Dziś już wiem (IX) - ZAKOŃCZENIE

Zapraszam!


Wasza A.



***

Pakowanie rzeczy nie sprawiało takiej przyjemności, jak wtedy gdy przylatywałam tutaj kilka tygodniu do tyłu. Zmęczona od ciszy ze strony Bartka, kolejnych spotkań rodzinnych w gronie Darii oraz Michała, wypaliłam swoją całą energię do życia.

Jak mocno pogryzł się z prawdą dotyczącą Natalii? Pomógł jej skończyć rehabilitację. Mikołaj nawet wspomniał o kilku dodatkowych wizytach, które sam je umówił. Ślub? Nie było mowy o składaniu sobie przysięgi na wieczność. Poniekąd się tego spodziewałam. Nasz powrót? Również był znikomy.

Kiedy dowiedzieliśmy się o celowym poronieniu Natalii w głowie miałam tysiące sprzecznych ze sobą myśli. Olaf wielokrotnie dzwonił, pocieszał i namawiał do powrotu na stare śmieci, ale ja nie słuchałam żadnej z nowych rad. Chciałam nowego życia, ale nie tutaj czy w Londynie. Zbyt wiele zaprzepaściłam przez ostatnie tygodnie aby móc iść bez szwanku w tę samą stronę, z tą samą wizją na przyszłość. Czasami nawet łapałam się na tym, że płaczę. Bez powodu. Bez mniejszego czy większego rozżalenia, które uciekło wraz z poczuciem winy. Po prostu wytarłam materiał cierpliwości. I chciałam nowego początku.

Czy dzwoniłam? Tysiące razy. Czy było to dziwne? Nie. Sądzę, że nie. Chciałam jedynie aby dał mi znak. Tyle, że po kilkukrotnym wyłączeniu komórki, wywiesiłam białą flagę. Ile można było razy wchodzić do tej samej rzeki i próbować tych samych, sprawdzonych sposobów? No właśnie.

Sącząc kawę, złapałam za komórkę i jeszcze raz w tym dniu wykręciłam numer do Mikołaja. 

- Hej. Spotkanie nadal aktualne? - musiałam się upewnić.

- Tak. Jasne. - śmiech Pauliny w tle, poprawił mi humor. Byli szczęśliwsi niż kiedykolwiek. Dobrze, że chociaż oni. - Chociaż pojawił się pewien problem...- miałam ich w zanadrzu.

- Mikołaj, błagam. Kalendarz problemów mam wypełniony przynajmniej na najbliższe trzy lata. Nie każ mi się zabijać. - naprawdę liczyłam na jego lojalną postawę.

- Pojawi się jeszcze jeden. - wiedziałam, że chce zrobić mi na złość. - Może zgodzi się podbić twoją cenę...- rozumiałam, że chcą kupić coś na własną rękę i to w dużo droższej cenie. 

- Okej. To daj znać, jak poszło. - kiedy chciałam się pożegnać, zastopował mnie.

- Nie, nie. Dzisiaj rozwiążemy tę kwestię. Będziesz w mieszkaniu o dwudziestej? - nie wiem po jaką cholerę, chciałam odzyskać to miejsce. Sentyment? Tak. To z pewnością. Oraz sporo odłożonej gotówki na czarną godzinę. 

- Nie ma problemu. Prosiłabym tylko o brak debaty oraz testów psychologicznych. Wiesz, że jutro lecę do Londynu i wracam za pół roku, tak? Muszę być w formie na egzaminach. - tę sprawę musiałam dokończyć. Potem mogłam dzierżawić mieszkanie, przeprowadzić się do innego miejsca, sprzedać mieszkanie i kupić coś nowego, lepszego. Taki plan był wskazanym lekarstwem na dotychczasowe działania.

- Do dwudziestej. - jego głos drżał z zachwytu. Faceci. Daj im trochę gotówki, a sodówka uderzy niczym wóz strażacki w hydrant.

Klucze do mieszkania, które podarował mi kilka tygodni wcześniej nadal były w użytku. O wiele łatwiej było móc posprawdzać cały apartament i zapisać ewentualne rzeczy do roboty, niż wejść na niegotowy i surowy do poprawki stan.

Gdy weszłam do środka i ściągnęłam buty, od razu sięgnęłam do ściany, by zapalić światło. Pieprzona burza z wczorajszego dnia jednak uniemożliwiła mi zrealizowanie zadania. Gdy spojrzałam na skrzynkę sięgającą wyżej, ponad drzwi wejściowe, zajęczałam z zdenerwowania. Zdeterminowanie jednak musiało wrócić na swoje miejsce. Szybko czmychnęłam do kuchni po jeden z taboretów i po ciemku udałam się z nim z powrotem na korytarz. Kiedy ustawiłam krzesło tuż przy framudze, a następnie stanęłam na nim, wyciągając swe ręce ku górze...usłyszałam chrząknięcie za swoimi plecami.

Przerażona krzyknęłam i odwróciłam się dynamicznie, zapominając iż w efekcie dojdzie do wypadku. Ciało zaczęło spadać w stronę korytarza, ale dziwnym trafem nie legło na zimne płytki. Ciepło bijące od klatki piersiowej oraz zapach mięty pomieszanej z piżmem rozpoznałabym wszędzie. Silne ramiona trzymały mnie blisko siebie, na tyle że nie mogłam ruszyć nogami.

- Postaw mnie. Natychmiast! - warknęłam, odciągając dłonie od jego karku, które znalazły się tam mimowolnie w trakcie upadku. Przecież logicznym był fakt, że musiałam się czegoś chwycić.

Kilkanaście sekund później stałam na środku korytarza, wgapiając się w oświetloną już twarz bruneta. Jego metr osiemdziesiąt siedem nie poszło na marne. Jedyny plus tej całej sytuacji związanej z atakiem w ciemnościach był taki, że pomógł mi ją zniweczyć.

- Miło Cię widzieć. - zachrypnięty głos oraz delikatny uśmiech, kazały zrobić krok do tyłu.

- Wynocha. - nie chodziło o ukaranie go. Zwyczajnie w świecie bałam się swojej reakcji na jego kolejne zbliżenie się do mnie. Dodatkowo jego chłód, który bardzo mnie zranił...jakby przeszedł teraz w moje serce.

- Myślę, że Mikołaj będzie zadowolony z mojej propozycji. Ile mu zaproponowałaś? - przebrzydły kłamca.

- Wystarczająco. Z resztą...co ja tutaj robię? - rozejrzałam się dookoła i spróbowałam przejść obok niego, aby uciec z mieszkania. Niestety moje kobiece hormony zwyczajnie w świecie zaburzały inne trakcje. Te na poziomie mózgu oraz logiki.

- Mam Cię! - kiedy złapał mnie w ramiona i przewiesił przez ramię, zaczęłam krzyczeć najgłośniej, jak tylko potrafię.

- Nie! Zostaw mnie! - waliłam pięściami w plecy, ale oczywiście nie dało to żadnego rezultatu. Przerażona wejściem do wanny, tak jak to zazwyczaj bywało w przypadkach, gdy brał mnie w swe ramiona...udałam, że mdleję. Nie usłyszawszy żadnej reakcji z mej strony, ani kolejnych ciosów...szybko zawlókł mnie do salonu i położył na kanapie.

- Klara! - dłonie gładziły moją twarz. - Nie wygłupiaj się! Ej! - kiedy mocniej uderzył w policzek, zdążyłam ugryźć jego palec wskazujący. Z syknięciem na ustach odskoczył ode mnie, a ja dzięki temu wyszłam na prowadzenie. Dynamicznie wstałam i odskoczyłam na bok. Dystans był moim jedynym sprzymierzeńcem. - Jesteś niemożliwa.

- Niemożliwa? - teraz już się nie wygłupiałam. Z poważnym tonem oraz bólem w oczach spojrzałam na niego i powiedziałam. - To jest dla Ciebie zabawne? To, że nagle wracasz...po tym wszystkim...i bierzesz mnie w ramiona, jak gdyby nigdy nic, Bartek? - chwilę powagi przerwał jego smutny uśmiech.

- Musiałem to sobie poukładać, Klara. Nie chciałem Cię skrzywdzić. Wiem, co dla mnie zrobiłaś. - nadal czułam w sobie siłę do walki.

- Oh, naprawdę? - prychnęłam pod nosem i rozejrzałam się po mieszkaniu. - To z nas właśnie zostało. - wskazałam na meble oraz jedno zdjęcie całej paczki, gdy jeszcze trzymaliśmy się razem. Zaraz na początku naszego związku. - Pustka.

- Kłamiesz. Gdybyś tak myślała, nie kupowałabyś tego mieszkania. - uśmiechnął się smutno.

- Mam zamiar je kupić i sprzedać, żeby dorwać coś nowego. Zdrowego. Świeżego. Daleko stąd. I zacznę szukać już od jutra. - wyczytał między wierszami przekaz całej sentencji.

- Nie wyjedziesz do Londynu. Nie pozwolę na to. - znalazł się pan dyktator.

- Wpisz sobie to do dzienniczka swoich wad. Niepotrafiący pogodzić się z rzeczywistością. - zanim zdążyłam wypowiedzieć jeszcze coś, co mogłoby pójść mu w pięty, zaatakował. Tym razem nie słowem, ale sobą.

Pocałunek był o wiele czulszy od tych, które pamiętałam z czasów, gdy jeszcze byliśmy razem. Czemu, do jasnej cholery zawsze musiał to robić? Sprawiać, że skapituluję pod wpływem jego najskuteczniejszej broni?

- Lubię, jak się złościsz. - odrywając się ode mnie, patrzył prosto w oczy. - Zawsze to lubiłem, zołzo.

- Zołzo? - próbowałam wyszamotać się spod jego dotyku, ale oczywiście poległam. Kiedy pocałował mój policzek, a następnie kącik ust, zamilkłam. Na jedną sekundę wyciszyłam się.

- Wyjdź za mnie. - tego akurat się nie spodziewałam.

- Sorry, ale jedno wesele z nazwiskiem Bartosz Jasiński już mam odhaczone w kalendarzu. - odwróciłam wzrok, ale szybko złapał za mą twarz i znów nakierował ją na swoją.

- Mówię poważnie. - idiota. Skończony idiota.

- Nigdy. - zmrużyłam oczy i z dumą szepnęłam w jego usta.

- Czyli najpierw dziecko. No dobra. - zrzucił z siebie płaszcz, a następnie zaczął rozpinać guziki mojej koszuli. Czemu nie reagowałam? Jakby...wszystko stanowiło dla mnie czystą fatamorganę. - Klara...- odsunął swe dłonie i popatrzył na mnie kolejny raz. - Dziś już wiem, że to powinnaś być ty. Że to cały czas byłaś ty...- pogładził moje policzki oraz czoło, a następnie wargi. Po dotyku poczułam pocałunki. Policzki, czoło, usta. Był tak delikatny i czuły, jak nigdy wcześniej. Czego więc brakowało mi do szczęścia? Jednej rzeczy. Jednego słowa. Jednej prośby. - Zostań. - wygrał.

- Nie damy mu na imię Reymund. - na moje słowa jedynie uśmiechnął się i znów pocałował. Tym razem jednak tak mocno, że prawie zemdlałam z zachwytu. Czy byłam pewna, tego kim jesteśmy i co robimy? Nie. Chyba nigdy nie będziemy. Jedyne, co było pewne, to to że byliśmy zapewnieni o tym, co czujemy.

- Kocham Cię, zołzo. - trafiła kosa na kamień — pomyślałam w duchu.

Kiedyś nie mogłam wyjść z podziwu, jak wielkie historie miłosne mogą ciągnąć się w nieskończoność. Dziś już wiem. Dziś już wiem, że każda z nich ma własny scenariusz oraz zakończenie. Czasami droga do niego jest przepełniona bólem oraz żalem, ale finalnie...jest ono najlepszym jakie może nas spotkać. Bo to nasze zakończenie. Bo to nasz wybór. I to nasze historie.

KONIEC

***

Więcej...

Dziś już wiem (VIII)

Czy Klarze i Bartkowi wystarczy odwagi aby zawalczyć o siebie?

Sprawdźmy. Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Olaf nie brzmiał, jak on. Okropny nastrój udzielał się wszystkim tym, którzy dowiadywali się o tragedii Bartka. Ale jak mogliśmy iść dalej? Żyć dalej bez jakichkolwiek wyrzutów sumienia? Nawet najgorszemu wrogowi nie życzyłam śmierci dziecka, a sama poniekąd doprowadziłam do spełnienia tej wróżby. 

