Plan B (XI)

Co jakiś czas będę mogła podzielić się z wami notką na temat pomysłu na opowiadanie, które  czytacie. 

Plan B powstał...przy załamaniu nerwowym. Usłyszałam, że w dzisiejszym świecie każdy z nas powinien się "przystosować", że marzenie o "księciu" na białym koniu jest bezsensowne. I jak to ja...dusza artystyczna...na przekór wszystkiemu...chciałam stworzyć obraz królewicza. Tyle, że takiego bardziej ze skazą. I obsadziłam go w ogromnej willi, przypominającej pałac. A jego życie zmieniłam w pobojowisko rodzinnej tragedii...bo przecież każdy człowiek posiada swoją drugą stronę, stworzoną przez doświadczenia różnego rodzaju, prawda? Nie każdy snob jest zły...nie specjalnie, w tym sensie. No i tak napisałam kilka słów o Leonie...zarys jego postaci. 

Bohater, Pana Antoni zrodził się w głowie na wzór rycerza, o których opowiada mi mój kolega. Jest wielkim fanem rekonstrukcji wojennych i to on przedstawił mi kilka rzeczy związanych z kodeksem moralnym. I właśnie...gdyby tak król miał swego rycerza? Bingo...

W komplecie dorzućmy jeszcze zafascynowaną swym rozchwianym temperamentem, pyskatą kucharkę na zamku...i jakoś przenieśmy to na wersję współczesną. 

No właśnie. Tak powstał Plan B. Bo przecież nasze życia to legendy, bajki, brak przypadków...w których Plan A...czyli stagnacja, rutyna, bezpieczeństwo...nie zawsze jest dla nas najlepsze. 

A teraz pytanie dla czytelników...

Myślicie, że Leon zasługuje na kolejną szansę? Co zrobilibyście na miejscu Poli? I czy wierzycie w "bajeczne" odbicie w naszym życiu? 

***

- Dziękuję za telefon. - szepnęłam w stronę Niny, która stała naprzeciw okna, którego widok wychodził wprost na ogród przed lewym skrzydłem szpitala. 

- Masz jakieś plany? - nadal nie przeprosiłam jej za scenę, którą urządziłam dwa tygodnie do tyłu, a która nie powinna mieć miejsca. 

- Przepraszam, Nina. - wyzionęłam ducha, a razem z nim całe zmęczenie z kilkunastu ostatnich dni.

- Masz rację. Powinnaś. I co do reszty...też masz rację. - na początku nie zrozumiałam, ale w kilku kolejnych słowach, wyjaśniła mi meritum wywodu. - Leon i ty to kompletna głupota.

- Brawo, geniuszu. - skwitowałam, ziewając na głos. Od razu obróciła się w moją stronę i skrzywiła uśmiech.

- Nie wyglądasz najlepiej. - kiedy dotknęła czoła, odchyliłam głowę i wlałam na twarz serdeczny uśmiech.

- Nic mi nie jest. Mało spałam i to wszystko. - łapiąc za ramię torebki, podniosłam cztery litery. - Chcesz kawę? Mają automat...- kiwnęłam głową w stronę drzwi. Na kilka sekund zmrużyła oczy, ale szybko odpuściła dogłębną infiltrację i usiadła obok łóżka Pana Antoniego.

- Leć. - coś musiało się stać. Była nieobecna i bardzo nieswoja. Rozumiałam, że nastroje podczas takiego wyczekiwania nie mogły być pozytywne, ale to i tak do niej nie pasowało. Nina była typem wrażliwca. Powinna płakać i wyrzucać swe emocje na głos, jednak nie milczeć. Coś bardzo nie grało.

Postanowiłam porozmawiać z nią, po akcji związanej z dostarczeniem swemu organizmowi odrobinę paliwa w postaci kofeiny. Zmierzając kolejny korytarz, czułam na sobie wzrok każdej osoby z szpitalnego personelu. Awantura z Leonem w roli głównej zapewne przypominała te z tanich tasiemców telewizyjnych, w których dramat był na porządku dziennym. Kiedy miałam postawić kolejny krok, poczułam mrowienie w całym ciele. Jakby ktoś poraził mnie prądem i zniknął. Kolana ugięły się, a dłonie spróbowały dosięgnąć ściany, by móc się o nią oprzeć.

- Halo? - spokojny głos zwrócił się w moją stronę.

- Jest...dobrze. - poklepywanie po twarzy było mocno irytujące, ale obrazy które powoli zlewały się, zaczęły dzięki temu nabierać na powrót kształtów.

- Proszę złapać się mojej ręki...- złapałam za przedramię osoby, której praktycznie nie widziałam.

- Kim...- dziwny materiał, którego dotknęłam podobny był do usztywnianej ceraty. Biały kolor, który w końcu mogłam dostrzec symbolizował o przynależności do grupy gapiów, którzy tutaj pracowali. - Poradzę sobie, doktorze.

- Wstajemy. Do gabinetu...dojdzie Pani? - kiwnęłam głową i zamilkłam. Uderzenie gorąca znów zamroczyło koncentrację. Nie wiem, w którym momencie nastała ciemność. Jakby wszystkie okna zasłoniły rolety, jak i wyłączył prąd. Mrok. Ogarnął mnie prawdziwy mrok.

***

Mrok. Byłam wewnątrz, czekając na drzwi spowite światłem. Bo tak to wyglądało w filmach, prawda? Ktoś musiał przejść, wyjść skoro wpadł na pomysł, który powielał się przez tyle lat kinematografii. Boskość i niebiosa nie pachniały jednak alkoholem, a zapewne nie grano w nich symfonii przypominającej jednostajne pikanie, które potrafiło doprowadzić do szału.

- Jezu...- dotknęłam czoła, na którym poczułam zimny okład. Dopiero po kilku sekundach ściągnęłam go z siebie i zmrużyłam oczy. Jasność pragnęła pozbawić mnie wzroku.

- Dzięki Bogu! - głos Niny wyrwał się niczym pisk opon. Wszystko było dwa razy głośniejsze, mocniejsze w doznaniach. Jakbym piła przez kilka tygodni i trafiła na odwyk.

- Gdzie...- głos, który mi odpowiedział brzmiał znajomo.

- Badania kontrolne i kilka leków regeneracyjnych. Ostatni tryb życia nie był chyba świadomą decyzją...- otworzyłam oczy aby zobaczyć klauna, który potrafił prawić morały, nie znając sytuacji w której byłam uwiązana. Wysoki szatyn z bardzo drogimi oprawkami na nosie oraz białym fartuchu, wyglądał jak przerośnięta wersja Harrego Pottera.

- Zadbamy o nią. - człon "my" bardzo mi się nie spodobał. Miałam nadzieję, że chodziło o Michała.

- Chcieliśmy zawiadomić najbliższą rodzinę, ale nikt nie odpowiadał pod numerem, który miała Pani podany w książce...- mądrala się znalazł.

- Siostra jest w Singapurze. Z narzeczonym...z resztą to nie jest ważne. Przecież nic mi nie jest...- zobaczyłam, jak z ironią w oczach spojrzał na wyniki badań. Wiedziałam, że szykuje przemowę dotyczącą zdrowego trybu życia i innych bzdetów.

- Jeśli mógłbym porozmawiać z Panią na osobności. Oczywiście jeśli nie ma Pani zastrzeżeń, co do obecności Pani znajomej....- spojrzał na Ninę.

- Daj mi chwilę. - poprosiłam ją. Urażona, nie mogła uwierzyć, że właśnie to zrobiłam. Nie mogłam jednak pozwolić aby dodała do swojej listy obowiązków i mnie. To robiło się paranoiczne.

Kiedy drzwi trzasnęły, zostałam sam na sam z człowiekiem, który zamierzał zapewne pobawić się w Boga i udowodnić mi, że wcale nic o sobie nie wiem.

- Gospodarka hormonalna nie jest w najlepszym stanie. Chciałbym aby zrobiła Pani kilka badań...- przeraził mnie.

- Nie jestem chyba...- gdy zaprzeczył, odetchnęłam z ulgą.

- Nie, ale jeśli chce Pani kiedykolwiek być...radziłbym zmianę trybu życia i wykonanie dodatkowych badań.

- Dobrze. - skapitulowałam, ciesząc się dalszą wolnością. - Obiecuję, że jak tylko zajmę się innymi...

- Pani Polu. - popatrzył na mnie bardzo poważnie. Kasztanowe oczy wychylające się zza szkieł były całkiem ładne. - Mówimy o Pani zdrowiu. Jeśli superbohater chce uratować świat, sam musi być zdrowy.

- Zawsze ma Pan w zestawie takie mądre i zabawne cytaty? Czy wymyśla Pan to na poczekaniu? - zaśmiałam się, czując ból w podbrzuszu.

- Uczą nas tego na ostatnim roku. - powoli zgarniał moje zaufanie.

- Chciałabym aby nikt nie wiedział...nikt, Panie doktorze. - wiedziałam, że Leon najprawdopodobniej przekupi go, ale warto było spróbować.

- Moja etyka pracy jest bardzo czysta. Proszę mi wierzyć...nie dadzą rady wydusić ze mnie choćby słowa. - zrozumiałam aluzję.

- Wysoki brunet z przerośniętym ego i dużą kopertą, mam rację? - był na miejscu. Nina kolejny raz spanikowała i złapała się najgorszego rozwiązania.

- Były też groźby karalne, usiłowanie wymuszenia szantażem...ale spokojnie. Nie takich złoczyńców spotykałem. Chociaż przyznam, że zawziętość Pani kolegi jest bardzo imponująca. Musicie...- czułam, że przekracza granicę zawodową.

- Odrzucony facet jest gorszy od wszystkiego, co do tej pory spotkałam. - zaśmialiśmy się, ale po krótkiej chwili znów wróciliśmy na tor rozmowy o mym zdrowiu.

- Prosiłbym o badania. Szkoda, żeby zniszczyła Pani sobie organizm. - miał rację.

- Pola. Miło mi. - wyciągnęłam dłoń, a on z uśmiechem na ustach, podszedł i uścisnął ją.

- Tymon. Twój nowy lekarz prowadzący. - nie taki mądrala straszny, jak go malowałam.

Pamiętałam sen, w którym wychodziłam ze szpitala, a on pocałował mnie i wszystko stało się jawą. Wtedy jeszcze nie czułam strachu, zdenerwowania i nie miałam świadomości, jak bardzo pokiereszuje dane sny, zamieniając je w koszmary.

- Masz wszystko? - Tymon podał mi ubrania, przywiezione do szpitala przez Ninę. Tylko ona miała do mnie dostęp. Leon podobno koczował przy mojej sali, aż do dzisiejszego ranka, a dopiero po rozmowie z lekarzem, zrezygnował z wywierania na mnie presji. Nie mówiłam Tymonowi o naszych sprawach. Był jedynie lekarzem, któremu zależało na mym świętym spokoju aby mógł dobrze wykonać swoją robotę. Co prawda, zaprzyjaźniliśmy się trochę, ale nie miałam głowy do odbierania tego, jako spotkania niezwykłego czy też o charakterze romantycznym, jak to się mówi.

- Jest dobrze. Czuję się lepiej niż po wakacjach na Teneryfie. - ziewnęłam na głos i mocno przeciągnęłam wszystkie kończyny. Naprawdę potrzebowałam zmiany, a w tym temacie doktorek miał rację. Jeśli chciałam wyświadczyć przysługę każdej bliskiej osobie, powinnam zadbać aby nie mieli ze mną najmniejszych problemów. Bo im mocniej chciałam aby ktoś się odsuwał, sprowadzałam na siebie tabun kłopotów.

- Pan złoczyńca przybył przed paroma minutami. Chciałem uprzedzić. Jeśli chcesz to poproszę aby go stąd zabrali...- wiedziałam, że to nic nie da.

- Spokojnie. Superbohater poradzi sobie z snobem.  - złapałam za ramię sportowej torby i zeskoczyłam z szpitalnego łóżka. Kiedy stanęłam naprzeciwko szczupłego, wesołego chłopaka, przypomniałam sobie o początkach drogi ku zagładzie. Byłam taka, jak on. Wyluzowana, pozytywnie nastawiona do wszystkiego, jak wszystkich i bardzo chciałam poznawać nowych ludzi. Przez głowę przemknęła myśl, iż żałuje poznania go w momencie, kiedy było już za późno.

- Może jakaś kawa? Tak na rozruch przed kolejnymi badaniami...bo zrobisz je, prawda? - zrobił minę niczym detektyw.

- Słowo pacjentki na medal. - prychnęłam, unosząc do góry dwa palce, jak przy przysiędze.

- Zadzwonię. A teraz...- spojrzał na drzwi. - Do boju? - kiedy wzięłam głęboki wdech uśmiechnął się szyderczo i wyszedł. Czekała mnie ciężka walka z demonem, który wcale nie należał do przeszłości.

***

Stał na końcu holu, czekając na moje przybycie, jak na zbawienie. Nina zniknęła z pola widzenia, tak jak wszyscy wokół nas. Żywej duszy, w tym nawet Tymona, który przecież przed sekundą ze mną żartował. Jakby los chciał dać mi znak. Szkoda, że tak późno.

Mocniej szarpnęłam torbę na ramię i pewna siebie zaczęłam kroczyć w stronę wyjścia. Gdy znalazłam się metr od niego, zastawił mi drogę. Powielanie schematów weszło mu w krew.

- Dobrze wyglądasz. - zmierzył mnie od stóp do głów.

Zwykłe jeansy, koszula w biało czarną kratkę oraz czarna skórzana kurtka, którą kupiłam na wyprzedażach , nie była zestawem oryginalnym. Ale przecież nie o to mu chodziło. Nie interesowała go fryzura, ubranie czyli całe opakowanie. Chciał mojej duszy, która kiedyś dzieliła się na dwie różne części, gdzie jedna z nich była mu bardzo bliska.

- Tak też się czuję. Możesz spać spokojnie. - byłam oazą spokoju, którą chciał zburzyć.

- Powiedziałaś mu, że nie życzysz sobie aby mnie informował o twoim...rozumiem, że masz coś do ukrycia. - powoli dochodziłam do wniosku, że popełniłam błąd. Sugerowanie mu głupot, które brał do głowy mogło jedynie mnie zdenerwować.

