy. Chciała zrobić wszystko, aby obronić front. Tyle, że zdawała sobie sprawy z tego, że ten spłonął, już zanim zdążyliśmy wystawić pierwsze działa. - Jest sam. Przyszedł sam. 

- Nie dam rady, Daria. Nie potrafię spojrzeć mu w oczy. - chciałam przemówić jej do rozumu. 

- Nie zimno Ci? - głos Mikołaja zalągł się pomiędzy strachem, a ulgą. Jeszcze jego tutaj brakowało.

- Jesteś okropny. - aby się uspokoić, zamknęłam oczy i na moment zamilkłam. - Wszyscy jesteście.

- Wizja spotkania z nim Cię przeraża. - wielkolud znał mnie trochę lepiej od Olafa i Darii. Może dlatego, że sam ukrywał się przed Pauliną i nie chciał wracać do przeszłości. - Rozumiem to. 

- Nie jestem przerażona. Jestem skołowana, bo każdy stara się wmówić mi, że mogę cofnąć czas o rok. - nie chciałam odkupienia w taki sposób. - On jest szczęśliwy.

- Pozornie. Po twoim wyjeździe nie było tak kolorowo. - chciałam poznać dalszą część tej historii. Nie aby dać wzrosnąć memu egoizmowi, ale z powodu troski i tęsknoty.

- To znaczy? - byliśmy tak blisko osiągnięcia porozumienia, że wydawało się to nierealne. 

- To znaczy, że prawie przez Ciebie umarłem. - kiedy niski i charczący głos przerwał naszą konwersacje, poczułam jak policzki zaczynają przybierać kolor purpury. A tylko jeden człowiek był w stanie do tego doprowadzić. Dziękowałam niebiosom za panującą na tarasie ciemność. 

Bartek. Stojący w progu wejścia, roztaczający swoją cudowną aurę drapieżnika oraz przenikliwie wgapiający się w mą osobę. Pułapka z ofiarą złapaną na haczyk. Bon apetit, losie! 

Więcej...

Kilka ważnych informacji.

Witam was serdecznie.

Zbliżając się powoli do okresu zimowego...zarządzam kilka zmian dotyczących bloga oraz opowiadań.

Kod Morse'a zostaje opowiadaniem prowadzącym bloga. Skończę je najpewniej w ciągu dwóch najbliższych tygodni. Adwokat Boga? Powiem szczerze...pomysł nie wypalił i ogromnie was za to przepraszam. Zwyczajnie w świecie...nie teraz w głowie mi historie fantasy, choć mocno będę walczyć aby powrócić do was z Celestyną jeszcze w tym roku.

Opowiadaniem listopada zostaje Dziś już wiem, czyli ostatnia część zwieńczająca relacje Bartka oraz Klary, która ruszy najpewniej 23 października.

Opis -> 

Bartek się żeni. Klara nie wychodzi za mąż. Jak to? Miłość wybiera różne drogi. Drwal właśnie zmierza jedną z nich do ołtarza, a zwariowana organizatorka ślubów zamierza dopilnować aby tym razem jej profesja nie przyniosła pożądanych rezultatów. Z pomocą swego fałszywego narzeczonego oraz dawnej paczki przyjaciół będzie musiała znaleźć sposób na "uratowanie" Bartka z łapsk, kogoś kogo uważa za żeńską wersję diabła. Czy uda jej się zwalczyć istniejące w życiu drwala, zło? I czy przy okazji nie sparzy się, próbując to zrobić?

Mam nadzieję, że wybaczycie mi zawieruszenie oraz zastój, ale...dobrymi chęciami nie jestem w stanie zmusić się do pisania. Kocham. Pozdrawiam. Wasza A.

Więcej...