- Mała, to nie jest twoja wina. Bartka też nie. Równie dobrze mogłaby być na zakupach, pełnić obowiązki służbowe...- okłamywanie samych siebie też nie pomagało.

- Ona naprawdę na to nie zasłużyła. - nie mogłam sobie wyobrazić bólu jaki jej towarzyszył. 

- Spałaś chociaż od wczoraj? - kilkanaście godzin, w których wgapiałam się w jeden punkt i wegetowałam, czekając na wiadomość od Mikołaja...były piekłem. 

- Tak. - kłamstwo. 

- Klara, przyznaj się. - znał mnie, jak mało kto.

- Czekam na ważną wiadomość, Olaf. Nie mogę spokojnie...- kiedy esemes poinformował mnie o nieudanym połączeniu Mikołaja, który próbował się do mnie dobić, musiałam skończyć terapię przyjaciela. - Zaraz oddzwonię. 

- Tak? - pośpiesznie oddzwoniłam do wielkoluda. 

- Natalia czuje się dobrze. Bartek przy niej czuwa. - jak łatwo można było czuć się szczęśliwym i zgniecionym przez los? Ja byłam tego świetnym przykładem. 

- Wiadomo, jakim cudem...- próbowałam ustalić wszelakie scenariusze, ale przez kilkanaście ostatnich godzin nie znalazłam ani jednego, który usprawiedliwiłby nasze zachowanie. 

- Znam jej lekarza prowadzącego. Spróbuję dowiedzieć się czegoś poza...oficjalnym oświadczeniem. - wiedziałam, że zrobi wszystko aby pomóc Bartkowi. 

- Jasne. - zamknęłam oczy i uspokoiłam drganie strun głosowych. - Daj znać, dobrze? - poprosiłam.

- Zadzwonię, jak tylko coś będzie wiadomo. - po tych słowach rozłączył się. 

I chociaż nikt nie mówił o kogokolwiek winie, ja doskonale wyczuwałam ich obojętność na moją krzywdę. Bo przecież sama pchnęłam się w najgorsze płomienie, jednocześnie pragnąc wyjść z nich cało. 

Kupienie biletu nie było wyborem czy decyzją, a koniecznością. Czysta, bolesna formalność.

Czytanie artykułów o wstrząsie nie było zaspokojeniem głodu niewiedzy, a karą dla mego sumienia. Chciałam choćby w jednej tysięcznej poczuć się jeszcze bardziej winna za to, co zrobiłam. Kiedy wlepiałam się w kolejny wpis dotyczący powikłań, skutków takiego ataku, poczułam drętwienie kończyn. 

- Boże. - zamknęłam laptopa i przymknęłam powieki aby wyzbyć się krążących w głowie czarnych myśli. Dźwięk telefonu wystraszył mnie, ale po chwili odebrałam przychodzące połączenie.

- Tak? - głos Mikołaja brzmiał niepokojąco. 

- Słuchaj. Paulina pomogła mi zabrać kilka rzeczy dla Natalii. W mieszkaniu znalazłem teczkę z dokumentami dotyczącymi ciąży Natalii. - nie wiem, co miało to wspólnego z jej stanem.

- I? - chciałam dowiedzieć się konkretów. 

- Natalia powiedziała, że jakiś czas temu dokonywała badań i wszystko było z nimi w porządku. Paulina twierdzi, że to ściema. - pogubiłam się.

- Dlaczego? - ufał jej na tyle. 

- Ja nie znam się na żargonie medycznym, ale jej matka tak. Jest ginekologiem. Natalia ukrywała fakt nieprawidłowych badań. Co jeśli...okłamała Bartka? - nie mogli usprawiedliwiać poronienia swymi domysłami. 

- Nieprawidłowe, to znaczy jakie? - musiałam wiedzieć.

- Ciąża była zagrożeniem dla jej życia. Dowiedziała się tego niecały tydzień temu. - próbowałam poskładać części układanki w całość. - Jeśli jest samolubną suką, która doskonale wiedziała o tym fakcie, a nie chciała ryzykować...- przypomniał mi się artykuł o lekach, które mogą spowodować taki wstrząs.

- Sama je sobie podała. - nie mogłam uwierzyć w to, co właśnie wypowiedziały moje usta. 

- Bartek nam nie uwierzy dopóki nie dostarczymy tych badań w powołane ręce. - wiedziałam, że lekarze mogli zostać przekupieni. Byli kumplami. Ona i jej cała zgraja. 

- Co z mamą Pauliny? Myślisz, że mogłaby to sprawdzić? - musiałam mieć pewność.

- Jasne. - rozłączył się.

Jeśli Natalia dopuściła się tak okropnej rzeczy, mogłam jedynie kolejny raz współczuć Bartkowi. Jego świat zapewne uległby zagładzie, a ja? Byłam kolejny raz tą, która spowodowała dany kataklizm.

***

Siedząc w salonie wraz z mamą Pauliny, oczekiwaliśmy na przyjście Bartka. Cała w nerwach, niepewnościach i krążących w głowie pytaniach, pragnęłam aby poznał prawdę. Ślub oczywiście został przełożony, Natalia wysłana na rehabilitację, a brunet? Brunet czuwał przy jej boku od dwóch tygodni bez jakiejkolwiek przerwy. Wiedziałam, że wyjawienie prawdy będzie gorsze od słów, które usłyszałam w szpitalu.

- Jest. - Mikołaj podał mi teczkę z dokumentami i spojrzał na telefon. - Pójdę otworzyć...- Paulina siedziała obok mnie. Całą sobą wspierała nas przy sprawie Natalii, a jej mama była prawdziwym aniołem. Przyjaciel, którego poleciła nam jako źródło informacji i opinii dotyczących zdjęć płodu oraz szeregu badań, jakie wykonywała narzeczona Bartka, uświadomił nas, że nie jesteśmy w błędzie. Później jedynie zadzwonił do szpitala i zlecił kilka badań w związku z chorą, która leżała na jego oddziale. Tak, mieliśmy ogromne szczęście i nieszczęście w jednym.

- Tak? - Bartek właśnie wkroczył do mieszkania. Pani Zosia machnęła do mnie dłonią, abym nie wykonywała fałszywych ruchów. Wszyscy wiedzieli, że Bartek obwinia nas o śmierć dziecka.

W tej właśnie sprawie nie chodziło już o mnie. Chodziło o poczucie odpowiedzialności oraz bestialski mord na dziecku z powodu swoich lęków. Natalia nawet nie powiedziała mu o swojej chorobie, o lekach, o badaniach. Wszystko, co posiadali było związane z jej obsesją na jego punkcie oraz jego zaangażowaniem.

- Musimy pogadać, stary. - kiedy weszli do salonu, a brunet zobaczył mnie, poczułam się obco.

- Co ona tutaj robi? Jakieś koło wsparcia? Co? - nie ruszały mnie kolejne bluzgi czy oskarżenia. To jego gniew napędzał machinę agresji.

- Nie. Dzięki mojej córce oraz Mikołajowi, możemy wam uświadomić w jak ogromnym błędzie jesteście. -  mama Pauliny poprosiła swojego syna oraz córkę o wyjście z mieszkania. Ja potrzebowałam usłyszeć to jeszcze raz. Jeszcze raz aby zmyć swoje winy.

- Wychodzę. - teraz to ja musiałam go sprowokować.

- Masz zamiar do końca życia nieść na sobie krzyż za kogoś, kto powinien dźwigać go do usranej śmierci? - Pani Zosia złapała za mą dłoń, aby powstrzymać mnie przed kolejną zaczepką.

- Nie waż się, Klara. - pogroził palcem.

- Zostaw nas samych. - Pani Zosia poprosiła mnie i wskazała na korytarz.

Jeśli to miało mu pomóc, ta samotność...mogłam się poświęcić. Nie mogłam uciekać i żyć ze świadomością, że być może kolejny raz go zawiodłam. Bartek nie musiał być mój. Musiał być po prostu wolny. Ze mną czy beze mnie...to stanowiło inną kwestię.

Więcej...

Dziś już wiem (VII)

Część przedostatnia kochani. Ciężko będzie się z nimi rozstać. 

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Wszystko wokół pachniało nim. Moja skóra, ubrania zawieszone do wyschnięcia, a nawet łazienka. Każda rzecz, którą ponawialiśmy wczorajszego wieczoru zanim uciekł, by móc poukładać nasz świat na nowo...wszystko było zupełnie inne. Świeże, nowe oraz pokiereszowane, ale nareszcie nasze.

Kiedy Mikołaj obudził się i zobaczył mnie w swych za dużych ubraniach, nie opędził się od kąśliwych komentarzy. Dopiero gdy zauważył, że nie reaguje na jego zaczepki, zaczął kopać głębiej. Nie siliłam się na kłamstwa. Opowiedziałam mu o wieczorze z Bartkiem, który skończył się dewastacją jego łazienki. Zaskoczony wypytywał o szczegóły, ale dosadnie uświadomiłam go o konsekwencjach posiadania zbyt ciekawskiej natury. Pijąc kawę, przygotowywaliśmy śniadanie, które pomogłoby nam stanąć na nogi. Jemu od zbytniej ilości alkoholu, a mi od czegoś znacznie lepszego. 

- Więc happy end? - nie mogłam powstrzymać uśmiechu. - Nie mogę uwierzyć. - cmoknął pod nosem, krojąc plasterki pomidora. 

- Powiedzmy. Sama do końca nie wiem, jak to wszystko się rozwiąże. - nie byłam pewna tego, co będzie. Wiedziałam jedynie, że Bartek mnie kocha. 

- Mam nadzieję, że i ja spotkam kogoś...dla kogo wezmę wspólny prysznic. - wybuchnęliśmy śmiechem, ale mięśnie twarzy skutecznie uniemożliwiły nam przeciągnięcie zadowolonego jazgotu. Od skręta dzieliła bardzo cienka granica do skurczu.

- Spadaj! - nadal cieszyłam się, jak głupia. - Poza tym już dawno mógłbyś być szczęśliwy...Paulina podobno wróciła do Polski. - Daria chciała poinformować go przy pierwszej, lepszej okazji. 

- Co? - zakrztusił się kawą, by za moment siąść naprzeciw mnie i spojrzeć tak, by mógł dostrzec prawdę. - Mówisz poważnie? - nie przeszło mu. 

- Tak. - upiłam kilka łyków i zaczęłam szukać esemesa, którego dostałam od jego siostry. - Rzemieślnicza 17. 

- Klara, ja...- wszyscy po kolei byliśmy ułomnymi romantykami.

- Podobno wróciła na stałe. Poza tym...to ona kontaktowała się z Darią. - iskry w jego oczach były dowodem na drzemiące w nim uczucia. 

- Dokończysz i zjesz sama? - obydwoje byliśmy w skowronkach. 

- Leć. - kiwnęłam głową na drzwi. - Tylko kup jakieś kwiaty, czy coś...- rzuciłam przed zatrzaśnięciem się drzwi. 

Wszystko powoli wracało do normy. Tak przynajmniej mi się zdawało. A rzeczywistość bardzo nie lubiła insynuacji w mej głowie. 

Ignacy patrzył na mnie z zaciekawieniem. Uczczenie nowych dróg ewoluowało do ścięcia włosów. Obcięta grzywka oraz skrócenie włosów do ramion było strzałem w dziesiątkę. Mały zachwycony dotykał jaśniejszych kosmyków, które również odświeżyłam. Daria spoglądała na nas niczym zaczarowana. Jeszcze nie zdążyłam opowiedzieć jej o wspólnie spędzonej nocy, a już czułam że obydwie będziemy skakać z radości.

- Mogłabyś tutaj zostać. Powiesiłabym Cię na wieszaczku i ściągała, gdy tylko psułby mu się humor. Jesteś jakąś czarodziejką. - gotowała wodę na herbatę, jednocześnie przeglądając katalogi z meblami. 

- Wiedźmą, Daria. Wiedźmą bardziej. - miałam ochotę zjeść go w całości. Piękne morskie oczy, które odziedziczył po matce miały szansę złamać milion niewinnych serc. Wolałam jednak aby znalazł to jedno, którego nigdy nie złamie. Oj ja już miałam zamiar tego dopilnować!