- Jak czuje się Pan Antoni? - chciałam odwiedzić go zanim pognałabym w stronę swego wygodnego łóżka, w którym spędziłabym kilkanaście cudownych godzin.

- Pola...stawiasz mnie przy murze. Jeśli zaraz nie powiesz mi...- zobaczyłam, jak zaciska dłonie w pięści.

- Jestem w ciąży. - musiałam.

- Co? - wybuchnęłam śmiechem dopiero po kilkunastu sekundach od jego zblednięcia. Nie zamierzałam się naśmiewać, ale chciałam zobaczyć, czy udźwignie taki ciężar. - Bawi Cię to!?

- Żartowałam. - wywróciłam oczami i położyłam torbę obok nogi. Gdy na twarz zaczęły powracać mu kolory, wzięłam głęboki wdech. - Mam kilka problemów o podłożu genetycznym, ale to wszystko.

- I dlatego zemdlałaś? Na środku korytarza? I siedziałaś w tym pieprzonym pomieszczeniu, nie dając mi jakiegokolwiek znaku, że masz się dobrze?!!! - teraz to on krzyczał. Wstyd zaczął rozprzestrzeniać się w koniuszkach palców u dłoni, które zacisnęły się na materiale koszuli. Nie czułam się już tak pewnie i frywolnie. On naprawdę był przerażony. - Chciałaś mnie ukarać, Pola?! W sensie...nawet jeśli nie możemy być razem, chcesz zemsty, tak?! - zagrałam sobie  jedyną rzeczą, której nienawidził. Śmierć. To z niej przecież został urodzony. To wmawiał mu to przez całe życie ojciec.

- Nie sądziłam, że...naprawdę nie chciałam. - odsunął się ode mnie.

- To nie była Negri. - pokręcił głową. - To ty. Taka właśnie jesteś. Urodzona, by igrać z losem, szukająca akceptacji, bawiąca się czyimś sercem.

- Nie przeginaj...- pogroziłam palcem.

- Mam przestać? Bo? Nie chcesz czuć wyrzutów sumienia, bo jesteś krystalicznie czysta, tak? - prychnął i zrobił kilka kolejnych kroków w tył. - Przypominam, że to nie ja grałem na dwa fronty. Pytaniem jest...czy sama siebie nie oszukałaś, Pola? - warknął i zniknął. Niczym burza, po której zostanie jedynie wrażenie, że właśnie coś się odrodziło. Coś nadeszło, przewróciło stoicki spokój i uświadomiło, że z naturą nie damy rady wygrać.

Dźwięk telefonu rozbrzmiał na cały korytarz. Tymon miał wyczucie.

- Tak? - patrzyłam w jeden punkt. Czując zapach jego perfum, nie mogłam przestać drżeć.

- Pola...chyba jednak masz problem. - głośno przełknęłam ślinę.

- Jaki? - chciałam za nim biec, ale kończyny nie chciały słuchać.

- To nie był fałszywy alarm. Ty jesteś w ciąży.

Jeśli bajki były skomplikowane, to ta mogła brać udział w konkursie na najbardziej zakręconą i zwariowaną ze wszystkich, które dotychczasowo napisano. Właśnie straciłam i zyskałam wszystko. Niezła byłam w te klocki. Wręcz świetna.

Więcej...

Plan B (X)

Zdradzę wam sekret...jeszcze pięć. Pięć części kochani. Od 10 sierpnia nowe opowiadanie, które przypominam, wybieracie sami. 

Tymczasem zapraszam do czeluści piekła Leona i Poli. 

Pozdrawiam. Wasza A.

***

Nocowanie w wielkim domu pod jego nieobecność, nie było najlepszym pomysłem. Co jednak miała zarobić dusza, która martwiła się o swego podopiecznego? Diabeł ściągnął go tutaj zaraz po dwóch tygodniach od ostatniej hospitalizacji i nie pozwolił już wrócić do hospicjum. Nina nadal twierdziła, że to przez atmosferę, która panowała w domu odkąd Leon stracił głowę dla śpiewaczki. Część winy spadła również na mnie. Bezsprzecznie miałam spory udział w całym bałaganie, który się tutaj utworzył. Gdybym nie pokusiła się o zakochanie w tak bezuczuciowym snobie, mogłabym nadal gotować dla Pana Antoniego, bez obaw iż jego wnuk zdecyduje się zakręcić mną, jak żywnie mu się spodoba. A tak? Miał mnie od samego początku drogi, aż dowmawiania słodkich kłamstw. Że też wcale nie uczyłam się na błędach. 

Kiedy dłoń staruszka zadrżała, wybudziłam się z delikatnej hibernacji. Podniosłam głowę i zobaczyłam lekki uśmiech, rozpromieniający się w towarzystwie bladej cery oraz zmarszczek. 

- Dobrze, że wróciłaś. - szeptał. - Urszulko nawet nie wiesz, jak mi Ciebie brakowało. - przerażona podniosłam się z klęczek, gdzie ułatwiało to spanie przy jego łóżku. Gdy dotknęłam zimnego czoła, znów się uśmiechnął. - Poznałem piękną dziewczynę. Chciałabyś ją poznać...mogłaby być naszą córką. 

Byłam smutna i rozgoryczona, to fakt. Nikt jednak nie mógł sprawić mi większego komplementu, który wynagrodziłby ostatnie krzywdy niż Pan Antoni. Wzruszona musiałam powstrzymać się przed histerią, aby nie pogorszyć jego stanu. 

- Antoni...- szepnęłam i pogładziłam jego policzek. 

- Zmęczony jestem kochana. Naprawdę zmęczony. - mocne krztuszenie, przeraziło mnie. - Naprawdę...zmęczony...- gdy zaczął się dusić, od razu złapałam za telefon. Głos w słuchawce poprosił o kilka istotnych informacji, ale chaos który właśnie we mnie zapanował, nie pozwolił na logiczny słowotok. 

Dopiero przy trzecim pytaniu, opanowałam emocje. Szybko podniosłam głowę staruszka i zawołałam Ninę, która siedziała w swoim biurze tuż obok sypialni. 

- Nina! - krzyczałam, tracąc całkowitą kontrolę nad nerwami.

Brunetka wpadła do nas w przeciągu kilku kolejnych sekund. Podbiegła do mnie i popatrzyła na duszącego się staruszka. 

- Trzymaj go. Tutaj. Ja lecę po zimną wodę ...- pamiętałam co, nie co z wykładów mamy na temat ataków przy zapaleniu płuc. Domyśliłam się, że dzisiejszą dawkę Laura zwyczajnie w świecie ominęła. Zdenerwowana do granic możliwości, wybiegłam z sypialni niczym strzała. 

Szalałam niczym huragan. W momencie apogeum szału, nie zważałam na to co robię. Gdy jedna ze szklanek wypadła wprost na blat i stłukła się na małe kawałeczki, nawet nie poczułam skaleczenia. Musiałam skupić się na pomocy i zimnej wodzie. Musiałam się skupić i uratować jedyną osobę, na której teraz najmocniej mi zależało. 

Kiedy dzwonek do drzwi oraz donośne pukanie zadudniło w uszach, oderwałam się od zlewu. Popędziłam w stronę korytarza i natychmiastowo zareagowałam na przybycie ratowników. Bez zbędnych komentarzy wskazałam im piętro oraz zwięźle opisałam stan, w którym znajdował się podopieczny. 

Gdy kilkanaście sekund później szłam obok noszy, na których go wynoszono, czułam się pusta oraz zepsuta. Jak gdybym go zdradziła. Jakby zostawiła i pozbawiła go mojej opieki, ze względu na egoizm uczuć do człowieka, który w rzeczywistości był nic niewartą przygodą. Więc jak mogłam czuć się gdy znajdował się już w karetce, a jedyną osobą upoważnioną do obecności w niej była Nina? Jedyną gorszą rzeczą był widok Leona, który przejąłby tę rolę. Problem w tym, że to nie miała prawa bytu. Leon bowiem pojawił się kilkanaście minut później, widząc mnie w swym domu, całkowicie samą, nie mając pojęcia o tym, co właśnie się wydarzyło. 

***

Stałam na środku korytarza, nie wypowiadając ani jednego słowa. Tak, jak w momencie gdy podbiegł do mnie, zobaczywszy głęboką ranę w dłoni i wsadził do samochodu. Tak, jak w sekundzie gdy Nina zadzwoniła do niego i kazała natychmiast przyjechać do szpitala, do którego i tak się kierowaliśmy. Wszystko stało się ciche, beznamiętne i bez wyrazu. Jakbym stanęła w miejscu, chcąc odpocząć. 

Lekarz opatrujący mą rękę nie mógł domyślić się, że jestem w słabej kondycji. Jedynie on usłyszał kilka złożonych zdań, będący zadowalającymi odpowiedziami, które nie utrudniały mu pracy. Bo przecież to nie ja byłam ważna. Nie ja byłam tutaj centrum. Chciałam jedynie przejść przez zbędne oględziny i udać się do przytomnego staruszka, który jeszcze kilka godzin do tyłu pomylił mnie ze swoją żoną. 

Siedząca naprzeciwko sali Nina wgapiała się w telefon. Michał pojawił się pół godziny po jej telefonie i bynajmniej nie miał zamiaru zostawić jej z tym wszystkim samej. Jedynie ja i Leon nie byliśmy w stanie zmusić się do płaczu. Coś się zepsuło. I nawet w takiej chwili, jak ta nie potrafiliśmy odpuścić wojny toczącej się w naszych głowach. Bo ja nie mogłam wpaść mu w ramiona, a on nie pozwoliłby sobie na okazanie słabości. To nie miało sensu. Nawet w momencie, gdy przez mini sekundę zobaczyłam w nim cień współczucia dla mej dłoni, wiedziałam, że to jedynie dłoń. Nasze głowy znajdowały się w zupełnie różnych miejscach. On kierował się racjonalnością, a ja zwyczajnie w świecie, skupiłam swą uwagę na najważniejszej ze spraw. 

- Dawno to się stało? - Michał zwrócił się w moją stronę. 

- Kilka godzin. - odparłam beznamiętnie, opierając się o zimną ścianę korytarza. Z zamkniętymi oczami, próbowałam wsłuchać się w głuchą ciszę, którą ktoś próbował mi umiejętnie zakłócić. 

- Czemu oni nic nie mówią...- Nina bujana w objęciach blondyna, spuściła z tonu. Szanowałam go za takie sytuacje. Właśnie to stanowiło mocną stronę prawdziwego faceta. Brak hamulców przed zaangażowaniem. I pomyśleć, że mogłabym być teraz na jej miejscu. Przed oczy wlał się obraz Leona. A może nie tylko obraz? Zapach, który właśnie wciągnęłam do nozdrzy był intensywniejszy. Stał po drugiej stronie. Naprzeciwko mnie. Do zapachu dołączyło dziwne uczucie bycia obserwowaną. 

Kiedy miałam zamiar odpuścić i odejść na przeciwny koniec korytarza, aby od niego uciec, usłyszeliśmy trzask drzwi sali Pana Antoniego. Lekarz prowadzący wyszedł naprzeciw Ninie oraz Leonowi, ale ja wcale nie zamierzałam stać z boku. Pojawiłam się przy niebieskim fartuchu jako pierwsza. 

- Co z nim? - byłam niczym kat, szukający ofiary.

- Jest Pani rodziną pacjenta? - nie miał pojęcia w jak wielkie kłopoty mógł się wpakować. 

- Posłuchaj ty...- Leon złapał i uścisnął me przedramię.

- Można udzielić informacji Panie doktorze. To opiekunka mojego dziadka. Zadzwoniła po waszych  chłopaków, żeby mu pomóc. - spojrzałam na jego dłoń, która po tych słowach, szybko odsunęła się. 

- Więc...- bufon z teczką zmierzył mnie wzrokiem. - Stan jest krytyczny. Infekcja płucna w stanie zaawansowanym. - wziął głęboki wdech i zmierzył nas wszystkich po kolei. - Trzy dni, cztery tygodnie, a może dwa miesiące...nie więcej. - Nina rozszlochała się na amen, co uciszyła bliskość Michała. Siadając znów na krzesłach przed salą, starali się przetrawić emocje. Co czułam ja? Bałam się, że właśnie...nic. Że właśnie wszystko zostało mi odebrane. 

- Nie zna Pan możliwości...jesteśmy zamożną rodziną. - w tym wypadku jego status społeczny mógł nas uratować. Brunet popatrzył z nadzieją na lekarza. 

- Panie Leonie, powiem wprost. Nie każdą rzecz można kupić. Przede wszystkim czas. Tego niestety, nie można. - był szczery, a to się ceniło. Choć sprawiał wrażenie nieprzejętego, wiedziałam że ma racje. Gdy odszedł w stronę sali i pozostawił nas z nową informacją samym sobie, spojrzałam na zabandażowaną dłoń. Leon powiódł za mną wzrokiem, a po chwili wyciągnął swoją, by móc mnie dotknąć. Gdy chciał jej dosięgnąć, wycofałam się kilka kroków w tył i kucnęłam przy jednej ze ścian. 

- Nie powinniśmy go przenosić. Zabawa w najlepsze...a gdzie w tym wszystkim dziadek? - Ninie zebrało się na wyrzuty sumienia. 

- Hospicjum to było jedyne wyjście. Przecież...- Leon tylko naprowadził mnie na pierwsze skojarzenie. 

- Gdybym została, nie trafiłby tutaj. - wycedziłam przez zęby. Kiedy wszyscy spojrzeli na mnie, uśmiechnęłam się. - Trzeba było zostać na swoim miejscu...- szepnęłam w dodatkowych słowach. Leon drgnął ze złości. Wiedziałam, że będzie chciał nas usprawiedliwić, ale to nie miało znaczenia.

- To nie ma nic wspólnego...- podszedł do mnie, a ja kolejny raz odsunęłam się. Tak szybko, jak  wstałam, od razu skierowałam kroki w stronę wyjścia. Nie mogłam zostać. Nie potrafiłam przerabiać tego tematu w takim stanie. Zwyczajnie w świecie wiedziałam jakie konsekwencje ta relacja na nas sprowadziła, ale domyślałam się również, że Leon nie będzie mógł ich dostrzec. Byłam jednak w ogromnym błędzie, co do jego zapału. Donośny krzyk i głos mocnych stąpnięć po szpitalnym holu, nie należał do przyjemnych. 