- Nie prawda. - podeszła do nas i pogładziła małego po główce. - Bardzo tęsknił za tobą i za Bartkiem. Dobrze, że wszystko się wyjaśniło. Teraz patrząc na to z boku...może to i lepiej, że odpuściliście. - była w przeogromnym błędzie.

- Co gdybym powiedziała, że nie odpuściliśmy? - podniosłam wzrok znad małego i spojrzałam na nią zaciekawiona reakcją. Kiedy dotarło do niej, że wcale nie żartuję, oniemiała z zachwytu.

- Nie! - próbowała przekonać siebie samą. - Nie możliwe! Kiedy? Jak? Gdzie? Ile razy? Matko! Jak możesz...- prawie podskoczyła do góry. - Czekaj...ale to nie były urojenia związane z tym zielskiem, tak? - kilka minut po jego wyjściu miałam te same obawy, jednak rozkosz której doświadczyłam była zbyt dobra, jak na moją fantazję. 

- Nie. - uśmiechnęłam się zawstydzona. - Teraz tylko czekam na dalszy rozwój. Wiesz, że w naszym przypadku...jest jeszcze ktoś trzeci. - ciąża Natalii nie była zagrożeniem. Olaf miał rację. Skoro Bartek był cudownym i odpowiedzialnym facetem. Niezależnie z kim byłby, jako ojciec musiał sprawdzić się w stu procentach. 

- Tak. - wzruszyła ramionami. - Ale kto powiedział, że ten trzeci będzie ostatni. Zróbcie sobie od razu dwójkę i bam! Jesteś na podium, kochana! - wariatka. 

- To nie bieg przez płotki, Daria. - zaśmiałam się na głos. 

Kiedy atmosfera wreszcie zeszła na luźniejsze tematy, usłyszałyśmy donośny huk dobiegający z parteru domu. Michał niczym strzała wleciał do kuchni i spojrzał na nas z przerażeniem. 

- Natalia...- ledwo oddychał. - Jest w szpitalu. 

Jak wiele jesteśmy w stanie czekać na szczęśliwy koniec? Czasami tak długo, że sami umieramy, a nasza wytrwałość może stać się legendą. 

***

Siedzący przed salą brunet wyglądał tragicznie. Rozmierzwione włosy, spuchnięta twarz oraz zaciśnięte w pięści, dłonie. Obok niego znajdowała się dwójka starszych osób, które ewidentnie znajdowały się tam w tej samej sprawie, co on. Rodzice Natalii. Przerażeni, wtulający się w siebie. 

- Bartek! - Daria podbiegła do niego i mocno przytuliła. Wyczerpany od łez, troski oraz przerażony z powodu nagłego wstrząsu w jego życiu, próbował zachować resztki opanowania. W ramionach blondynki jednak rozkleił się totalnie. 

- Jezu! To wszystko moja wina...- nie mogłam podejść. Nie mogłam zrobić fałszywego ruchu, który pozwoliłby na jego kolejne odtrącenie mnie. Musiałam poczekać. Zostawić swoją miłość oraz tęsknotę w tyle  i zachować rozwagę. Nie mogłam ponowny raz go stracić. 

- Przestań. - blondynka wzięła jego twarz w dłonie i kazała na siebie spojrzeć. - Wyjdzie z tego. Obydwoje wyjdą. 

- Miała wstrząs anafilaktyczny. - starszy mężczyzna z siwą, gęstą brodą skierował słowa do nas. - Podobno karetka przyjechała w ostatniej chwili...- głos załamujący się pod wpływem łez, doprowadził mnie na skraj wytrzymałości. 

- Musimy zawieźć małego, Daria. - Michał nie chciał brać w tym udziału, ale przede wszystkim dbał  o swoją rodzinę. Rozumiałam to. - Zawieziemy go do rodziców, a potem przyjedziemy. 

Bartek kilka razy kiwnął głową, a potem zamknął twarz w dłoniach. Daria spojrzała na mnie błagająco. 

- Zostanę. - musiałam, chociaż i mnie łamało się serce. - Jedźcie. 

Brunet spojrzał na mnie pełen bólu oraz wstydu. Nie mogłam pozwolić sobie na jakikolwiek gest bliskości. Nie w towarzystwie jego rodziców. Nie w danej sytuacji. Lekarz wychodzący z sali poprosił rodziców Natalii o podanie kilku istotnych informacji. Czy chorowała na coś w dzieciństwie, czy była na coś uczulona, czy zdarzały się jakieś przewlekłe choroby w rodzinie...tysiąc pytań i zero odpowiedzi, które mogłyby im pomóc. 

- Córka jest stabilna. - trzy słowa pomogły brunetowi złapać oddech. 

- Co z dzieckiem? - Bartek podszedł do lekarza i błagająco zwrócił mu uwagę. - Co z...- lekarz pokręcił głową i spojrzał na rodziców. 

- Niestety nie mogliśmy...- fala gniewu oraz rozpaczy. Poczułam, jak świat rozpadam się na naszych oczach. Mój świat właśnie się rozpadał. Bartek. 

- Nie...nie...- po tych słowach zamknął swe usta dłonią i podszedł do ściany aby złapać równowagę.

- Muszę wyjść...- mama Natalii złapała za rękaw męża, dławiąc się od braku powietrza. - Muszę...- mąż szybko zaprowadził ją w stronę wyjścia, a ja zostałam sam na sam z człowiekiem, który właśnie stracił wszystko. Był tak kruchy i posiniaczony od tragedii jaka go spotkała, że jakikolwiek dotyk mógł go zabić. 

- Bartek...- szepnęłam, robiąc dwa kroki w przód. 

- Nie. - uniósł drżącą dłoń do góry. - Nie zbliżaj się...- ta noc już nic nie znaczyła. Nie dla niego.

- Nie rób tego. - poprosiłam szeptem. 

- To przez Ciebie. - jęknął z bólu i kucnął przy ścianie, ukrywając twarz w dłoniach po raz kolejny. - Jezu, gdybym....- nasze "gdyby" właśnie doprowadziło do tragedii, w której to ja byłam mordercą, a on ofiarą. 

Szybko wybrałam numer Mikołaja i poczekałam na odzew. Kiedy zadowolony przywitał się, opowiedziałam mu o ataku Natalii. Kiedy zmobilizował się do przyjazdu, odetchnęłam z ulgą. Wyczekiwanie zajęło jakieś piętnaście minut. Piętnaście minut męki i obserwacji Bartka, który nie mógł znieść mojej obecności. 

- Jestem...- zobaczywszy oddalonego ode mnie bruneta, zrozumiał. Szybko podał mi kluczyki do samochodu i podszedł do skulonego w kącie korytarza przyjaciela. Bez słów wpadli sobie w ramiona. Ja? Ja byłam zbędna. Od samego początku zbędna. 

Odwracając się na pięcie, zacisnęłam swe palce na kluczyku trzymanym w dłoni. Łzy zaczęły spływać dopiero w połowie drogi na parking. To wszystko było koszmarem. Pieprzona klątwa ciążyła na mnie od samego początku naszego poznania. Fontanna szczęścia? Tym razem diabeł wygrał z dobrem. 

Więcej...

INFORMACJE ORAZ OPOWIADANIE LISTOPADA

Garść informacji?

Kończymy serię Dziś już wiem w przeciągu najbliższych kilku dni. Stąd też kolejna zapowiedź. Mam nadzieję, że mroczna atmosfera wam się spodoba. 

Pozdrawiam. Zapraszam. Wasza A.

STOS -> 13 LISTOPADA.

Mirka należała do pradawnego, polskiego Sabatu. Należała, ponieważ spłonęła. A mimo tego skutecznego ciosu ze strony łowczej kasty, powraca na ludzki padół po niecałej dekadzie od swej śmierci. Krakowskie przedmieścia ściągają dziewczynę zza światów,  nie dając wskazówki dlaczego tak się stało. Przepełniona żalem i goryczą oraz błotem odnajduję schronienie w domku tajemniczego i skrytego przed współczesnością, Ludwika. Choć na początku plan dziewczyny opiera się na powrocie do mogiły, to z upływającym czasem zmienia ona swe założenia. Ktoś bowiem nie pozwala na spokojną śmierć, ale po jakimś czasie...nawet żywot. Od tego momentu Mirka próbuje znaleźć sprawcę całego zamieszania związanego z jej wybudzeniem oraz dowiedzieć się, dlaczego tak naprawdę została wskrzeszona. Ponieważ nie wszystko wydaję się być takie, jakie na początku...stos będzie musiał zapłonąć jeszcze raz.

Więcej...

Dziś już wiem (VI)

Wybuchy, kataklizmy, klęski żywiołowe...to nic w porównaniu do nich.

Zapraszam. Pozdrawiam. Wasza A.

***

Nie sądziłam, że wieczór skończy się niekorzystnie dla męskiej strony naszego duetu. Wciągając Mikołaja pod ramię, Michał o mały włos nie poddał się w połowie drogi. Kiedy zaczęłam mu pomagać, odpuścił chęć zrzucenia go z schodów. Zalany w trupa mamrotał coś pod nosem, a następnie śpiewał szanty. Jeszce nigdy w życiu nie musiałam trzymać swej gębki na kłódkę, aby nie upaść ze śmiechu. 

- Dobra. Zawleczemy go do twojej starej nory, a potem Cię odwiozę. - Michał nie był zły. Może trochę zirytowany zachowaniem Darii, która zamiast dobrze się bawić, próbowała zapanować nad swoim starszym bratem. Ten w żaden sposób nie zaskarbił sobie wrogów, a nawet kilka ciotek od strony szwagra, próbowało zeswatać go ze swoimi córkami. On jednak wiernie trwał u mego boku, co później przełożyło się na tony plotek o naszym rzekomym romansie. Tak zwane najnowsze wieści przy śledziku i kieliszku wódki. 

- Przecież ktoś musi się nim zająć. - faza roześmiania zeszła, ale wypity alkohol nadal siedział w głowie. 

- Po moim trupie. - kiedy zdyszani stanęliśmy przed drzwiami do mego dawnego mieszkania, byłam bliska wzruszenia. Michał jednak nie silił się na zrozumienie ckliwego momentu i pośpiesznie rozpoczął poszukiwania kluczy. Gdy wreszcie odnalazł je, mogłam na coś się przydać. 

- Dawaj. - on złapał za przedramię Mikołaja, którego oparłam o ścianę obok, a ja zajęłam się otworzeniem dwóch zamków. Że też nie zmienił ich od mojego wyjazdu? - Na trzy. 

Sto dwadzieścia kilo żywej wagi ubitej w mięśnie, nie było łatwe do przemieszczenia. Finalnie wielkolud skończył na kanapie w salonie. Tej samej kanapie będącej tu rok temu, jednak teraz znajdującej się w innym położeniu. Gdy złapaliśmy oddech i wreszcie zaświeciliśmy światło, mogłam się rozejrzeć. Meble nietknięte przez kurz, kilkanaście płyt winylowych ozdabiających ściany oraz gitara. Skąd mogłam przypuszczać, że blondyn posiada duszę artysty? Cóż, ocenianie książek po okładkach było moim być albo nie być. W przypadku Natalii również. Piękna twarz oraz ciało wypełnione brzydkim charakterem i piekielnymi pomysłami.

- Zostanę z nim. - rozwalone zwłoki próbowały dosięgnąć mnie, mrucząc coś pod nosem. 

- Jesteś pewna? - Michał patrzył na niego nieco przychylniejszym okiem. 

- Tak. Poza tym...nie darowałabym sobie nocy z dala od tego mieszkania, kiedy mam okazję...- nie trzeba było nic więcej tłumaczyć. 

- Jasne. - czkawka dopadła mnie nagle. - Okej?

- Tak, tak. - alkohol nadal uderzał do głowy. - Możesz iść...poradzę sobie. - gdy ucałował mój policzek i pożegnał się, poczułam ulgę. Nareszcie mogłam zdjąć szpilki, a potem przekąsić coś w samotności. Przy okazji chciałam przygotować coś dla wielkoluda, który zapewne w tej sprawie do mnie mruczał. Mikołaj przepadał za pełnym żołądkiem do spania. Wiedziałam to z autopsji, kiedy wyszliśmy do baru i na nasze nieszczęście natknęliśmy się na Natalię oraz Bartka. 