- Pola! Stój do jasnej cholery! - szarpnięciem za ramię, odwrócił mnie w swoją stronę. Jak oparzona oderwałam się od jego uścisku i z powrotem obrałam kierunek. Kolejny dotyk, który chciał mnie do niego przyciągnąć, został nagrodzony siarczystym uderzeniem w policzek. Zszokowany do granic możliwości, zszokowany zmierzył mnie swym pełnym bólu wzrokiem. 

- Dotarło?! - szał wdarł się do każdej komórki w mym ciele. Popchnęłam go, ale nie zareagował. Krzyczałam nie zważając na pielęgniarki, które właśnie podbiegły w naszą stronę. - Już?! Przeszło?! Czy mam dać Ci więcej powodów abyś mnie wreszcie zrozumiał?! - kolejny brak reakcji, spotęgował agresję. 

- Proszę się uspokoić! - jedna z pielęgniarek stanęła między mną, a brunetem. Kiedy zmierzyłam ją wzrokiem, zbladła. Nie mogła jednak dopuścić do rękoczynów. Ja? Ja byłam zdruzgotana i wściekła. A wściekłość, która we mnie żyła za nic w świecie, nie chciała założyć smyczy. 

- Uspokoję się! - krzyknęłam. Sekundę później Nina wraz z Michałem wychylili się zza rogu drugiego korytarza i zaczęli zmierzać w naszą stronę. - Prawda, Leon?! - krzyknęłam po raz ostatni. - Uspokoję się, jak znikniesz z mojego życia. - warknęłam przez zaciśnięte zębiska. 

Był, jak niewolnik, przyjmujący baty. Posłusznie, bez jęków, wyniszczał się w środku. Ja byłam batem. Byłam tym ostrzem wbijanym kilkukrotnie w jego sumienie. Chciałam aby bolało, go tak mocno, jak mnie. Choć na samym początku obiecałam sobie, nie dopuścić go do mej granicy cierpliwości. 

- Pola, wyjdźmy na powietrze...- Nina chciała być mi deską ratunku, która była niczym tlen dla umarłego. 

- Nie! - warknęłam i na nią. Pierwszy raz uderzyłam w osobę, która broniła mnie od tego całego wstrząsu, który zafundował mi jej brat. - Niczego, ani nikogo z was nie potrzebuję. - byłam klątwą, której miano otrzymała Zofia Czarnecka. 

- Nie wyżywaj się na nich...jeśli chcesz kogoś osądzić, to śmiało...celuj. - Leon próbował ochronić siostrę oraz blondyna. 

- Ja nikogo nie osądzam. Ja zwyczajnie w świecie...żałuję, że Cię poznałam. - ironiczny uśmiech i koniec spektaklu. 

Krocząc do wyjścia, chciałam stać się niewidzialną. Szpital obserwował mnie z przerażeniem i strachem. Tak powinno wyglądać życie wnuczki kobiety, żyjącej dla takich chwil, prawda? Sekund uwagi, podziwu, przerażenia jej osobą i smutku. Wielkiego smutku, zatracającego każdego człowieka w ciemności. 

Nie zamierzałam odpuścić. Chciałam jedynie uśpić czujność i pozostawić niektóre ciążące sprawy na później. Leon musiał odejść od trzęsącego się wulkanu w środku mego serca, a jedynym sposobem było usunięcie się w mrok. Teraz gdy nadarzyła się okazja do spokojnego czuwania przy boku Pana Antoniego, musiałam zaryzykować. 

Krętackimi sposobami udało mi się urobić Sylwię i przekonać ją do zatelefonowania do przyjaciółki z dawnych lat, która była prawą ręką lekarza Pana Antoniego. Dziwny zbieg okoliczności działał na moją korzyść, więc mogłam jedynie dziękować za resztki współczucia i skorzystać z danej mi szansy. 

- Tylko pięć minut. - szła rozglądając się na boki, zabezpieczając swoją dalszą karierę. - Wie Pani, że ta awantura w dniu wczorajszym...

- Wiem. - nadal czułam wstyd. - Muszę się z nim zobaczyć. Ten człowiek jest dla mnie, jak ojciec. 

Gdy stanęłyśmy obok sali, rozejrzała się jeszcze raz i otworzyła drzwi. 

- Pięć minut. - skarciła mnie spojrzeniem i kiwnęła głową aby dać mi znak. 

Podłączony do kroplówki, leżący tak spokojnie, wyglądał jak w te popołudnia, w których odpoczywał na świeżym powietrzu. Ja rozwiązywałam krzyżówki, on spokojnie drzemał i wszystko było w najlepszym porządku. Było. Dokładnie tak. Delikatnie przesunęłam krzesło do jego łóżka, aby móc być jak najbliżej. Obiecałam sobie, że zrobię to bez cięć, ale teraz nie wydawało się to tak proste. Kiedy patrzyłeś na osobę, która była wszystkim co cenisz, a nagle musiałeś ją utracić...zaangażowanie znikało. Pieniądze, miłość, siły witalne. Czułam się, jak manekin odgrywający rolę człowieka. 

- Mam coś dla Pana. - wyciągnęłam z kieszeni kurtki płytę na której nagrałam kilka piosenek Cohena. - Jutro Panu puszczą...ma Pan radio więc nie będzie problemu....- pogładziłam wierzch plastiku i nagle coś pękło. Łzy poleciały strumieniami. Musiałam zdusić jęk rozpaczy i na spokojnie patrzeć, jak człowiek który praktycznie mnie wychował, powoli umiera. - Może nawet byśmy zatańczyli....ale nie mam odpowiednich butów. Babcia zawsze powtarzała, że dama nie tańczy w byle czym...- próbowałam poskładać wszystko w całość. Na moment zamknęłam oczy i uspokoiłam oddech. Gdy otworzyłam je, zobaczyłam odbicie na monitorze wyświetlającym funkcje życiowe.

- Jak się tu dostałaś? - miałam ogromnego pecha.

- Już idę. - zerwałam się jak poparzona. Kiedy zagrodził mi przejście, spojrzałam na niego tak jak wczoraj. Pełna złości oraz obrzydzenia. Może niekoniecznie skierowanej jedynie względem niego, a nas obojga.

- Nie przyszedłem żeby Cię przestraszyć. - pokręcił głową. Czarny, elegancki płaszcz, rozmierzwione włosy i zaczerwienione oczy sygnalizowały o jego stanie emocjonalnym w bardzo wymowny sposób. Był wrakiem człowieka. I to wcale nie było związane z nami, a z Panem Antonim. Był jego przewodnikiem i opiekunem. - Też nie mogłem usnąć...

- Zostawiłam płytę. Puść mu ją jutro w porze obiadowej, dobrze? - kiwnęłam głową, próbując go wyminąć. Kolejna pułapka. Im dalej chciałam uciec, tym bardziej się do niego zbliżałam.

- Możesz przyjść. To także twoja rodzina. - nie mogłam na niego spojrzeć. Wodziłam wzrokiem po progach ścian, klamce u drzwi, roletach, ale za nic w świecie nie potrafiłam się przemóc. Zapach, obecność otumaniła mnie co prawda, ale nie pozwoliła na jakąkolwiek bliskość. Nawet tą platoniczną.

- Przyjdę kiedy indziej. - kolejny krok i kolejna blokada. Patrzył na mnie zawieszony, a ja wciąż wyglądałam jak ukarana pięciolatka. Spuszczona głowa i zero kontaktu wzrokowego.

- Kiedy? - nie mogłam pozwolić mu na takie pytania.

- Sama zadecyduję. - odważyłam się zawalczyć. Kiedy oczy spotkały się z przepełnionym troską spojrzeniem, o mały włos nie skapitulowałam.

- Jasne. - byliśmy z całkowicie różnych światów. Co więc przyciągnęło takiego złego króla w moje strony? Inna księżniczka. Ta, która była mym lustrzanym odbiciem, ale i całkowitym przeciwieństwem. - Kiedy? - zaśmiałam się bezwarunkowo.

- Co próbujesz zrobić, Leon? - zapytałam bardzo poważnie. - Chcesz wybaczenia? Pokuty? Czy obydwóch rzeczy na raz?

- Ciebie chcę. I bardzo frustruje mnie fakt, że nie mogę mieć. - nadszedł czas na prawdziwą rozmowę.

- Ponieważ ty zawsze pragniesz tego, czego mieć nie możesz. Jak już to dostaniesz...to wyrzucasz na śmietnik. Taka natura zdobywcy, prawda? - cofnęłam się o krok i popatrzyłam za ramię, gdzie spał Pan Antoni. - Szkoda, że nigdy taki nie będziesz.

- Mogę spróbować. - za mało. Jak dla mnie za mało.

- Myślisz, że tylko ty przeszedłeś przez mękę? - popatrzyłam pytająco i prychnęłam na głos. - Ojca na oczy nie widziałam odkąd skończyłam siedem lat. Matka to niespełnione ambicje, które próbowały ratować mnie od zguby przed losem pokręconej babki. Ta z kolei była damską wersją amanta, chcącą zażyć szczęścia, które ktoś kiedyś jej odebrał. Może to wszystko wygląda Ci na karę od losu...i może sam ze sobą nie pogodziłeś się, że ktoś zabrał Ci mamę...albo ty sam...- zamknął oczy.

- Dość. - szepnął.

- Tyle, że to pic na wodę, Leon. Obwinianie się, chłód i brak empatii połączony z obsesją, która ubzdurała sobie, że Negri jest dla Ciebie substytutem szczęścia. Negri nigdy nie była prawdziwa, tak jak twoja wina względem śmierci twojej mamy.

- I tak jak twoja względem mojego dziadka. - tu nie miał racji.

- Różnica jest ogromna, Leon. - nie mogliśmy być razem. - Ty nie miałeś wpływu na los twojej mamy. Ja mogłam się nim opiekować. W zamian zaczęłam wracać do rzeczy, które mnie wyniszczały...a tobie zrobiły mętlik w głowie. Przepraszam. - poczułam zdenerwowanie, emanujące od niego z każdej strony.

- Ja nikogo w życiu nie kochałem, Pola. Jedynie Ciebie...- błąd.

- Negri. Nie mnie, a Negri. - kiwnął głową i zamknął oczy.

- To wszystko jest takie popieprzone, Pola. Chciałbym, żebyśmy cofnęli się do nocy gdy wróciłaś z randki...albo jeszcze wcześniej...- pogodził się z rzeczywistością.

- Znajdziesz kobietę, która będzie i gwiazdą, i kurą domową. Będziesz miał gromadkę dzieciaków i zestarzejesz się przy boku swej żony, mając w głowie jedynie dziwaczne wspomnienia z nami w roli głównej. Zobaczysz jeszcze wszystko wróci do normy...

- Przestań mówić tak, jakbyś chciała...- cięcie.

- Życz mi tego samego, Leon. - uśmiechnęłam się smutno i mocno przytuliłam emanującego ciepłem, wysokiego wariata. Nie odwzajemnił uścisku, ale wiedziałam, że właśnie w taki sposób radzi sobie z porażkami. Był wojownikiem. - Trzymaj się.

Dopiero teraz mnie wypuścił. I choć zapewne nie tak miała skończyć się bajka o Kopciuszku, to właśnie taką wersję rzeczywistość w dzisiejszych czasach, wolała mieć na ekranach. Bo ja nie byłam grzeczną i ułożoną oraz zapatrzoną w księcia, królewną. A Leon? Leon nie był księciem na białym koniu, chcącym uratować mnie od strasznej macochy. Przypominał bardziej zniewieściałego króla, który utracił swe życie na poczet klątwy. Ale jak to każda bajka ma w zwyczaju, jej zakończenie musiało być szczęśliwe. Tyle, że to akurat musiało skończyć się na dwóch różnych stronach. W dwóch różnych książkach. W dwóch różnych miejscach. 

Więcej...

Plan B (IX)

Ilość części? Powiem w sekrecie, że na sekrecie się nie skończy. 

PS: Głosowanie na opowiadanie sierpnia nadal trwa.

Zapraszam. 

Pozdrawiam.

Wasza A.

***

Pocałunki stały się drapieżniejsze dopiero w jego sypialni. Dziwne, ale nigdy w niej nie byłam. Nie dopuszczał do niej nawet swojej służby domowej. I choć zapewne w innych okolicznościach zapytałabym go o ten nurtujący fakt, w chwili obecnej nie zamierzałam psuć nam dobrego początku. Bo tak to odebrałam. Początek i być może rozwinięcie?

Dłonie podsadziły mnie na komodę tuż obok dużego łoża, przypominającego to z pokoju Pana Antoniego. Staruszek od kilku godzin był już w hospicjum, jak zdążyła przekazać mi przed przyjazdem Nina. Nigdy w życiu nie ośmieliłabym się bowiem, spróbować czegokolwiek z Leonem pod jego obecność. Ten człowiek potrzebował spokoju i wyciszenia. Może dlatego zdecydowali się na taką formę opieki? Leonowi było zapewne bardzo ciężko. Przecież mógł zrobić to już wieki temu. Pozbyć się starego grata, jak to mawiali ludzie w jego sferach. Tyle, że ten wariat był inny. Niby szarmancki, pewny siebie, nieproszący o uczucia, a tu jednak niespodzianka. No bo, jak inaczej wytłumaczyć to, że właśnie pożerał moją szyje, nie mogąc się nasycić?

- Możemy przystopować...- kiedy zaczęłam odpinać klamrę jego paska, spojrzał na mą dłoń, a potem znów w oczy. - Nie wiesz, co czynisz...- z cynicznym uśmieszkiem dokończyłam dzieła i mocno przyciągnęłam go do siebie. Gdy szorstka skóra palców przejechała po zewnętrznej, nagiej stronie ud, zadrżałam. Mocniejszy ucisk, wyszarpał z krtani jęk zadowolenia. Kiedy przemieścił dłonie na wewnętrzną stronę, zmierzając do źródła podniecenia, wbiłam swe paznokcie w nagie ramiona, a następnie zaatakowałam go namiętnym pocałunkiem.