Nie zwracając uwagi na dziwne przeczucie towarzyszące mi od samego wyjścia z imprezy, zdecydowałam się na wieczorne, lekko pijane kursy przyrządzania steku, który znalazłam w lodówce. Gdy nie mogłam dojrzeć jakiegokolwiek dodatku do mięsa, postanowiłam wyszukać czegoś w szafkach. Majonez, stek oraz pełna miska warzyw w zupełności wystarczyła abym mogła sporządzić wykwintne danie, jakiego nie powstydziłby się doświadczony kucharz. 

Kiedy zamierzałam chwycić za nóż i rozpocząć krojenie warzyw do podsmażenia, usłyszałam huk od strony korytarza. Przez kilka pierwszych uderzeń zgoniłam się za bujną wyobraźnię, ale kiedy dźwięk nie ustał...zdenerwowana popędziłam ku jego źródła. 

- Miło widzieć Cię na starych śmieciach. - drwiący głos oraz wnikliwe spojrzenie wbiło mnie w ziemię. 

- Bartek? - schemat. Towarzyszył nam ten sam pieprzony schemat. 

Próbowałam zastopować go przed czymkolwiek sobie zaplanował. Poprawiłam zmierzwione włosy, a następnie spróbowałam się wyprostować. Na nieszczęście wypity przed godziną drink nadal buzował w mojej krwi, przez co traciłam równowagę.

- Co ty...to jakiś zły sen. - machnęłam dłonią przed swoją twarzą, a następnie uszczypnęłam go w ramię. 

- Jesteś niemożliwa. - delikatny uśmiech był przepełniony nie tylko zadowoleniem. On zwyczajnie w świecie próbował mnie uwieść! 

- Odejdź. Mikołaj śpi, a ja nie chcę robić scen...- próbowałam zamknąć drzwi, ale był zwinniejszy. Szybko znalazł się w środku. 

Kiedy przygwoździł mnie do ściany całym swym ciałem, a następnie nachylił swe usta bliżej moich, zaczęłam się jąkać. 

- Ja...ja...- traciłam panowanie nad sytuacją.

- Jeśli chciałaś mnie sprowokować, a wiem, że chciałaś...to Ci się udało, Klara. - popatrzył na mnie błagalnie. - Masz mnie. 

- To nie sen. To koszmar. - zamknęłam oczy i rozpoczęłam liczyć do dziesięciu. - Raz...dwa...trzy...- przerwał mi unosząc me ciało do góry i przewieszając je przez ramię. Wiedziałam, że to sen. To musiał być do jasnej cholery sen! 

Gdy stanęłam na środku wanny, a następnie zostałam oblana zimnym strumieniem wody, przeraźliwie krzyknęłam. Krzyk został stłumiony przez niego. Przez bliskość, dla której mogłabym sprzedać duszę. Jego ręce oplatające mnie w pasie oraz język wijący się w mym podniebieniu. Koszmar? Byłam w raju. Wszystkie wspomnienia dotyczące nas powróciły, jak przy odzyskiwaniu pamięci. Ten czas bez niego był śpiączką. Wszystkim, co było złe i chłodne.

- Jezu. - oderwał się ode mnie i spojrzał wygłodniały na me przemoczone ubrania. - Klara...

- Dlaczego?! - szum wody nie pozwolił mówić mi cicho. Możliwe, że chciałam również krzyczeć. Wykrzyczeć całą nienawiść. - Dlaczego mnie nie szukałeś?! - uderzenie w twarz nie było zamierzone. Ale właśnie tacy byliśmy. Ciągnęło nas do siebie, jak cholera. Minus i plus zespolone w naszych głowach, charakterach nie potrafiły bez siebie wytrzymać.

- Dlaczego się z nim całowałaś?! - Olaf był jedynie przyjacielem.

- Udawaliśmy! - błękitne oczy nie to miały na myśli.

- Chodzi o Mikołaja! - warknął na mnie, a następnie popchnął ku ścianie aby zamknąć drogę ucieczki. Kładąc dłonie po obydwóch stronach mej głowy, zastawił pułapkę. - Najpierw ten pieprzony pocałunek, a teraz...- to ja go pocałowałam. 

Dłonie wdzierające się pod mokry materiał sukienki, spowodowały dreszcz na ciele. Kiedy przeciągnął ją do góry i wyrzucił za siebie, dotarło do mnie. Kochać nie oznacza być idealnym i robić wszystko dla dobra drugiego człowieka. Kochać oznaczało walczyć. Gdy więc stanęłam przed nim kompletnie naga, a on czekał na rewanż, nie zaprotestowałam. Chciałam go mieć. Chociaż na jeden moment i to od tak dawna. 

- Bliżej...- zawiesiłam się na jego nagich ramionach i przylgnęłam jeszcze mocniej do wszystkiego, co powinno być moje. Co musiało być moje. - Bartek...- erekcja wijąca się na mym podbrzuszu skutecznie rozbudziła zmysły. 

- Powiedz, że mogę...- prosił. - Mogę być...w tobie. - patrząc mu w oczy, oblizałam usta.

- Wejdź. - trąciłam nosem jego nos. - Już. Proszę.

Bez zastanowienia oraz igrania ze mną, dopiął swego. Gdy znalazł się we mnie, ciało zadrgało. Jeszcze mocniej więc przytulił mnie do siebie i zaczął całować wgłębienie między mą szyją, a ramieniem. Zamknąwszy oczy, skupiłam się na doznaniach. Mocniejsze pchnięcia powodowały jęk, który stłumił gorącym pocałunkiem. Przeplatane z szumem wody w późniejszym czasie nasze wspólne okrzyki, były o wiele bardziej podniecające niż mogłabym przypuszczać. 

- Jesteś moja...- usłyszałam w przypływie zbliżającego się finału. Zbyt szybko? Dlaczego miałabym to powstrzymywać i oczekiwać na więcej? Byłam bliska eksplozji, tak samo, jak on. Gdy wyczułam odpowiedni moment, wdarłam swe paznokcie w jego barki i odchyliłam swe ciało delikatnie do tyłu.

- Tak! - kilka sekund później doszło do wybuchu. Najcudowniejszej rzeczy jaka spotkała mnie odkąd zobaczyłam go na balkonie podczas bankietu. Złość, miłość czyli nasz cudowny schemat osiągnął sukces.

Nadal wtuleni w siebie, odzyskiwaliśmy energię oraz oddech. Gdy spojrzał na mnie i pocałował kącik ust, przestraszyłam się. Byłam wręcz przerażona. 

- Przepraszam...- szepnęłam, a w oczach pojawiły się łzy.

- Nie. - pokręcił głową i znów mnie pocałował. - Nigdzie się nie wybieram. Niezależnie od tego, co powiedzą inni. 

Czułam, że mówi prawdę. Bartek był epicentrum mego tornada. A ja uwielbiałam gnać w jego stronę, nie zważając na konsekwencję. 

Więcej...

Dziś już wiem (V)

Ostatnia szansa bywa czasem tą z najgorszych. 

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

Siedząc na krześle, wgapiałam się w jeden punkt. Nie miałam ochoty patrzeć na porywacza, który krążył wokół mnie i zadawał to kolejne, głupie pytania. Jedno z nich nawet mnie rozbawiło.

- Stajesz się skrajnie irytujący. - nawet na niego nie spojrzałam. 

- Powinnaś wiedzieć, że nie odpuszczę. Z resztą...kłamstwo ma krótkie nogi. Nigdy w życiu nie uwierzę w waszą nagłą przyjaźń, Klara. - usiadł po drugiej stronie biurka.

- Nie przyjaźnie się z Natalią. - nie mogłam wyciągnąć telefonu i zadzwonić po pomoc. Jak na złość nie naładowałam go przed wyjściem z mieszkania. Zamieszanie związane z chrzcinami i weselem totalnie przejęły kontrole nad moim życiem. - Poprosiła o wesele i zaproponowała godziwą sumę. Tyle w temacie. 

- Ja mam czas. - wygodnie rozłożył się na fotelu i zaczął stukać w klawiaturę laptopa, ignorując moją wściekłość. 

- Co powiedział Ci Olaf? - musiałam wiedzieć jakich narzędzi użyję do tortur przyjaciela. 

- Wystarczająco dużo abym wiedział, że urządzanie naszego wesela to twój kryptonit. - kolejne nawiązania do komiksów. Olaf zapewne mówił do niego tym samym slangiem. 

- Dość. - wstałam i podeszłam do drzwi waląc w nie najmocniej, jak tylko potrafiłam. - Halo! Pomocy! Może ktoś...- dłoń zakneblowała jakiekolwiek szansę na dalszy rozwój agresji. Kiedy złapał mnie w ramiona i mocno przyciągnął do siebie, o mały włos nie straciłam przytomności. Dotyk przeszył każdą możliwą komórkę i dotarł do krwi. Buzował we mnie. Jak trucizna, której nie mogłam się pozbyć. 

- Jestem o mały włos od zrujnowania sobie życia, Klara. Więc błagam...- dotknął czołem o moje. -...powiedz mi prawdę. - "Bartek będzie miał dziecko z inną kobietą", zadudniło w mej głowie. Szybko odepchnęłam go od siebie i doprowadziłam do porządku rozchwiane ciało. 

- Poprosiła abym trzymała się Ciebie blisko, ponieważ tylko tak będę w stanie udowodnić Ci, że nic do Ciebie nie czuję. - słowa wypłynęły ze mnie jednym tchem. 

- Co? - nie mógł tego poskładać w całość. Nie tylko on. Ja też byłam skołowana od pomysłowości Natalii.

- Miałam przestać uciekać, bo tylko tak jestem w stanie uspokoić w nas wszelkie emocje, które pojawiają się, gdy wracamy do starych schematów. - miłość. Nie mogłam powiedzieć tego wprost. - W zamian obiecała, że da spokój z odciąganiem Cię od Darii oraz Michała. 

- Kazała Ci...mnie uwieść? - mylił pojęcia. 

- Nie. To przecież nie miałoby prawa istnienia...chodziło o te nasze spięcia...nie wiem sama, jak to określić. Poczuła się zagrożona. - chciałam aby niczego jej nie mówił.

- Ona wie. - prychnął pod nosem. - Wie.

- Wie, że nic między nami nie...zrozumiała. - spojrzałam na zamek, a następnie usłyszałam dźwięk przekręcanego klucza. Młoda dziewczyna w dredach wpadła do biura i spojrzała na Bartka.

- Pan Brożek. Teść znaczy się...- jeszcze tego brakowało. 

- Do widzenia. - ukłoniłam się delikatnie i zniknęłam. Niczym sportowiec, wybiegłam z biura i udałam się do bezpiecznej kryjówki. Musiałam jedynie przed tym odwiedzić kogoś, kto napsuł mi wiele krwi. Olaf miał przechlapane. 

Do mieszkania wpadłam niczym grupa antyterrorystyczna. Kiedy zorientowałam się, że Olaf zaginął, pośpiesznie podłączyłam telefon do ładowania. Kilka minut później mogłam wykonać połączenie.

- Cześć, mała. - szatyn brzmiał dość poważnie. 

- Ty pieprzony zdrajco! Gdzie jesteś! - warczałam na cały regulator. 

- Aktualnie...- kiedy usłyszałam angielską wersję instrukcji dotyczącej wyjść ewakuacyjnych z samolotu w tle, opadłam z sił. Skuliłam się na jednym z foteli.

- Olaf...- łzy w oczach oraz ogromny ból w klatce piersiowej, nie pozwolił wydusić mi więcej. 

- Mówiłem, że nie będę na to patrzył, mała. Jeśli chcesz się zniszczyć to bez mojej pomocy. - był bardzo poważny.

-  Dlaczego w ogóle do niego poszedłeś? - mój głos przepełniał żal. 

- Pamiętasz, jak rozmawialiśmy w Anglii na temat Bartka? Twoje "gdyby" właśnie nadeszło, Klara. Gdyby był obok, gdybym dostała szansę...- przypomniała mi się nasza rozmowa w barze, kiedy oblewaliśmy pierwszy semestr studium. 

- On będzie miał dziecko. - musiałam mu powiedzieć. 

- I co z tego? - był taki pewny swojego zdania. - Dziecko nie jest niczemu winne. Skoro ma je z nią, może mieć je i z tobą. To dobrze, że potrafi płodzić dzieci. - oczywiście musiał zarzucić trochę czarnego humoru. 

- Olaf. - śmiech połączony z łzami płynącymi po policzkach był dowodem przywiązania się do jego głupkowatego charakteru. 

- Klara. - był ideałem. Nawet za ten cholerny pocałunek już się nie gniewałam. Chciałam po prostu aby tu był.

- Trzymaj się. Widzimy się na egzaminach. - kijem rzeki nie mogłam zawrócić. Wszystko, co do tej pory udało mi się ugrać poszło w piach. Jak miałam spojrzeć Bartkowi w oczy? I co gorsza, jak Natalia miała pozwolić mu na kontakt z nami po czymś takim? Czułam, że był zawiedziony. Nami. Mną. Przede wszystkim mną. 

***

Palenie skręta przed chrzcinami nie było najlepszym pomysłem. Mikołaj jednak nalegał abym wreszcie wyluzowała i nie dawała po sobie poznać, że mam złamane serce, bo to wprawi Darię w pogrzebowy nastrój. Musiałam więc uczcić to dopalaczem szczęścia, a trawka...była najkorzystniejsza formą dopingu, jaką znałam. 

Stojąc za garażami obok zameczku, w którym Daria urządziła chrzciny, myślałam nad dzisiejszą ceremonią w kościele. Gdy trzymałam małego, a potem swoją obecnością uraczyła nas niewyczekiwana w obliczu rewelacji, para. Tak. Daria, Michał oraz Mikołaj dowiedzieli się o umowie ode mnie. Nie chciałam aby ktokolwiek czuł wstyd z powodu mojej winy. Przyjaciółka jednak najbardziej żałowała, iż Natalia nie dostanie za to bęcków. Tak. O ciąży też im powiedziałam.

- Upalenie się to chyba zły pomysł. - wypuszczając dym z płuc, podałam żarzącą się połówkę skręta. 

- Rok temu zostaliśmy wujkiem i ciocią. Oficjalnie zaznaczam. To zobowiązuje. - wskazał na dobroć, jaką przywlókł na imprezę. - Kto go nauczy życia, jak nie my. 

- Już ja Ci dam. - pogroziłam palcem i wychyliłam się zza betonowej ściany, aby sprawdzić czy nikt nas nie szuka. 

- Swoją drogą, nie sądziłem że taka z niej suka. - wypalił resztki, a potem przygasił o ścianę i wyrzucił za ogrodzenie. Kiedy użyczył swego ramienia, skorzystałam z niego i pozwoliłam poprowadzić się w stronę hucznej muzyki dudniącej w promieniu kilkunastu metrów od nas. 

- Mają naprawdę... - pokręciłam głową i zmieniłam temat. 

- Duże możliwości? - poczułam, jak papieros szczęścia zaczyna działać. Kiedy wybuchnęliśmy śmiechem, każda część ciała rozluźniła się. - Idziemy tańczyć. 

- Najpierw coś zjedzmy. - to nie była prośba. 

- Załatwione. - okręcił mną kilka razy, a następnie pomógł wejść po schodach. Pomógł? Złapał mnie w ramiona i podniósł aby wnieść do sali tanecznej. 

Kiedy wszystkie oczy skupiły się na nas, wcale nie poczuliśmy zażenowania. Głośno śmiejąc się, przywitaliśmy się i odeszliśmy w stronę bufetu szwedzkiego stojącego po drugiej stronie.

- Koreczek z serkiem? - pytanie Mikołaja spowodowało kolejny wybuch śmiechu. Otworzyłam buzię, a on niczym cyrkowiec zatańczył i nakarmił mnie jedną z przystawek. Daria szybko podbiegła do nas i próbowała zrozumieć, co u licha wyprawiamy. 

- Czy wyście zwariowali...- zobaczyła załzawione od śmiechu oczy i spojrzała gniewnie na brata. - Dałeś jej zielska?! - złapała za przedramię jego garnituru, ale szczupła dłoń nie była w stanie objąć mięśni obitych w materiał.

- Sprzeciw. - oderwał jej dłoń i ucałował wierzch. - Nie dałem, a poczęstowałem.

- Klara! - szok na jej twarzy, kolejny raz mnie rozśmieszył. Zachowywaliśmy się, jak wariaci. - Na Boga...nie mogłaś wybrać innej okazji! - nie mogłam się powstrzymać. 

- Przepraszam. - udałam poważną, co Mikołaj zmałpował. Podał mi swą dłoń i popatrzył na siostrę.

- Madame wybaczy, ale towarzyszka mojej niedoli na parkiecie musi mnie uraczyć. - brzmiał jak siedemnastowieczny książę. Kiedy pociągnął mnie w stronę parkietu, poczułam na sobie przeszywające spojrzenie. To z rodzaju ostrzegawczych, które kiedyś mogłam odgadnąć w ciągu kilku mini sekund. Teraz trwało to nieco dłużej. Kiedy Mikołaj obracał mną na parkiecie, zobaczyłam go. Rozjuszonego, wypijającego kieliszek szampana na jeden raz. Natalia rozmawiała z koleżanką stojącą obok nich, ale on zdawał się ignorować jej towarzystwo. Jakby wszystko wokół nas zwolniło tempo. 

- Musimy dziś zaszaleć! - blondyn finezyjnie zwrócił na siebie moją całą uwagę, dzięki czemu przestałam patrzeć na bruneta. Nie miałam ochoty na kolejne awantury, a zawsze dochodziło do nich właśnie po naszym magnetycznym...przyciąganiu. - Co powiesz na najlepszy drink świata, zaserwowany przez najlepszego tancerza świata, matko chrzestna? - uwielbiałam jego dystans oraz to, że chciał poprawić mi humor. 

- Jasne! - zawinął mnie z parkietu i zaprowadził za dłoń do stołu z drinkami. 

Czułam, że ten wieczór będzie niesamowity z dwóch powodów. Byłam wolna od ciężaru tajemnicy, a przy boku miałam świetnego partnera do tańca. Drugi? Wiedziałam, że mogę być szczęśliwa z dala od Bartka. Choć na jeden malutki moment. 

Więcej...

Dziś już wiem (IV)

Zazdrość kontra racjonalizm. Co wygra?
 Klara i Bartek spróbują swoich sił w bardzo ciężkiej konkurencji.

Pozdrawiam. Wasza A. 

***

- Te kosze wypełnione puchem oraz pamiątkami to niezły pomysł. - wskazał na kilka wiklinowych, białych skrzynek, które chowały w sobie dobroci w postaci złotych różyczek, jakie zamówiłam zaraz po kupnie żywych kwiatów. 

- Goście będą mieli coś dodatkowego do ciast. Dostałam też zgodę na rozdanie kilku wizytówek. - od razu zrozumiał.

- Czekaj. - postawił wazon na stole i podszedł do mnie, aby móc wychwycić czy żartuję. - Ty nie masz zamiaru zostać, prawda? Egzaminy są priorytetem. - chciałam aby zrozumiał moje położenie.

- Mam zamiar je zdać i...- nie widziałam go takiego. Złość uniosła się ponad stan zrozumienia i po chwili dała sodowy popis. 

- Chcesz wrócić tutaj, żeby do końca zniszczyć sobie życie? A co ze mną, z planami dotyczącymi naszego biznesu? - nie chciałam go zranić. 

- Możemy go założyć bez jakiegokolwiek zająknięcia. Ale tutaj. - rozejrzałam się na sali. - Londyn nie da nam takich możliwości. Warszawa to jeszcze laik w porównaniu do brytyjskich cenników i tak dalej. - zmęczony nowościami usiadł na jednym z nieprzystrojonych jeszcze krzeseł i zamilkł na dłuższą chwilę. 

- Zwariuję z tobą, kobieto. - kiedy wlał na w twarz uśmiech, poczułam ulgę. - No dobra. Zaufam twojej intuicji. 

- Przytulasek? - kilkukrotnie uniosłam brwi, a on wybuchł śmiechem i zwlókł z siedziska swoje cztery litery. Takie czułości wynagrodziły mi ostatnie ciężkie dni. Kiedy ujrzałam ciemną postać widniejącą za szybą po drugiej stronie szali, prawie umarłam ze strachu. Niesprytnie ukrywała się, obserwując nas z oddali. Dopiero po kilkunastu sekundach zorientowałam się, że Natalia dzwoniła do mnie dzień wcześniej i dała znać, iż Bartek dowiezie nam plany dotyczące usiedzenia gości na poszczególnych miejscach. Dlaczego więc, nie zadzwonił abym posłusznie wykonała polecenie blondynki? 

Czułam w kościach, że to nie skończy się na jednej rozmowie. Tak, jak wspomniała jego narzeczona, skrupulatnie wyperswadować nasze wspomnienia mogłam jedynie przez działanie. Kiedy Olaf oderwał się ode mnie i miał zamiar odejść, złapałam za jego dłoń i popatrzyłam z ogromnym bólem w oczach. Szybko złapał ze me policzki i z przejęciem zapytał o powód.

- Co jest, mała? - musiałam dać mu znak.

- On tu jest. Stoi za drzwiami. Nie kręćmy się. - Bartek ewidentnie nie wiedział o mej świadomości, iż nas obserwuje. 

- Mam twoje pozwolenie? - nie sądziłam, że zrobi to, co zrobił po zadaniu pytania. 

Kiedy poczułam jego usta miażdżące moje, spanikowałam. Nie poczułam żadnego wstrząsu, jak miało to miejsce przy Bartku czy Mikołaju. Zwyczajnie w świecie całowałam przypadkową osobę, która jak na złość była mi bardzo, bardzo bliska. Tyle, że z innych względów niż miłosne. Krótka chwila nieoczekiwanej bliskości została przerwana przez ostre dudnienie w framugę drzwi od strony końca sali. Bartek w końcu dał o sobie znać. Jak najszybciej odskoczyliśmy od siebie, a ja odchodząc z kluczem w stronę zniecierpliwionego przybysza, obdarowałam przyjaciela wściekłym spojrzeniem. Ten jednak wcale się nie bał. Był nad wyraz dumny z tego, co zrobił, a za co miałam ochotę połamać mu szczękę. 

- Cześć. - Bartek wyminął mnie, gdy tylko uchyliłam drzwi. Podszedł do stolika, na którym właśnie układaliśmy stroiki z kwiatami. - Masz plany. Natalia prosiła abyś skonsultowała z nią, co do głównego stolika, przy którym będziemy siedzieć. 

- Jasne. - zawstydzona złapałam za kilka kartek przepełnionych imionami oraz nazwiskami. 

- Też miło Cię widzieć. - Olaf skierował słowa w stronę bruneta. 

- Mógłbyś zachować profesjonalizm. - wiedziałam, że pruł te słowa w naszą stronę, a nie tylko zaczepiał szatyna. 

- Ależ zachowuję. - Olaf uniósł obydwie dłonie w górę i spojrzał na mnie z uśmiechem. - Ale ta kobieta sprawia, że lubię naginać zasady. - myślałam, że zemdleję. Olaf umiejętnie przeciągał strunę wytrzymałości u obecnego przy nas pana młodego.

- Olaf. - ostrzej zwróciłam mu uwagę.

- Tobie chyba również płacę, prawda? - brałam udział w samczej lidze mistrzów. 

- Nie. - szatyn podszedł do mnie i ucałował czubek głowy. - Robię to z miłości. 

Tekst oklepany, jak w najpłytsza fraza filmowa, zadziałał piorunująco. Brunet zawinął się w te pędy i kilkanaście sekund później, bez pożegnania, wyszedł z sali. Śmiech Olafa odbijający się od ścian, doprowadził mnie do furii. 

- Ty jesteś normalny? - walnęłam go z całej siły w ramię. Śmiech ustał w jednej mini sekundzie, a na jego miejsce pojawił się wredny wyraz twarzy. - Zachowujesz się, jak gówniarz. 

- Ja? - szturchnął palcem w mój obojczyk. - Ty natomiast jest bardzo wydoroślała, prawda? Dlatego zgodziłaś się organizować mu ślub? Żeby być blisko...- nic nie rozumiał.

- Staram się zamknąć ten rozdział. - kilkukrotnie machnął dłonią i spojrzał na stoliki, które zdążyliśmy ustroić. 

- Myślisz, że nie wiem? Że to ozdoby i ten cały plan jest doprecyzowany z jednego powodu? To miał być twój ślub, Klara. Tak? - nikomu o tym nie powiedziałam. - Katujesz się aby dać sobie nauczkę. To okrutniejsze niż mógłbym się spodziewać. 