Seksowna bielizna kupiona dwie godziny przed imprezą wcale nie była przemyślaną sprawą. Sylwia po prostu ubłagała mnie, żebym spróbowała i przekupiła me wstydliwe alter ego. Błękitny kolor był moim ulubionym, co dodatkowo stanowiło plus. Kiedy wskazujący palec zahaczył o intymność i zaczął pocierać delikatny, koronkowy materiał, zamknęłam oczy i wygięłam ciało w łuk. Aby złapać równowagę, podparłam się dłońmi z obydwóch stron drewnianego blatu. Głowę odchyliłam do tyłu, wystawiając znów swą szyję. Skorzystał z udogodnienia, po raz kolejny wgryzając się w nią.

- Pachniesz...jak...najlepsze...- mruczał w trakcie zabawy doprowadzającej mnie na krawędź.

- Mógłbyś...- poprosiłam cienkim głosikiem i powróciłam do wcześniejszej pozycji. Popatrzyłam na niego i mocniej oplotłam nogami. Był naprawdę dobry.

- Już. - odchylił materiał i dopiero teraz poczułam, co oznaczało posiadać go bliżej. Palec doprowadzał mnie do orgazmu bez jakichkolwiek dziwacznych sztuczek. W jego wykonaniu wszystko było bezbłędne. Dotyk, spojrzenie, pocałunek. Jakby idealnie wyrzeźbiony rytm, którego nie można było się wyuczyć, posiadał jednego właściciela. Zadrżałam i zamknęłam oczy. - Nie. Patrz, Pola. Patrz na mnie...- druga dłoń zwinęła się z biodra i złapała za mój podbródek, nakierowując twarz na jego tajemnicze i seksowne spojrzenie.

- Leon. - palce zacisnęły się na krawędzi mebla, chcąc złamać go na pół. Zagryzłam dolną wargę i zamknęłam oczy. Byłam bliska szaleństwa, które mogło nas zgubić. Nie wiedział przecież kim jestem. Nie miał pojęcia, że i we mnie drzemały wszelkie demony, pragnące dać mu znacznie więcej, niż ktokolwiek był skłonny mu podarować. - Stop. - odsunęłam jego dłoń i zeskoczyłam z komody. Był jak w transie. Wiódł za mną z twarzą polującego na zwierzynę, drapieżnika.

- Nie pozwoliłaś...- prychnął i szybko znalazł się obok. Myślał, że tego potrzebuje. Myślał, że jestem małą dziewczynką, o którą należy zadbać. Jednym ruchem więc rzuciłam go na łóżko i rozpoczęłam delikatne poruszanie biodrami. W trakcie zmysłowego tańca, zaczęłam rozpinać boczny zamek.

- Myślisz, że powinnam w tym zostać? - przyłożyłam palec do swych ust, dając znak pozwalający mu jedynie gestykulować.

Kiedy przecząco zakręcił głową, uśmiechnęłam się lubieżnie i podciągnęłam materiał do góry. Stojąc jedynie w bieliźnie o kolorze letniego nieba oraz ciemnych pończochach wyglądałam, jak jedna z tych kobiet, które widziano na bilbordach w naszym mieście. Czy to uwłaczało? Byłam Polą. Byłam sobą w stu procentach, zadowoloną z swego seksapilu i temperamentu kobietą, a to w zupełności wystarczyło bym zjadła cały wstyd.

Kilka sekund później siedziałam na nim. Oczywiście nadal w bieliźnie, zwyczajnie w świecie pozwoliłam sobie na pełną kontrolę. Kiedy podniósł się do pozycji siedzącej, chcąc złapać mnie w ramiona i zabrać pozycję dominanta, zaprotestowałam. Szybko odrzuciłam jego dłonie i popchnęłam do tyłu, by znów mieć go na widelcu.

- Nie pozwoliłam Ci. - podobało mu się to. Głodne spojrzenie połączone z rytmicznym unoszeniem się klatki piersiowej było efektem wszystkich mych zamierzonych działań. - Myślę, że zrobimy to w taki sposób...- nachyliłam się nad twarzą i oblizałam usta. Ręce ułożyłam po obydwóch stronach jego głowy, tak aby móc podeprzeć się i rozpocząć wstęp do atrakcji wieczoru. Posuwiste ruchy biodrami, pozwoliły poczuć mi znacznych rozmiarów erekcję. Kiedy zamknął oczy, wlałam na twarz grymas zadowolenia. Był niesamowity. W tym półświetle, poddany mojej naturze, obezwładniony, należał jedynie do mnie. Spokojny lot zamieniłam w turbulencje, mocniej zaciskając uda oraz biodra. Nie wytrzymał. Coś ogarnęło w nim paranoję zmysłów i kazało przystąpić do ataku.

W jedną minutę znalazłam się pod ciężarem, drżącego, męskiego ciała. Unieruchamiając me dłonie nad głową, zatrzymał się wzrokiem na mej twarzy.

- Kim ty jesteś, Pola? - najpiękniejsza rzecz jaką mogłam usłyszeć. Zwariował. Stracił się dla mnie.

- Śmiało. - uniosłam głowę i nosem zahaczyłam o jego nos. Z uśmiechem na ustach, czekałam na odpowiedź. Gdy zerwał ze mnie dolną część bielizny, a następnie bez oporu nakierował na intymność swojego przyjaciela, wgapiałam się w maleńkie kropelki potu na jego czole oraz spoglądałam na rozmierzwione włosy. Istny James Dean w współczesnej wersji. Ten, który właśnie stał się moją obsesją i ciężarem na długie lata.

Mocny ruch i wspólny krzyk scaliły się. Był we mnie i cholera, naprawdę mogłabym uznać, że było to najlepsze, co do tej pory zrobiliśmy. Kłótnie, przepychanki i uzależnienie. W końcu formy zakochania przybierały najróżniejszy kształt.

- Cudowna. - szepnął do ucha, coraz mocniej zagłębiając się w me wnętrze. Dłonie oplotłam na gorącym karku, a chwilę później zostałam obdarowana najczulszym z wszystkich pocałunków. Oddechy tłoczyły się z naszych płuc, jakbyśmy właśnie przebiegali maraton i byli na ostatnich metrach wyczerpującego biegu. W gruncie rzeczy, to właśnie się działo.

- Możesz...- odwzajemniłam kolejne pocałunki, przyciągając go do siebie. - Naprawdę...

Zrozumiał. Jedna dłoń powędrowała do mego biodra, co spotęgowało odczucie euforii. Obijałam się o jego ciało z jeszcze większą prędkością oraz siłą. Palce zacisnęłam na materiale satyny, która spowijała łóżko. Ostatnie spojrzenie przed wielkim finałem i delikatny uśmiech, to wszystko co zapamiętałam. Prąd wiodący od czubka głowy powędrował przez każdy nerw aż do stóp. Wspólny jęk oraz mozolne, ale za to bardzo podniecające pocałunki zatrzymały nas na jeszcze krótką chwilę.

- Pola...- mówił na bezdechu.

- To jeszcze nie koniec.- przylgnęłam twarzą do jego policzka i wyrównałam oddech.

Gorąco zalewało każdą część ciała. O to właśnie mi chodziło. O ten żar, którego nie sposób było odeprzeć. Ten, który spotykało się raz w życiu.

***

Niewyraźny obraz nagle wyostrzył się. Gdy jasność promieni wpadających z okien, spotkała się ze znużonymi powiekami, mocno je zmrużyłam. Przeciągałam obolałe od atrakcji ciało, które powielały się aż do trzeciej nad ranem. Kiedy z uśmiechem na ustach ziewnęłam i podniosłam się do pozycji siedzącej, spojrzeniem zahaczyłam o kawałek kartki pozostawiony na poduszce obok. Znów powielony schemat. Ucieczka? Liścik z uśmiechem widniejącym obok krótkiej wiadomości.

Wyśpij się, a potem zejdź na śniadanie. Jak zawsze rzeczowo oraz rozkazująco. Leon był istnym romantykiem wyjętym z historii o sułtanach, dającym kawałek nieba swym wielu żonom. Miałam nadzieję nigdy nią nie zostać. Jedyną w jego objęciach? Owszem, ale niekoniecznie zaobrączkowaną.

Gdy usłyszałam donośne krzyki, które ewidentnie nie należały do ostatniej osoby, jaką wczoraj widziałam, zerwałam się z łóżka i szybko zaczęłam ubierać porozrzucane na podłodze rzeczy. Kiedy skończyłam, cały dom jakby zamarł. Przerażona wyskoczyłam z pokoju i podążyłam w stronę kuchni. Kiedy jedna ze stóp przekroczyła próg, zorientowałam się, że Nina kompletnie mnie nie zauważyła. Wściekła wgapiała się w swego rozmówce, który siedział tuż naprzeciw. Nie mogłam dojrzeć kim jest, ale gdy usłyszałam niski ton od razu rozpoznałam Leona.

- Czy ty wiesz, jak ją potraktowałeś? - krok w tył. Schowana za ścianą, kompletnie zapomniałam o zaufaniu. Jakbym właśnie trafiła na scenę rodem z filmu grozy. Nina chciała go udusić. Słowa skierowane do brata musiały dotyczyć mnie. Traktowanie danej osoby mogło tyczyć się jedynie tej, która była obecna w tym domu oprócz ich dwojga. Dodatkowo byłam pewna, że słyszała mój krzyk, spowodowany cudownym zakończeniem wspólnej, erotycznej przygody.

- Pola nie jest małą dziewczynką. - jakbym słyszała obcego człowieka. Chłód oraz obojętność, która wczoraj była nieobecna nagle wżerała się w każdą literę. - Zrozumie.

- Detektyw, Leon!? Detektyw!? Tylko po to, aby odnaleźć jakąś estradową śpiewaczkę, którą widziałeś raz w życiu!? - zamarłam. Dłoń mocniej zacisnęła się na materiale sukienki. 

- Nie oceniaj mnie! Poszłaś w tango z przyjacielem Poli! - doskoczył do niej i pogroził palcem. Nina wiedziała. Bałam się, że zrobi nieprzyzwoity krok i da mu nauczkę. Bałam się, że wyda mnie i Negri.

- Ty jesteś kretynem! Najpierw urządzasz jej sceny zazdrości, a w nocy wykradasz się i odbierasz telefon od faceta, który szuka Ci kolejnej ofiary! - nie pamiętałam nieobecności. Wtulona w jego ramiona nawet nie poczułam, gdy wyszedł. Do niej. Ciało napięło się niczym nastrajana przez muzyka struna gitarowa. Każdy nerw w mym ciele chciał go dorwać i poszatkować.

Fala goryczy przelała się w kilku kolejnych słowach, nad którymi nie potrafił zapanować. Gdyby tylko mógł przestać na bełkocie i głupim tłumaczeniu, mogłabym odejść. Zostawić to wszystko za sobą i odrzucić wspomnienia. Musiał. Mimo wszystko musiał rozpalić ogień i spalić nas na stosie.

- Pola jest cudowna, ale doskonale wiedziała, na co się pisze! Nie obiecywałem jej niczego, co teraz aktualnie mógłbym podarować! Wiedziała, że nigdy jej nie dorówna! - pękła tama cierpliwości oraz opanowania, którą skrupulatnie budowałam od samego początku, gdy dowiedziałam się o jego problemach. Na takie zachowanie nie było wytłumaczenia. Na podłość i brak skruchy. Na brak jakiegokolwiek szacunku do mej osoby. Był wytworem mej wyobraźni. To dotarło do mnie dopiero przy mocnym uderzeniu, które właśnie od niego otrzymałam. 

- Pola jest...- teraz musiałam wkroczyć ja. Zimna, obojętna i pełna szacunku do samej siebie, Pola Czarnecka. Musiałam odstawić na bok wściekłość i odłożyć ją na później. 

- Cześć wam! - wskoczyłam, jakbym co dopiero zeszła z piętra. - Śniadanie? - uśmiech numer pięć i momentalna reakcja dziewczyny, nie zbiły mnie z tropu. Nina nie potrafiła grać. Ja tym żyłam. Gdy wyszła z pomieszczenia, czułam jej negatywne wibrację. Jakby huragan drzemiący w niej chciał połączyć się z mą tajemnicą i w efekcie eksplodować na zewnątrz. Błąd. Ta przyjemność należała do mnie.

- Nie przejmuj się. Bzdyczy się odkąd sikała w pieluchę. - wzruszył ramionami, a następnie podszedł i ucałował me czoło. Demon w skórze człowieczeństwa. Brak jakichkolwiek bodźców oprócz wstrząsu pełnego obrzydzenia do samej siebie, stłumiłam śmiechem i skupieniem wzorku na lodówce.

- Jajeczniczkę? - musiał dostać po dupie tak mocno, jak tylko się dało. Zemsta jednak musiała zostać przygotowana niczym nasz ostatni wspólny posiłek, perfekcyjnie. 

- Pomogę. - zakasał rękawy od koszuli i podszedł do szafki z talerzami. 

Gdyby tylko wiedział, jak mocno miałam zamiar go zranić...zapragnąłby nigdy w życiu mnie nie poznać.

Zapraszając mnie na kolację, zapewne przygotował sobie odpowiednią mowę, która zakończyłaby tę relację. Pokojowe nastawienie oraz przyjazna atmosfera zdawały się jednak na nic. Ja nie zamierzałam być przyjemna. Może...do czasu. Wszystko przemyślałam.

Upijając się dwukrotnie, płacząc do starych piosenek Cohena oraz wspominając Pana Antoniego, wyrzuciłam z siebie każdą porcję emocji, a raczej ich okruchy. Byłam wrakiem, pragnącym stoczyć się na dno, zabierając kilku ludzi ze sobą. Nie chciałam czynić zła. Nie chciałam być kimś, kogo nie szanowałam. Życie jednak pokazało mi swoją prawdziwą twarz. 

Zrozumiałam, że babcia miała rację. Kiedy wkraczałam do salonu, spojrzałam na niego oraz dokładnie zilustrowałam każdy element stroju. Kolor krawatu, spinki do mankietów oraz fason marynarki. Chciałam zapamiętać go tak, jak Zofia Czarnecka zapamiętywała swych byłych mężów. Wspominałam, że patrzyła na nich łapiąc same najlepsze kawałki, a potem...wyobrażała sobie, jak każda z tych rzeczy zaczyna ich uwierać, skręcać, a w efekcie prowadzi do szału. Mama opowiadała, że w taki sposób na rozprawach rozwodowych patrzyła na twarze swych mężów z uśmiechem oraz pogardą. I bowiem żaden z nich nigdy nie widział, aby kobieta mogła sprawować nad ich losem taką władzę. Zosi Czarneckiej nie dało się zjeść, wypluć i zapomnieć. Babcia była mistrzynią w sprowadzaniu kłopotów na swych ukochanych. 

Witold młodszy o kilka lat biznesmen z francuskiej riwiery płakał, gdy zabierała jego ulubione obrazy, przypisane jej kilka miesięcy wstecz zaraz przed rozwodem. Jan, były żołnierz, który dał jej dom...sam bez niego został. Trzeci? Kornel, Kajetan...jakkolwiek był artystą. Pech chciał, że jego stolarnia szybko przepadła w odmętach podziału majątku, a kiedy chciał ją odkupić...sprzedała swe udziały jego bratu, którego biedaczek wręcz nienawidził. Jak ona to robiła i dlaczego? Patrząc na zielonawe w tym świetle oczy, mogłam zrozumieć jej powody.

Moja babcia została okradziona z młodzieńczych lat. Jej własny ojciec oddał ją memu dziadkowi, który pragnął gromadki dzieci, nie zważając na jej uczucia. I to za kilka beczek rumu. Była towarem, który nagle został zdjęty z półki, a następnie rozerwany na strzępy i wyrzucony do śmieci. Po co? Moja rodzina nie była zainteresowana stanem emocjonalnym babci. Od zawsze były ważne fakty. Fakt tego, że zdradziła. Fakt tego, że zostawiła. Nikt jednak nie mówił o fakcie dotyczącym jej kruchego charakteru, który nagle musiał przejść ogromną przemianę. Babcia dała mu to, co obiecała swemu ojcu. Dzieci. Dała mu to, czego chciał, a potem odeszła. Z godnością, forsą i uśmiechem na ustach. Ja pragnęłam tylko dwóch z tych trzech.

- Pięknie wyglądasz. - założyłam sukienkę Alicji. To zapewne łaskotało ego syna, będącego wrogiem numer jeden.

- To specjalna okazja. - usiadłam po przeciwnej stronie długiego, syto zastawionego stołu w salonie. Świecie, delikatna muzyka i on. Idealny komplet do niszczenia serca, prawda? Jak można było być tak perfidnym i wyrachowanym? Teraz wiedziałam o wiele więcej i cieszyłam się, jak dziecko. Miałam zamiar być prawdziwą Polą. Tą, która łączyła w sobie wszystkie cechy odgrywanych ról.

- Wina? - zawołał Laurę, która od razu popędziła w stronę kuchni, aby wykonać polecenie. No tak. On kazał, my biegałyśmy. 

- W sumie to będzie bardzo...krótka rozmowa. - domyślił się, ale nie całości.

- Chciałem porozmawiać na spokojnie. Zjeść, powspominać...- szyderczo się uśmiechał.

- Zapomnieć. - skwitowałam, uśmiechnęłam się i spuściłam wzrok na pusty talerz. 

- Mówiłem Ci, że moje serce należy do kogoś innego. - był taki pewny. Spojrzałam na niego i zobaczyłam chłopca chwiejącego się na drewnianym, popsutym moście, wiszącym nad wodospadem. Ja byłam tą, która trzymała ten most.

- Nie dbam o twoje serce. Wolę mieć twoją duszę. - powoli wyciągnęłam z torebki telefon i położyłam go obok zastawy. Laura patrzyła się na nas z przerażeniem. Kiedy nalała wina, natychmiastowo usłyszałam kolejną komendę. Biorąc łyk, czekałam na odpowiedź.

- Nie potrafię Cię pokochać. - w punkt.

- Cóż. Mamy coś wspólnego. - złapałam za aparat i wybrałam ostatnie połączenie przychodzące kilka tygodni temu. Kiedy nacisnęłam zieloną słuchawkę, odczekałam kilka sekund i przyłożyłam telefon do ucha. Wibracja szalejąca w komórce Leona, rozświetliła jej ekran. Przejęty spojrzał na niego i stało się. Zamarł w bezruchu. Wgapiał się w numer, który właśnie do niego oddzwaniał. Z uśmiechem na ustach, łzami w oczach, zawarczałam. - Odbierz. Negri ma Ci coś do powiedzenia.

- Pola. - szepnął praktycznie bezdźwięcznie i spojrzał na mnie. - Skąd...

- Odbierz ten pieprzony telefon, Leon! - krzyk nie zbudził w nim strachu. Mimo wszystko odważył się i odebrał moje połączenie. 

- Słucham. - jak u wszystkich z czarnej listy Zofii Czarneckiej. Jego most właśnie zniknął.

- Witam Pana. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. - zamknął oczy, ale ja wcale nie zamierzałam się zatrzymywać. - Chciałam tylko powiedzieć, że Pola należycie poinformuje Pana o mych aktualnych zajęciach. Jesteśmy dość blisko. 

Rozłączył się i przez moment szukał spojrzeniem czegoś na stole. Jakby w transie próbował uciec ode mnie. Mentalnie, fizycznie, jak najdalej od prawdy.

- Widzisz, Leon. Mówiłam, że Negri nie jest Ciebie warta? - niczym wojownik wstałam i podeszłam do niego. Rzuciłam swym telefonem o stół tuż obok jego komórki, a ten ostatni raz podniósł załamany wzrok w mą stronę. - Powodzenia. Mam nadzieję, że znajdziesz swoje szczęście.

Życie przypominało mi w takich momentach, że przyzwyczajenia to najgorsza krzywda jaką człowiek może sobie wyrządzić. Przywyknąć do ludzi, miejsc, pocałunków...to skazać się na okrucieństwo. Bo przecież wszystko przemija, prawda? I to nie za sprawą przypadków, ale zamierzonych ciosów ze strony rzeczywistości. Nie da się przecież walczyć z prawdą. Nawet ja chcąca uratować siebie samą od zguby, jak i wszystkich, na których mi zależało, poległam. Ponieważ przeszłość wracała jak bumerang, a Ci którzy ciągle w niej żyli, nie potrzebowali ratunku. W takim przypadku potrzebowałam go jedynie ja. Jeśli musiałam iść naprzód i to z przywiązaną do serca, ważącą tonę kulą o imieniu Leon. 

Więcej...

Informacyjnie + podziękowania!

Witam. 

Na sam początek należy wam się kilka słów wyjaśnienia..

Po pierwsze - systematyczność wprowadzania opowiadań na blogu stanęła w miejscu, a to za sprawą życia prywatnego. Wiecie, jak to bywa przy przeprowadzkach, zmianach, planach wakacyjnych...aż człowiek sam nabiera rozpędu, tłucze się z obowiązkami i odpoczywa. Odpoczynek dobiegł końca, a powróci dopiero w połowie sierpnia, kiedy zostawię was z wakacyjnym opowiadaniem, więc...nudzić się nie będzie można!

Co, do podziękowań...to, co dzieje się na blogu jest niesamowicie dla mnie ważne i bardzo pomocne. Ktoś małostkowy patrząc na licznik powie, że...cóż, większość to przypadek i być może...być może będzie w tym spora część racji. Mimo wszystko ja egoistką nie jestem i bardzo cieszę się z możliwości dzielenia się swą niesamowitą energią z innymi. Komentarze mówią o wiele więcej od liczb...jesteście. To jest bardzo ważne. Przybywacie, zostajecie, wracacie...czyli jesteście. Małą grupą, pojedynczo...jakkolwiek. Lubicie me ckliwe, odrealnione, smutne, dramatyczne zwroty akcji i za to ogromnie wam dziękuję. Bez was nie ma zabawy. Bez czytelników, nie ma autora.

Już w połowie lipca może wejść jedno z trzech opowiadań...i to do was należy wybór. Liczba komentarzy pod tym postem będzie decydująca!

Opowiadania:

• Kontynuacja "Gdybyś tylko wiedział" - > "Skoro już wiesz..." :

Bartek i Klara są szczęśliwi, jak nigdy dotąd. Życie ma smak truskawek i przypomina idealną fotografię ślubną...oczywiście do pewnego momentu. Nieznajoma twarz wpada w ich życie i wywraca je do góry nogami, stawiając na drodze jedną z najtrudniejszych przeszkód. Pytaniem jest czy miłość można uratować...skoro zna się ją czasami, aż za dobrze? 

•                                       "Tam gdzie wieje wiatr" -> NOWOŚĆ!         

Basia i Antek byli dla siebie stworzeni. Tak przynajmniej mówiono o nich na całym Podhalu. Zakochani, pełni optymizmu zamierzali zostać jednym z najlepiej dobranych małżeństw na północnym podnóżu Tatr. Niestety szczęśliwa wizja przyszłości zachwiana przez niespodziewany cios ze strony pana młodego, wywrócił wszystkie plany do góry nogami. Jednak czy połówki tego samego świata są w stanie od siebie uciec? Los czy zwykły przypadek złączy ich kolejny raz niczym dwie strony grzbietu górskiego, które jako jedyne mogą stworzyć wiatr tak silny, jak niegdyś łączące ich uczucie.                                       

•                                          "Mówią na nią Fatum" -> NOWOŚĆ!

Izabela wychowana przez ojca dziwaka, sama stała się nieco oderwana od rzeczywistości. Od maleńkości jednak zawsze kroczyła za nią dziwna siła, która w pewnym momencie pozwoliła na...czytanie z ludzkich dusz. Kobieta wykorzystuje swój niecodzienny dar do pomagania innym, a przede wszystkim do wyrzucenia z ich żyć wszelkich kłopotów. Fatum jednak dosięga i samego lidera w ich zwalczaniu, a Iza z tropiciela staje się ofiarą. Co stanie się gdy klątwa dosięgnie talizman chroniący przed nimi? I co z tym wszystkim ma wspólnego tajemniczy człowiek, który nie wierzy w dar Izabeli, a którego ta nienawidzi od samego początku swych dni?

Więcej...

Plan B (VIII)

Lećmy z tematem. 

Pozdrawiam. Wasza A.

***

Krążąc obok łóżka Pana Antoniego, nie zauważyłam cichego wślizgnięcia się Niny. Gdy chrząknęła, momentalnie ocknęłam się z transu. Kojąc nerwy, usiadłam na fotelu znajdującym się tuż przy łóżku mego podopiecznego, a po chwili spojrzałam na niego. Kruchy i bezbronny człowiek, chcący jedynie świętego spokoju i odejścia w ciszy. Łaknęłam dla niego tego samego, ale przy obecnej sytuacji nie mogłam wrócić na stare śmieci. 

Nina skupiała na mnie wzrok tak, że mogłaby wywiercić w mej głowie dziurę. W końcu nie wytrzymałam napięcia i kiwnęłam głową w jej stronę, co jednoznaczne było z uwolnieniem słowotoku jaki w niej drzemał.

- Powinnaś jeszcze raz przemyśleć parę spraw. - podeszła do mnie i położyła swą dłoń na ramieniu, delikatnie je głaszcząc.

Leon wyjątkowo wysłuchał mej prośby i zniknął z domu. W duszy dziękowałam wszystkiemu co niemożliwe, gdyż zapewne nie wytrzymałabym i w efekcie podziękowała za pomoc. Sam lekarz, który okazał się jedynym rozsądnym przyjacielem Sylwii, kazał pogratulować mu szybkiej reakcji i bezbłędnej oceny medycznej. Pech Ci los, ideał w pełnej klasie.

- Nie ma mowy. Nie powiem mu o niczym. Tak samo, jak ty. - podniosłam wzrok i spojrzałam groźnie. Odsunęła dotyk i usiadła na łóżku tuż obok swego dziadka. Powoli zaczęła gładzić schorowane dłonie. Oddychał, jak poturbowany czołg, chcący jeszcze walczyć. Dusza młodzieńca walczącego w Powstaniu nadal w nim drzemała. Poczułam, jak ma dusza zapada się głębiej. Traciłam ojca. Traciłam człowieka, który nauczył mnie i innych tak wielu rzeczy. Skromności, wiary i nadziei, która niestety wystawiła mnie do wiatru.

- Jasne. - skwitowała, nadal patrząc w stronę nieobecnego z nami Antoniego. - Musisz jednak zostać. Kuchnia przygotowuje kolację dla Ciebie, mnie i L...- wydałam z siebie jęk zaskoczenia i pokręciłam głową. Gdy na twarz wydobył się uśmiech, zrozumiała że nie powinna była tego mówić.

- Zatrzymasz mnie jedynie siłą. - prychnęłam i ściszyłam ton głosu, który znacznie podniósł się na samą myśl o diable z samego piekielnego grajdołka, zarządzającym tą całą zorganizowaną kolacją.

- Błagam Cię. To podziękowanie w zamian za pomoc z majątkiem, Panem Antonim...i tak dalej. - szepnęła i zrobiła przy tym minę pięciolatki, proszącej o dodatkową porcję cukru.

- Dobra. - po krótkim namyśle i ja zorganizowałam pewien plan. - Przyprowadzę Michała. W końcu gdyby nie on...- czekałam na reakcję. Coś podpowiadało, że spodoba jej się ten pomysł.

- Jesteście znów razem? - bingo. Jak śliwa w kompot.

- Nie. W sumie to nie wiem czym jesteśmy...jest bardzo...- musiałam pociągnąć za odpowiednie sznurki, aby język Niny nabrał rozpędu do wyznań.

- Przystojny i przyjacielski...- gdy zarechotałam, posłała mi gromiące spojrzenie. Odwróciłam głowę i wzięłam kilka głębokich oddechów. - Pies ogrodnika! - syknęła.

- Ja? - palcem dotknęłam swej klatki piersiowej i udałam oburzoną. - Czuję, że to nie o mnie chodzi. - naburmuszając swe policzki oraz czerwieniąc się pod kolor swego satynowego szlafroka, przyznała rację. 

- Jak tam sobie chcesz. Ósma. - pocałowała starczą dłoń i wstała. Odchodząc z delikatnym uśmiechem na ustach, próbowała grać niezależną. - Bądźcie punktualnie. 

Miałam plan godny głównego rozgrywającego. I coś mi się wydawało, że zadziała. 