- Przestań. - poprosiłam. 

- Urządzasz jej ślub na mogile swoich marzeń. - klasnął w dłonie i skierował kroki w stronę wyjścia. - Nie będę brał w tym udziału. - rzucił zza pleców i zniknął. 

***

Blondynka oglądała salę z ogromnym podziwem. Pierwszy raz widziałam u niej taki pogrom zadowolenia, przemieszany z dumą. Kiedy podeszła do koszy, a na twarzy pojawił się uśmiech, miałam ochotę wydrapać jej oczy. 

- Cudownie. - jej ulubione słowo, jak zauważyłam. 

- Faktura jest wystawiona. Chłopaki muszą jedynie wsadzić żywe kwiaty do wazonów wraz z kwiaciarką, która przybędzie dwie godziny przed weselem. Zna wytyczne. - podałam jej dokument z nazwą mojej firmy. Dzięki Bogu działalność założona rok temu nadal funkcjonowała. Musiałam jedynie opłacić kilka rzeczy, złożyć wniosek o ponowne urzędowe dotacje i koniec. Mogłam działać. 

- Muszę przyznać, że masz fach w rękach. - była damą, ale jeśli chodziło o bycie konstruktywną, tego nie mogłam jej odmówić. 

- Dziękuję. - nachyliłam się delikatnie. - Potrzebuję podpisu płacącego, więc machnij trzy razy długopisem...i będziemy mogły się rozejść. 

- Tyle, że...- widziałam, że coś mocno ją zdenerwowało. - Bartek musi to podpisać. - złapała za telefon i od razu wybrała numer. Oczywiście musiała odejść na bok, aby z nim porozmawiać. Kiedy wróciła, była w jeszcze gorszym nastroju. - Nie da rady dzisiaj tu przyjechać. Możemy przełożyć to na jutro?

- Niestety wolałabym to zrobić dziś. Nie bój się, nie chodzi o granie wam na nosie. Urodziny syna Darii są równie ważne, a ja nie lubię mieć kilka niedokończonych zleceń. - byłam szczera.

- Oczywiście. - wręczyła mi wizytówkę z logo aparatu fotograficznego. - Firma Bartka. Pojedziesz tam, dostaniesz podpis...i znikniesz. - jak zawsze milutka odmiana. 

- Się robi. - złapałam za kawałek papieru i zadzwoniłam po taksówkę. 

Czego nie robiło się dla świętego spokoju, prawda? Szkoda, że ta świętość była wybrukowana piekielnymi ścieżkami. 

Wchodząc do małej kamienicy, ilustrowałam każdą jej część. Niebieskie okiennice, drzwi które zgrabnie wyróżniały się na tle czerwonych cegieł. Dopiero po kilku sekundach zauważyłam logo zawieszone nad drzwiami, a którego małą odbitkę widziałam na skrawku papieru. 

- Pięknie. - pokręciłam głową, a następnie zgniotłam go i wyrzuciłam do kosza, stojącego tuż przy wejściu. - Toma De Vistas Art.* - przeczytałam nazwę, a następnie zamknęłam oczy. - Minuta. Nie dłużej. Minuta.

Pewnym siebie krokiem weszłam do środka klatki schodowej. Kilkanaście schodków wyżej czekały mnie kolejne niebieskie drzwi z kolejnym logiem firmy. No tak, przecież Bartek ubóstwiał takie miejsca. Małe, zamknięte przestrzenie, w których skupiał się, by rozwijać swą pasję. 

Zapach atramentu oraz wanilii wlał się do nozdrzy, przy samym przekroczeniu progu. Zdejmując szal, weszłam do pomieszczenia na prawo i trafiłam wprost do recepcji. Młoda dziewczyna w dredach koloru różowego spojrzała na mnie z uśmiechem na ustach i przywitała się. 

- Witam serdecznie. W czym mogę pomóc? Sesja zdjęciowa? Sesja plenerowa? - nie nadążałam.

- Wprawdzie szukam...czy Bartosz Jasiński jest może u siebie? - usłyszawszy jego imię i nazwisko spoważniała i zaczęła przyglądać mi się dokładniej.

- A kto pyta, jeśli można wiedzieć? - postanowiłam być profesjonalistką.

- Klara Mazur. Konsultantka ślubna Pana Bartosza i Pani Natalii. Chciałam podać mu pewne dokumenty. - szybko pokazałam swój dokument oraz wizytówkę. - Mogłaby go Pani poinformować?

- Bartek nie przepada za moimi męczącymi telefonami. Niech Pani podejdzie i zapuka. Korytarzem do końca, ostatnie drzwi po lewej. - uśmiechnęła się i wróciła do pracy nad kompletowaniem zdjęć. 

- Jasne. - w duchu mówiłam sobie, iż będzie to bułka z masłem. Pech chciał, że doskonale wiedziałam, jak zareaguje na moje przybycie zaraz po ostatniej aferze z Olafem. Nie mogliśmy być razem, co nie oznaczało, że resztki wspomnień nie istniały. Człowiek zawsze odnajdywał w czymś takim, cios. Nie wymierzony w niego, ale jednak. 

Kiedy stanęłam naprzeciw drzwi z jego imieniem i nazwiskiem, zachłysnęłam się ogromnym wdechem. Jakbym właśnie zanurzała się pod wodę, chcąc wytrzymać pod nią, tak długo, jak tylko się da. Dłoń, aż trzy razy unosiła się i wracała na swoje miejsce do kieszeni. Nie mogłam się przemóc. Dlaczego? To spotkanie było naszym pożegnaniem. Ostatnim bastionem dzielącym nas przed rozejściem się na dwa fronty. W dwie różne części. 

Serce toczyło walkę z zdrowym rozsądkiem. I jak to bywa przy każdej walce, musiało ponieść wiele strat. Tyle, że tutaj już nie było czasu na kalkulowanie ich wszystkich. Musiałam zmierzyć się z rzeczywistością, która szykowała dla Bartka najważniejszą z ról. 

Kilka mocnych uderzeń w niebieską barierę oddzielającą mnie od niego i szmer kroków po jej drugiej stronie. Gdy drzwi otworzyły się, a on stanął tak blisko mnie, każda część ciała została sparaliżowana przez lęk. 

- Klara? - rozejrzał się wokół mnie, chcąc złapać spojrzeniem Olafa. Wiedziałam o tym. 

- Jestem sama. Przyniosłam dokumenty do podpisania. - krótko i zwięźle. Szło mi całkiem nieźle. 

- Dokumenty? Aaa tak. Wejdź. - odszedł w stronę biurka i tym samym zaprosił mnie do środka. Gdy przymknęłam drzwi, poczułam jak duszność wdziera się do płuc. Powoli wypuszczałam potrzebny mi do życia, tlen. 

- Kilka dodatkowych kosztów to dwa wazony, które upuścili chłopcy. Zwrot uzgodniłam z Natalią. - zaczęłam rozglądać się po jego gabinecie. 

Gołe ściany czyli czerwone cegły robiły niezłą robotę. Niebieskie biurko, szafki oraz kilkanaście aparatów ustawionych w gablocie obok okna, również. Miał nosa do urządzania przestrzeni, choć zapewne sam o tym nie wiedział. 

- Kawy? Herbaty? - zwykła pogawędka nie była w naszym typie. Mimo wszystko poczułam się o wiele spokojniejsza. 

- Wody z cytryną. - gdy zadzwonił do recepcji, zorientowałam się o czym mówiła Natalia. Pomogła mu osiągnąć to wszystko, na co aktualnie patrzyłam i podziwiałam. Dorosły i dojrzały mężczyzna, stający się niebawem ojcem, mający własną firmę stał się Bartkiem. 

- Masz tę fakturę? - na moment zagapiłam się. 

- Jasne. - podałam teczkę i wskazałam palcem na trzy miejsca, w których potrzebowałam jego nazwiska. Jego. Nadal dziewiczego stanem cywilnym, który w niedługim czasie miał się zmienić. Pamiątka w postaci kilku cyferek oraz jego nazwiska. Gdybym była bardziej zdesperowana mogłabym ją sobie oprawić w ramkę. Ale tego nie miał prawa wiedzieć. - Trzy podpisy i finisz. Możemy się pożegnać. 

Szybko wypełnił puste pola i zwrócił mi dokument. Kiedy dziewczyna, z którą miałam okazję się widzieć weszła do środka i podała mi szklankę z wodą, uśmiechnęłam się w podzięce. 

- Dziękuję serdecznie. - upiłam łyk. - Świetna fryzura. 

- Pani Natalia twierdzi, że to zdechłe zwierzę. - Bartek upomniał ją chrząknięciem i tym samym wyprosił. Nie spodobała mi się wizja rozstawiającej po kontach pracowników, żony szefa. Sądziłam, że Bartek sprawuje piecze chociaż nad swym zawodowym grajdołkiem. 

- Wybacz jej. Nie przepada za Natalią. - trudno było się dziwić.

- Nie każdy musi się całować i kochać. - niepotrzebnie nawiązałam do ostatniej sytuacji, w której nakrył mnie z Olafem. 

- Śmiesznie słyszeć to z twoich ust. Wiesz, co mam na myśli. - oczywiście, że wiedziałam. 

- O to, że mój narzeczony mnie pocałował? To chyba naturalne. - wzruszyłam ramionami i znów spojrzałam na gablotę. Zanosiło się na burze z piorunami. Czułam to w korzonkach.

- O to, że chciałaś zrobić mi na złość. - bingo. Nie mógł się powstrzymać. 

- Jasne. - uśmiechnęłam się najszczerzej, jak mogłam i schowałam dokumenty do torebki. - Pójdę już.

- Przepraszam. - kiedy wstałam, odważył się mnie powstrzymać. - Ja...czasami nie panuję...- zaciśnięte na biurku dłonie w pięści, przekonały mnie do pozostania. 

- Wybaczam. - usiadłam z powrotem. - Urodziny małego są pojutrze. Natalia po moich małych namowach zgodziła się przyjść. Rozumiem, że Ciebie nie muszę namawiać? - chciałam mieć pewność, że wszystko potoczy się w dobrym kierunku. 

- Przyjdę. Obydwoje przyjdziemy. - kiwnął głową i już opanowany, złapał za szufladę komody. - Mam dla nich prezent. - kiedy podał kopertę, a następnie kazał mi ją otworzyć, przestraszyłam się. Widząc bilety lotnicze, oniemiałam. Londyn. Kupił bilety dla całej czwórki. 

- Olaf powiedział, że w tym czasie będziecie mieli trochę wolnego czasu. Myślę, że nie masz nic przeciwko...- rozmawiał z szatynem? Czemu zaciekawiło mnie to bardziej niż oferta wycieczki, jaką im sprezentował? - Daria wybiera się do Ciebie od kilku miesięcy. Słyszałem, że byłaś niezadowolona. 

- Dzięki. - byłam zachwycona oraz zirytowana. Z jednej strony zmusił najlepszych przyjaciół do przyjazdu w moje strony, z drugiej...konsultował to za moimi plecami z kimś, kto jedynie udawał mego narzeczonego. - Doceniam. 

- Świetnie. - zabrał kopertę i ponownie schował ją w komodzie. Kiedy wstałam, on również to zrobił. - Mogę coś jeszcze dla Ciebie zrobić? - zniknąć.

- Nie. - uśmiechnęłam się i skierowałam kroki do wyjścia. - Do zobaczenia na imprezie. - kiedy złapałam za klamkę drzwi, a następnie nacisnęłam na nią, usłyszałam trzask. Trzask zamka świadczący o jego zablokowaniu. 

- Masz mnie za idiotę, Klara? - szybko wyprostowałam się i przepełniona gniewem, odwróciłam w jego kierunku. Z założonymi na piersi rękami, uniesioną do góry głową, patrzył na mnie władczo. 

- Zwariowałeś? - nachyliłam się i zmarszczyłam brwi. Palcem wskazującym pokazałam na zamek, a następnie zacisnęłam swe zębiska. - Otwieraj. - pogroziłam. 

- Karolina wypuści Cię stąd dopiero, kiedy sobie porozmawiamy. I wszystko mi wyjaśnisz. - zwariował.