***

Desperacko zaczęłam grzebać w swej szafie, która niejako nie zapełniła się nowościami, poprzez modlitwy. Gdy dojrzałam koronkowy materiał, który miałam na sobie w nocy, wtedy gdy z Michałem zerwaliśmy pewne więzi...przypomniałam sobie o starym pracodawcy. Jego szare oczy, które zmieniały barwę w zależności od nastroju - tak przynajmniej mi się wydawało - nadal były ulubionymi. Chciałam patrzeć i wierzyć, że powiedzą mi coś, czego on nigdy nie zdoła z siebie wyrzucić. Co ja wyprawiałam? Pakowałam się w sam środek pobojowiska tylko po to aby uszczęśliwić Ninę i Michała, a sama zamierzałam stracić przy tym głowę. 

Żadnej sukienki, poprzysięgłam sobie. Dumna, jak paw ściągnęłam z wieszaka starą, rockową koszulkę. Trzaskając drzwiczkami, nie dosłyszałam kroków nadchodzących z korytarza. Kiedy odwróciłam się w stronę hałasu, zauważyłam przyjaciółkę, trzymającą torby z zakupami spożywczymi. Jej wzrok skupił się na podkoszulku trzymanym w mych dłoniach, co poskutkowało niezadowoleniem gromadzącym się w jej wnętrzu.  Wielka pani stylistka od siedmiu boleści, w życiu nie wypuściłaby mnie w czymś takim. Jej obecność tutaj była totalnym zbiegiem okoliczności albo farsą urządzoną przez tego u góry, który od dawna zabawiał się mym kosztem. 

- Rzuć to. - na razie jedynie szeptała. Jakby uszło z niej powietrze, które wypełniła determinacją w zdobyciu mej dzisiejszej kreacji. - Już! 

- To kolacja służbowa! - warknęłam, ale na nic zdały się groźby czy prośby. Po kilku sekundach odrzuciła siatki na bok i doskoczyła do mnie niczym zwierzę. Szarpałam się dobre pięć minut, aż  wyrwała ode mnie ciemny materiał i pobiegła w stronę kosza. Kiedy otworzyła klapę, klęknęłam. 

- Zostaw! Błagam! - nie mogła mi przecież tego zrobić.

- Czarna dopasowana, którą kupiłam Ci na ostatnich wyprzedażach całkiem się nada. - wlała na twarz grymas zadowolenia i uniosła głowę. Dłoń, w której trzymała podkoszulek zawisła nad otwartym śmietnikiem.

Groźba poskutkowała. Szybko wyciągnęłam z dna szafy metkowane, dopasowane cholerstwo. Kiedy przyłożyłam ją do swego ciała, usłyszałam za plecami pomruk zadowolenia. Wewnętrznie też go poczułam. Mruknięcie satysfakcji dotyczącej tego, co chodziło po mej głowie.

Jadąc do niego, nie spodziewałam się miłosierdzia. Wiedziałam, że Leon odczyta przybycie z Michałem jako oznakę mego pójścia dalej. Może i udałoby się udawać i wymusić na nim jakąkolwiek zmianę, ale wiedziałam, że brunet się nie złamie. Co, jak co jego uczucia były proste jak budowa cepa. Negri i nikt więcej.

Gdy spojrzałam na Michała, który skupiał się na trasie, mimowolnie kąciki ust uniosły się do góry. Nina była bardzo energiczna, frywolna i niezależna, ale w głębi duszy potrzebowała opieki. Czemu nie wpadłam na to wcześniej? Cóż, Michał był łakomym kąskiem. Pomagał w odcięciu się od toksycznej relacji, która pomimo wszystkiemu co się wydarzyło, wracała do mnie jak bumerang. Z szarookim nie dało się skończyć. Jak z serialem, który ubóstwiany przez Ciebie i wychwalany pod niebiosa, zostaje zdjęty z anteny...a ty wciąż oglądasz powtórki, mając nadzieję na cud odrodzenia. Prawda, że głupie? Tak. Też tak myślałam.

- Patrzysz na mnie, jakbym co najmniej szedł do ślubu. - ten znowu swoje.

- Cóż, kandydatka na twojej drodze jest w prost urodzona do wiecznej drogi i innych rzeczy. - przypomniałam sobie tatuaż Niny, który przedstawiał słońce. Jej opalona skóra współgrała z ciemnymi włosami oraz śnieżnobiałym uśmiechem. Egzotyczna uroda mogła być idealną opcją dla jej kontrastu w postaci skandynawskiego wojownika.

- Kandydatka? W coś ty mnie wplątała? - uśmiechał się gdy pytał, więc nie był temu przeciwny.

- Zobaczysz. Siostra Leona. - czekałam na inną reakcję niż wybuch śmiechu.

- Najpierw ty, a teraz siostra? Chcesz żeby Leon spędził za kratkami dożywocie? Morderstwo w podwójnym afekcie. - pokręcił głową i po krótkim namyślę, spojrzał na mnie. - No dobra. Lubi czerwone wino? - punkt zwrotny.

- Bardzo.- nie miałam pojęcia, ale czego nie robi się dla miłości, prawda?

***

Pukając w drzwi, czułam spięcie ciała. Jakby fala zimnego prądu przeszła od czubków palców u stóp, aż do czubka głowy. Michał kazał ująć się pod ramię i uśmiechnąć. W dłoniach trzymał drogą butlę bordowego alkoholu. Kiedy gospodarz otworzył drzwi, a następnie zobaczył nas, poczułam grobowy chłód.Resztkami sił panował nad własnym ego i złością, która chciała wykurzyć niezapowiedzianego gościa w postaci Michała.

- Zapraszam. - udawał obojętność, ale mogłam wyczuć jak samczy głód lubiący rywalizację zżera go od środka. Dłonie zacisnął w pięści, a szczęka mocno zacisnęła się, powodując wyostrzenie rysów twarzy.

- Dzięki. - szepnęłam i wkroczyłam wraz z przyjacielem do salonu. Nina podniosła wzrok i zamarła. To mieli rodzinne. Skulona na krześle jeszcze przed kilkoma sekundami, wgapiała się w telefon komórkowy. Gdy tylko ujrzała Michała, przybrała pewną siebie pozę. Z uśmiechem na ustach popatrzyła na naszą dwójkę, ale podświadomie chciała aby to blondyn odwzajemnił tę uprzejmość. W tym przypadku akurat nie musiała się prosić. Oczarowany przyjaciółką, nie zwrócił uwagi na Leona, który zaproponował mu miejsce obok siebie.

- Może otworzę wino? - zaczarowany urokiem brunetki, przyjaciel dostał łokciowy cios w przedramię i na sekundę wybudził się z transu. - Leon mi pomoże...- choć nie było mi na rękę granie uprzejmej, musiałam pomóc szczęściu. Nina szalała na punkcie facetów, jak Michał. Skąd niby wiem? Całe życie pragnęła miłości, której nie dał jej ojciec. Moment, w którym uchwyciłam spojrzeniem ekran telefonu, gdzie przeglądała strony z sukniami ślubnymi...była tylko kobietą. I jak każda chciała czegoś "swojego".

- Jasne. - Michał podał torebkę i udał się w kierunku stołu. - Pozwolisz...

- Zapraszam. - Nina odsunęła krzesło obok siebie i tym samym zaprosiła go do rozmowy.

Nie wiem dlaczego, ale złość Leona nie minęła. Jakim cudem mógł być tak ślepy? Negri, ja, związki...o co ja pytałam? Ten facet nie zrozumiał żadnej z wskazówek, które podrzucił mu los. Ja  byłam stratą zwaną "ryzykiem zawodowym".

Nie zwróciłam uwagi na to czy za mną podąża. Pan ciemności, obrażony na cały świat mimo wszystko pozostawił siostrę i Michała samych sobie, posłusznie znikając im z oczu. Kiedy zajęłam się szukaniem kieliszków, on wyjął alkohol z udekorowanej torebki i rozpoczął operacje "korkociąg".
Sfrustrowany trzaskał drzwiczkami szafek oraz szufladami, tak jakby co najmniej wyrządziły mu w dzieciństwie większą krzywdę.

- Druga od lewej w ostatnim filarze. - powiedziałam jakby do samej siebie. Bingo. Nawet jeśli tutaj nie pracowałam, to przejęłam nawyki. Pewnie gdyby nie Negri tak to mogłoby wyglądać. Ja gotująca kolację, on zajmujący się przygotowaniem nam drinków...niesamowita Idylla.  Szkoda, że to jedynie wyobrażenia. Przecież i tak czułabym to, co czułam od samego początku. Od dnia, w którym zaniemówiłam gdy przyciągnął mnie do siebie i kazał spojrzeć w sobie oczy. Opieka nad jego dziadkiem była przyjemnością, jak i przekleństwem.

Nadal milczał. Odwróciwszy się z dwoma kielichami w dłoniach, ujrzałam diabła. Złego do granic możliwości, chcącego znaleźć sobie zbłąkaną duszę. Pierwszy raz ujrzałam go w takim stanie.

- Machasz mi Michałem przed nosem, aby zrobić na złość? - oparł się naprężonym od nerwów ciałem o stojącą na środku wysepkę kuchenną.

- Ależ ty jesteś samolubnym bratem. Daj jej się nacieszyć. - prychnęłam pod nosem i podeszłam bliżej aby chwycić butelkę i otwieracz. Gdy stanęłam obok od razu skorzystał z okazji i zrobił to, co umiał najlepiej. Mocny ucisk na przedramieniu postawił mnie przed warkoczącą pod nosem maszyną do zabijania. Błękitne przy jego dzisiejszej kreacji tęczówki, skakały spojrzeniem na usta, a następnie patrzyły prosto w me źrenice. Czułam znajomy zapach, od którego uginały się nogi. Dziś jednak musiałam trzymać fason. Nie mogłam odpuścić tylko dlatego, że wyglądał na rozbitego. Czuć mógł zupełnie inaczej i tak właśnie podejrzewałam, że sprawa się miewa.

- Wrócisz, prawda? - opuścił z tonu i poluzował dotyk. Co mogłam zrobić? Jak mogłam mu wybaczyć? Jego sercem oraz duszą rządziła inna postać.

- Dopóki ona jest tutaj. - spojrzałam na lewą część unoszącej się przede mną klatki piersiowej. - Nie mogę.

- Nie ma jej. - wyrwałam się z jego otoczki, która za każdym razem przyciągała mnie, jak pole magnetyczne. Pochwyciłam butelkę oraz trzy kieliszki, a potem zniknęłam w korytarzu. Kiedy już miałam przekroczyć próg do salonu, w uszach zadudnił flirciarski śmiech. Wychyliłam się zza ściany aby móc poznać powód tak dobrego nastroju.

Nina pokazywała blondynowi swój rodzinny album, zabawnie komentując każdego z jej członków. Gdy tak wgapiała się w zdjęcia, Michał wlepiał swój wzrok w nią. Patrzył z ukosa, grawerując jej imię w swych myślach. Jeden raz, kiedy obdarowała go uroczym uśmiechem, przeczesał swój zarost i zarechotał, jak nastolatek. Jeśli to nie była miłość od pierwszego wejrzenia, to ja mogłam pożegnać się z moją na amen.

Czując ciepły oddech na szyi, miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Grunt osunął się, kiedy do mózgu przepłynęła informacja o tym, co stojący za mną brunet wyprawia. Wdychał mój zapach. Tak! I dodatkowo nie poprosił o zgodę! Niczym poparzona odskoczyłam w tył, nadeptując tym samym na jedną z wielkich stóp. Syknął, a ja wykorzystałam moment słabości i zawróciłam się w bezpieczny teren serca domu. Niczym lwica stanęłam do walki z korkiem wina, a gdy udało mi się go usunąć, bez pardonu wlałam jego zawartość do kieliszka zapełniając go prawie po brzegi.

Na raz wychyliłam trzy czwarte napoju, aż nerwy nieco nie opadły. Stał znów obok. Nie zwracałam uwagi na nic innego oprócz swego świętego spokoju, który skrupulatnie wystawiał na próbę. Gdy stanął za mną i przylgnął swym ciałem, poczułam uderzenie gorąca.

- Odwróć się, popatrz mi w oczy i powiedz, że mam dać Ci spokój. - warunek. Niczym władca, chcący mieć powód do ścięcia jednego ze swych poddanych. Dosłownie, chciał mnie zniszczyć.

Powolnym ruchem okręciłam się na pięcie i spojrzałam w cudowne oczy, przebrzydłego kameleona. Taki właśnie był. Dopasowywał się do ról. Może właśnie dlatego też czułam z nim te specyficzne wibracje. Ja też żyłam pod przykrywką. W pełni świadoma, że go okłamuje, nie wiedziałam natomiast, że okłamuję samą siebie.

- Nie kocham Cię. - wywróciłam oczami. Wygrywał z każdą kolejną sekundą....

- Nie, nie, nie. - zahaczył palcem o mój podbródek i nakierował twarz tak, aby stanowiła centrum jego władczego spojrzenia. - Teraz.

- Nie...- za długo. To trwało za długo, aby mógł poczekać. Wyczuł blef i stało się.

Zaatakował me usta z podwójną siłą. Był graczem w najlepsze, a mimo to nie wyczułam w pocałunku jakiegokolwiek pozerstwa czy ulgi. On naprawdę...mnie całował!

- Hej. - głos Niny wylał się na nas jak kubeł zimnej wody. Zmieszana i zawstydzona powędrowałam od razu w stronę lodówki, szukając w niej leku na obecny stan zażenowania. Leon wręcz przeciwnie bawił się świetnie. - Jedziemy...na miasto. Potańczyć i...lecicie z nami? - pytanie retoryczne.

- Nie. Bawcie się. - odpowiedzialny braciszek już knuł kolejny plan zaszczucia mnie w róg tak, aby mógł wykorzystać sytuację.

- Pola? - z udawanym zainteresowaniem, zagrałam rolę zaskoczonej i zdezorientowanej. Wewnętrzna burza pozostawała jednak wiele do życzenia. Byłam, jak huragan sprzecznych emocji.

- Leć. - uniosłam głowę znad drzwiczek lodówki i uśmiechnęłam się.

- W takim razie...pa. - spojrzała z uśmiechem na mnie oraz brata, a potem zniknęła.

Cisza. Głucha cisza, którą przerwał jedynie trzask drzwi wyjściowych, dochodzący z korytarza, był swego rodzaju znakiem z niebios. Przynajmniej dla bruneta. Ja właśnie sięgnęłam piekła.

- Możesz wyjść ze swojego środowiska naturalnego? - miałam ochotę przyfasolić mu w twarz!

- Ty! Słuchaj no...- doskoczyłam i kolejny raz przepadłam. Pocałunek uderzył we mnie niczym tonowy blok w posadzkę. Rozwalona przez jego namiętność i tym razem o wiele śmielszy dotyk, ugięłam się pod ciężarem doznań. Falowałam w tańcu bliskości, przestając myśleć jak Pola. Byłam każdym z swych wcieleń, które skrzętnie chowałam w odmętach duszy. Byłam wojowniczą i pełną nadziei kobietą, która zdobyła się na skok w przepaść. Jedynym echem, niedającym mi pełnej swobody w całym zamieszaniu był głos. Głos rozsądku śmiejący się i przyglądający z boku. Jak widz. Głos krzyczący "to nie będzie miękkie lądowanie!".

Więcej...

BEZ ZWĄTPIENIA (VII) - ZAKOŃCZENIE

Witam i żegnam :) Bez Zwątpienia kończy swą historię. Plan B wchodzi na czołówkę bloga. Kolejna część już jutro.

***

Marlena

- Zmęczona jestem, Gosia. - wpatrywałam się w aplikację, gdzie wyświetliła się ikonka biletów lotniczych. Kierunek? To nie było ważne. Gdziekolwiek byle z dala od aktualnego miejsca oraz problemów.

Nie wiedziałam, dlaczego siłuje się z kimś, kto jakkolwiek bym nie próbowała, nie chcę przemóc się aby zawalczyć. Byliśmy niedobrani, jak postacie z kreskówek. Niczym Tom i Jerry, którzy goniąc się w kółko w gruncie rzeczy nie zdawali sobie sprawy, jak wiele dla siebie znaczą. Kim byłam w tym sporze charakterów i temperamentów? Nikim. Ja zwyczajnie w świecie pragnęłam śniadania do łóżka, niekoniecznie u Tifannniego. Pocałunków, których było mi brak...bez smucenia się tym najważniejszym, który powinien wszystko uratować zamiast być formą pożegnania.

- Ucieczka to nie najlepszy pomysł. - spojrzała na zegarek, który dostała ode mnie na osiemnaste urodziny. - Poza tym...Emil? Chcesz go zostawić?

- Mam dosyć. - pierwsza z brzegu wyskoczył Berlin. Niezbyt wygórowana cena, dodatkowo w najszybszym terminie. Odlot za dwa dni. Czemu jakby w pośpiechu kliknęłam na ikonkę rezerwacji.

- Co z galerią? Co z Panem Henrykiem? Chcesz odejść? - za dużo pytań.

- Już to zrobiłam. - jedno kliknięcie przekierowało mnie na stronę główną, gdzie wyświetliła się informacja o pomyślnym zakupie. Jakby ciężar spadł z ramion. Kiedy podniosłam wzrok, Gośka siedziała naburmuszona, jak balon. - Co mam Ci powiedzieć? Muszę coś ze sobą zrobić. Ta farsa przypomina tanią, wenezuelską telenowelę. 

- Tu się zgodzę. - złapała za jedną z mych dłoni i uścisnęła ją. - Będzie dobrze.

Miałam taką nadzieję. Kipiałam z emocji, które dławiły gardło przy kolejnych smutnych i samotnych wieczorach. Żeby chociaż  usłyszeć pukanie do drzwi i jego głos. Byłam zdruzgotana wizją jego nieobecności. Brak głupawego śmiechu i dogryzania przez te kilka dni i tak dał w kość. Dlaczego więc uciekałam? Tak. Uciekałam.

Skoro posiadanie mnie pod ręką nie robiło na nim wrażenia, musiałam sprawdzić jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić, będąc na przeciwległych stronach. Miałam wielką nadzieję na pościg w jego wydaniu. Jednak to, co dopiero miało się wydarzyć...zmieniło mój pogląd na nas o sto osiemdziesiąt stopni. 

***

Emil

Trzy miesiące. Tyle minęło od ostatniej wiadomości ze strony Gośki, która dowiedziała się gdzie wyjechała. Wyjechała? Uciekła. Najdalej od wszystkiego, co ją raniło. Wszystkiego, co wyniszczyło nasze życia. Ja? Mogłem jedynie czekać.

Podnosząc się z łóżka, które było mym jedynym przyjacielem od kilku zakrapianych alkoholem dni, poczułem ból w skroniach. Zmiętoszony, jak papier w kieszeni, ziewnąłem na całe gardło i wreszcie zdecydowałem się wyjść z depresyjnego dołka. Krocząc do toalety, usłyszałem, jak telefon leżący na stoliku coraz głośniej wibruje. Niczym zwierzę chwyciłem aparat i od razu odebrałem połączenie przychodzące. Tak. Cierpliwość wystawiana na próbę, połączona z tęsknotą dawała o sobie znać.

- Słucham? - głos automatycznej sekretarki informującej o pozostawionych wiadomościach na poczcie głosowej, zdenerwował mnie jeszcze bardziej niż dotychczas. 

- Masz jedną wiadomość głosową. Wciśnij jeden...- wkurzony do granic, nacisnąłem pieprzony klawisz. - "Cześć. Tutaj...Daniel. Jeśli tego słuchasz to upewnij się, że siedzisz." - czułem, jak tracę władzę w nogach. Ciało przeszedł zimny dreszcz, a głowa zaczęła pulsować od bólu jeszcze mocniej niż przy samej pobudce. - "Chciałem się upewnić, że żyjesz i przy okazji...Siedmiecka 25, Opole. To wystarczy. Do usłyszenia." 

Wpisując adres w polu wyszukiwania przeglądarki, trząsłem się jak galareta. Jeśli ktoś robił sobie jaja, mógł zapłacić za nie życiem. To, co wyskoczyło w wynikach, wprawiło umysł w nostalgiczny i przerażający nastrój. Szpital psychiatryczny w Opolu. Jakim cudem?

Emil

- Sala Pana Daniela była tutaj. - młoda kobieta wskazała na jeden z pokoi, w których umieszczano chorych pacjentów. Szpital psychiatryczny był ostatnim miejscem, które chciałbym kiedykolwiek odwiedzić, ale sprawa zmarłego przyjaciela nie dawała mi spokoju.

- Ktoś robił sobie ze mnie żarty albo...dostałem ten adres przez pocztę głosową...to Daniel. - spojrzała na mnie, jak na jednego z obecnych zewsząd podopiecznych. Jeśli miałem zamiar nie pakować się w dodatkowe kłopoty, musiałem wyjaśnić całą sprawę. - Sądzę, że ktoś się naśmiewa...

- Dyrektor szpitala czeka na Pana w gabinecie. Był dobrym przyjacielem pana kolegi. - raczej na odwrót.

- Jasne. - kiedy przeszliśmy cały długi korytarz pełen zamkniętych sal oraz pokoi, dotarłem do władcy tego miejsca. Dreszcz przechodzący po plecach, udowodnił że nie byłem już tak chętny na zmierzenie się z prawdą, jakakolwiek by ona nie była.

- Zapraszam. - schrypnięty, starczy głos należał do wysokiego, brodatego doktora. Siwizna prześwitująca na ciemnych włosach jedynie dopasowała się do całego wyobrażenia o nim. - Niech Pan siada.

Gdy znalazłem się po drugiej stronie biurka, popatrzyłem na ścianę pełną jego certyfikatów oraz dyplomów.

- Jest Pan przyjacielem Daniela, dlatego wierzę, że wie Pan trochę o jego wybrykach. - wyciągnął z szuflady stary telefon i popatrzył na mnie. - Wiadomość, którą dostałeś...została wysłana wczoraj z tego aparatu.

- To Pan. - odetchnąłem z ulgą i zamknąłem oczy. Kamień o wadze kilku ton ciążący na sercu, stoczył się do jego stóp.

- Nie. - znajomy głos dochodzący zza moich pleców, nie pozwolił się obrócić. - To byłem ja.

Wściekłość wlała się na kark i rozgrzała całe ciało. Julian. Z uśmiechem na ustach podszedł w moją stronę i stanął naprzeciw.

- Jesteś na tyle odważny żeby poznać prawdę o swoim przyjacielu? - doktor zamierzał powstrzymać rozlew krwi.

- Jeszcze jedno słowo! - warknąłem, łapiąc go za poły marynarki i przyciągając do siebie. Chciałem zabić go nie tylko za aktualną akcję, ale również za Marlenę. Jeśli miał dostać, to raz i porządnie.

- Chcesz wiedzieć, gdzie jest Mary? - dopiero teraz poluzowałem uścisk. - Więc mnie wysłuchasz.

***

Marlena

Berlin był dzisiaj o wiele spokojniejszy. Parada równości pozostawiła po sobie trochę hałasu w głowie oraz małego kaca, ale w gruncie rzeczy bawiłam się przednio. Julek obiecał, że wróci z samego rana i pojedziemy na jakieś dziwne wystawy. Choć nie bardzo miałam na to ochotę, nie zamierzałam robić mu wyrzutów.

Odkąd uciekłam, ciągle myślałam. Jakbym próbowała odcinać po kawałku dawne przeżycia, dorośleć z każdym dniem i nie zawracać. Szkoda jednak, że to nie było tak proste jak mogłoby się wydawać. Widok Emila był tym częstszy im mniej o nim rozmyślałam. W koszmarach, podczas obecnych w nim ucieczek pojawiał się znikąd i ratował mnie. Jakby na złość całemu światu i tej chorej sytuacji w jakiej się znaleźliśmy.

Jak długo czekałam? Za długo. Myślałam, że powróci. I pomimo, że jakaś część serca wypierała się tych chęci, to nie mogłam okłamywać samej siebie w nieskończoność.

Gładząc czworonoga o imieniu Bali, który należał do siostry Julka, wgapiałam się w jego czarne ślepia patrzące na deszcz za oknem. Łzy zalewające teraz mą twarz, nie były wynikiem smutku ale zwykłej tęsknoty. Pragnęłam aby był tutaj z nami ktoś jeszcze. Ktoś, kto nigdy nie powinien był mnie spotkać.

Długi błękitny sweter, który naciągnęłam na kolana był prezentem od młodszej przyjaciółki. Łucja czyli siostra mego wspólnika tworzącego sekretne, nowe życie, dała mi go pierwszego dnia po przyjeździe. Stanowił dziwną wartość dotyczącą nowego etapu, a przez ten fakt, niechętnie go zdejmowałam. Dopasowane białe, długie skarpety komponowały się z nim dosyć dobrze. Tutaj już wszystko bowiem pozostawiałam losowi. Nie obchodził mnie makijaż czy ubiór skoro nie mogłam usłyszeć komplementu z ust człowieka, którego zdanie liczyło się dla mniej najbardziej.

- Hej! - kopniaki w drzwi wejściowe, wybudziły mnie z transu. Słysząc głos blondyna, popędziłam w ich stronę i od razu mu otworzyłam. Gdy delikatny uśmiech wszedł do środka wraz z właścicielem, a ja stanęłam naprzeciw cieniowi, który do złudzenia przypominał Emila...zachłysnęłam się strachem.

- Ja...- warga zaczęła drżeć ze strachu...podekscytowania...sama już nie wiedziałam, co czuć w takim momencie.

Jego zapach, długie rzęsy, obecność była jak narkotyk. Czekałam na powiew odwagi, który mógłby zaprosić go do środka albo chociaż przywitać się. Pół roku. Jakby nic się nie zmieniło, nadal reagowałam na niego w jeden sposób.

- Wychodzę. - Julek wyminął nas i odszedł w stronę windy, do której wsiadł i pozostawił nas samych sobie.

Cisza trwała bardzo długo. Nie odważyłam się jej przełamać, a jedynie uciekłam do wnętrza domu, zostawiając przy tym otwarte drzwi. Słysząc trzask zamka, wzdrygnęłam się. Jak na szpilkach, stąpałam po mieszkaniu w nadziei na brak agresji z jego strony. Bez pożegnania. Pamiętałam, jak go zostawiłam. Zapewne nie mogło obyć się bez napadu gniewu i słowotoku, jaki w nim drzemał. Trzy miesiące opanowania zostały przerwane i zapowiadały ogrom emocji. Jak załamanie chmury, która oczyścić powinna nas ze wszystkich wyrzutów.

Usiadłam na kozetce obok dużej, szklanej ściany która ukazywała migoczące centrum miasta. Kroki stały się donośniejsze, a gdy zakończyły swój musical, znajdował się już po drugiej stronie. Usiadłszy na jednym z foteli, wyłożył swe ciało, jak do snu. Cisza nadal trwała. Z zamkniętymi powiekami, wsłuchiwał się w nią. Bicie serca, które we mnie przyśpieszyło, odebrało zdolność mowy.

- To. Na to mnie skazałaś. Na dziewięćdziesiąt dni ...tego...- nawet gdy szeptał, nie mógł ukryć bólu. Drżał od niego, tak samo jak ja.

Nie mogłam odpowiedzieć, więc kolejny raz dałam mu wolną rękę i pozwoliłam wyrzucić wszystko, co siedziało w duszy. Jak Rhett. Był jak bohater mego ulubionego filmu, tyle że w nowoczesnym stylu. Brakowało tylko słynnego "I don't give a damn" oraz mojego płaczu.

- Najpierw igrałaś z Julkiem, potem mnie od siebie uzależniłaś, a na końcu spakowałaś manatki i...cisza. Dumna Mary, która sama nie wie, czego chce. - bolało, ale nie mogłam się poddać.

- Trucizna. - syknął i otworzył oczy, od razu spoglądając na mnie. - Tym jesteś. Nie dziwie się, że tyle czasu się broniłem.

- Więc, po jaką cholerę tu przyjechałeś? - nachylona bliżej w jego stronę, zadałam poważne pytanie. Kiedy wstał, dotarło do mnie jak bardzo zaigrałam sobie z jego chwiejącą się równowagą. Nie wiem, w którym momencie złapał mnie za przedramię i podciągnął do góry. Obezwładnił w mocnym uścisku, będąc bliżej niż kiedykolwiek. Wspólne oddechy splotły się ze sobą i doprowadziły do wrzenia.

- Zgadnij. - trącił czubek mojego nosa, swoim.

Wgryzłam się w niego. Jakbym rzuciła się naga w szalejące, zimne fale. Taka właśnie przy nim byłam. Wolna i beztroska. Niepohamowanego, silnego i bezczelnego mężczyzny pragnęłam.