- Wyjaśnić? Co takiego mam Ci wyjaśnić?! - rozłożyłam ręce i jeszcze raz złapałam za klamkę jeszcze raz, mocno ciągnąć ją w swoją stronę. - Prędzej sczeznę w piekle...- mocny uścisk na mych przedramionach, odwrócił mnie w drugą stronę. Kiedy niebieskie dzisiaj oczy, zajrzały w głąb mojej duszy, przestraszyłam się. 

- Jaką umowę zawarłaś z moją przyszłą żoną. - to nie była prośba. Kiedy wróciłam myślami do jego słów o spotkaniu z Olafem, które pomogło mu wycelować z terminem biletów do Londynu, zrozumiałam. Zostałam zdradzona. Zdradzona przez człowieka, któremu bezgranicznie ufałam. - Mów. 

- Nic. - szepnęłam, czując na sobie jego oddech. - Nic Ci nie powiem. 

_________________________________________________________________________________

Toma De Vistas - ( z hiszp.) sposób wytwarzania trwałych obrazów przedmiotów, za pomocą klisz lub błon światłoczułych, na które działają promienie świetlne odbite od danych przedmiotów. 

Więcej...

Dziś już wiem (III)

Walka dopiero się zaczęła. 

Pozdrawiam. Wasza A.

***

Olaf patrzył na mnie tak, jakbym przed momentem powiedziała mu o największym sekrecie, jaki skrywałam. Słysząc historię z ust Mikołaja, która miała zostać jedną z legend krążących wśród naszej paczki, mogłam sobie pogratulować głupoty. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Możliwe, że nie byłam do końca świadoma konsekwencji, ciążących na mnie od momentu, gdy tylko zjawiłam się przy stoliku Bartka oraz jego cudownej narzeczonej. Tym razem jednak nie wzięłam na siebie całej winy. Prowokacja urządzona przez bruneta odbezpieczyła zawleczkę granatu w postaci granicy mojej cierpliwości. Dyrygowanie całym otoczeniem, igranie z emocjami najbliższych...chciałam dać mu nauczkę. Może nie do końca w takiej postaci, jaka finalnie zbryzgała jego twarz mlecznym koktajlem. Cóż, od czegoś musiałam zacząć.

- Dziw, że jej nie zabił na miejscu. - Mikołaj popijał wodę z aspiryną, którą na naszą prośbę zakupił Olaf. Szkoda, że nie pomagała ona w zwalczaniu efektów ubocznych bycia narzeczonym. Bartek wypiłby kilka łyków i poustawiał wszelkie trybiki w swojej głowie do prawidłowego funkcjonowania.

- Mnie to nie dziwi. - wzruszyłam ramionami, zajadając się mandarynką. Kac? Najwidoczniej agresja zwalczała u mnie wszelkie złe skutki picia. - Nie ma jaj żeby się jej postawić, a co dopiero mnie...

- Igrasz z ogniem, Klara. - pozostała złość po wczorajszym wieczorze, nadal we mnie drgała. A wielkolud sam szturchał ją w najczulszy punkt. Powoli drażniło mnie usilne ratowanie Bartka, słuchanie jego poleceń i tak dalej. Musiało być w tym ukryte drugie dno. 

- Jeśli chcesz pozostać moim przyjacielem, raczyłabym zachowywać się lojalnie. - prychnęłam pod nosem i obdarzyłam go ostrym, przenikliwym spojrzeniem.

- A co to miało niby znaczyć? - Olaf podniósł obydwie dłonie do góry i po kilku sekundach ulotnił się z kuchni, w której staraliśmy się przygotować śniadanie.

- Zachowujesz się, jak jego piesek. Pan każe odejść, odchodzisz. Pan każe zostać, zostajesz. Co się stało z facetem pełnym wigoru i pewności siebie? Od kiedy...- wziął głęboki wdech i odstawił kubek z kawą. Następnie usiadł naprzeciwko mnie i złapał za szklankę z aspiryną.

- Odkąd nie wniósł na mnie oskarżenia za spowodowanie wypadku z uszczerbkiem na zdrowiu. - myślałam, że żartuje.

- Pobiłeś go? - rewelacji ciąg dalszy.

- Słyszałaś historię o skuterze, prawda? - przypomniało mi się tłumaczenie Bartka, gdy odwiedził mnie i Olafa dzień po bankiecie rodzinnym. 

- Owszem. - kiwnęłam twierdząco głową. 

- To ja na nim jechałem. Trochę popiliśmy. Bartek dostał nowe zlecenie, dość duże...- to przypominało scenariusz do sztuki komediowej.

- Wpadliście na genialny pomysł. - zamknęłam oczy i schowałam twarz w dłoniach.

- Wygłupialiśmy się. Pech chciał, że złamanie ręki uniemożliwiło mu wyjazd. Z drugiej strony pozostał i Natalia...- winny.

- Niech ja sobie to poukładam. - przystopowałam go. - Piliście z powodu utracenia kobiet swojego życia. - nie mogłam podejść do tego normalnie. - Wpadliście na pomysł przejażdżki na skuterze. Bartek złamał rękę. Nie mógł wykonywać zdjęć. Został i zaczął...czujesz się winny poznania go z Natalią i jednocześnie jesteś wdzięczny za jego lojalność? - nie poznawałam ich. 

- To ja namówiłem go do związku z nią. - myślałam, że zwariuję. Przez kilka następnych sekund czułam zażenowanie swoją naiwnością. Jakim cudem dałam się wplątać w samczy pakt? 

- I ściągnąłeś mnie tutaj tylko po to, abym pozbyła się jej...ponieważ ty nie możesz tego zrobić? Nie możesz mu zaszkodzić, prawda? - dłonie zacisnęłam w pięści. Moje jadowite spojrzenie sprawiło, że odwrócił wzrok.

- Klara ja naprawdę wierzę, że on nadal Cię kocha. - wszyscy wokoło pletli bzdury, ale on był na prowadzeniu jeśli chodziło o wymyślanie spiskowych, odrealnionych teorii.

- Dlatego żeni się z inną kobietą? Dlatego złości się na mnie, gdy tylko pojawiam się w jego towarzystwie? Dlatego trzyma mnie od siebie z daleka? Wiesz, co Mikołaj? - dynamicznie zerwałam się na równe nogi i pomaszerowałam w stronę korytarza, aby sięgnąć płaszcza. Musiałam działać. - Może zwyczajnie w świecie pewne rzeczy się kończą i jakkolwiek chcielibyśmy je zatrzymać, nie możemy tego zrobić. Daria również powinna przyzwyczajać się do tej myśli.

- Klara, gdzie uciekasz...- pomylił się.

- Nie uciekam, Mikołaj. Jako jedyna z was tego nie robię. - zawinęłam się stamtąd tak szybko, jak było to możliwe. Kiedy stanęłam na chodniku, który prowadził do postoju taksówek, zrozumiałam. Od samego początku powinnam była trzymać się z daleka. Od dawnego życia i dawnych uczuć.

***

Napuszona od wściekłości, przeszyta na wskroś swoim wyniosłym usposobieniem, spoglądała na pierścionek zaręczynowy. Wiedziałam, że chciała grać mi na nerwach i delikatnie zasugerować, że nie mam szans. Żadnych szans na odzyskanie Bartka. Zwyczajnie w świecie rzuciła mi w twarz hasłem pt. "klamka zapadła" czy "nie dla psa kiełbasa".

- Jestem zaskoczona. Masz tupet...- zanim zdążyła mnie zbesztać, wtrąciłam się w jej monolog.

- Nie kocham go. - robiłam to dla dobra nas wszystkich.

- Gówno prawda. - Mikołaj miał z nią wiele wspólnego.

- Jestem pewna, że te wszystkie sytuacje, których doświadczyłam w ciągu kilku ostatnich dni są nauczką. Nie powinnam była tutaj przyjeżdżać. - blondynka utopiła we mnie swe kocie spojrzenie, a następnie delikatnie odgarnęła grzywkę z czoła.

Była piękna. Nie w naturalny sposób, zwyczajnie "piękna". Była ideałem kobiecości. Miała w sobie ogrom charyzmy, gorącego wigoru i wielkie predyspozycje do bycia liderką, które wyróżniały ją na tle innych kobiet, siedzących w kawiarni. Cudowna zieleń oczu, która kusiła każdego, co zmuszało aby na nią spojrzeć. Zgrabny mały nos, pełne usta w kształcie serca. Miejscowa wersja Angeliny Jolie. Nawet odcień cery był niespotykany. Z cerą nietknięta przez słońce. Jak porcelanowa lalka, którą w dzieciństwie trzymałam w pudełku, aby przypadkiem się nie zbiła. Biło od niej monumentalnym wdziękiem. Była tą, dla której facet mógłby zrobić wszystko. Dosłownie wszystko. Bartek mógłby i robił, a przyjaciele jedynie utrudniali mu to z własnych, nielogicznych pobudek. 

- Zgodzę się z jedynie z tą rzeczą. Co, do miłości...uważam, że mylisz się. - dumna nachyliła się w moją stronę i popatrzyła wrogo. - Kochasz go, a on darzy uczuciem Ciebie. - jakbym dostała w twarz. Czy ona przypadkiem nie przyznała racji spiskowym teoriom moich przyjaciół? 

- Skoro tak twierdzisz, dlaczego wychodzi za Ciebie...- teraz to ona mi przerwała.

- Bo uczucia jakimi Cię darzy to okruchy wspomnień. - drwiła przy tym. Stoicki spokój powrócił dopiero, gdy przypomniałam sobie słowa Mikołaja. Tym razem nie zamierzałam uciekać. - A to utrudnia naszej relacji. 

- Będę trzymała się z daleka. Możesz być pewna. - uśmiechnęła się i znów udowodniła, że nawet przy tym nikt nie ma do niej podejścia. Nawet pieprzony uśmiech wyglądał, jak u modelki z reklamy pasty do zębów. 

- Nie. - to nie była prośba. - Pozwól najpierw, że wyjaśnię...Klaro. - moje imię w jej ustach brzmiało tak ohydnie i obco. - Logika i mechanizm działania facetów...to bardzo proste rzeczy. Im bardziej ucieka od nas zakazany owoc, tym mocniej pragniemy go zdobyć. Zrozumiałaś?

- Ani trochę. - powoli powątpiewałam w szczerość jej intencji.

- Zobrazuję Ci to. Im mocniej oddalasz się od faceta, grasz niedostępną, albo wcale nie grasz...tym bardziej go to rajcuje. W przypadku Bartka chodzi o wspomnienia. Każda rzecz związana z waszym pożal się boże związkiem, wraca do niego przy sytuacjach, które są odwzorowaniem tych z czasów waszej relacji. - medyczny żargon zaczął mnie denerwować.

- Czyli mam mu wskoczyć do łóżka i da sobie spokój? - część z tego pytania, spowodowała nagły wzrost temperatury w ciele.

- Aż tak daleko, bym nie brnęła. - kpina wyczuwalna w każdym słowie, doprowadzała moją dumę do szaleństwa. Jakim cudem została lekarzem?

- Więc, co proponujesz? - naprawdę chciałam to usłyszeć.

- Rozejm i pewien rodzaj układu. - ponowny uśmiech i lekkie rozluźnienie ciała mogły sugerować o jej wygranej. - Ty urządzisz mi wesele, a przy tym skrupulatnie oddalisz od siebie Bartka i pokażesz mu, że jak sama powiedziałaś...wcale go nie kochasz. Ja w zamian za zamknięcie tego rozdziału, nie odsunę od niego waszej bandy oszołomów. - zaczynałam dostrzegać w niej pierwiastek psychopatyczny.

- Bandy oszołomów? - teraz do ja zadrwiłam. - To przyjaciele i rodzina. Możliwe, że w twoim świecie nie istnieje nikt, komu zależałoby...- znów mi przerwała.

- Daruj sobie. - machnęła dłonią i zaczęła spoglądać na paznokcie, pokazując ignorancję w pełnej klasie. - Doskonale wiemy, że jestem w stanie to zrobić. Przez ostatni rok Bartek osiągnął dzięki mnie więcej, niż przy tobie kiedykolwiek mógłby. Poza tym...cała wasza przyjaźń opiera się na wybrakowanych fundamentach. Jak jeden nie posyła go do szpitala z złamanymi kończynami, tak druga wplątuje go w związek z kimś takim, jak ty. - przekroczyła granicę.

- Wiesz, że kiedy czujesz zagrożenie...drga Ci powieka? - dumna uśmiechnęłam się i wygodniej rozłożyłam na fotelu.