Kilkanaście sekund później siedziałam na zimnym parapecie, którego temperaturę odczytywałam z nagich pośladków. Emil był całkowicie oddany, temu co robił. Gdy posadził mnie i od razu podciągnął materiał swetra do góry, zadrżałam. Gorące palce w połączeniu z oziębłym podłożem, spowodowały ciarki. Byłam, jak krucha laleczka z porcelany. Jeden mocny dotyk i rozpadłabym się dla niego. Co ciekawe, to ja prowadziłam rozgrywkę. Mogłam odczuć, jak boi się mego pierwszego oddania, ale to dodatkowo rozbudziło apetyt na więcej.

Bez reszty wtopiłam się w umięśnione ramiona i na sekundę przerwałam pocałunek. Musnęłam językiem jego dolną wargę, a chwilę później ściągnęłam z siebie jedyną partię odzieży. Błękitny sweter wylądował na podłodze i ukazał tym samym me przygotowane do pieszczot ciało. Upijał si tym widokiem do cna. Kiedy na koniec spojrzał w me oczy i ujął twarz w swe dłonie, głośno westchnęłam i zmrużyłam wzrok.

- Nie zrobię nic...- nadal patrzyłam mu w oczy. Drżące od emocji palce powędrowały do zamka bluzy, która zaczęła mi przeszkadzać. Mozolnie rozsuwałam bramy do najcudowniejszego miejsca na ziemi. Jego serce, bijące tak donoście, jak dzwon spotkało się wreszcie z mym dotykiem. Przykładając ją do klatki piersiowej, wciąż byłam z nim w kontakcie wzrokowym.

- Tak samo biło, gdy pierwszy raz uratowałeś mi życie...i rozwaliłeś zamek do drzwi. - szepnęłam, opierając swą głowę o jego czoło. Oddechy znów się splotły, a głowa zaczęła wrzeć od podniecenia. Ekscytacja rodząca się w podbrzuszu była znajoma.

- Pozwolisz, że dziś niczego nie będę rozwalał...może poza kilkoma szafkami i kanapą. - zerknął na białą kozetkę.

Miał mnie. Jakkolwiek by chciał, poddałabym mu się bez sprzeciwu. Tym razem to on wgryzł się w mój oddech. Pocałunek nabrał tempa, a kilka sekund wystarczyło, by pozbyć się z naszych ciał niepotrzebnych rzeczy. Wszystko fruwało w powietrzu, łącznie z słowami ekscytacji oraz delikatnym pojękiwaniem. Kiedy nadzy i zniecierpliwieni przylgnęliśmy do siebie, wbiłam paznokcie w szerokie barki.

- Wszystko wróciło do normy. - szepnął w me usta.

- Słucham? - spojrzałam w cudowne oczy, szukając odpowiedzi.

- Tutaj. - wziął me dłonie i opatulił nimi swą głowę. - Wszystko wróciło do normy. - zamknął oczy.

Jak mocno musiał mnie kochać, żeby wyrwać z siebie coś tak osobistego? Bardzo mocno. I z wzajemnością.

***

Pobudka w jego ramionach była cudem. Ósmym cudem świata, którego właśnie doświadczyłam. Gdy jego oddech oplatał me rozmierzwione włosy, a dłoń przykrywała moją, czułam się jak w filmie. Główna bohaterka, która wreszcie odnalazła szczęście i święty spokój. Taką też miałam nadzieję i ufałam, że leżący obok mnie człowiek również trochę jej posiada.

Umięśnione ciało, do którego przylegałam rozciągnęło się, a chwilę później usłyszałam pomruk zadowolenia. Gdy otwierał oczy, już na niego patrzyłam.

- Hej. - pocałował me czoło, a potem zawadiacko się uśmiechnął. Tak, jak przy naszej pierwszej kłótni. Nic się nie zmieniło. Jedynie wzrosłam w uczuciach, które właśnie dodawały mi skrzydeł.

- Śniadanie? -  zwinęłam się z łóżka i okryłam nagie ciało jednym z koców, leżących na podłodze. Wyśmiał moją wstydliwość, ale to nie przez wzgląd na nią musiałam się ukryć. Chciałam aby pozostawił sobie odrobinę siły na później. Szybko podskoczyłam w stronę kuchni, która znajdowała się za nami. Małe mieszkanko w centrum wystarczyło na pół roku ukrywania się, ale dziś zaczęło być w nim odrobinę ciasno. Zaczynałam marzyć o powrocie do kraju, tuląc się do mężczyzny, którego z pełną odpowiedzialnością miałam zamiar kochać do końca mych zwariowanych dni.

- Mam coś dla Ciebie. - podniósł się i pochwycił kurtkę zawieszoną na ramie łóżka. - To od Daniela.

Przez moment myślałam, że żartuje. Kiedy odwróciłam się od przygotowywanych w połowie kanapek, zobaczyłam poważną minę. Nie żartował.

- Znów chcesz nas...- nie miałam na to ochoty.

- Chodź tutaj. - kiwnął głową, a ja posłusznie udałam się w stronę rozwalonego łóżka. Usiadłam najbliżej, jak mogłam. Szorstkie usta złożyły na mym ramieniu pocałunek, a następnie wręczyły do dłoni zmiętą kopertę. - Twój brat był chory, jak wiesz...

- Nie róbmy tego. Skąd to masz? - pogładził mą twarz, a następnie spojrzał na skrawek zaklejonego papieru.

- Daniel przed wypadkiem...nie był na obozie sportowym. Uczęszczał do ośrodka...szpitala. Potrzebował pomocy, która niestety nie przyniosła rezultatów.

- O czym ty mówisz? - przeraziłam się na moment.

- Daniel miał chorobę afektywną dwubiegunową, Mary. - drżał mu głos. - Julek szukał informacji, ponieważ nie zgadzały mu się pewne zdarzenia. Skubany zaczął grzebać i dokopał się do wyników badań, które wystawił jeden z psychiatrów w tym ośrodku.

- Mój brat był psychicznie chory? - zaczynałam tracić grunt pod nogami.

- Nie. To nie było zależne od niego. Doktor powiedział, że wychodząc z ośrodka byli pewni jego częściowego wyzdrowienia. Miał jechać do nas na Sylwestra, trzy dni i powrót. Niestety zaplanował sobie to inaczej...- zastopował słowotok i zaczął rozmasowywać skronie. - List pozostawił w swoim pokoju tuż przed wyjazdem z ośrodka. Jeden dla Ciebie, jeden dla mnie, jeden dla twoich rodziców...i jeden dla Gosi. Nie chciałem zaczynać od końca, więc to ty zadecydujesz...

Szybko otworzyłam zawartość. Odeszłam kilka kroków w stronę drzwi balkonowych i otworzyłam je na oścież. Musiałam zażyć świeżego powietrza, zanim straciłabym przytomność. Głowa, jak huragan emocji, wczytywała się w kolejno napisane słowa.

"Są rzeczy, których nie potrafię wytłumaczyć. Żyję obok Ciebie, Gosi, rodziców, przyjaciół...a czasami mam wrażenie, że jestem jedynie obcym w tłumie uśmiechniętych ludzi. Nie odbierz tego źle. Kocham was. Jesteście cudowni. Ty jesteś cudowna i uwierz,  każdego dnia dziękuję Bogu, że jesteś moją siostrą. Niestety...ja nie potrafię nauczyć się tej dziecięcej naiwności oraz optymizmu. Każdy dzień jest dla mnie walką, Mary. Każda sekunda zbliża mnie do stanu, w którym mogę wybuchnąć. Jestem jak reaktor jądrowy, czekający na pomyłkę jakiegoś naukowca, będącego w tym przypadku bliską osobą. Problem w tym, że ja nawet nie czekam na błąd. To dzieje się samo. Nie wiem, jak wiele z tego zrozumiesz...jak wiele Ci powiedzą, ale wiedz, że nigdy w życiu nie chciałbym aby stała Ci się krzywda. Nie z mojego powodu, ani kogokolwiek innego. Wiem jednak, że nie jestem sobie w stanie tego obiecać. Bo...nie wiem co przyniesie nam jutro i czy przypadkiem ta duszność oraz gniew wzięty znikąd, nie powróci. Czasami miałem wrażenie, że jestem Ci za bliski i może dlatego Bóg chciał mnie ukarać. Że za bardzo chcę abyś była doskonała i bezpieczna, czym jednocześnie Cię skrzywdziłem. Jestem tak zepsuty, że chciałem ratować człowieka, niewymagającego ratunku. Przepraszam. Jeśli kiedykolwiek będziesz się zastanawiać czy odważyć się żyć...błagam, nie wracaj myślami do mnie. Nie obwiniaj się. Nie dręcz sumienia, które nie jest odpowiedzialne za to, co odebrało mi możliwość bycia przy tobie. To klątwa, którą zbiorę ze sobą na drugą stronę. Jeszcze nie wiem kiedy, ale wiem, że to stanie się już za jakiś czas. Nie wiem, w jaki sposób, ale wiem że muszę odejść. Muszę zapewnić Ci wolną rękę i spokój, o którym marzysz. Mam do Ciebie również jedną prośbę - jeśli w takim momencie będzie mogła ona cokolwiek znaczyć...zaryzykuj. Jeśli pokochasz, a potem zgubisz się...człowiek, który Cię odnajdzie będzie tym, który zawsze....pomimo zła, będzie przy tobie. Żyj, mała. Bez złudzeń. Bez kłamstw. Bez żalu. Bez zwątpienia. Żyj. Dla samej siebie."

Jedna z łez uderzyła o pergamin z ostatnimi słowami mego brata. Jakby wszystko uleciało. Złość, żal i niepewność. Dlaczego poczułam tak wiele ulgi? Kiedy męskie dłonie złapały mnie w uścisk, pozwoliłam sobie na delikatne łkanie połączone z uśmiechem na ustach.

- Kochał mnie. - przez cały czas się myliłam. Daniel nie był wrogiem. Był bohaterem, który poświęcił swe życie w zamian za moje. Zwinnie obróciłam się w stronę Emila i mocno wtuliłam się w bijącą gorącem, a zarazem otulającą spokojem, klatkę piersiową.

- Kochał. - szepnął i zamknął mnie w swych ramionach jeszcze mocniej.

Niebo nigdy nie płakało tak mocno, jak wtedy. Świat nigdy nie był tak przejrzysty, jak w tamtym momencie.

***

- Więc zero ślubu? - Gosia sączyła już zimne latte i wgapiała swój wzrok w jednego z kelnerów.

- Nie dam mu tej satysfakcji. - wzruszyłam ramionami, a potem zamknęłam oczy. Słoneczna pogoda Wrocławia była bardzo orzeźwiająca w porównaniu do deszczowego Berlina.  W dwa tygodnie po powrocie wywróciłam swe dotychczasowe życie do góry nogami.

- I pomyśleć, że Julek mu pomógł. - gdy oblizała usta, odwróciłam się w stronę celu jej obserwacji. Przystojny blondyn o wyglądzie wikinga spoglądał na nas, jak na małolaty.

- Ma to swoje plusy. Miałam dość słuchania o jego wadach. Emil też potrafi być jęczydupą. - zaśmiałyśmy się obydwie, a po chwili przyjaciółka przywołała kąsek, który obserwowała od kilku minut.

- Rachuneczek. - gdy chłopak skinął głową i odszedł w stronę lady, kopnęłam ją w kostkę.

- Opanuj się! - uśmiechnęłam się i wywróciłam oczami. - Justyna dała Ci kosza, ale to nie powód...

- Nie dała kosza! - napompowała swe policzki powietrzem i odwróciła spojrzenie. - Jesteśmy na etapie przyjaciół.

- Jasne. - położyłam na stoliku pięćdziesiąt złoty i wstałam, ciągnąc za sobą przyjaciółkę.

- Całkiem, całkiem był. - prychnęła, gdy w końcu jej hormony unormowały się.

Przechodziłyśmy obok wystawy, przy której stałam pierwszy raz, kiedy Emil po mnie przyjechał. Cudowny złoty blask nadal świecił, jak najpiękniejsza z gwiazd na nocnym niebie. Gdy uśmiechnęłam się, Gośka załapała za mą dłoń i wciągnęła do środka sklepiku.

Starsza kobieta popatrzyła na nas tajemniczo, ale po chwili machnęła dłonią i poprosiła tym samym abyśmy podeszły do lady.

- My po złote kolczyki. - blondynka wskazała na gablotkę, a właścicielka od razu popędziła w stronę wystawy, aby go przynieść.

- Proszę. - umieściła go na specjalnej tacce i podsunęła ją pod nasze nosy. Kiedy dotknęłam łańcuszka, poczułam jak prąd przechodzi przez moje ciało. - Panienka ma gust. Cztery lata czeka na właściciela.

- Cztery lata? - Gośka zaczęła zastanawiać się nad jego możliwymi wadami. Dla mnie był idealny.

- Młody chłopak przyniósł to tutaj. Cztery lata temu. Mówił, że kupił je siostrze, ale na pewno nie będzie chciała ich przyjąć. - czemu czułam, że znam podobną historię?

- Mówił co się stało? - Gośka była mistrzem.

- Podobno pobił kogoś, a kiedy chciał przeprosić i go podarować...mówił, że siostra go nie zechce. - jakbym dostała cegłą w czubek głowy.

- Czy wyglądał, jak on? - szarpałam się z torebką oraz portfelem kilkanaście dobrych sekund zanim wyciągnęłam fotografię z mych urodzin. Tą, którą nosiłam od śmierci Daniela.

- Nie wierzę. - staruszka złożyła dłonie, jak do modlitwy i popatrzyła na mnie. - Te same oczy! Ma panienka te same oczy!

- Nie do wiary! - Gośka skakała z radości i wpatrywała się w złote kolczyki.

- To nie może być przypadek! - wspomniała sprzedawczyni.

Spotkanie Emila. Wypadek z insuliną. Wystawa i nagle...jakby wszystko zaczęło układać się w magiczną całość.

- Bez zwątpienia. - ostatnie słowa jego listu same cisnęły się na usta. Byłam w domu. Nareszcie byłam tam, gdzie od zawsze chciałam. Bezpieczna pod okiem brata. Zakochana i szczęśliwa. Bez cienia jakichkolwiek wątpliwości.

Więcej...