- Nie jesteś mi zagrożeniem. Już nie. - przepełniała ją duma. - Bartek będzie najlepszym ojcem na świecie.

Jak grom z jasnego nieba. Jak deszcz na pustyni. Tak właśnie wyglądała nowa wiadomość doręczona z idealnych ust towarzyszki spotkania do mej mózgownicy. Coś się zacięło. Nie potrafiłam zareagować w jakikolwiek sposób. Krzyk, szloch, śmiech? Zero. Wpatrywałam się w nią, jak w najszczersze złoto.

- Zaskoczona? - triumf w jej oczach, otrzeźwił umysł. - Już wiesz skąd te przyśpieszone zaręczyny.

- Złapałaś go na dziecko? - to był obłęd.

- Myślisz, że jestem tego typu kobietą? - miała rację. Przecież była lekarzem z pozycją lidera wśród swoich kolegów po fachu. Dodatkowo piękna i idąca do celu po trupach. Ideał, jak mówiłam.

- Zgoda. - nie musiała długo czekać. W danej sytuacji nie pozostało mi nic innego, niż pozamykać wszystkie wpółotwarte drzwi i domknąć wszelkie pouchylane okna. Wszystko, co dawało mi jakiekolwiek szanse na odzyskanie Bartka. Zabawne, że w danym momencie uświadomiłam sobie, czego tak naprawdę chcę. I dlaczego tak mocno od tego uciekałam. Schematy. Coś o czym mówiła Natalia, a co było stuprocentową prawdą. Miłość była schematem.

- Cudownie. - machnęła na kelnera dłonią i poprosiła o rachunek. Gdy na stoliku pojawił się stuzłotowy banknot, a następnie kartka z numerem telefonu, po ciele przeszedł dreszcz. Wstając patrzyła na mnie, jakby stała na podium. - Zdzwonimy się, Pani konsultant. - ostatni, pożegnalny już uśmiech i pustka. Zostałam sama.

Daria po kilku nieudolnych próbach skontaktowania się ze mną, odpuściła. Telefon wreszcie ucichł, a ja w świętym spokoju mogłam trochę poużalać się nad sobą. Olaf czmychnął wraz z Mikołajem na jakieś targi samochodowe, co niejako i mnie, jak i resztę z nas zaskoczyło. Powoli docierało do mnie, że nie wszystko jest takie, jakie na początku nam się wydaje. Przykładem mogła być podróż tutaj. 

Zakładałam, że nawrócenie Bartka to jedyny powód, dla którego się tutaj zjawiłam. Po jakimś jednak czasie wszystko wyklarowało się samo. W swoim tempie. Natalia, Mikołaj, Daria...uświadomiłam sobie, że to z samą sobą, grałam w podchody. Udawany narzeczony, kłótnie i Pani lekarz sprowadziły nas do końca tej podróży. Bartek będzie miał dziecko. Te słowa kręciły się w mej głowie od dobrych kilku godzin i nie chciały jej opuścić.

Pukanie do drzwi, wybudziło z wewnętrznego linczu. Szybko podbiegłam do nich, a ujrzawszy twarz Michała po drugiej stronie, odetchnęłam z ulgą. Jeszcze tego brakowało, by przypałętał się do mego domu ktoś o kim w tym momencie, chciałam  jedynie zapomnieć. 

- Można? - ubrany w zwyczajne ciuchy mimo wszystko nie przypominał dawnego siebie. Zmężniał, jak cholera. Dopiero teraz zauważyłam gęstszą brodę, zaczesane do tyłu włosy. Urok jednak pozostał ten sam. Pełen był młodzieńczego ducha, który znałam od podszewki. 

- Jasne. - gestem ręki zaprosiłam go do środka. 

Kiedy usiadł na kanapie i zaczął rozglądać się po mieszkaniu, zrozumiałam. Daria nie raczyła pozwolić mu przebywać w mieszkaniu, które przypominało apartament singla. Ten, który niedawno sam zaprojektował.

- Daria jest na mnie zła. - to nie było pytanie. Uśmiech natomiast był odpowiedzią. 

- Ma swoje humory. - wzruszył ramionami. - Tym razem wolałbym skupić się na tobie. 

- Na mnie? - odkąd wróciłam do Polski, nie rozmawialiśmy dłużej niż pięć minut . Zwyczajnie w świecie zapomniałam o przyjacielskich dziejach. Zrobiło mi się głupio. - Przepraszam. 

- Nie masz za co. Walka o Bartka to chyba jedna z najcięższych...- jemu mogłam powiedzieć.

- Ta walka dobiegła końca. - nie wyczuł w mym głosie zawahania. Możliwe, że dlatego szybko zmienił pozycję na siedzącą, tak aby mi się dobrze przyjrzeć. 

- Jesteś pewna? - nie mogłam już się ukrywać. Musiałam w końcu przyznać się do błędu.

- Bartek zostanie ojcem. - brak zaskoczenia, zastanowił mnie. Michał zamknął oczy i pokręcił głową, aby następnie ukryć twarz w dłoniach.

- Wiedziałem, że to za szybko płynie. Zaręczyny, ślub...- mruknął i znów na mnie popatrzył. - Trzymasz się jakoś?

- "Jakoś" to dobre określenie. - uśmiechnęłam się smutno i wstałam, aby dotrzeć do kuchni i zaparzyć nam kawy. Chciałam przy tym również oddzielić się od współczucia przyjaciela, które jedynie mnie dołowało.

- Co zamierzasz? - uwielbiałam to w nim. Zero oceniania, krytyki czy dobrych rad. Był przyjacielem jakiego dziś potrzebowałam. Obiektywnym oraz opanowanym emocjonalnie. 

- Natalia poprosiła o zorganizowanie im wesela. Porozmawiałyśmy trochę, powyjaśniałyśmy kilka kwestii. Myślę, że to dobry pomysł. - nie skomentował, więc pozwoliłam sobie kontynuować. - Ona jest zajęta przygotowaniem pokoju, wyprawki dla dziecka, a ja mam wolny termin...więc...- próbowałam poskładać wszystko do kupy.

- Dasz radę? - martwił się. 

- Jasne. - rzuciłam przez ramię i skupiłam się na kubkach z kawą. "Bartek będzie miał dziecko" - głos w mojej głowie nie odpuszczał. Kilka sekund później przy delikatnym oparzeniu wrzątkiem, dodał -"...z inną kobietą." Coś wewnątrz mnie umarło. 

***

- Stoliki przesuniemy bardziej do prawej, co zwiększy nam przestrzeń na parkiecie. Poza tym prosiłabym o zabranie tych ohydnych zasłon ze sceny. Nie mogę na nie patrzeć. - wskazałam chłopakom z ekipy, których zatrudniła Natalia, aby posłusznie wykonywali me polecenia. Blondynka chciała zorganizować całą salę w zaledwie kilka dni, a ja cieszyłam się na jej pośpiech. Równał się on z zakończeniem męki oraz umowy. - Potem tylko musimy ściągnąć ten żyrandol...- chrząknięcie zza mych pleców, zwróciło moją uwagę. 

- Mogę wiedzieć...- mina Bartka przypominała jedną z tych, jakie widuje się na filmach grozy. Punkt kulminacyjny, w którym ofiara dowiaduję się, że psychopatyczny morderca to tak naprawdę bliska jej osoba. Tak to właśnie wyglądało. 

- Twoja narzeczona mnie wynajęła. - obojętnie zwróciłam się znów w stronę ekipy i krzyknęłam do jednego z chłopaków, ściągających złoty spodek spod sufitu. Kto miał tak specyficzny gust, aby zniszczyć tak piękną salę? - Możecie zanieść go do piwnicy! Właściciel poda wam kluczę! - Bartek złapał mocno za me ramię i kazał na siebie spojrzeć. 

- Mów, co tutaj...- Natalia wkraczająca na salę, spojrzała na bruneta gniewnie. Kiedy przystanęła obok, a ten momentalnie objął ją w pasie i tym samym, oderwał dotyk ode mnie, poczułam ulgę. 

- Klara organizuje nam wesele. - ciepło uśmiechnęła się i spojrzała na niego. Udawana uprzejmość była gorsza od najzwyklejszej dobroci w jej wykonaniu. Stworzona do wygranej, pani doskonała.

- Mogłaś mi powiedzieć. - liczyłam na gorszy efekt uboczny wyjawienia sekretu dotyczącego naszej umowy. 

- Niespodzianka. - zapewne o ciąży powiedziała mu w taki sam sposób.

- Jeśli pozwolicie, chciałabym wrócić do pracy. Natalio co, do wazonów powinny przyjechać w poniedziałek. Białe róże będą w piątek tuż przed weselem. Postaramy się zmieścić w budżecie, który ustaliłyśmy. - byłam w tym dobra.

- Cenię twój profesjonalizm. A teraz...wybaczcie, ale muszę skoczyć do toalety. Hormony. - pierwszy raz pocałowała go przy mnie. Czemu kątem oka, gdy odwzajemniał go, mogłam dostrzec spojrzenie w moją stronę? Kiedy ulotniła się z pola widzenia, Bartek podszedł na niebezpiecznie bliską odległość i zmierzył mnie od stóp do głów. 

- Będę mieć Cię na oku. Jeśli choćby spróbujesz...- wyciągnęłam ostre działa.

- Zapomniałam Ci pogratulować. - zagrałam najlepiej, jak tylko mogłam. - Naprawdę.

- To rodzaj zemsty? Ta cała akcja z weselem? Masz zamiar...- był głuchy i ślepy. 

- Nie. Nie i jeszcze raz nie. - mocniej zacisnęłam palce na notatniku, w którym zapisałam wszystkie szczegóły dotyczące zamówień. - To nie może tak trwać. Ta szarpanina.

- Szkoda, że nie myślałaś o tym, kiedy rzuciłaś we mnie drinkiem...- dziecinada była naszym lekiem na żal. 

- Właśnie. Nie myślałam, Bartek. - wzruszyłam ramionami i jeszcze mocniej zacisnęłam palce na tekturze. Jakbym chciała samej sobie wyrządzić krzywdę. Wyplewić cały ból, jaki rodził się pod wpływem jego spojrzenia. Szare oczy teraz wyglądały na bardziej zielonawe. Kameleon. Był, jak kameleon. - Nie miałam pojęcia w jakim celu tutaj przyjechałam. Możliwe, że chciałam upewnić się, że wszystko zostało domknięte...abym mogła iść dalej. 

- Dalej...- Natalia miała rację. Im dalej byśmy od siebie uciekali, tym więcej szkód narobilibyśmy wokoło. 

- Z Olafem. On ciągle czekał na mnie. I czeka. I kocha mnie. - ostatnie słowa nie były kłamstwem. Kochał mnie, jak brat. Ten, którego nie miałam. - Ja nie potrafiłam się określić, ale już wiem...- grunt osuwał się spod stóp. - Też chcę rodziny, Bartek. - ukierunkowałam nas na ważniejszy temat. - Chcę być mamą. Chcę mieć męża, który mnie ubóstwia. Który patrzy na mnie tak, jak ty patrzysz na Natalię. - przy jej imieniu już prawie zadrżał mi głos. Wyczułby to. - A to...co między nami jest, a czego raczej nie ma...tylko powstrzymuje nas przed happy endem. 

-  Przepraszam. - nie tego oczekiwałam. Nie mógł mi tego robić. Nie w tej chwili, w której rujnowałam swój świat i okłamywałam go w najgorszy sposób. - Nie chciałem Cię atakować. Zwyczajnie w świecie...przepraszam. - smutno uśmiechnęłam się i popatrzyłam na niego z czułością.

Telefon rozbrzmiewający w kieszeni mojej marynarki wyrwał nas z konsternacji. Imię Olafa widniejące na ekranie, przykuło jego uwagę.

- Jego też przeproś. - po tych słowach ulotnił się. Odbierając telefon nie czułam się na siłach do kłótni. Kiedy przyjaciel zaproponował pomoc, przede wszystkim w formie mentalnej, nie odmówiłam. Poprosiłam tylko o brak drążenia tematu Bartka oraz ich wesela. Musiałam odpocząć. Czuć, że jestem potrzebna bez jakichkolwiek słów zapewnienia. Musiałam trzymać się resztek wspomnień i iść do przodu. Tak, jak śpiewała to Halina Frąckowiak, "Idę, chociaż Ciebie nie ma obok mnie, idę, idę dalej...". 

Więcej...